[DUTCH] Kindly

[Marg]

“dat de ego-ik niet achter het stuur zit, maar '"degene, die vanzelf rijdt?"
en
“dat ik '"reageerde vanuit de flow”
… het gaat precies vanzelf… waar is die “ik” dan?

en nu recent:
“alsof ik hier buiten sta”
waar staat dat “ik” dan?

Bij deze voorbeelden beleef ik geen ik, geen ik-aanwezigheid. dat wat ik ik noem is de ego-ik, die hier achter de computer zit te schrijven om duidelijk te maken wat er beleefd wordt. Het is ook eigenlijk raar om die ego-ik wel ik te noemen, want die bestaat natuurlijk ook niet. Maar in het dagelijks leven is het lastig om dingen aan elkaar uit te leggen als er geen ik gezegd wordt. Hoe zeg je tegen je partner, ik heb de deur op slot gedaan, dus dat hoef jij niet meer te doen. ''de deur werd al op slot gedaan?"" Maar partner wil weten wie dat gedaan heeft.
ik denk dat het in het sociale verkeer handig is, als men de personen benoemt.

"alsof ik naar een film zit te kijken, die niet over mij gaat”
wat is dat “ik” dan die naar de film kijkt – er is alleen kijken - ?

Kan je zien in (jouw) directe waarneming dat “alsof ik hier buiten sta” óók een gedachte-constructie is?

ja dat zie ik ook , het moet wel een constuctie zijn, want als ik niet besta en er bestaat geen buiten, is er bedacht om het zo aan iemand anders duidelijk te maken. het is een gevoel,(alsof ik hier buiten sta) wat in woorden gezet is om het aan iemand duidelijk te maken.

Beschrijf zo gedetailleerd mogelijk waar dat woord "ik" of "mij" naar verwijst, hier en nu, met ander woorden, als je "ik" zegt, waar verwijst dat dan naar in directe ervaring? Heeft het een vorm, een kwaliteit? Wees heel eerlijk voor wat opkomt en (be)schrijf het gedetailleerd (uit).

Ik of mij zijn woorden die in spreek en schrijftaal in de communicatie tussen mensen gebruikt wordt om aan te duiden om wie of wat het gaat. In wezen zijn wij mensen EEN en dezelfde energie, maar in de wereld zijn wij de in een fysiek lichaam geincarneerde energie, die hier op aarde iets komt doen. mijn buurman weer iets anders dan ik en zo voort.
In de wereld spreken we dus over ik en mij als het gaat om een persoon met een bepaalde vorm en een dito kwaliteit en die noemen we meneer/mevrouw x.
In directe waarneming, bijvoorbeeld de eerder genoemde wolken die ik zag, beleef ik geen ik die ze ziet maar verdwijn ik in die wolken en wordt een met ze. ( niet altijd) Dan moet ik die waarneming gaan beschrijven en zal dat dan doen door bijvoorbeeld te zeggen: ik zag mooie wolken.
Terwijl ik dit nu schrijf, voel ik dan meteen weer die afstand ten opzicht van het waargenomene.

Nu komt ook weer het verschil in waarnemen in mij op tussen de eenheidservaring en de ervaring bij de oefening van zondag.
Bij de eerste voelde ik me opgenomen in een groter geheel, ik was het geheel. Bij de oefening voelde ik me meer op afstand komen van de tekst, toen ik deze herschreven had.

ik ga morgen verder met het beantwoorden van de vragen die er nog liggen.

[Pedrito1965]

“ja dat zie ik ook , het moet wel een constuctie zijn”

Wie is die “ik” die beweert dat “ik” afwezig is wanneer je naar een film kijkt? Kijk eens naar dit.

“Maar in het dagelijks leven is het lastig om dingen aan elkaar uit te leggen als er geen ik gezegd wordt.”

Het is uiteraard onhandig om “ik” niet gebruiken in relatie tot je medemensen.

Tijdens het direct waarnemen, wordt gezien : het “ik” is er niet. Tijdens een conversatie met je partner, buur, aan de telefoon, etc… is het “ik” er wel. Is er tijdens het in relatie treden met een medemens dan: een “illusoir-ik” die luistert, voelt, spreekt, oordeelt, een besef heeft van leven? Wat is het verschil dan: wie of wat is dit “illusoir-ik” dan? Wie of wat is het in vergelijking met de afwezigheid van een “ik-gevoel” tijdens de directe waarneming?

m.a.w.

Voel je dat er een “ik”of een “zelf” is dat doet, voelt, denkt? De illusie is het geloof in een “jij” die werkelijk doet, voelt, of denkt. Kijk naar je gedachten en kijk of je elke gedachte kunt beheersen. Is er een beheerser van gedachten? Is er een denker? Hoe zou je die "ik" dan noemen of definiëren als je er nota van neemt tijdens direct waarnemen?

Kan je na het beantwoorden, ook de conversatie van de mail ‘kopiëren en plakken’? Dit lijkt me het gemakkelijkst om op deze wijze door te gaan.

(daarnet ook eventjes problemen om deze site te openen, de servers zijn een beetje overbelast)

[Marg]

Hoi Peter

Vanavond weer problemen met de website.
Eerst ongeveer 10 minuten moeten wachten voor de server reageerde. Toen anderhalf uur bezig geweest met jouw vragen te beantwoorden en tevens de mail opnieuw te typen, want knippen en plakken durf ik op deze manier niet aan.
En tijdens het lezen van de preview viel de server weer uit en daarna kon ik mijn tekst niet meer terug vin den. je snapt dat ik hiervan baal en daarom besluit ik om er voor vandaag mee te stoppen.
Morgen zal ik opnieuw beginnen met het beantwoorden van de vragen. Hoop dat het dan wat vloeiender verloopt.

groet, Marg.

[Pedrito1965]

Ok, geen erg.
Groetjes

[Marg]

“ja dat zie ik ook , het moet wel een constuctie zijn”
Wie is die “ik” die beweert dat “ik” afwezig is wanneer je naar een film kijkt? Kijk eens naar dit.

Dat is de illusie-ik.

“Maar in het dagelijks leven is het lastig om dingen aan elkaar uit te leggen als er geen ik gezegd wordt.”
Het is uiteraard onhandig om “ik” niet gebruiken in relatie tot je medemensen.

Tijdens het direct waarnemen, wordt gezien : het “ik” is er niet. Tijdens een conversatie met je partner, buur, aan de telefoon, etc… is het “ik” er wel. Is er tijdens het in relatie treden met een medemens dan: een “illusoir-ik” die luistert, voelt, spreekt, oordeelt, een besef heeft van leven? Wat is het verschil dan: wie of wat is dit “illusoir-ik” dan? Wie of wat is het in vergelijking met de afwezigheid van een “ik-gevoel” tijdens de directe waarneming?

Ik zie het illusoir-ik als een soort zaakwaarnemer, deze denkt niet zelf, voelt niet zelf, maar spreekt namens het niet bestaande ik,
Het is ahw een acteur in de film, een van de poppetjes in het “’spel”

m.a.w.

Voel je dat er een “ik”of een “zelf” is dat doet, voelt, denkt? De illusie is het geloof in een “jij” die werkelijk doet, voelt, of denkt. Kijk naar je gedachten en kijk of je elke gedachte kunt beheersen. Is er een beheerser van gedachten? Is er een denker? Hoe zou je die "ik" dan noemen of definiëren als je er nota van neemt tijdens direct waarnemen?

Nee er is geen beheerser van gedachten, er is ook geen zelfstandig ik dat denkt, voelt en handelt. Dit gaat vanzelf al zegt de “acteur” ik denk en ik doe etc….. je zou het dus een illu-ik kunnen noemen.
Het is moeilijk om deze zaken te benoemen, er is steeds een gevoel, dat er een grens is waar je met onze teksten niet terecht kunt. Je kunt het onbenoembare niet beschrijven.

“ja dat zie ik ook , het moet wel een constuctie zijn”
Wie is die “ik” die beweert dat “ik” afwezig is wanneer je naar een film kijkt? Kijk eens naar dit.

Dat is de illusie-ik.

“Maar in het dagelijks leven is het lastig om dingen aan elkaar uit te leggen als er geen ik gezegd wordt.”
Het is uiteraard onhandig om “ik” niet gebruiken in relatie tot je medemensen.

Tijdens het direct waarnemen, wordt gezien : het “ik” is er niet. Tijdens een conversatie met je partner, buur, aan de telefoon, etc… is het “ik” er wel. Is er tijdens het in relatie treden met een medemens dan: een “illusoir-ik” die luistert, voelt, spreekt, oordeelt, een besef heeft van leven? Wat is het verschil dan: wie of wat is dit “illusoir-ik” dan? Wie of wat is het in vergelijking met de afwezigheid van een “ik-gevoel” tijdens de directe waarneming?

Ik zie het illusoir-ik als een soort zaakwaarnemer, deze denkt niet zelf, voelt niet zelf, maar spreekt namens het niet bestaande ik,
Het is ahw een acteur in de film, een van de poppetjes in het “’spel”

m.a.w.

Voel je dat er een “ik”of een “zelf” is dat doet, voelt, denkt? De illusie is het geloof in een “jij” die werkelijk doet, voelt, of denkt. Kijk naar je gedachten en kijk of je elke gedachte kunt beheersen. Is er een beheerser van gedachten? Is er een denker? Hoe zou je die "ik" dan noemen of definiëren als je er nota van neemt tijdens direct waarnemen?

Nee er is geen beheerser van gedachten, er is ook geen zelfstandig ik dat denkt, voelt en handelt. Dit gaat vanzelf al zegt de “acteur” ik denk en ik doe etc….. je zou het dus een illu-ik kunnen noemen.
Het is moeilijk om deze zaken te benoemen, er is steeds een gevoel, dat er een grens is waar je met onze teksten niet terecht kunt. Je kunt het onbenoembare niet beschrijven.

[Pedrito1965]

ja dat zie ik ook , het moet wel een constructie zijn

Wie is die “ik” die beweert dat “ik” afwezig is wanneer je naar een film kijkt? Kijk eens naar dit.

Dat is de illusie-ik.

Goed! Laten we het de ik-illusie noemen, om hetzelfde taalgebruik te hebben om te verwijzen naar datgene wat je niet bent 😊
Maar wat is die ik-illusie dan? Wat is een ik-illusie in direct waarnemen / in directe ervaring? De ik-illusie is er, ze verschijnt als iets in het geheel, wat is die ik-illusie dan toch?

Dan moet ik die waarneming gaan beschrijven…

Wie of wat is die “ik” dan, die dit - die waarneming die in het verleden plaatsvond - vaststelt en dit wil beschrijven? Wat is de onmiddellijke ervaring?

Ik zie het illusoir-ik als een soort zaakwaarnemer, deze denkt niet zelf, voelt niet zelf, maar spreekt namens het niet bestaande ik,

Het is a.h.w een acteur in de film, een van de poppetjes in het “’spel”

Mooi! Kijk nu ook eens naar die “acteur in de film” in het spel.
Die is zoals je schrijft: een illu-ik.

Zelfde vraag opnieuw: De ik-illusie is er, ze verschijnt als iets in het geheel, wat is die ik-illusie dan toch? Hoe kan je die definiëren, m.a.w, wat is die "ik-illusie" in direct waarnemen?

er is steeds een gevoel, dat er een grens is waar je met onze teksten niet terecht kunt

Je kan er niet bij met woorden. Ze verwijzen ernaar. Je kan er niet bij met weten, er is een besef. Het inzicht dat je hebt is een ook een (bijzondere) ervaring, maar – héél belangrijk in dit proces - wordt er gezien dat er geen “ik” is die ervaart? Wat is dat geheimzinnige “ik” dan, die kan waarnemen, denken, beseffen?



Kijk hier eens naar: wanneer gebeurt direct waarnemen?




P.S. probeer te blijven werken met de quote functie. Het gaat ook als de de tekst die je in een quote wil veranderen, eerst selecteert en dan bovenaan in het menuvenster op “quote” klikt. Het gaat ook (vanop een smartphone bijvoorbeeld) als je de code rechtstreeks intikt in het schrijfvenster en het woord quote aan het begin van de zin, tussen vierkante haakjes schrijft en de betreffende zin afsluit met het woord quote (eveneens tussen vierkante haakjes) met een schuine streep (slash) ervoor.

[Marg]

Goed! Laten we het de ik-illusie noemen, om hetzelfde taalgebruik te hebben om te verwijzen naar datgene wat je niet bent 😊
Maar wat is die ik-illusie dan? Wat is een ik-illusie in direct waarnemen / in directe ervaring? De ik-illusie is er, ze verschijnt als iets in het geheel, wat is die ik-illusie dan toch?

de ik-illusie is een fysiek lichaam, dat contact maakt met de omgeving. Maar als mijn buurman ook een ik is, dan is die er ook niet. Als ik opnieuw naar de film ga kijken zie ik eerst alle acteurs een spelletje spelen, maar als ik naar degene kijk, die naar de film kijkt, dan is die er helemaal niet, en dat beseffend, valt de film ook weg. De illusie-ik bestaat dus helemaal niet.

Wie of wat is die “ik” dan, die dit - die waarneming die in het verleden plaatsvond - vaststelt en dit wil beschrijven? Wat is de onmiddellijke ervaring?

dan is er niet iemand, die iets vaststelt, maar er is ook geen onmiddellijke ervaring meer. het is nu helemaal een zwarte bladzijde. wie is eigenlijk degene, die een onmiddellijke ervaring heeft??

Mooi! Kijk nu ook eens naar die “acteur in de film” in het spel.
Die is zoals je schrijft: een illu-ik.

Zelfde vraag opnieuw: De ik-illusie is er, ze verschijnt als iets in het geheel, wat is die ik-illusie dan toch? Hoe kan je die definiëren, m.a.w, wat is die "ik-illusie" in direct waarnemen?

voor deze vragen geldt eigenlijk hetzelfde antwoord.

Je kan er niet bij met woorden. Ze verwijzen ernaar. Je kan er niet bij met weten, er is een besef. Het inzicht dat je hebt is een ook een (bijzondere) ervaring, maar – héél belangrijk in dit proces - wordt er gezien dat er geen “ik” is die ervaart? Wat is dat geheimzinnige “ik” dan, die kan waarnemen, denken, beseffen?



Kijk hier eens naar: wanneer gebeurt direct waarnemen?

vandaag niet meer, geloof ik, ik heb hier even geen antwoord op.

[Marg]

Jouw vraag,

Wat is dat geheimzinnige ik, dat kan denken, waarnemen, beseffen.”

Wanneer gebeurt direct waarnemen?

Dit is een lastige voor mij. Ik zit er steeds mee dat er geen ik is, maar dat er wel direct wordt waargenomen. Ik denk dan degene die een fysiek lichaam heeft, en daarmee zijn zintuigen kan gebruiken, kan direct waarnemen. Maar kun je dit een “ik” noemen? Ik zou het een persoon noemen.
Direct waarnemen is zien, voelen, horen etc zonder denken daarover. Een waarneming kan door erover te denken al iets anders worden.

[Pedrito1965]

De illusie-ik bestaat dus helemaal niet.

De “ik” bestaat niet, ik=illusie.
De gedachte “ik=illusie” verschijnt. De gedachte “ik=illusie” wordt (nog) niet (altijd) gezien bij Marg.
Jouw gids verwijst naar direct waarnemen: de enige tool die je nodig hebt in dit proces om van die “ik” af te komen. (zie verder)

dan is er niet iemand, die iets vaststelt, maar er is ook geen onmiddellijke ervaring meer

er is alleen ervaren, er is alleen waarnemen, er hoeft niet-iemand te ervaren, het gaat vanzelf zoals je in het begin beschrijft : Bij deze voorbeelden beleef ik geen ik, geen ik-aanwezigheid. Is er een ervaren, een waarnemen?

Wat is er dan als, er geen ervaring meer is? …/… Wie is eigenlijk degene, die een onmiddellijke ervaring heeft?

Mag ik de vragen stellen aub. Ga dit eens onderzoeken aub. Ik gids jou hier doorheen.

Ik zit er steeds mee dat er geen ik is

Wat wordt hierbij gevoeld? Er kan een lichte zenuwachtigheid optreden, of zelfs angst in deze periode, wees alert, check: wat is angst in direct waarnemen? Welke gewaarwordingen ontstaan er in het lichaam? Wat is er eerst: het gevoel in het lichaam of de gedachte over iets?

maar dat er wel direct wordt waargenomen.

Er wordt waargenomen : het gebeurt allemaal vanzelf (moeiteloos) én er zijn ook gedachten die (moeiteloos) worden waargenomen én zintuiglijke sensaties én een besef van leven.

Ik denk dan degene die een fysiek lichaam heeft…

Wat voel je als je op een stoel zit : het draagvlak van de stoel en de onderkant van je billen, zitvlak. Wat voel je als je op het klavier tikt? De drukjes in je vingertoppen. Je voelt precies als er naast de toetsen van een gewoon klavier getypt wordt. Wat gebeurt er als je ernaast tikt? Er kan een gedachte verschijnen: “ik maak nog steeds dezelfde tikfout” Dat is een gedachte over iets dat (moeiteloos) gebeurt (maar niet zoals je het wil, je wil misschien sneller typen). Dat laatste is een verhaal die gebouwd wordt: er is een sensatie van “naast één toets te typen” en er ontstaat hierna een gedachte “ik maak nog steeds dezelfde tikfout”. Gedachten zijn niet meer dan “labels” die verwijzen naar dingen, sensaties of ideeën. Zolang er een “jij” verschijnt bij al die labels en eigenschappen, dan is er ook de “ander” die verschijnt met zijn labels en eigenschappen, degene die jou kan bedreigen en/of schaden.

… zijn zintuigen kan gebruiken.

Ga eens na : moet je moeite doen om geluiden uit de omgeving te horen? Moet je moeite doen om te zien waar je naar kijkt? Moet je moeite doen om een geur verschijnt waar te nemen? Is er hier echt iemand die iets doet? Of is er een gewaarzijn en verschijnen die zintuigelijke waarnemingen direct ?

Maar kun je dit een “ik” noemen?

Mag ik de vragen stellen aub. Ga dit ook ééns onderzoeken. Kijk aandachtig. Je hoeft niet na te denken, alleen goed kijken naar wat er plaatsvindt.

...Direct waarnemen is zien, voelen, horen, etc. zonder denken daarover.

Direct is zien, voelen, horen, etc. en de gedachten zien die erbij verschijnen. Denken verschijnt óók in het direct waarnemen.
De “ik” of “zelf” is een illusie die in dit proces als het ware “ontmanteld” wordt. “Direct waarnemen” is hierbij de voornaamste katalysator. Directe waarneming is kijken wat er is. Als je het “ik” of “zelf” onderzoekt, kan je het niet vinden, je kan/zal zien dat het “ik” niet is wat je je hele leven al voorstelde dat het is, integendeel, bij “zelf”onderzoek ga je het “ik” niet vinden, het is er niet! Als je GOED kijkt zie je gedachten, zintuiglijke sensaties, en een besef van leven.

Een waarneming kan door erover te denken al iets anders worden.

Echt? Ik begrijp wat je bedoelt hiermee, maar het is de bedoeling dat bij direct waarnemen vastgesteld wordt wat er precies gebeurt.

Bijvoorbeeld: je ziet een auto door de rode verkeerslichten rijden. Er verschijnt een gedachte: “als er maar geen ongeluk gebeurt” Er wordt misschien wat spanning gevoeld in je buik. Er ontstaat een “angst-gevoel”. Er verschijnt een tafereel van gedachten in je gedachten van een vroeger verkeersaccident.

Probeer af en toe eens kunstmatig deze opdeling te maken bij om het even wat er verschijnt, enkele keren per dag. Dit is direct waarnemen. Er komt geen geredeneer of achtergrondskennis bij te pas.

Het is moeiteloos kijken naar wat is. Direct waarnemen is er altijd, kijken naar wat “is”, waarnemen “wat zich afspeelt” kan je niet afzetten.

Veel plezier!

[Marg]

er is alleen ervaren, er is alleen waarnemen, er hoeft niet-iemand te ervaren, het gaat vanzelf zoals je in het begin
beschrijft : Bij deze voorbeelden beleef ik geen ik, geen ik-aanwezigheid. Is er een ervaren, een waarnemen?

JA er is een ervaren en ook een waarnemen, maar geen waarneembare ïk". dus er is geen ik nodig om te ervaren, waar te nemen. ergo: er is geen ""ik"".

Wat is er dan als, er geen ervaring meer is? …/… Wie is eigenlijk degene, die een onmiddellijke ervaring heeft?
Mag ik de vragen stellen aub. Ga dit eens onderzoeken aub. Ik gids jou hier doorheen.

Er wordt ervaren, er wordt waargenomen.
bijvoorbeeld: ik loop door het bos en zie de blaadjes aan de bomen trillen, besef dan dat die blaadjes vanzelf trillen, dat hebben die bomen niet verzonnen om hun blaadjes te laten trillen. zo neem ik dat ook vanzelf waar . er wordt waargenomen en ik doe niets, er is geen ""ik"".

Ik zit er steeds mee dat er geen ik is
Wat wordt hierbij gevoeld? Er kan een lichte zenuwachtigheid optreden, of zelfs angst in deze periode, wees alert, check: wat is angst in direct waarnemen? Welke gewaarwordingen ontstaan er in het lichaam? Wat is er eerst: het gevoel in het lichaam of de gedachte over iets?

het was idd even wennen om te zien dat er geen ik is, ik werd er zenuwachtig van hoe ik iets moest beschrijven terwijl er geen ik is die kan beschrijven.

ik merkte dat ik er ook boos van werd, dat er steeds naar gevraagd werd. Nu begrijp ik dat ik wel het woordje ""ik"" mag gebruiken om mijn ervaringen te delen. Dat lucht op.

angst in direct waarnemen is eerst een gevoel van trilling in mijn buik, en een beetje misselijkheid. maar de gewaarwording van angst onstaat pas, als ik besef wat er gebeurt. dan krijgt het beestje pas een naam (label).


Ik

denk dan degene die een fysiek lichaam heeft…
Wat voel je als je op een stoel zit : het draagvlak van de stoel en de onderkant van je billen, zitvlak. Wat voel je als je op het klavier tikt? De drukjes in je vingertoppen. Je voelt precies als er naast de toetsen van een gewoon klavier getypt wordt. Wat gebeurt er als je ernaast tikt? Er kan een gedachte verschijnen: “ik maak nog steeds dezelfde tikfout” Dat is een gedachte over iets dat (moeiteloos) gebeurt (maar niet zoals je het wil, je wil misschien sneller typen). Dat laatste is een verhaal die gebouwd wordt: er is een sensatie van “naast één toets te typen” en er ontstaat hierna een gedachte “ik maak nog steeds dezelfde tikfout”. Gedachten zijn niet meer dan “labels” die verwijzen naar dingen, sensaties of ideeën. Zolang er een “jij” verschijnt bij al die labels en eigenschappen, dan is er ook de “ander” die verschijnt met zijn labels en eigenschappen, degene die jou kan bedreigen en/of schaden.

okay dit heb ik begrepen.

… zijn zintuigen kan gebruiken.
Ga eens na : moet je moeite doen om geluiden uit de omgeving te horen? Moet je moeite doen om te zien waar je naar kijkt? Moet je moeite doen om een geur verschijnt waar te nemen? Is er hier echt iemand die iets doet? Of is er een gewaarzijn en verschijnen die zintuigelijke waarnemingen direct ?

Ja dat laatste, alles gaat moeiteloos. een geur in je neus is er al voordat je maar geroken hebt. ook zo met geluiden, ook zo met zien. het is me nu ook compleet duidelijk dat pas na het waarnemen je gedachten ermee aan de haal gaan.

Maar kun je dit een “ik” noemen?
Mag ik de vragen stellen aub. Ga dit ook ééns onderzoeken. Kijk aandachtig. Je hoeft niet na te denken, alleen goed kijken naar wat er plaatsvindt.

deze vraag is hiermee al beantwoord.


...Direct waarnemen is zien,

voelen, horen, etc. zonder denken daarover.
Direct is zien, voelen, horen, etc. en de gedachten zien die erbij verschijnen. Denken verschijnt óók in het direct waarnemen.
De “ik” of “zelf” is een illusie die in dit proces als het ware “ontmanteld” wordt. “Direct waarnemen” is hierbij de voornaamste katalysator. Directe waarneming is kijken wat er is. Als je het “ik” of “zelf” onderzoekt, kan je het niet vinden, je kan/zal zien dat het “ik” niet is wat je je hele leven al voorstelde dat het is, integendeel, bij “zelf”onderzoek ga je het “ik” niet vinden, het is er niet! Als je GOED kijkt zie je gedachten, zintuiglijke sensaties, en een besef van leven.

Ja dat zie ik nu ook, ik heb vandaag pas door wat direct waarnemen precies is. en daarbij ook ontdekt dat er geen ik aan te pas komt.

Een waarneming kan door erover te denken al iets anders worden.
Echt? Ik begrijp wat je bedoelt hiermee, maar het is de bedoeling dat bij direct waarnemen vastgesteld wordt wat er precies gebeurt.

Bijvoorbeeld: je ziet een auto door de rode verkeerslichten rijden. Er verschijnt een gedachte: “als er maar geen ongeluk gebeurt” Er wordt misschien wat spanning gevoeld in je buik. Er ontstaat een “angst-gevoel”. Er verschijnt een tafereel van gedachten in je gedachten van een vroeger verkeersaccident.

Probeer af en toe eens kunstmatig deze opdeling te maken bij om het even wat er verschijnt, enkele keren per dag. Dit is direct waarnemen. Er komt geen geredeneer of achtergrondskennis bij te pas.

Het is moeiteloos kijken naar wat is. Direct waarnemen is er altijd, kijken naar wat “is”, waarnemen “wat zich afspeelt” kan je niet afzetten.

Ja dank je, ik ben erg opgelucht nu ik dit weet, ik ben ook erg geplaagd door theoretische zaken. Maar hoop daar nu aan voorbij te zijn.

[Pedrito1965]

…het is me nu ook compleet duidelijk dat pas na het waarnemen je gedachten ermee aan de haal gaan.

Inderdaad, dit is al een mooi inzicht.

Het hele punt van kijken naar de gedachte zelf, is tot de realisatie komen dat “ik” een gedachte is. Gedachten denken niet, ze passeren moeiteloos. Ze kunnen net als de wolken die voorbijglijden, niets doen aan de lucht waarin ze verschijnen, ze zijn een deel van het verhaal, maar ze zijn er niet aan gehecht. Dus wanneer je de “mind” ziet als de lucht en je ziet “gedachten” als wolken, is het voor de hand liggend dat gedachten slechts voorbijglijden en de lucht houdt geen enkele wolk vast. Kan je direct waarnemen, kan je direct ervaren dat “ik” slechts een gedachte is?

Nu begrijp ik dat ik wel het woordje ""ik"" mag gebruiken om mijn ervaringen te delen. Dat lucht op.

Goed. De opluchting wordt gevoeld :-) Je schrijft “mijn ervaringen”. Zijn het jouw ervaringen? Stel jezelf de vraag en kijk eens goed: is er een ziener, is er iemand die focust, is er “ik”?
Wat gebeurt er met de “mind”? Probeer alle vragen te beantwoorden vanuit direct waarnemen, neem je tijd om te kijken.

…wat direct waarnemen precies is. en daarbij ook ontdekt dat er geen ik aan te pas komt.

Precies. Er is alleen de ik-gedachte die verschijnt. Er is geen “ik”, er is geen doener, er is geen waarnemer, klopt dit in jouw directe ervaring? Wat is er dan nog? Wat zie je dan? Kan je eens checken hoe dat werkt in direct waarnemen: “hoe werkt de ik-gedachte”?

We zijn er bijna.

[Marg]

Het hele punt van kijken naar de gedachte zelf, is tot de realisatie komen dat “ik” een gedachte is. Gedachten denken niet, ze passeren moeiteloos. Ze kunnen net als de wolken die voorbijglijden, niets doen aan de lucht waarin ze verschijnen, ze zijn een deel van het verhaal, maar ze zijn er niet aan gehecht. Dus wanneer je de “mind” ziet als de lucht en je ziet “gedachten” als wolken, is het voor de hand liggend dat gedachten slechts voorbijglijden en de lucht houdt geen enkele wolk vast. Kan je direct waarnemen, kan je direct ervaren dat “ik” slechts een gedachte is?

ja ""ik"" is een begrip= een gedachte.

Nu begrijp ik dat ik wel het woordje ""ik"" mag gebruiken om mijn ervaringen te delen. Dat lucht op.
Goed. De opluchting wordt gevoeld :-) Je schrijft “mijn ervaringen”. Zijn het jouw ervaringen? Stel jezelf de vraag en kijk eens goed: is er een ziener, is er iemand die focust, is er “ik”?
Wat gebeurt er met de “mind”? Probeer alle vragen te beantwoorden vanuit direct waarnemen, neem je tijd om te kijken.

nee, het zijn niet ""mijn""ervaringen, er is geen ik, er is dus ook geen ""mijn"" Er zijn ervaringen, er wordt ervaren, er wordt gezien, er wordt gefocust.

De mind probeert gelijk verhaaltjes te maken bij wat wordt waargenomen: Bijvoorbeeld: he dat is een stopcontact, waarom zit dat niet bij de televisie, zou toch veel handiger zijn etc.

…wat direct waarnemen precies is. en daarbij ook ontdekt dat er geen ik aan te pas komt.
Precies. Er is alleen de ik-gedachte die verschijnt. Er is geen “ik”, er is geen doener, er is geen waarnemer, klopt dit in jouw directe ervaring? Wat is er dan nog? Wat zie je dan? Kan je eens checken hoe dat werkt in direct waarnemen: “hoe werkt de ik-gedachte”?

in ""mijn"" directe ervaring is er van alles aan beelden, geluiden, geuren etc, en aan gedachten erover, die gebeuren. het zijn niet ""mijn"" gedachten , het zijn gewoon gedachten, die komen en gaan..
de ""ik""gedachte is ook een gedachte, die vanzelf komt en gaat.

[Pedrito1965]

het zijn niet ""mijn""ervaringen, er is geen ik, er is dus ook geen ""mijn"" Er zijn ervaringen, er wordt ervaren, er wordt gezien, er wordt gefocust.

Hoe is dat, hoe voelt dat, in vergelijking met in het begin van het proces, of anders gezegd, in vergelijking met het geloven in een “zelf” of een “ik”?

De mind probeert gelijk verhaaltjes te maken bij wat wordt waargenomen

Precies, fijn om dit van je te lezen. Wat voor invloed heeft dat op de dagelijkse ervaring?

de ""ik""gedachte is ook een gedachte, die vanzelf komt en gaat.

All right. De ik-illusie is doorzien vermoed ik. Er is dus niemand meer die iets doet, “ik” is een illusie.

Kun je vrijheid vinden in het accepteren van wat gebeurt in je leven, inclusief ik-gedachtes?

[Marg]

Hoe is dat, hoe voelt dat, in vergelijking met in het begin van het proces, of anders gezegd, in vergelijking met het geloven in een “zelf” of een “ik”?

En soort bevrijding, opluchting, je kunt heel veel overlaten aan ""hoe het nu eenmaal gaat"". het is ook nog wel even wennen.
maar niet vreemd om dit te weten. met wat ik voorheen al wel wist, maar wist via het denken, nu via eigen ervaring 'ja een bevrijding!

De mind probeert gelijk verhaaltjes te maken bij wat wordt waargenomen
Precies, fijn om dit van je te lezen. Wat voor invloed heeft dat op de dagelijkse ervaring?

als ik me bewust wordt van de gedachte(n), kan ik nu deze loslaten, niet meer in de verhaaltjes geloven. dat is ook weer even wennen en bewust blijven.

de ""ik""gedachte is ook een gedachte, die vanzelf komt en gaat.
All right. De ik-illusie is doorzien vermoed ik. Er is dus niemand meer die iets doet, “ik” is een illusie.

Kun je vrijheid vinden in het accepteren van wat gebeurt in je leven, inclusief ik-gedachtes?

ja zeker, vrijheid, het gaat zoals het gaat en je hoeft er niets mee. is dat even boffen!
het is makkelijker om te accepteren hoe het gaat, ook de ik-gedachte is doorzien!


Niemand hier

[Pedrito1965]

Hoi Marg,

Mooi! Hoe wonderlijk wat een (bevrijdend) effect zo'n éénvoudig inzicht kan hebben. Het is een opening, een begin, en er is nog veel om te ontdekken…

Hier komen de laatste vragen. Het zijn standaardvragen die door alle “gidsen” op dit forum worden gevraagd aan de “gegidsten”. (De derde vraag heb je in de vorige post al beantwoord)

• Bestaat er ergens zoiets als een losstaande entiteit (ik, mij, zelf, mijzelf, Marg ) in wat voor vorm dan ook? Is die er ooit geweest?

• Leg gedetailleerd vanuit je eigen ervaring uit wat de illusie van een afgescheiden zelf is, wanneer begint deze illusie en hoe werkt hij?

• Hoe voelt het om dit te zien? Wat is het verschil met voordat we begonnen?

• Hoe zou je deze illusie omschrijven/uitleggen aan iemand die er nooit van gehoord heeft, maar nieuwsgierig naar is?

• Wat was het laatste duwtje dat je over de drempel hielp, wat maakte dat je het zag? Was er een speciaal moment of
  gebeurde het langzaamaan? Wat gebeurde er precies?

• Hoe zit dat met keuzes, vrije wil en controle. Wat maakt dat dingen gebeuren? Hoe werkt dat? Waar ben je
  verantwoordelijk voor? Geef voorbeelden vanuit de ervaring.

Neem je tijd hiervoor, je hoeft niet binnen enkele dagen te antwoorden, maar het mag. Geniet ervan.

Liefs,