Hoi Ronald,
Dank voor de uitleg! Da's een stuk duidelijker zo. Fijn.
Het verantwoordelijk voelen is een gedachte, die opkomt met de inhoud ,dit lichaam, Ronald genoemd, is verantwoordelijk voor zichzelf en zijn daden.
Hierdoor ontstaan er gevoelens die vertaald worden als Ronald is verantwoordelijk voor zichzelf en zijn daden,vanuit de gevoelens ontstaan dan weer handelingen.
Ik wilde dus eigenlijk uitleggen dat het niet om iets of iemand gaat maar over gedachten en gevoelens.
En dat het ervaren wordt als een cirkel van denken naar voelen naar denken naar handelen naar denken etc.
Er gebeurt dus van alles met dit lichaam als een soort middelpunt, maar het lichaam zelf is geen vast gegeven omdat het ieder moment weer anders is.
Ja, precies. Het is een vicieuze cirkel, een feedback loop als het ware, die de schijn van substantie wekt. Een wirwar van gedachten en gevoelens die de sugggestie wekken dat er een concreet iemand is die dit lichaam als het ware bewoont, er verantwoordelijkheid over draagt.
Klinkt helder, zoals je dat beschrijft hier.
In werkelijkheid valt er niets uit elkaar er is alleen een fysieke ervaring, die vertaald wordt als uit elkaar vallen.
Goed gezien. Dit type onderzoek veroorzaakt vaak dergelijke reacties. Interessant om te zien gebeuren en weer te verdwijnen. Er is geen noodzaak om hier een verhaal omheen te maken.
In feite beschrijf je in deze ene zin precies waar het hier om gaat.
In werkelijkheid is er alleen een ervaring, die vertaald wordt als een ervaring van een zelf.
Dat is alles.
De truc is om te checken of het waar is.
Ik en mijn verwijzen naar het lichaam.
Sure, in de praktische, alledaagse zin verwijzen persoonlijke voornaamwoorden naar wat als concreet lichaam wordt ervaren. Niks mis mee.
Op een fundamenteler niveau wordt het lastig.
Wanneer er gezegd wordt ik zit achter mijn computer, dan wordt met de ik ,Ronald bedoeld (lichaam en geest)
Geest?
Leg uit- wat bedoel je?
Is er zoiets als een geest?
en met mijn ,een computer die van Ronald is.
Hoe wordt een computer
van Ronald?
Nu, hier, op dit moment- wat maakt deze computer van een JOU?
Ik heb het idee dat je op de drempel staat.
Hetgeen we hier op wijzen is iets dat altijd al gezien en ervaren is, alleen niet altijd herkend/erkend.
Nu is je kans om alle afleidingen even opzij te zetten en de sprong te wagen.
Zou het waar kunnen zijn dat er geen zelf is, dat er nooit een zelf is geweest? Alleen maar veranderende gedachten en gevoelens die zijn aangezien voor iets concreets?
Ik ben benieuwd wat je aantreft hier.
