Ik wil het opnieuw proberen

[Ton Haarmans]

2 jaar geleden heb ik hier ook gepost met het verzoek om begeleiding. Jorat heeft me toen geholpen. Na een aantal berichten heen en weer heb ik afgehaakt. Ik geloofde er niet meer in en er gebeurde toch niets. Ik voel dat ik nu weer gemotiveerd ben om verder te gaan. De aanleiding is een pdf genaamd 'Brutal Beginnings' van het forum van Ruthless Arena. Dit heeft in één keer korte metten gemaakt met een heleboel bullshit en de aandacht definitief gezet op de kernvraag: wie of wat leeft er hier eigenlijk? Herhaaldelijk wordt mijn aandacht nu naar 'binnen' gericht op zoek naar degene die 'ik' zegt. Op de fiets, in de douche, naar de tv kijkend, nu, terwijl ik aan het typen ben, etc. Wat zie ik dan? Ik weet het niet. Niet veel in ieder geval, of juist alles. Er is alleen de scene: dit wat er nu gebeurt, wat ik zie en hoor en voel. Gedachten komen voorbij. Al gauw ben ik verloren in een gedachtentrein. Het leven slokt me op en eist al mijn aandacht op. Now what? Ik weet het niet. Ik heb ergens de verwachting dat er een belangrijk inzicht op me wacht. Maar het komt maar niet. Misschien moet ik alles maar loslaten, ook dit forum, de hele santekraam en gewoon aanvaarden dat ik het niet weet. Maar dan ben ik bang dat ik helemààl verloren raak....Afijn, ik ben me tegelijk bewust dat dit allemaal maar gedachtes zijn...
Ondertussen schreewt Brutal Beginnings: "Look, LOOK!!!" Het beukt erin dat ik moet zien, moet kijken: "There is no you, you are nothing, you do not exist". Ondertussen snap ik dat wel, maar dat snappen verandert niks... Kan iemand mij helpen?
Ton

[lex]

Hoi Ton,

Ik ga kijken of er een Nederlandse gids voor je is. Zo niet, dan ga ik jou gidsen. Hang on in there.

Groet,

Lex

[Petrus]

Hi Ton,

Proberen gaat helaas niet, doen wel...
Het belangrijkste is je verlangen om kortemetten te maken met onwaarheid.
Hoe zeer wil je dit?

En dan rijst meteen de vraag: Wie heeft dit verlangen dan?
Of is er gewoon verlangen?
Zonder centrum, zonder doel?

Petrus

[Petrus]

Hi Ton,

Of had ik moeten zeggen:
ik wil je wel gidsen
?

Groeten, Petrus


Sent from my iPhone using Tapatalk

[Ton Haarmans]

Ok Petrus, let's do it. Ik had eigenlijk verwacht dat ik via email bericht zou krijgen van reply's, maar dat is dus niet gebeurd....

[Petrus]

Hi Ton,

Een bericht krijgen bij antwoord is inderdaad mogelijk: als je in onze draad zit even klikken onderaan op "abonneer op dit onderwerp".

Ik heb even zitten snuffelen in je oude draad:

Ontwaakt zijn zou gepaard 'moeten' gaan met 'helder' zijn en 'gecentered'.

Geen enkele ervaring (helder- gecentered) is er altijd. Continue helder lijkt me knap vermoeiend.
Het enige dat er altijd is, is dat er ervaren wordt.
Of dat nou gedachtes zijn, of sensaties of het kale gevoel van aliveness, presence, being. (het is lastig woorden te vinden, die niet iets bekends oproepen).

Ook dat emoties vrij mogen opkomen en worden geaccepteerd.

Is dat niet al zo? Inclusief het gevoel soms emoties tegen te houden en niet te accepteren?

Gedachten komen gewoon op. Ik heb daar geen controle over. Ofschoon ik er geen controle over heb heb ik toch het gevoel dat 'ik' ze denk, omdat ze in 'mijn' hoofd, of beter, in 'mijn' beleving opkomen.

Wat is dan zo "mijn" aan, aan die beleving? Zie je een watermerk "Ton" als je naar een boom kijkt?
Wat mij betreft is een beleving hartstikke onpersoonlijk.

...Soms besef ik dat, vaker volg ik de gedachtentrein, totdat ik dat weer besef en dan is er even een helder moment zonder gedachten.

Er is niet mis met gedachtentreinen. Die zullen ook nooit totaal verdwijnen. Feit is wel dat ze voorbijgaaan. Allemaal.

Ik begin heel erg moe te worden van al dat afvragen en kijken en zoeken

Dat is mooi beginnetje...

als ik echt kijk is er geen ik. Mijn vingers gaan vanzelf over de toetsen van het toetsenbord en doen hun dansje. Maar blijkbaar dringt dit feit toch niet echt tot me door. Ik neem me voor om meer echt te kijken. Meer kan ik niet doen dunkt me...

Als je weet dat er geen ik is, is het klaar. Dan is er namelijk ook geen ik als je even niet kijkt.
Je moet niet méér echt kijken, lijkt me inderdaad vermoeiend. 1x écht echt is voldoende.

Lieve groeten,
Petrus

[Ton Haarmans]

Petrus, ik denk dat mijn profiel een oud emailadres bevat en ik kan niet vinden waar ik dat kan veranderen...Weet jij hoe ik dat moet doen?

Wat betreft jouw opmerkingen bij de quotes van mij: je hebt helemaal gelijk, maar blijkbaar (?) heb ik nog steeds niet écht gekeken.

[Petrus]

Hoi Ton,

Petrus, ik denk dat mijn profiel een oud emailadres bevat en ik kan niet vinden waar ik dat kan veranderen...Weet jij hoe ik dat moet doen?

Ik heb even voor je gekeken:
Klikken op gebruikerspaneel (paarse bovenbalk)
Klikken op profiel
In het kolommetje: klikken op wijzig registratiedetails

Je laat wat vragen onbeantwoord. Ik stel ze nog eens:

Geen enkele ervaring (helder- gecentered) is er altijd.

Kan je dit beamen?

Ook dat emoties vrij mogen opkomen en worden geaccepteerd.

Is dat niet al zo?
Inclusief het gevoel soms emoties tegen te houden en niet te accepteren?

Ofschoon ik er geen controle over gedachten heb, heb ik toch het gevoel dat 'ik' ze denk, omdat ze in 'mijn' hoofd, of beter, in 'mijn' beleving opkomen.

Wat is zo "mijn" aan, aan een beleving?
Zie je een watermerk "Ton" als je naar een boom kijkt?
Is een beleving niet hartstikke onpersoonlijk eigenlijk?

Er is niet mis met gedachtentreinen.

Kan je dit beamen?
Of vind je dat ze weg moeten?

Ik neem me voor om meer echt te kijken.

Kan je beamen dat dat geen zin heeft?

En uit mijn eerste post:

Het belangrijkste is je verlangen om kortemetten te maken met onwaarheid.
Hoe zeer wil je dit? Hoe groot is dat verlangen bij jou?

En dan rijst meteen de vraag: Wie heeft dit verlangen dan?
Of is er gewoon verlangen, zonder centrum, zonder doel?
Kan je dit zien?

Het is belangrijk om aan te geven waar volgens jou de schoen knelt.
Als je antwoord op opmerkingen of vragen, krijg ik misschien een clou.
Het is jouw feestje...

Lieve groetjes, Petrus

[Ton Haarmans]

Geen enkele ervaring (helder- gecentered) is er altijd.

Ik beaam dit

Ook dat emoties vrij mogen opkomen en worden geaccepteerd.
Inclusief het gevoel soms emoties tegen te houden en niet te accepteren?

Dat is zo

Belevingen zijn onpersoonlijk, behalve als ik erover nadenk of me persoonlijk geraakt voel

Er is niet mis met gedachtentreinen.

In feite niet nee

Ik neem me voor om meer echt te kijken.

Ik weet niet goed of dit geen of wel zin heeft.

Hoe zeer wil ik dit?
Hier twijfel ik ook. Het verlangen is er feitelijk de hele tijd, maar meestal ben ik er toch niet mee bezig, want de dingen van alle dag (werk, huishouden, relaties, etc) nemen me in beslag. Maar zodra ik maar even niets te doen heb komt dit terug. Ik ken mezelf niet anders dan zoekende, al vanaf mijn kleutertijd bij wijze van spreken. Ik wil heel graag weten hoe ‘het’ in elkaar steekt. Ik las een keer bij Gurdieff dat je het net zo graag moet willen als iemand die onder water geduwd wordt verlangt naar zuurstof. Zo erg is het dus niet. Ik wil heel graag de waarheid weten, maar ik heb er niet mijn leven voor over.

Ik weet niet of ik zie dat er gewoon verlangen is (of wat dan ook), zonder centrum. Ik snap dat het zo is. Het kan niet anders dan dat het zo is en toch heb ik het gevoel dat het niet echt doordringt.

BTW, ik heb mijn profiel kunnen wijzigen. Hopelijk krijg ik nu wel bericht.
Dank alvast voor de begeleiding!!!

[Petrus]

Hi Ton

Ik wil heel graag de waarheid weten, maar ik heb er niet mijn leven voor over.

Haha, nou dan ga ik je alleen voorzichtig wat uit je comfortzone lokken. Moet lukken!

Belevingen zijn onpersoonlijk, behalve als ik erover nadenk of me persoonlijk geraakt voel

Dit vind ik merkwaardig: "behalve als ik erover nadenk". Kan je dat uitleggen?
Wat verandert er dan als er over nagedacht wordt?

Hoe komt het persoonlijke binnenfietsen? Als persoon of als gedachte?

Het klinkt alsof je het idee hebt dat je in en uit je ik kan springen.
Betekent dat dan dat het ik steeds even ontstaat en dan weer afbreekt?
Of komen er gewoon alleen maar wat gedachtes en gevoelens langs?

Die "ik" erin, blijf ik ook weigeren natuurlijk. Kan "jij" nadenken? Hoe doe je dat aan?

Besef je je dat een "ik-gedachte" net zo goed een gedachte is?
Dus: kopje thee, koe graast, ik denk, auto, pijn is lastig, fiets, fijn, etc... Allemaal 1 pot nat.

Me persoonlijk geraakt voelen moet je ook uitleggen. Hoe werkt dat precies?
Waar huist die persoon?

Ik neem me voor om meer echt te kijken.

Ik weet niet goed of dit geen of wel zin heeft.

Ik neem me voor om meer naar Sinterklaas te kijken of hij echt is.
Dit terwijl je weet dat hij niet echt is, lijkt me onzinnig.
Als je het nog niet weet, is een keer flink trekken aan die baard voldoende!
Wat vind je van deze vergelijking?

Ik ben nog wat aan het zoeken, waar de ingang is.
Maar als ik hem zie, dan schiet ik, dat beloof ik, haha!

Lieve groeten, Petrus

[Ton Haarmans]

Dit vind ik merkwaardig: "behalve als ik erover nadenk". Kan je dat uitleggen?

Ik bedoel eigenlijk het volgende: stel dat iemand iets vervelends over mij tegen mij zegt, dan zijn er gedachten en gevoelens en het voelt heel persoonlijk. Het gaat over MIJ. IK voel me beledigd. Maar natuurlijk zijn dat ook maar dingen die opkomen en weer verdwijnen…

Betekent dat dan dat het ik steeds even ontstaat en dan weer afbreekt?

Nee, er komen gedachten en gevoelens langs. Enkel als die heel sterk zijn is er identificatie. Het neemt me over

Kan "jij" nadenken?

Nee, ik ben de stem in mijn hoofd niet

Flink aan die baard trekken, hoe doe je dat?

BTW, ik krijg nog steeds geen berichten :-(

[Petrus]

Hoi Ton,

Je laat weer een hoop vragen van me liggen: elke vraag (bijna elke zin met een vraagteken erachter) die ik je stel is zoeken naar een opening! Kan je mijn vorige post nog eens lezen en de onbeantwoordde vragen alsnog beantwoorden?
En als je antwoord misschien wat meer uitweiden, minder cryptisch?
Wat je doet namelijk is globaal antwoorden. Zo van, de rest snapt ie wel.
Dat is in het geval van deze gedachtenwisseling niet handig. In een klein vergeten hoekje kan de opening te vinden zijn.

Hoe trek je aan de baard:
Cultiveer het gevoel: "ik wil het NU onmiddellijk weten!. Ik kan niet langer wachten!"
Neem er de tijd voor. Ga in op elke uitnodiging! Beantwoord in dit geval dus elke vraag. Ook al lijkt het dubbel voor je. Zie in dat je nu op dit moment de mogelijkheid wordt geboden en maak daar dankbaar gebruik van!

dan zijn er gedachten en gevoelens en het voelt heel persoonlijk. Het gaat over MIJ. IK voel me beledigd.

Het voelt heel persoonlijk. Er is een sterk gevoel, die verwijst naar de ik-gedachte. Maakt dat dat er opeens een ik bestaat? Dat lijkt misschien zo, maar is het ook zo?

MIJ is een gedachte toch? Dus de gevoelens gaan over een gedachte. Mooi. So what?

IK is een gedachte. Een gedachte voelt zich beledigd? Kan dat?
Nee, er komt een gevoel van beledigd zijn op. So what? Is daar een ik bij betrokken?

Betekent dat dan dat het ik steeds even ontstaat en dan weer afbreekt?

Nee, er komen gedachten en gevoelens langs. Enkel als die heel sterk zijn is er identificatie. Het neemt me over

Een sterke gedachte? Wat is dat?
Hoe omschrijf jij identificatie?
Wat is "het" en wat neemt "het" precies over?
Kan je zien dat dit allemaal een kwestie van gedachten constructie is?

Kan "jij" nadenken?

Nee, ik ben de stem in mijn hoofd niet

Als jij de stem in je hoofd niet bent, kan je er dus ook niet over nadenken.
Je schreef namelijk: "belevingen zijn persoonlijk als ik erover nadenk". Nu schrijf je dus dat dat niet kan!
Ik kan de vraag ook anders stellen: Heb jij enige invloed op dit denkproces?

BTW, ik krijg nog steeds geen berichten :-(

Het zou gewoon moeten werken. Heb je het nieuwe emailadres goed gespeld?
Heb je geprobeerd, het abonnenment uit en aan te zetten na de emailwijziging?
Schrijf een PB naar site admin "Damon Kamda". Ik kan niet in het systeem kijken verder.

Lieve groeten, Petrus

[Ton Haarmans]

Ok, ik zal wat beter mijn best doen :-). Ik zie dat ik dit, op z’n Vlaams gezegd, tussen de soep en de patatten heb gedaan. Misschien omdat ik er toch maar half in geloof. Ik heb nog steeds aan de ene kant hele hoge verwachtingen van ‘awakening’ en aan de andere kant voel ik me te minderwaardig om zoiets te mogen ervaren. Tegelijk begrijp ik dat dit ook allemaal onzin is, maar toch zijn deze gedachten er op de achtergrond en beïnvloeden ze me. Ergens geloof ik dat ‘wakker worden’ een major gebeurtenis is (of zou moeten zijn) met verstrekkende gevolgen en ben ik er ook wel bang voor en tegelijk vrees ik dat ik het niet zal ervaren, omdat ik te lui ben, te ongedisciplineerd..

Ik lees hier veel over, maar iedereen spreekt er weer anders over en heeft andere ervaringen. Misschien gaat het bij mij heel langzaam, stapje voor stapje en zijn er daarom geen ‘verlichtingservaringen’. Ik weet het niet. Intellectueel snap ik het allemaal wel, maar dat is misschien ook niet zo moeilijk…

Ik zou zo graag geen angst voor de dood willen hebben, omdat ik dan echt WEET dat er niemand is die sterft. Nu GELOOF ik dat alleen maar, maar dat helpt niet, allez, toch niet veel.

Behalve als ik er over nadenk. Kun je dat uitleggen?

Eigenlijk kan ik dat niet uitleggen, want het is feitelijk niet waar. Het was meer een algemene opmerking. Achteraf gezien lijken belevingen persoonlijk te zijn, maar terwijl ze gebeuren overkomen ze me en heb ik geen enkele invloed op wat er gebeurt. Alles gebeurt gewoon. Alleen achteraf lijken het MIJN belevingen te zijn.

Hoe komt het persoonlijke binnenfietsen? Als persoon of als gedachte?

Als gedachte, maar dan wel een hele sterke. Ik voel me vernederd, onheus behandeld, onbegrepen, betrapt, beschaamd, etc. En dat voelt heel erg dat dat met mij als persoon te maken heeft. Mijn baas of vriendin is kwaad op mij omdat ik iets stoms gedaan heb bijvoorbeeld. Ik voel dat ik hem/haar teleurgesteld heb en voel me daar verantwoordelijk voor. Tegelijkertijd ben ik boos op hen: hoe durven ze!

Hoe omschrijf jij identificatie?

Wat is "het" en wat neemt "het" precies over?

Helemaal opgaan in een gevoel, zonder enige afstand. Iets wat me compleet in beslag neemt. Er is geen awareness. Ik BEN dat gevoel, er is niets anders. Het voelt als suffering. Soms komen gevoelens zo intens en snel binnen dat er geen ruimte is, dat ik er niet naar kan kijken.

Kan "jij" nadenken? Hoe doe je dat aan?

Heb jij enige invloed op dit denkproces?

Nee, nadenken doe ik niet. Gedachten overkomen mij. Ik heb er geen invloed op. Ze komen voorbijdrijven. Ik kan er een tijdje in meegaan - of eigenlijk merk ik achteraf dat ‘meegaan’ gebeurd is.

Besef je je dat een "ik-gedachte" net zo goed een gedachte is?

Waar huist die persoon?

MIJ is een gedachte toch? Dus de gevoelens gaan over een gedachte. Mooi. So what?

Ik doe dat wel eens expres: in mijn gedachten zeg ik ‘IK’. En dan voelt dat hetzelfde als elke andere gedachte. Er is niks persoonlijks aan. Wel vreemd. De gedachte is nergens mee verbonden. Toch niet met wat ik als ‘mij’ zie. En wat zie ik als ‘mij’? Degene die kijkt, de aanwezigheid die opmerkt, die aandachtig is. Vaak lijkt die aanwezigheid zich in mijn hoofd te bevinden, achter mijn ogen. Soms is dat gevoel wijder en heel soms omvat het gevoel de hele scene. Dat duurt maar heel kort en dan ben ik weer terug achter mijn ogen. Ik heb ook al eens gezien dat die aanwezigheid dezelfde aanwezigheid is die door de ogen van andere mensen kijkt. Ik had dat in de trein laats. Ik had meteen compassie met iedereen. Iedereen zit in hetzelfde schuitje. Ze hebben alleen een ander en verschillend verhaal. Heel ontroerend ook. Dat duurde 5 minuten of zoiets.

Heb je hier iets aan? Ik hoop het.
Ton

[Petrus]

Hi Ton

Ok, ik zal wat beter mijn best doen :-). Ik zie dat ik dit, op z’n Vlaams gezegd, tussen de soep en de patatten heb gedaan.

Haha, wij Ollanders zeggen: tussen het nieuws en de ster-reclame.
Ik ben blij dat je dit inziet. Je verhaal wordt me gelijk een stuk duidelijker na deze post van je.

Misschien omdat ik er toch maar half in geloof. Ik heb nog steeds aan de ene kant hele hoge verwachtingen van ‘awakening’ en aan de andere kant voel ik me te minderwaardig om zoiets te mogen ervaren.

Gedachten en gevoelens die langskomen. Er bestaat geen echt centrum voor die gedachten en gevoelens. Ze komen langs. De "ik" die je erin projecteert achteraf is ook een gedachte.
Het opeisen van gedachten en gevoelens achteraf lijken op iets "echts". Maar het is niet echt. Het is evengoed slechts ervaring. Kan je dit zien?

Ergens geloof ik dat ‘wakker worden’ een major gebeurtenis is (of zou moeten zijn) met verstrekkende gevolgen en ben ik er ook wel bang voor en tegelijk vrees ik dat ik het niet zal ervaren, omdat ik te lui ben, te ongedisciplineerd..

Laat gaan, laat gaan... Beide gedachtes zijn natuurlijk onzin. Vooral het "ik" stuk erin: je weet dat het niet bestaat en toch gebruik je het steeds als iets wat je dwars zit.
Laat gaan, laat gaan dus... Ondertussen kunnen we gewoon even kijken hoe dingen in elkaar steken. Zonder verwachtigen en vooroordelen maakt al een stuk relaxter.

Ik lees hier veel over, maar iedereen spreekt er weer anders over en heeft andere ervaringen.

Exact! Ga dus niet vergelijken of verlangen wat een "ander" heeft.
Osho zei ooit: ""Verlichting is een zeer persoonlijke zaak". Geestige uitspraak!

Ik zou zo graag geen angst voor de dood willen hebben, omdat ik dan echt WEET dat er niemand is die sterft. Nu GELOOF ik dat alleen maar, maar dat helpt niet, allez, toch niet veel.

Dat je er een ik aan vast koppelt, maakt het moeilijk.
Angst op zich is niet zo'n punt namelijk. Angst kan je ervaren, uitnodigen, omarmen, zelfs beminnen. Daarna vertrekt angst gewoon.
Dat die "ik" er nu ook al niet is, maakt de idee van sterven misschien gemakkelijker? Als er geen ik is namelijk, kan die ook niet sterven.
Ben je ook bang om te gaan slapen? Dan houden ervaringen tijdelijk op. Slapen vinden we fijn. Het leven gaat door, alleen de ervaringen even niet.
Kruip er eens in in die angst (tussen de patatten en het toetje) en vraag het (die angst) wat het je heeft te vertellen?

Alleen achteraf lijken het MIJN belevingen te zijn.

Precies. Het lijkt zo. Maar is niet zo. Sinterklaas bestaat NIET. Soms lijkt het zo. Punt.

Mijn baas of vriendin is kwaad op mij omdat ik iets stoms gedaan heb bijvoorbeeld. Ik voel dat ik hem/haar teleurgesteld heb en voel me daar verantwoordelijk voor. Tegelijkertijd ben ik boos op hen: hoe durven ze!

Je hebt het hier over heftige gevoelens die langskomen.
Weer zie ik de "ik" en ook de "hen" niet die jij er op projecteert achteraf.
Hoe kunnen "zij" jou de schuld geven, als "jij" helemaal niks gedaan hebt? Jij ziet het ook alleen maar gebeuren.
Gevoelens zijn er om gevoeld te worden. Totaal. Enjoy them! Lach erom.
Sterke gevoelens zijn niet in staat opeens een echt "ik" te creëren. Dat LIJKT alleen maar zo.

Helemaal opgaan in een gevoel, zonder enige afstand. Iets wat me compleet in beslag neemt. Er is geen awareness. Ik BEN dat gevoel, er is niets anders.

Op zo'n moment is er ook geen plaats voor een "ik". Dat gebeurt altijd achteraf: de "ik"-gedachte die de boel opeist, claimt. Maar hij was er niet toen je dat gevoel had/was.
Maakt jou dat niet duidelijk dat "Ik" er inderdaad niet echt is?
"ik" komt alleen maar (een aantal keer per dag) langs als gedachte, die het bestaan opeist: dat was IK!
En verder kabbelt het leven gewoon voort zonder problemen...
Zonder of met die "ik"-gedachte trouwens, dat maakt het leven niets uit.
Alleen zonder is wel prettiger.

Ik kan er een tijdje in meegaan - of eigenlijk merk ik achteraf dat ‘meegaan’ gebeurd is.

Dat meegaan LIJKT gebeurd te zijn.

Ik heb ook al eens gezien dat die aanwezigheid dezelfde aanwezigheid is die door de ogen van andere mensen kijkt.

Dat is wat bedoelde met "ervaring is onpersoonlijk". Aanwezigheid is onpersoonlijk, is zelfs niet "iets". En daar verschijnt af en toe ook de "ik"-gedachte in. Niks mis mee. Gewoon links laten liggen.
Wat er allemaal niet aan onzin voorbij komt in de vorm gedachtes!
Denken is om een fiets te kunnen te maken, niet voor serieuze zaken.

Zodra je weer een "ik" bespiedt: kijk eens of het meer is dan een gedachte alleen.
En laat me weten wat je ziet.

Heb je hier iets aan? Ik hoop het.

Dank je voor je openheid.

Liefs, Petrus

[Ton Haarmans]

Het opeisen van gedachten en gevoelens achteraf lijken op iets "echts". Maar het is niet echt. Het is evengoed slechts ervaring. Kan je dit zien?

Ik begrijp dat dit zo is, ik ben niet zeker of ik het ook ZIE.

Ben je ook bang om te gaan slapen?

Nee, maar dat komt natuurlijk ook omdat ik heb leren vertrouwen dat ik ’s morgens weer wakker wordt…
Wat zegt de angst voor de dood? Dat deze beleving, dit ervaren zou stoppen verbijstert me. Ik kan het me gewoon niet voorstellen om er niet meer te zijn. In feite is dat dus niet angstig, enkel onvoorstelbaar. Wat me beangstigt is dat de manier van sterven wel eens zeer onaangenaam zou kunnen zijn. Ik zie ook wel dat dit enkel een gedachte is, een mindfuck.

Het is waar dat bij een heftig gevoel er geen plaats is voor een ik. Ik heb enkel niet geleerd om van die gevoelens te genieten, ze te laten zijn, vooral kwaadheid. Heel snel wordt kwaadheid weggedrukt. Puur uit angst en angst is wat er overblijft. Ik ben vaak angstig. Ik weet ook wel dat dit weer een oordeel is en dat angst net zo goed ervaren kan worden als opwinding. Ik heb al een paar keer mogen meemaken dat die angst er niet is en dat gevoelens vrij en blij opkwamen en weggingen. Die toestand voelde als ‘genade’, niet iets dat ‘ik’ kan teweegbrengen. Deze toestand duurde een aantal dagen. Maar, zoals alles, ook dat ging voorbij.
Meestal heeft de angst te maken met wat anderen, van wie ik me afhankelijk voel, me kunnen aandoen: ze kunnen van me weggaan, me ontslaan, etc. En dus houd ik me in. Ik heb jarenlange ervaring met therapieën als Encounter en dergelijke, maar nog steeds voel ik me geremd, vooral dus bij het uiten van kwaadheid. En ik weet hoe bevrijdend het kan zijn om hier niet moeilijk over te doen, er zelfs van te genieten, maar het is maar zelden dat dit gebeurt. Ik heb er in feite geen controle over. En dat leert me dan om dan maar de angst te ervaren en te zien wat er gebeurt….

Thanks again!