Dank je, Moksha.
Het onderscheid zit hem daarin dat verschijningen afhankelijk zijn van bewustzijn, maar niet andersom.
Bewustzijn staat op zichzelf.
Er is geen verschil/grens.
Zie je de contradictie hier? Beide zinnen spreken elkaar fundamenteel tegen.
IK = ondefinieerbare "aanwezigheid"
Het grote IK is slechts een manier van spreken.
Wat ik opmaak uit je woorden is dat er nog een subtiele dualiteit tussen bewustzijn enerzijds, verschijnselen anderszijds is. Jij, als bewustzijn, als de toeschouwer van dit alles, beschouwt de verschijnselen (gedachten, gevoelens, objecten) die de revue passeren. Sommige verschijnselen zijn prettig, andere niet.
Dat is het punt waar veel mensen die hier langskomen terecht zijn gekomen, door meditatie, zelfonderzoek etc.
Het is het "spirituele" inzicht, nietwaar? Ik ben IK BEN? Ik ben geen object, geen verschijnsel, maar het subject, het vormeloze bewustzijn zelf.
Dit is de laatste drempel.
De meest subtiele verstopplek van de illusie.
De sleutel zit 'm in de directe ervaring van dit moment- de gehele ervaring zoals deze op dit moment is.
Bewustzijn staat op zichzelf.
Kun je zien dat dit een volstrekt speculatieve uitspraak is?
Op dit moment.
DIT MOMENT, HIER EN NU,
Is er een op-zichzelf-staand bewustzijn los van verschijnselen?
Kan er, op dit moment, in het geheel van de ervaring, een verschil worden ervaren tussen het bewuszijn hier en de verschijnselen daar?