Blinde zoekt ziener

[Label1810]

voel mijzelf in de ruimte om me heen

Waar ben je dan? Overal en nergens?

Nee, ik doelde op in het lichaam die zich in een ruimte bevind. Ik voel me in de ruimte om me heen zitten.

Ik verstuurde dit wat ik al eerder in klad had geschreven.
Maar nu zag ik het toch ook weer wat anders namelijk dat "in de ruimte" ook een idee is. Even voelde het heel belachelijk aan. Het is een idee.

[Label1810]

Het wordt intellectueel wel begrepen geloof ik. Ik zie dat een ik niet echt te vinden is buiten gedachten, verhalen en overtuigingen om.

Het zien is fundamenteler maar nog veel simpeler. Debiel simpel, zou ik haast zeggen. Je ziet objecten: Tafels en stoelen, mensen, dieren. Kijk maar eens om je heen.
Kijk naar een stoel (heb je vast wel in de buurt). Zie je die stoel?
Kijk naar je zelf. Zie je een zelf?
Zo simpel.

Ik heb een paar oefeningen gedaan van Headless.org omdat ze met je bovenstaande overeenkomen.

Er is een buitenwereld die ik kan aanwijzen en een lichaam als in voeten, benen, buik, neus maar daarna is er alleen beeld. Het beeld van de buitenwereld en lichaam.

Richt ik mijn aandacht op dit “lege” gebied is er niemand te zien.

Dan zijn er nog de “onzichtbare” dingen als gedachten, lichaamssensaties, voelen, geluid, etc.
Zitten die dan in het “lege” gebied of zitten die er buiten?

gedachten lijken wel in dat gebied te zitten hoewel ik het ook weer niet zo goed kan aanwijzen waar gedachten nu echt zitten.

Wanneer ik mijn ogen sluit dan is de omgeving weg. Geluiden, gedachten, voelen en sensaties zijn er nog steeds, zonder onderbreking.

Ik kan ook vertellen waar die geluiden volgens mij zijn, vandaan komen en zeggen, daar komt dat geluid vandaan. Dat kan ik alleen zo zeggen omdat ik een vaag gevoel van een centrum heb. Het is me niet helemaal helder of dat een “herinnering” is van de “kijkende” wereld. Ik zie wel dat ik geluiden benoem, voorbijrijdende auto, piep in oor, zoemende koelkast. En dan zit daar ook al snel een afstand gevoel bij.

Wat in mij opkomt is dat het een versimpelde kijk op leven en de wereld is. Ok, ik zie dat ik niet mijn gezicht en ogen kan zien. Daar waar ik “uit kijk” is leeg. "Maar we weten allemaal dat ik een hoofd heb en er wel ben” denk ik dan.

Anderzijds wanneer we echt alle gedachten weghalen, overtuigingen en puur kijken naar de gestelde “Directe ervaring” dan zijn dat aannames inderdaad en heb ik geen gezicht. Maar wel van de hardnekkige soort!

Wat is echt en wat is de fantasie. Misschien is het wel anders als dat ik altijd gedacht en aangenomen heb.

[Label1810]

Hoi Lex,

Je hebt al weer een tijdje niet gereageerd. Hoop dat alles goed met je is.
Mocht je niet weten wat je met mee aan moet laat dat dan ook even weten.

Vanmorgen bij het wakker worden en mijn ogen nog dicht heb ben ik er plotseling weer.
Als ik dan kijk wat die ik is dan is dat een gevoel vergezeld met een beeld in mijn hoofd. Dat is aan te wijzen als in mijn hoofd.

Dus als je vraagt, is er een zelf die je kunt aanwijzen dan heb ik toch nog steeds dat ik spontaan zou zeggen dat die in mijn hoofd zit. Ergens zou ik ook nog zeggen, dat het lichaam is wat ik ben. Ik zie echter wel dat dat meer een soort "oorzaak gevolg" idee is. Ik voel mijn centrum in mijn hoofd en mijn lichaam zit vast aan mijn hoofd dus moet dat met elkaar te maken hebben.

Van uit directe ervaring, voelen, denken ervaar ik het centrum van mijzelf als in mijn hoofd. Wat ik merk met de ogen dicht is dat daar wel een beeld bij zit van een lichaam.

Dat is waar ik nu ben. Vind het lastig om hier in verder te komen, verder te ontdekken, verder uit te pluizen.
Ik ontvang dan ook nog steeds pointers, richting om de waarheid te zien.

Auke.

[lex]

Hoi Auke,

Heb het even erg druk met andere zaken.
Komt zelden voor dat de zoeker de gids aan zijn taas trekt. Meestal andersom.
Heel goed!
Vind sowieso dat je goed bezig bent.
Ga je later vandaag antwoorden.

Tot straks.

[Label1810]

Hoi Auke,

Heb het even erg druk met andere zaken.
Komt zelden voor dat de zoeker de gids aan zijn taas trekt. Meestal andersom.
Heel goed!
Vind sowieso dat je goed bezig bent.
Ga je later vandaag antwoorden.

Tot straks.

Bedankt Lex,
Fijn te horen dat je het nog ziet zitten.
Ik meende dat je toch misschien het wel erg lang vond duren.

Natuurlijk ben ik dat zelf die ongeduldig wordt en het soms gewoon niet meer weet.

Thanks!

[Label1810]

Google weet altijd raad: Imand aan zijn taas trekken

[lex]

Wat je nog zou kunnen doen is onze conversatie nog eens nalezen en kijken of je nu nog dezelfde antwoorden geeft op de vragen die ik je heb gesteld.

[lex]

Als ik dan kijk wat die ik is dan is dat een gevoel vergezeld met een beeld in mijn hoofd. Dat is aan te wijzen als in mijn hoofd.

Dat is dus iets wat er niet altijd is. Verschijnt en verdwijnt. Een gevoel, op zijn best een besef.

Is er iets wat je "ik" kunt noemen wat blijvend, constant is?
Wat bepaalt wat het lichaam doet? Heeft het lichaam een bestuurder? Is dat "ik in mijn hoofd" de bestuurder van het lichaam?

[Label1810]

Als ik dan kijk wat die ik is dan is dat een gevoel vergezeld met een beeld in mijn hoofd. Dat is aan te wijzen als in mijn hoofd.

Dat is dus iets wat er niet altijd is. Verschijnt en verdwijnt. Een gevoel, op zijn best een besef.

Het klopt dat ik niet altijd bewust ben van die centrum in mijn hoofd. Zodra ik er naar kijk is het aanwezig.

Het is een gevoel in mijn hoofd waar beelden bij komen. Een oefening in de App gisteren gedaan en deze ochtend

Focus on de feeling of being, that which is always here. Just stay with it for a bit. Then notice how labels arise. Can you see how thoughts are? Look at the content of thoughts. They are just labels. The tell a story. And a story is always fiction

Ik bedacht me dat dat gevoel van dat “centrum” het gevoel van zijn zou kunnen zijn. Als ik dan bij dat gevoel blijf zie ik dat de gedachten het benoemen en het beeld komt op van een lichaam. Sensaties worden benoemd als in het lichaam en het lichaam.

Het is wel zo’n vast beeld en gevoel het komt zo echt over. Het lijkt echt alsof ik dat ben. Niet zo zeer het lichaam maar als of ik daar in het lichaam woon.

Maar ik ben er niet constant bewust van. Je zou dus zeggen dat het er niet constant er is. Eigenlijk bestaat er helemaal niets wat constant is en er altijd is. Alles komt en gaat. er zijn dingen die terug lijken te komen elke keer en dat lijkt dan precies het zelfde te zijn. Toch is zelfs dat vaak (of altijd) maar de vraag en lijken ideeën en gedachten het “ding” het als hetzelfde te labelen terwijl er minimaal hele kleine dingen anders zijn.

De maan lijkt altijd terug te keren maar die maan is in essentie nooit het zelfde. Het lichaam lijkt ook een statisch iets maar is elke dag anders, elk moment anders.

Is er iets wat je "ik" kunt noemen wat blijvend, constant is?

Ik weet het niet, er lijkt geen constante te zijn.
Er is een doorlopend verhaal over een Auke. En dat verhaal is er. Daar kan ik niet omheen. Het lichaam is er ook. Omgeving, omstandigheden. Allen niet een blijvend, onveranderlijk iets.

Het is zo’n standaard configuratie dat denken en het geloven in een zelf, het serieus nemen van die gedachten.

Ik schreef als eens

Mind blowing eigenlijk, maakt je gedachten totaal onbruikbaar voor onderzoek...

Wellicht is het zelfs onmogelijk om dit te veranderen. "He jij daar, stop eens met het geloven van je gedachten, met het geloven in een zelf”! Absurd als er niemand is die stuurt.

Wat bepaalt wat het lichaam doet? Heeft het lichaam een bestuurder? Is dat "ik in mijn hoofd" de bestuurder van het lichaam?

Ik heb nog al wat oordelen over mijn handelen. Ik ben lui, ongeconcentreerd en totaal ongedisciplineerd. Wat ik ook doe, probeer, het lijkt maar niet te lukken om min leven te besturen...

[lex]

Het is een gevoel in mijn hoofd waar beelden bij komen.

Juist. Goed gezien.

Niet zo zeer het lichaam maar als of ik daar in het lichaam woon.

Als of, dus.

Proberen we eens wat anders:
Focus op dat gevoel. Zeg "ik" of "Ik ben Auke" en kijk wat er gebeurt. Doe een paar maal en beschrijf elke keer tussendoor de ervaring die dat oproept, totdat die ervaring niet meer verandert.

He jij daar, stop eens met het geloven van je gedachten, met het geloven in een zelf

Dat gaat uiteraard niet op bevel en dat is ook niet de manier. Dat gaat alleen door het zien. Of eigenlijk het niet-zien. Dus niet het zien of ervaren van geen-zelf, maar het niet-zien van een zelf.
Als je iets kwijt bent, bijvoorbeeld je sleutels, dan ga je zoeken en het zoeken houdt op wanneer je vindt wat je zocht. Maar als je op zoek gaat naar iets wat er niet is, dan kan het zoeken oneindig doorgaan.

Wat ik ook doe, probeer, het lijkt maar niet te lukken om mijn leven te besturen...

Dat zijn issues die niet verdwijnen wanneer je "het" doorhebt. Ze zien er hooguit wat anders uit. Misschien lichter en minder serieus, misschien urgenter, dat is niet te voorspellen.
Maar eigenlijk gaat er helemaal never niks veranderen.

Vanuit mijn optiek heb je het allang gezien, maar is er nog iets wat je weerhoudt om dat toe te geven.
Je hebt gezien dat dat zogenaamde ik niets anders is dan een setje sensaties en gedachten.
Je hebt gezien dat er geen centrale controleur is.
Toch blijf je doorgaan over dat het "anders voelt"
Wat is het toch dat je weerhoudt? Wat zit er in de weg?

En je hebt mijn laatste vraag niet beantwoordt:
Wat bepaalt wat het lichaam doet? Heeft het lichaam een bestuurder? Is dat "ik in mijn hoofd" de bestuurder van het lichaam?

[Label1810]

He jij daar, stop eens met het geloven van je gedachten, met het geloven in een zelf

Dat gaat uiteraard niet op bevel en dat is ook niet de manier. Dat gaat alleen door het zien. Of eigenlijk het niet-zien. Dus niet het zien of ervaren van geen-zelf, maar het niet-zien van een zelf.
Als je iets kwijt bent, bijvoorbeeld je sleutels, dan ga je zoeken en het zoeken houdt op wanneer je vindt wat je zocht. Maar als je op zoek gaat naar iets wat er niet is, dan kan het zoeken oneindig doorgaan.

Ja, precies dat snap ik. Nu zijn er gedachten die dat zelf in standhoud. Een zelf wordt gecreëerd en geloofd dat die echt is. Maar wat/wie ziet dan dat er niet echt een zelf is? Er is niemand die dat gaat zien, die dat zien gaat doen...

Wat ik ook doe, probeer, het lijkt maar niet te lukken om mijn leven te besturen...

Dat zijn issues die niet verdwijnen wanneer je "het" doorhebt. Ze zien er hooguit wat anders uit. Misschien lichter en minder serieus, misschien urgenter, dat is niet te voorspellen. Maar eigenlijk gaat er helemaal never niks veranderen.

Vanuit mijn optiek heb je het allang gezien, maar is er nog iets wat je weerhoudt om dat toe te geven.
Je hebt gezien dat dat zogenaamde ik niets anders is dan een setje sensaties en gedachten.
Je hebt gezien dat er geen centrale controleur is.
Toch blijf je doorgaan over dat het "anders voelt"
Wat is het toch dat je weerhoudt? Wat zit er in de weg?

En je hebt mijn laatste vraag niet beantwoordt:
Wat bepaalt wat het lichaam doet? Heeft het lichaam een bestuurder? Is dat "ik in mijn hoofd" de bestuurder van het lichaam?

Haha, ja ik had eigenlijk een soort verborgen antwoord gegeven :)
Ik schrijf ook een beetje raar, zoals ik praat eigenlijk dus bijna niet te volgen :)

Ik beantwoorde de vraag door aan te geven dat ik altijd al heb geprobeerd om Auke te sturen, mijn leven te sturen maar dat dat nooit echt gelukt is.

Die IK in mijn hoofd is niet de bestuurder. Hoewel de gedachten dit wel bevestigen. Ik moet zometeen echt weer aan het werk, Ik moet zus en zo zometeen doen. Ik ga mijn zoon van school halen. ik ga mijn tandenpoetsen.

Maar een echt bewijs heb ik niet echt behalve de gedachten en de boete gericht aan mij wanneer ik weer eens te hard heb gereden...

Het is ook grappig bedenk ik me nu. Wanneer je de dingen niet koppelt aan verleden of toekomst dan staan ze op zich zelf. Pas wanneer je dingen koppelt aan een toekomst of verleden ontstaat een verhaal en een soort oorzaak gevolg en iets wat iets doet.


Er staan nog twee dingetjes op waar ik op terug ga komen later vandaag.

Proberen we eens wat anders:
Focus op dat gevoel. Zeg "ik" of "Ik ben Auke" en kijk wat er gebeurt. Doe een paar maal en beschrijf elke keer tussendoor de ervaring die dat oproept, totdat die ervaring niet meer verandert.

De eerste keer dat ik dat las en "Ik ben Auke" zei emotioneerde me dat. Er zit iets van dat Auke gezien mag worden. Een fijn gevoel om dat te zeggen ook wel.

Vanmorgen even opgepakt (mijn aandacht was wel snel afgeleid) en wat ik merkte is dat het het beeld van Auke, lichaam Auke oplicht. Het wordt eigenlijk helderder.

Ik ga hier nog verder naar kijken als ik even tijd kan vrijmaken om hier rustig naar te kijken.

Vanuit mijn optiek heb je het allang gezien, maar is er nog iets wat je weerhoudt om dat toe te geven.
Je hebt gezien dat dat zogenaamde ik niets anders is dan een setje sensaties en gedachten.
Je hebt gezien dat er geen centrale controleur is.
Toch blijf je doorgaan over dat het "anders voelt"
Wat is het toch dat je weerhoudt? Wat zit er in de weg?

Ik weet niet goed wat er in de weg zit, maar ik heb zelf ook wel het idee dat er iets is wat nog tegenhoud. Hoewel me dat echt onbekend is.

[lex]

Ik ga mijn zoon van school halen.

Dat vind ik nu een leuk zinnetje om eens dieper op in te gaan.
Wat gebeurt er nu werkelijk als jij je zoon van school haalt? Wetenschappelijk gezien (met de mind) gebeuren er miljarden micro-gebeurtenissen waardoor uiteindelijk jouw zoon thuis belandt. Neurale activiteit, processing van zintuigindrukken, spieren worden aangestuurd.
De onmiddellijke ervaring is die van beweging, gevoel van verplichting of verheugen, lopen, vul zelf maar in. In beide visies is geen ik te bespeuren. "Ik haal mijn zoon van school" is dus een versimpelde (en handige) beschrijving/samenvatting van een uiterst ingewikkeld proces. De gedachte "Ik ga mijn zoon van school halen." is een miniem en insignificant onderdeel van dat proces. Eigenlijk zelfs overbodig, meer een ondertiteling, want zonder die gedachte was je ook wel gegaan. Als de "ik" in dat soort gedachtes niet wordt doorzien (het is soms handig om een onderscheid te maken tussen verschillende mensen) gaat het een eigen leven leiden, so to speak. En dat is dus bij de meeste mensen het geval.

en de boete gericht aan mij wanneer ik weer eens te hard heb gereden

"Maar agent, U en ik zijn hetzelfde leven" - werkt niet. Geloof me, ik heb het geprobeerd.

[Label1810]

Ik ben er nog Lex. Lukte niet meer te reageren met meer dan een snelle zin.


Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

[Label1810]

Lex,

Ik zou graag even een pauze inlassen.
Ik heb even een tijdje een enorme rommel om me heen gehad en dat is nu aan het oplossen.
Ik zou graag meer ruimte willen maken om echt met volle overgave te kunnen kijken "het zelf"

Dat geeft me wat meer ruimte om te doen wat ik moet doen zonder dat het forum/jij in de achtergrond op me staat te wachten.

Geef me even de tijd om nog meer lucht te creeeren (Nog meer lucht denk jij dan, Je bent al lucht en luchtkasteel!)

Dank!

[lex]

Dat is OK.
Druk op de ketel moet van binnenuit komen, niet van buitenaf.
Een gevoel van urgentie helpt.
Als dat er (nog) niet is kun je de zaak inderdaad beter even laten rusten.
Geen probleem.
Ik zie vanzelf als er weer een bericht verschijnt.
Succes met het opruimen (mooi woord) om ruimte te maken.
En nee hoor, je bent geen lucht voor mij.

❤