Lex & Celine

[lex]

Lex:
Hi Celine,

Wat verwacht je van dit proces?
Wat verwacht je dat bevrijding van de ik-illusie zal brengen?


Celine:
Hallo Lex,
Wat verwacht ik van het proces?
Mijn eerste reactie is laat het maar gebeuren, ik zie wel.
Als ik erover denk zou ik willen leven ipv overleven en het gevoel van afgescheidenheid en "een persoontje" te zijn willen verliezen,
Een bevrijding van alle gehechtheden en identificaties en angsten.
Blinde vlekken in mezelf verhelderen.of onbewuste overtuigingen in het licht brengen.

Ik hoop dat je me kan helpen alle maskertjes,( waar ik me nog niet zo bewust van ben) te ontmaskeren.en "mijn" zelfbeeld kan oplossen.

Lex:
Wat verwacht je dat de bevrijding van de "ik illusie " zal brengen?

Celine:
Leven zonder verwachtingen, en allerlei denkbeelden van hoe mij te gedragen
Geen zelfbeeld meer te verdedigen
Het zoeken dat eindelijk ophoudt.
Het leven nemen zoals het komt zonder al dat commentaar.

Lex:
De vraag naar verwachtingen is bedoeld om te inventariseren en je verwachtingen onder ogen te zien.
Welke verwachtingen uitkomen verschilt bij iedereen en soms zijn er ook onverwachte bij-effecten.
De verwachting dat het zoeken ophoudt lijkt me niet onrealistisch, maar zelfs dat is niet gegarandeerd.

Een bevrijding van alle gehechtheden en identificaties en angsten.

- U gaat voor de Jackpot!

Blinde vlekken in mezelf verhelderen.of onbewuste overtuigingen in het licht brengen

- het kan dat dat makkelijker wordt of spontaner gaat, het kan ook dat de interesse daarin verdwijnt.

Leven zonder verwachtingen

- dat vind ik nou nog eens een mooie verwachting.

Ik hoop dat je me kan helpen alle maskertjes,( waar ik me nog niet zo bewust van ben) te ontmaskeren.en "mijn" zelfbeeld kan oplossen.

- dat is niet het doel van dit proces, daarvoor is naar mijn idee “The Work” erg geschikt.
Hier gaat het enkel en alleen om het inzicht dat geen ik is.

Wat ik je ook zou willen vragen is om alles wat je in de loop der jaren hebt opgestoken, geleerd, gehoord over advaita, verlichting, etc. te vergeten en met een schone lei te beginnen.
Oftewel: Beschouw dit als iets nieuws. Iets wat niets te maken heeft met waar je tot nu toe mee bezig geweest bent.
En focus voorlopig ook alleen op dit proces. Geen satsang, geen spirituele boeken.


Mijn eerste vraag is er één aan het verstand (en dat is dan tevens de laatste, die het denken hoeft te beantwoorden):
Kun je “ik” definieren? Waar verwijst het woordje “ik” naar? Ik bedoel niks ingewikkelds, gewoon in het dagelijks gebruik.

Celine:
- Kan ik "ik" definieren?
Dat doen we wel in het dagelijkse leven.
De 5 zintuigen en gedachten lijken een eigenaar te hebben.
Ondanks dat ik het ongrijpbare van een "ik" besef , blijft dat "ik gevoel" nog aanwezig.
door de identificatie met dat denkbeeldige ik.

- Waar verwijst het woordje "ik"naar ?
Ik weet niet of ik je vraag goed begrijp
Verwijst naar iemand die zelfstandig handelt en denkt.
ik verwijst naar afscheiding en dualiteit
Iemand die bestaat los van ervaring


Even nog een vraag over de verwachting dat het zoeken verder gaat.
als het helder is wie je bent ,wat heeft het dan nog voor zin om te zoeken ?
Het zoeken is toch gericht op de realisatie van wie je bent?

Lex:
Ik bedoel de vraag heel simpel. Hoe gebruiken we het woordje “ik” in het dagelijks leven. Zoals ik nu doe in deze zin. Niks moeilijks over identificatie en denkbeeldig en zo.
Als je zegt: “Ik heb dorst” bijvoorbeeld. Wat bedoel je dan met ik? Wat heeft er dorst?
Waar wijst “ik” naar? In mijn geval naar Lex en in jouw geval naar Celine.
Dus wat is Celine? Gewoon down-to-earth, niet spiritueel of wat dan ook. Hoe gebruiken mensen persoonlijke voornaamwoorden en waarvoor?
Hou het simpel. Je mag voor deze vraag (bij wijze van uitzondering) googlen, spieken, anderen raadplegen :-)

als het helder is wie je bent ,wat heeft het dan nog voor zin om te zoeken ?

- ook als zoeken zinloos is kan het nog doorgaan.
En mijn invalshoek is niet het helder krijgen wie je bent, maar het helder krijgen dat je niet bent.

Ondanks dat ik het ongrijpbare van een "ik" besef , blijft dat "ik gevoel" nog aanwezig.

- wat is het probleem daarmee?

Wees gerust, als we helder hebben hoe het woordje “ik” in het dagelijks leven (in normale gesprekken) gebruikt wordt, wordt het allemaal eenvoudiger en kunnen we het denken verder met rust laten.

Celine:
- Hoe wordt het woordje "ik" in het dagelijkse leven gebruikt:
Door "ik" te zeggen onderscheid ik "mij" als afzonderlijk iemand van de ander en verwijs naar mijn lichaam
En om het funktioneren van het lichaam en het gebruiken van de zintuigen aan t e geven. wordt een "ik" gebruikt.

Het ik als uitdrukking van bewustzijn als we met elkaar in discussie gaan.
Het ik wordt gebruikt om emoties en ervaringen aan te geven.
Het ik wordt gebruikt om een zelfbeeld in stand te houden en te herinneren.
Het ik wordt gebruikt om je een karakter toe te eigenen.
Het ik wordt gebruikt om grenzen te stellen en een bezitter te scheppen.
Het ik wordt gebruikt als agressiemiddel om iets te verdedigen.
Het ik kan zijn eigen verhaal vertellen.

Een naam,een religie, beroep, opleiding,geslacht,emoties, gedachten, geld en goederen worden gekoppeld aan een "ik"
Ik heb veel moeite met die vraag, het is voor mij zo moeilijk om daar een zinnig antwoord op te geven.
Bij iedere gedachte is er wel een "ik" bij en dat is eindeloos veel.En tegelijk vind ik het erg abstrakt.
Enfin het lijkt erop dat ik er veel weerstand voel over deze vraag en misschien daardoor ook moeite met de vraag.

Lex:
Hoi Celine, ik ga even punt voor punt door je mail heen:

Hoe wordt het woordje "ik" in het dagelijkse leven gebruikt:

Door "ik" te zeggen onderscheid ik "mij" als afzonderlijk iemand van de ander en verwijs naar mijn lichaam

precies


Door “stoel” te zeggen, onderscheid je het ene meubel van het andere. Alleen hebben we voor mensen die extra grap van de persoonlijke voornaamwoorden bedacht, zodat jij niet zegt “Celine heeft dorst”, maar “ik heb dorst” en Lex Celine aanspreekt met “jij” en zichzelf met “ik”.

We delen de wereld om praktische redenen in in objecten en geven die namen, zoals auto, keuken, Celine, boek, woede, regering, om er maar een paar willekeurige te noemen.

“Ik” is dus een woord dat verwijst naar een object, meestal een lichaam/organisme.

En om het funktioneren van het lichaam en het gebruiken van de zintuigen aan te geven. wordt een "ik" gebruikt.
Het ik kan zijn eigen verhaal vertellen.

Nu heb je het over “een ik” en “het ik”. Zie je dat dat rare constructies zijn? Heb je het ooit over “het jij” of “een zij”?
Hier zitten de illusies, de kronkels.

Een naam,een religie, beroep, opleiding,geslacht,emoties, gedachten, geld en goederen worden gekoppeld aan een "ik"

Dat gebeurt inderdaad, dat noemen we een identiteit. Daar moet je zelfs een bewijs van op zak hebben tegenwoordig. Althans in Nederland, misschien is die gekte nog niet tot Spanje doorgedrongen.

Ik heb veel moeite met die vraag, het is voor mij zo moeilijk om daar een zinnig antwoord op te geven.

je eerste antwoord was perfect, misschien doe je teveel moeite.

Bij iedere gedachte is er wel een "ik" bij en dat is eindeloos veel.
En tegelijk vind ik het erg abstrakt.

Dat is inderdaad een hardnekkige en oude gewoonte. Er zijn veel gedachtes met “ik” er in. Dat ken ik. Maar dat geeft wel de mogelijkheid om te kijken of er buiten die gedachtes die ik werkelijk bestaat. En of die ik-gedachtes werkelijkheidswaarde hebben.
Het woord “ik” is duidelijk bedoeld voor communicatie met anderen. Waarom zou ik dan mijzelf in gedachten adresseren met dat woord ik?

Enfin het lijkt erop dat ik er veel weerstand voel over deze vraag en misschien daardoor ook moeite met de vraag.

Kun je ook deze vraag nog beantwoorden:
“Ondanks dat ik het ongrijpbare van een "ik" besef , blijft dat "ik gevoel" nog aanwezig.” - wat is het probleem daarmee?


Het denken is een mooi instrument om ons door ons dagelijks leven te gidsen, maar niet zo geschikt voor het onderzoek wat we hier gaan doen.
We gaan het denken verder loslaten, en we gaan kijken, observeren. En specifiek naar de directe ervaring.

Ik stel voor dat we op zoek gaan naar “ik”. Kun je “ik” localiseren in je lichaam? Zo ja, waar?

Celine:
Bedankt voor je snelle antwoord Lex,

Ja een" ik " is een rare construktie. door het zo te stellen geeft ik er een werkelijkheidswaarde aan, alsof het kan vast pakken.
een raar pakketje inderdaad..
Ja en waarom zou ik mij in gedachten blijven identificeren met een ik ? dat gaat zo vlug, echt een automatisme.
Heeft dat ook te maken met de gesprekken die je dan intern voert met een denkbeeldige "jij"?

- “Ondanks dat ik het ongrijpbare van een "ik" besef , blijft dat "ik gevoel" nog aanwezig.” - wat is het probleem daarmee?

Dat "ik" gevoel wil erkend worden, wil gezien worden, wil op de eerste rij zitten, voelt zich beter, slechter, wil verdedigd worden, etc. Dat vind ik een probleem.

Heeft dat ook te maken met de gesprekken die je dan intern voert met een denkbeeldige "jij"?

Een leven lang heb ik dat "ik" in mezelf bestreden en is niet gelukt ondanks al mijn sociaal gevoel , het komt altijd weer bovendrijven.

Kun je “ik” localiseren in je lichaam? Zo ja, waar?

Neen, het is niet te localiseren, al merk ik wel een weerslag in mijn lichaam als het "ik- gevoel" als dat beeld wat "ik" dan ben op een bepaalde manier aangesproken wordt, aangetast wordt.

Maar dat is meer een lichamelijke reaktie afkomstig vanuit mijn zienswijze op dat" ik beeld." dat in stand gehouden wordt.

Lex:

Ja een" ik " is een rare construktie. door het zo te stellen geeft ik er een werkelijkheidswaarde aan, alsof het kan vast pakken.
een raar pakketje inderdaad..

Helder gezien.

Ja en waarom zou ik mij in gedachten blijven identificeren met een ik ? dat gaat zo vlug, echt een automatisme.

- het identificeren is zelf ook een gedachte

Ondanks dat ik het ongrijpbare van een "ik" besef , blijft dat "ik gevoel" nog aanwezig.”

wat is het probleem daarmee?

Dat "ik" gevoel wil erkend worden, wil gezien worden, wil op de eerste rij zitten, voelt zich beter, slechter, wil verdedigd worden, etc. Dat vind ik een probleem.

Dat “ik-gevoel” wil niks. Het is gewoon een gevoel. En “dat vind ik een probleem” is een gedachte. Kun je dat zien? Wil je proberen te gaan kijken?
Dat betekent dat je alles: objecten, dingen, bewegingen, ademhaling, andere mensen en ook gevoelens en gedachten gaat observeren zonder intern te reageren.
Hou het simpel.
Kijk bijvoorbeeld als je een eenvoudige handeling doet, zoals afwassen (mijn favoriet), lopen of fietsen of daar een identiteit is, die dat doet of dat het vanzelf gaat.
In je volgende bericht wil ik graag een verslag van wat je daarbij ervaren of gezien hebt.

Een leven lang heb ik dat "ik" in mezelf bestreden en is niet gelukt ondanks al mijn sociaal gevoel , het komt altijd weer bovendrijven.

Ik zie hier drie ikken:
Een leven lang heb ik (1) dat "ik" (2) in mezelf (3) bestreden en is niet gelukt ondanks al mijn sociaal gevoel , het komt altijd weer bovendrijven.
Kun je mij uitleggen wat elke ik is, wat het verschil is tussen die drie ikken? En bij welk ik hoort het sociaal gevoel?

Kun je “ik” localiseren in je lichaam? Zo ja, waar?

Neen, het is niet te localiseren, al merk ik wel een weerslag in mijn lichaam als het "ik- gevoel" als dat beeld wat "ik" dan ben op een bepaalde manier aangesproken wordt, aangetast wordt.
Maar dat is meer een lichamelijke reaktie afkomstig vanuit mijn zienswijze op dat" ik beeld." dat instand gehouden wordt.

Wat is dat voor gevoel dat ik-gevoel. Kun je daar iets meer over vertellen? Aangenaam, onaangenaam, constant, fluctuerend, waar in je lichaam?

Je maakt het heel ingewikkeld. Ik ben geneigd te vragen: Wat zit je nu werkelijk dwars?

Celine:

Kun je mij uitleggen wat elke ik is, wat het verschil is tussen die drie ikken? En bij welk ik hoort het sociaal gevoel?

Ik besef dat aan het "ik gevoel" een moreel kaartje hang.
Sommige ik gevoelens zijn toelaatbaar en anderen moeten bestreden worden en daardoor wordt het ook ingewikkeld.
En dat ik gevoel wordt dan verward met egocentrisme waar angst en verlangen ook bijhoren.
En dan wordt het "ik gevoel" als negatief beoordeeld en ben ik met het beterschapsprojekt bezig.(een beter mens)
En zo roept de ene gedachte , de andere op en wordt het een kluwen van gedachten en dat zit me dwars.
Terwijl als ik een stapje achteruit zet alles gebeurt en alle ingewikkeldheid wegvalt.
Wat ik zie is dat alles dan vanzelf gaat, tot ik er weer helemaal in zit en me realiseer dat ik de toeschouwer ben.

Kun je mij uitleggen wat elke ik is, wat het verschil is tussen die drie ikken? En bij welk ik hoort het sociaal gevoel?
Een leven lang heb ik (*1*) dat "ik" (*2*) in mezelf (*3*) bestreden en is niet gelukt ondanks al mijn sociaal gevoel , het komt altijd weer bovendrijven.

1, een gedachte projektie
2. een andere gedachte projektie
3. nog een andere gedachte projektie

Het sociaal gevoel behoort bij de "ik gedachte" die door opvoeding geconditioneerd is om zo te denken en te voelen.

Dat “ik-gevoel” wil niks. Het is gewoon een gevoel. En “dat vind ik een probleem” is een gedachte. Kun je dat zien? Wil je proberen te gaan kijken?

Ja, dat lukt me wel, als ik me loskoppel van dat "ik" en ahw in de open ruimte ben waar alles plaatsvind en steeds weer veranderd, dan wordt alle "ik"gebeuren erg relatief en voorbijgaand.
En als ik er met het denken vanaf blijf vervalt ook de ingewikkeldheid. Dat kan vrij gemakkelijk als ik alleen ben.
De ingewikkeldheid komt weer opdagen als ik erover ga denken, verklaringen zoek, het verleden of toekomst erbij haal en andere verhalen over mijn zogenaamde ik.
En in de communicatie met anderen verval ik weer in mijn echte "ik rol" en wil mezelf dan weer kneden naar het denken van de andere.

het identificeren is zelf ook een gedachte.

bedankt voor dit inzicht, zo had ik het nog niet gezien.

Wat is dat voor gevoel dat ik-gevoel. Kun je daar iets meer over vertellen? Aangenaam, onaangenaam, constant, fluctuerend, waar in je lichaam?

Dat ik - gevoel is erg wisselend en afhankelijk welke emoties dat teweegbrengt in het lichaam op verschillende plekken voelbaar als spanning en nervositeit.

Wat mij echt dwarszit is dat "ik" dat van alles wil en al jaren op zoek ben en niet anders kan dan blijven zoeken.

Ken je dat ook Lex, dat gevoel dat op de achtergrond aanwezig is dat er IETS gedaan moet worden.(anders mis ik de boot)
Een druk van "moeten" om er te komen. Ik besef dat dat een illusie is, maar toch is het er nog dat voortduwen.

Lex:

Kun je mij uitleggen wat elke ik is, wat het verschil is tussen die drie ikken? En bij welk ik hoort het sociaal gevoel?

Ik besef dat aan het "ik gevoel" een moreel kaartje hang.
Sommige ik gevoelens zijn toelaatbaar en anderen moeten bestreden worden en daardoor wordt het ook ingew
ikkeld.

Deed je dat expres zo? Ingew-ik-keld? Grappig. :-)

En dat ik gevoel wordt dan verward met egocentrisme waar angst en verlangen ook bijhoren.

Egocentrisme is onontkoombaar bij zelf-onderzoek. Het ego ligt onder de microscoop.

En dan wordt het "ik gevoel" als negatief beoordeeld en ben ik met het beterschapsprojekt bezig.(een beter mens)
En zo roept de ene gedachte , de andere op en wordt het een kluwen van gedachten en dat zit me dwars.

Ik neem aan dat je wel doorhebt dat “en dat zit me dwars” ook bij de kluwen hoort?

Terwijl als ik een stapje achteruitzet alles gebeurt en alle ingewikkeldheid wegvalt.

Doe jij dat stapje achteruit of gebeurt dat spontaan? En als je dat stapje niet zet of dat niet gebeurt en er “allemaal ingewikkeldheden” zijn, is het dan ineens NIET zo dat alles gebeurt?

Wat ik zie is dat alles dan vanzelf gaat, tot ik er weer helemaal in zit en me realiseer dat ik de toeschouwer ben.

Zelfde verhaal: Als je “er weer helemaal in zit” gaat het dan echt niet meer vanzelf? Volgende keer dat je “er weer helemaal inzit” (wat je daar dan ook mee bedoelt), kijk dan of alles vanzelf gaat.
Alles alles NIET vanzelf gaat, hoe gaat het dan?

Kun je mij uitleggen wat elke ik is, wat het verschil is tussen die drie ikken? En bij welk ik hoort het sociaal gevoel?
Een leven lang heb ik (*1*) dat "ik" (*2*) in mezelf (*3*) bestreden en is niet gelukt ondanks al mijn sociaal gevoel , het komt altijd weer bovendrijven.

1, een gedachte projektie
2. een andere gedachte projektie
3. nog een andere gedachte projektie

Juist, maar wat bedoel je met projektie?

Het sociaal gevoel behoort bij de "ik gedachte" die door opvoeding geconditioneerd is om zo te denken en te voelen.

De ik-gedachte kan niet denken en komt zelf voort uit conditioneringen en gewoontes.

Dat “ik-gevoel” wil niks. Het is gewoon een gevoel. En “dat vind ik een probleem” is een gedachte. Kun je dat zien? Wil je proberen te gaan kijken?

Ja, dat lukt me wel, als ik me loskoppel van dat "ik" en ahw
in de open ruimte ben waar alles plaatsvind en steeds weer verandert, dan wordt alle "ik"gebeuren erg relatief en voorbijgaand.

Ik zeur even (voorspelbaar) door: Kun je dat “ik” omschrijven waar je je van loskoppelt? En het ik dat loskoppelt?
“ in de open ruimte ben waar alles plaatsvind” - mag ik dat interpreteren als dat je dan kijkt ipv denkt?

En als ik er met het denken vanaf blijf vervalt ook de ingewikkeldheid. Dat kan vrij gemakkelijk als ik alleen ben.

Hoe doe je dat? In die staat komen dat je met je denken er van af blijft? Meditatie? Heb je daar een truc voor?
Ik weet er trouwens wel een (truc) voor in gezelschap, ga ik je later verklappen.

De ingewikkeldheid komt weer opdagen als ik erover ga denken, verklaringen zoek, het verleden of toekomst erbij haal en andere verhalen over mijn zogenaamde ik

.
Nu je dat gezien hebt, kun je er dan mee ophouden? (dit is bedoeld als vraag, niet als terechtwijzing, even voor de duidelijkheid)

En in de communicatie met anderen verval ik weer in mijn echte "ik rol" en wil mezelf dan weer kneden naar het denken van de andere.

Het woord/begrip “ik” is ook een communicatiemiddel, net als alle andere woorden, trouwens, maar met dat woord schijnt het minder duidelijk te zijn. We gaan met onszelf in discussie, verzinnen een denkbeeldige praat-ik en een luister-ik en fantaseren gesprekken in ons hoofd met onszelf (onze zelven) .
En verzint iemand die gesprekken, die gedachtes?
Weet jij wat je volgende gedachte zal zijn? Kun je beslissen wat je volgende gedachte zal zijn? En zo ja, waar komt die beslissing dan vandaan?

Wat is dat voor gevoel dat ik-gevoel. Kun je daar iets meer over vertellen? Aangenaam, onaangenaam, constant, fluctuerend, waar in je lichaam?

Dat ik - gevoel is erg wisselend en afhankelijk welke emoties dat teweegbrengt in het lichaam op verschillende plekken voelbaar als spanning en nervositeit.

Waarom plak je op zoiets wisselend het etiket ik-gevoel? Er zijn gevoelens/emoties. Benoembare en onbenoembare. Is er ergens iets constants of in ieder geval minder fluctuerend dat je “ik-gevoel” zou kunnen noemen?
Als je jezelf in je lichaam zou localiseren, waar zou dat zijn? Achter je ogen? In de buurt van je hart? In je buik?

Wat mij echt dwarszit is dat "ik" dat van alles wil en al jaren op zoek ben en niet anders kan dan blijven zoeken.

Dat kan ik mij levendig voorstellen. De enige oplossing is duidelijk te zien dat die verlangens er wel zijn en de zoekbeweging ook, maar dat daar geen ik in zit. Die z.g. ik is niets anders dan een aangeleerde/automatische gedachte. Kijk bijvoorbeeld naar “mij” in “Wat mij echt dwarszit ”. Die mij is een gedachte, en wel een, die ook nog geloofd wordt. Het zit jou ECHT dwars.

Ken je dat ook Lex, dat gevoel dat op de achtergrond aanwezig is dat er IETS gedaan moet worden.(anders mis ik de boot)

Dat ken ik, ja, ik ben ook zoeker geweest. Vandaar dat ik weer ben gaan gidsen. Het geloof in een ik-structuur geeft toch veel onnodig leed. Het gevoel de boot te missen ken ik ook, maar dat heeft meer te maken met de angst om tekort te komen, wantrouwen tegen het leven. Wat betekent het voor jou? Welke boot ben je bang te missen? Misschien heb je hem al gemist, dan hoef je niet meer bang te zijn. :-)

Een druk van "moeten" om er te komen. Ik besef dat dat een illusie is, maar toch is het er nog dat voortduwen.

Dat moet er ook zijn. Vraag me niet waarom, maar om zoiets simpels te zien dat het woordje “ik” nergens naar verwijst schijnt er toch meestal veel druk op de ketel te moeten zitten.


Even voor de duidelijkheid: De enige bevrijding die het zien dat er geen centrale regelaar of waarnemer te vinden is geeft, is dat het zoeken ophoudt.
Vergelijk het met Sinterklaas. Als je door hebt dat ie niet bestaat, kun je als je hem op zijn imposante schimmel de hoek om ziet komen, nog steeds dat gevoel van ontzag krijgen (ik heb het eerlijk gezegd nog steeds :-), maar je weet wel twijfelloos dat het een verklede man is. Zo zullen er nog steeds opdringerige gedachtes uit gewoonte zich aan blijven dienen, en misschien zelfs nog geloofd en serieus genomen worden. Het is even wennen.

Celine:

Doe jij dat stapje achteruit of gebeurt dat spontaan? En als je dat stapje niet zet of dat niet gebeurt en er “allemaal ingewikkeldheden” zijn, is het dan ineens NIET zo dat alles gebeurt?

Ja, dat gebeurt spontaan en als ik ontspannen ben komen er minder ingewikkeldheden.
Ja en ook die ingewikkeldheden gebeuren , samen met de verkrampingen spontaan.

Zelfde verhaal: Als je “er weer helemaal in zit” gaat het dan echt niet meer vanzelf? Volgende keer dat je “er weer helemaal inzit” (wat je daar dan ook mee bedoelt), kijk dan of alles vanzelf gaat.
Alles alles NIET vanzelf gaat, hoe gaat het dan?

Ja, de toeschouwer is er altijd en alles wordt waargenomen anders zou ik niet weten dat het er was.
Maar het lijkt wel als er verhalen zijn dat het geloof en de facinatie voor de verhalen heel indringend zijn.

Juist, maar wat bedoel je met projektie?

dat er in een handeling,gedachte.een persoon zit.

Kun je dat “ik” omschrijven waar je je van loskoppelt? En het ik dat loskoppelt?

Nee, dat is niet te omschrijven , zoals ik het ervaar is het een bewustwording dat er kijken is ipv meegesleept te worden in gedachten en emoties

Hoe doe je dat? In die staat komen dat je met je denken er van af blijft? Meditatie?

Ja in meditatie en ontspanning als er geen verplichtingen zijn, is alles ok is wat er gebeurt , (tot er iets getriggerd wordt, dan beginnen de poppen te dansen)

Weet jij wat je volgende gedachte zal zijn? Kun je beslissen wat je volgende gedachte zal zijn? En zo ja, waar komt die beslissing dan vandaan?

Nee, ik weet het niet wat de volgende gedachten zullen zijn .
En beslissingen kunnen honderden redenen hebben waar ik geen benul van heb.

Wil jij dat? En: Wil jij dat?

Het gebeurt, er valt niets te willen.
Ik wil naar de WC, gaat zonder ik .

Is er ergens iets constants of in ieder geval minder fluctuerend dat je “ik-gevoel” zou kunnen noemen?
Als je jezelf in je lichaam zou localiseren, waar zou dat zijn? Achter je ogen? In de buurt van je hart? In je buik?
Het gevoel van er te zijn is er altijd.

En localiseren is moeilijk.
Het lichaam lijkt van mij te zijn, maar of ik er een ik gevoel kan in localiseren ?
Als ik er met aandacht naar toe ga, voel ik het lichaam en veelal voel ik het niet.

Wat betekent het voor jou? Welke boot ben je bang te missen? Misschien heb je hem al gemist, dan hoef je niet meer bang te zijn. :-)

Het gevoel altijd te moeten overleven en niet geleefd te hebben.
(En ik heb steeds terugkerende dromen dat ik de ingepakt en wel de bus mis.)
En de liefde die buiten gezocht wordt en niet gevonden wordt, dat is de grootste drijfveer tot zoeken
en het gevoel te missen "liefde te zijn".

Hartelijk dank Lex voor je scherp opmerkingsvermogen , het heeft het een en ander weer verduidelijkt.

Lex:

Ja, de toeschouwer is er altijd en alles wordt waargenomen anders zou ik niet weten dat het er was.

Is er een toeschouwer? Weet je dat zeker? Kan het ook zijn dat er wel toeschouwen is maar geen toeschouwer? Onderzoek dat. Belangrijk punt.
Alles wordt waargenomen. Duidelijk. Maar is er ook een waarnemer?

Maar het lijkt wel als er verhalen zijn dat het geloof en de facinatie voor de verhalen heel indringend zijn.

Het kan allemaal heel fascinerend en indringend zijn. Vind ik ook. Het gaat hier vooral om de ik-verhalen.
Misschien is het goed om gedachten te observeren en bij elke gedachte je af te vragen: “Is dit waar?”
En vooral dus de gedachten met “ik” er in.
Niet de hele dag door, hè, anders word je gek.

Juist, maar wat bedoel je met projektie?

dat er in een handeling,gedachte.een persoon zit.

Ik begrijp het nog niet. Die persoon wordt gecreëerd door het woordje “ik”. Bedoel je dat?

Kun je dat “ik” omschrijven waar je je van loskoppelt? En het ik dat loskoppelt?

Nee, dat is niet te omschrijven , zoals ik het ervaar is het een bewustwording dat er kijken is ipv meegesleept te worden in gedachten en emoties

Hoe doe je dat? In die staat komen dat je met je denken er van af blijft? Meditatie?

Ja in meditatie en ontspanning als er geen verplichtingen zijn, is alles ok is wat er gebeurt , (tot er iets getriggerd wordt, dan beginnen de poppen te dansen)

Je maakt kennelijk onderscheid tussen twee “toestanden”: Één waarin je observeert en een andere waarin je meegesleept wordt.
In beide toestanden is er geen ik te bekennen. Dit proces gaat ook niet over toestanden of bewustzijsstaten of zelfs maar over helderheid.
Het enige doel is het zien dat er nergens iets te vinden is wat je werkelijk “ik” kan noemen. In geen enkele toestand.

Het gebeurt, er valt niets te willen.

Klopt. Er wordt ook gewild. Dat gebeurt ook.

Ik wil naar de WC, gaat zonder ik

.
En zo simpel is het.

Het gevoel van er te zijn is er altijd.

In ieder geval altijd als de aandacht er naar toe gaat. Er is onmiskenbaar leven en je zou kunnen zeggen dat jij dat bent (je kan dat ook even goed niet doen), maar is dat een persoon of afgescheiden identiteit?
Het gevoel er te zijn, zit daar ook maar iets persoonlijks in?

En localiseren is moeilijk.

Zo niet onmogelijk.

Het lichaam lijkt van mij te zijn, maar of ik er een ik gevoel kan in localiseren ?

Als je zegt: Het lichaam lijkt van mij te zijn, over wie heb je het dan? Wie of waar is die eigenaar van dat lichaam?

Als ik er met aandacht naar toe ga, voel ik het lichaam en veelal voel ik het niet.

Indien nodig kunnen we onderzoeken wat dat lichaam nu precies is in de directe ervaring.

Het gevoel altijd te moeten overleven en niet geleefd te hebben.

Verwacht je dat zien dat er geen ik is daar op de een of andere manier een oplossing voor biedt?

(En ik heb steeds terugkerende dromen dat ik de ingepakt en wel de bus mis.)
En de liefde die buiten gezocht wordt en niet gevonden wordt, dat is de grootste drijfveer tot zoeken
en het gevoel te missen "liefde te zijn".

Waarom zou je het gevoel willen hebben liefde te zijn? Wat levert dat op? Vraag me trouwens af hoe dat voelt.


Ik had je nog beloofd, al valt dat geheel buiten dit onderzoek, om je een techniek/trucje te vertellen, zodat je ook in gezelschap helderheid kan bewaren:
De truc is simpelweg om je aandacht te houden bij de klank van je eigen stem. Dus je luistert niet zozeer naar wat je zegt, maar naar hoe je stem resoneert in je lichaam terwijl je spreekt.
Hoop dat je er wat aan hebt. Op de een of andere manier heb ik het gevoel, dat dat ook bevordelijk zou kunnen zijn voor dit onderzoek.

Maar is er ook een waarnemer?

Er is waarnemen, een onpersoonlijk schouwen, (maar ik zie nog een hardnekkige gewoonte om er een toeschouwer van te maken.)

Ok, maar afgezien van die hardnekkige gewoonte, is er werkelijk een toeschouwer te vinden? Kijk. Kijk achter/voorbij die gewoonte. Gewoon ontspannen moeiteloos kijken.

Misschien is het goed om gedachten te observeren en bij elke gedachte je af te vragen: “Is dit waar?”
En vooral dus de gedachten met “ik” er in.
Niet de hele dag door, hè, anders word je gek.

Ben het aan het doen en zie hoe voortdurend de persoon belevend wordt en de ervaring naar zich toe trekt.
Bedoel je met de vraag "is dit waar?" of die gedachte waar is of dat er een persoon in zit?(dat is een vraag aan jou LEX )

Ik bedoel te kijken of de gedachte waar is. In de gedachte zelf zit nooit een persoon, hooguit een referentie naar een persoon in de vorm van het woordje “ik”.
Het is daarenboven ook goed om te kijken of er een persoon te vinden is, daar gaat dit uiteindelijk om.

Als je zegt: Het lichaam lijkt van mij te zijn, over wie heb je het dan? Wie of waar is die eigenaar van dat lichaam?

Ik kan mij nog herinneren toen mijn zoontje drie jaar was dat hij als clown geschminkt werd en hij toen in de spiegel keek begon te huilen
en toen riep" ik wil dat andere gezicht van Sefanja (is zijn naam) terug." Dat vond ik zo merkwaardig, dat hij toen zijn gezicht nog niet herkende als iets van hem.
Hij begon toen toch een besef te krijgen van een eigenaar te zijn van een lichaam .

Mooi verhaal. Hij keek kennelijk naar zijn gezicht als naar een dierbaar ding dat hem ontnomen was en waar iets minders voor in de plaats kwam.
Maar hoe zit het nou met het eigenaarschap van dat lichaam? Onderzoek eens het gevoel: “Dit lichaam is van mij”

Het gevoel altijd te moeten overleven en niet geleefd te hebben.

Verwacht je dat zien dat er geen ik is daar op de een of andere manier een oplossing voor biedt?

Ja, dat is een hoop, maar misschien is dat ook een illusie ?

Ik vrees van wel.
“datgene wat je denkt dat anders is als je verlicht bent is precies hetgeen wat je niet accepteert en je dus weerhoudt je te verenigen met wat is. ” - Alexander Smit

En hoop en verwachteningen komen vanuit het bedenken.

Of andersom. In ieder geval is het goed ze te inventariseren/onder ogen te komen.

Waarom zou je het gevoel willen hebben liefde te zijn? Wat levert dat op? Vraag me trouwens af hoe dat voelt.

Als er een gevoel is liefde te zijn dan kan ik toch niet meer zelfzuchtig handelen ?
Is er dan nog persoonlijk belang?

Is dit nog een verborgen verwachting?
Dat je door het bevrijdende inzicht ineens een liefdevol en onzelfzuchtig iemand wordt?
Als je ziet dat er geen zelf is, kan het (kunstmatige, bedachte, moralistische) onderscheid tussen zelfzuchtig en liefdevol wellicht spontaan vervallen, dat wel.

Kan ik dan niet beter kijken naar wat een ander nodig heeft ipv wat ik nodig heb?

Weer een verwachting. Misschien zijn de z.g. anderen er het meest bij gebaat dat jij zorgt dat je krijgt wat je nodig hebt.

Ik besef dat ik dat neergeschreven heb vanuit een ego die iets mist, die moet strijden om iets te ontvangen (overleven)

Fijn. Eerlijkheid helpt. Je zou kunnen kijken wat je mist.
Aan de ene kant valt dat buiten dit onderzoek, maar ik heb het gevoel dat daar naar gekeken moet worden, omdat het lijkt of het het heldere zien in de weg zit.

Lex, als er geen ik is , komen er dan nog defensiereakties ?

Er is nu ook geen ik, al zie je dat misschien nog niet.
Mogelijk verandert er dus niets, behalve misschien een wat andere kijk op het leven en het ophouden met zoeken.
Vergelijk het met het geloof in Sinterklaas.

Valt er dan nog wat te verdedigen ?

Het lichaam slaat wel van zich af als het aangevallen wordt. En aangeleerd gedrag is niet zomaar te veranderen.
Ik voel me nog regelmatig beledigd, al ebt dat steeds sneller weg en is het vaak ook wel grappig.

Overleven heeft te maken met afscheiding , strijd .

Is dat waar?

Als er geen ik is valt strijd dan weg of kan er nog geloofd worden in gedachten en blijven discussies en verwachtingen?

Er IS geen ik. Er hoeft niets te verdwijnen. Er hoeft alleen maar gezien te worden dat het ding er domweg niet is. Kijk. Zie je ergens in de verste verte een ik? Of in de dichtbijste dichtbijte?

Het heeft heel wat vragen opgeroepen deze vraag.

Blijkbaar. In principe werkt het hier omgekeerd dan bij satsang. Ik stel de vragen en jij antwoordt. Het lijkt me goed als jij ook je eigen vragen probeert te beantwoorden.

Celine:
- Een gedachte op waarheid onderzoeken.

Is een gedachte waar als ze in overeenstemming is met de werkelijkheid.?
En een gedachte over verleden en toekomst zijn die altijd onwaar?
Of is er maar 1 waarheid en dat is Bewustzijn en zijn alle gedachten gerelateerd aan iets en daardoor slechts subjectief waar.


Het gevoel "dit lichaam is van mij",
Is eigenlijk een gedachte.

Wie is die" mij" een gedachte die denkt dat het een lichaam heeft,

En van horen zeggen dat ik een lichaam heb.

datgene wat je denkt dat anders is als je verlicht bent is precies hetgeen wat je niet accepteert en je dus weerhoudt je te verenigen met wat is.

heel eenvoudig dan , ik accepteer het leven niet.
Klopt wel heb twee keer geprobeerd uit het leven te stappen.
En minder dramatisch is de weerstand , de vechtneiging tegen wat gebeurt .
Al komt er wat meer acceptatie en ben ik me bewust dat "ik" het niet hoef bepalen.

Als je ziet dat er geen zelf is, kan het (kunstmatige, bedachte, moralistische) onderscheid tussen zelfzuchtig en liefdevol wellicht spontaan vervallen, dat wel.

Ben er nooit bij stilgestaan dat "zelfzuchtig" een kunstmatig en moralistische aanduiding is. Ik ging ervan uit dat iets voor jezelf willen zelfzuchtig is.
Ik probeer mij al jaren uit de knellende banden van een moralistische opvoeding te bevrijden.
Je weet misschien wat een kostschoolopvoeding in Belgie bij de nonnen destijds je kan indoctrineren.
Wat heeft "zelfzuchtig" in mijn leven een grote inpact gehad en daardoor het leven niet ten volle geleefd.

Weer een verwachting. Misschien zijn de z.g. anderen er het meest bij gebaat dat jij zorgt dat je krijgt wat je nodig hebt.

Ja, heb me zelf dwarsgezeten , door te denken dat dit egoisme is, en anderen helpen vanuit "heb je naaste lief ".is ook maar helpen vanuit gewoontepatronen.

Je zou kunnen kijken wat je mist.
Aan de ene kant valt dat buiten dit onderzoek, maar ik heb het gevoel dat daar naar gekeken moet worden, omdat het lijkt of het het heldere zien in de weg zit.

Ik mis de zindering van het leven , alsof ik op slot zit .
Ik mis gezondheid om voluit te leven
en ik mis de liefde voor de uitingen van (mezelf)
Ik weet niet goed wat je bedoeld met het lijkt of het heldere zien in de weg zit?
Ik dacht dat niets het heldere zien in de weg zit.

- Overleven heeft te maken met afscheiding , strijd .Is dat waar?
overleven is natuurlijk ook een gedachte dat de wereld vol gevaren en bedreigingen zijn.
door opvoeding ingeprent en gelooft

Er hoeft niets te verdwijnen. Er hoeft alleen maar gezien te worden dat het ding er domweg niet is. Kijk. Zie je ergens in de verste verte een ik? Of in de dichtbijste dichtbijte?

Dat idee dat"ego" moet verdwijnen en veranderen zit ook diep ingebakken. en vraagt alertheid.

Door het bewustzijn dat ik de rol speel die ik te spelen heb kan er veel gerelativeerd wordenen komt er wat meer mildheid..

Ben benieuwd of je wat hebt aan de “luister naar de klank van je stem” tip?
Ben het aan het proberen, maar vergeet het ook weer zo en ga dan in de inhoud zitten.
Al heb ik geen zin meer in discussies , ga nog wel snel in de verhalen van anderen zitten,
In feite zeg je daarmee dat wat we zeggen er niet toe doet. Daar moet ik nog even over dubben.
Maar ik ga door, oefening baart kunst.


Lex:

Is een gedachte waar als ze in overeenstemming is met de werkelijkheid.?
En een gedachte over verleden en toekomst zijn die altijd onwaar?
Of is er maar 1 waarheid en dat is Bewustzijn en zijn alle gedachten gerelateerd aan iets en daardoor slechts subjectief waar.

Belangrijk is de vraag, het onderzoek: “Is het waar?” , niet zozeer het antwoord. Je kunt ook vragen: “Weet ik/is het zeker dat het waar is?”

Het gevoel"dit lichaam is van mij",
Is eigenlijk een gedachte.

Goed gezien.

Wie is die" mij"

een gedachte die denkt dat het een lichaam heeft,

Een gedachte denkt niet. Is die “mij” meer dan een gedachte? Of een verzameling gedachtes?

En van horen zeggen dat ik een lichaam heb.

Dus hoe zit dat met dat lichaam? Heb jij een lichaam? Of bevind je je in een lichaam? Of is het nog anders? Wat is je onmiddelijke ervaring?

datgene wat je denkt dat anders is als je verlicht bent is precies hetgeen wat je niet accepteert en je dus weerhoudt je te verenigen met wat is.

heel eenvoudig dan , ik accepteer het leven niet.

“Het leven” is nogal een abstract begrip. Wat precies zint je niet?

En minder dramatisch is de weerstand , de vechtneiging tegen wat gebeurt .

Die vechtneiging is ook wat gebeurt.

Al komt er wat meer acceptatie en ben ik me bewust dat "ik" het niet hoef bepalen.

Wat roept het op als ik zeg, dat je het niet kunt bepalen?

Als je ziet dat er geen zelf is, kan het (kunstmatige, bedachte, moralistische) onderscheid tussen zelfzuchtig en liefdevol wellicht spontaan vervallen, dat wel.

Ben er nooit bij stilgestaan dat "zelfzuchtig" een kunstmatig en moralistische aanduiding is.Ik ging ervan uit dat iets voor jezelf willen zelfzuchtig is.
Ik probeer mij al jaren uit de knellende banden van een moralistische opvoeding te bevrijden.

Wat is er aan de hand? Door je opvoeding ben je zo geconditioneerd dat je jezelf allerlei beperkingen oplegt?
Waar bestaat die “knellende band” uit? Waar blijkt die uit? Is die altijd aanwezig?

Je weet misschien wat een kostschoolopvoeding in Belgie bij de nonnen destijds je kan indoctrineren.

Gelukkig niet.

Wat heeft "zelfzuchtig" in mijn leven een grote inpact gehad en daardoor het leven niet ten volle geleefd.

Even buiten LU om: Wat mij helpt als er zo'n trieste gedachte opkomt met een emotionele lading, is om er voor te gaan zitten en hem ten diepste te voelen. De emotie zoveel mogelijk toe te laten, soms tot op het zwijmelen af. Meestal gaat dan alles wel weer stromen. In ieder geval vaak de tranen.

Weer een verwachting. Misschien zijn de z.g. anderen er het meest bij gebaat dat jij zorgt dat je krijgt wat je nodig hebt.

Ja, heb me zelf dwarsgezeten , door te denken dat dit egoisme is, en anderen helpen vanuit "heb je naaste lief ".is ook maar helpen vanuit gewoontepatronen.

Dat heb je nu gezien en dat hoeft dan lekker niet meer.

Je zou kunnen kijken wat je mist.
Aan de ene kant valt dat buiten dit onderzoek, maar ik heb het gevoel dat daar naar gekeken moet worden, omdat het lijkt of het het heldere zien in de weg zit.

Ik mis de zindering van het leven , alsof ik op slot zit .

Kan ik daaruit opmaken, dat je het leven wel zou accepteren als het zinderde? “De zin van het leven is dat het zindert” ?

Ik mis gezondheid om voluit te leven

Is dat waar? Weet je dat zeker?

en ik mis de liefde voor de uitingen van (mezelf)

Begrijp niet wat je daarmee bedoelt. Heb je ergens een oordeel over? Zo ja, waarover?

Ik weet niet goed wat je bedoeld met het lijkt of het heldere zien in de weg zit?

Is mijn indruk, ik kan er naast zitten. Met heldere zien bedoel ik alleen het duidelijk en twijfelloos zien dat er geen ik is.
Daarvoor lijkt het nodig dat het denken (en voelen) een beetje stiller is.
Maar ga dat in Godsnaam niet “doen”, dat gebeurt vanzelf zodra je ziet dat het nergens toe leidt.

Ik dacht dat niets het heldere zien in de weg zit.

Dat dacht je maar!

Overleven heeft te maken met afscheiding , strijd .

Is dat waar?

overleven is natuurlijk ook een gedachte dat de wereld vol gevaren en bedreigingen zijn.
door opvoeding ingeprent en gelooft

Goedzo. Zo doe je dat. Dit is de bedoeling van de vraag: “Is het waar”. Even een laagje dieper kijken, achter de gedachte.

Er hoeft niets te verdwijnen. Er hoeft alleen maar gezien te worden dat het ding er domweg niet is. Kijk.
Zie je ergens in de verste verte een ik? Of in de dichtbijste dichtbijte?

Dat idee dat"ego" moet verdwijnen en veranderen zit ook diep ingebakken. en vraagt alertheid.

Je kan naar hartelust doorgaan met verborgen en vastgeroeste ideeën opsporen, maar eenvoudiger en efficienter is gewoon te kijken of er ergens een ik is te vinden.
Dus nogmaals:
Zie je ergens in de verste verte een ik? Of in de dichtbijste dichtbijte?
Als je die vraag eerlijk beantwoordt zijn we klaar.

Door het bewustzijn dat ik de rol speel die ik te spelen heb kan er veel gerelativeerd wordenen komt er wat meer mildheid..

Het kan nuttig zijn mooie of behulpzame gedachten zoals deze te koesteren en te geloven, maar het brengt je niet tot inzicht.

Ben benieuwd of je wat hebt aan de “luister naar de klank van je stem” tip?

Ben het aan het proberen, maar vergeet het ook weer zo en ga dan in de inhoud zitten.

Dat gebeurt veel in het begin.

Al heb ik geen zin meer in discussies , ga nog wel snel in de verhalen van anderen zitten,

“in de verhalen van anderen zitten” Die uitdrukking begrijp ik niet.

In feite zeg je daarmee dat wat we zeggen er niet toe doet. Daar moet ik nog even over dubben.

Nee, zeg. Natuurlijk is wat je zegt ook belangrijk, maar wat je gaat zeggen dat weet je al, dat is bedacht voor het je mond uitkomt. Dus dat heeft geen aandacht meer nodig.
De grap is dat door naar de klank van je stem te luisteren de aandacht gecentreerd blijft.

Maar ik ga door, oefening baart kunst.

Ben benieuwd. Laat me weten wat je ervaring ermee is. En even voor de goede orde: Ook dit heeft niets met Liberation Unleashed te maken.

Nog een tip:
Ga lekker in de tuin werken, wat huishoudelijk werk doen of in de natuur wandelen en kijk of er een “ik” is, die dat doet. Niet bedenken, maar kijken.
Hou het simpel. Kijk eerst tijdens simpele handelingen. Laat ingewikkelder zaken zoals denkprocessen en beslissingen met rust.
Ben JIJ het die wandelt of gaat dat wandelen vanzelf?
Waardoor worden die vingers op het toetsenbord aangestuurd?

Lex:
Hoi Celine,
Paar dagen niets van je gehoord. Hoe gaat het?
Het blijkt, dat het succes van dit proces vaak afhangt van de intensiteit waarmee er gewerkt wordt. Het is dus belangrijk het momentum te behouden.
Oftewel hou de vaart er in.

Celine:
Hoi Lex,
Sorry voor het late antwoord.
Misschien wil ik de antwoorden teveel mentaal beantwoorden,
en wil er dan wat langer over nadenken ipv direkt te antwoorden.
Ik zal in ieder geval proberen er vaart achter te zetten, ik besef dat ik teveel in het koppetje zit..(begrijpen. verklaren. verbeteren etc)

Belangrijk is de vraag, het onderzoek: “Is het waar?” , niet zozeer het antwoord. Je kunt ook vragen: “Weet ik/is het zeker dat het waar is?”

Is dat een manier om je standpunt te relativeren en te zien dat het gedachten zijn die je koestert ?

Is die “mij” meer dan een gedachte? Of een verzameling gedachtes?

Die "mij" is een verzameling van gedachtes en toch blijft die "mij" als ik erover nadenk ongrijpbaar.

Dus hoe zit dat met dat lichaam? Heb jij een lichaam? Of bevind je je in een lichaam? Of is het nog anders? Wat is je onmiddelijke ervaring?

Mijn onmiddelijke ervaring is dat ik in het lichaam zit en aan de andere kant is er het waarnemen van het lichaam , wat ook onmiddelijk is.

“Het leven” is nogal een abstract begrip. Wat precies zint je niet?

Hoe het leven zich uit door mij .
Liever geen hoog-gevoeligheid meer, al die indrukken waar ik me geen raad mee weet. Ik dacht dat dat zou verdwijnen.
Door sociale conditioneringen leg ik mezelf veel beperkingen op om de andere te behagen en kan me daardoor niet ten volle uiten (leven)
zoals ideeen over tekortschieten, er niet mogen zijn ,volmaakt moeten zijn en de zelfveroordeling En zouden al die ideeen niet verdwijnen ?

Wat roept het op als ik zeg, dat je het niet kunt bepalen?

Overgave en wegvallen van controle.

Wat is er aan de hand? Door je opvoeding ben je zo geconditioneerd dat je jezelf allerlei beperkingen oplegt?
Waar bestaat die “knellende band” uit? Waar blijkt die uit? Is die altijd aanwezig?

Juist, ik censureer mezelf en eis het onmogelijke en voelt inderdaad als een beknelling.
Dat komt tot uiting in sociale kontakten waar ik me voeg naar de wensen van de andere en mezelf wegcijfer.
Teveel in de berekening.

Wat mij helpt als er zo'n trieste gedachte opkomt met een emotionele lading, is om er voor te gaan zitten en hem ten diepste te voelen. De emotie zoveel mogelijk toe te laten, soms tot op het zwijmelen af. Meestal gaat dan alles wel weer stromen. In ieder geval vaak de tranen.

het vreemde is dat ik op de vlucht sla in rondtollende gedachten of heftige emoties om niet diep te voelen.
Dat voelen kan ik niet en zou niet weten hoe dat nu moet, ik blijf in emoties hangen.
Maar wat me wel geholpen heeft om echte lichamelijke pijn heel intens te voelen en dan kwam het verdriet naar boven.

Kan ik daaruit opmaken, dat je het leven wel zou accepteren als het zinderde? “De zin van het leven is dat het zindert” ?

JA, hahaha

k mis gezondheid om voluit te leven
Is dat waar? Weet je dat zeker?

nee, ik leef dan het leven dat zich aandiend.

en ik mis de liefde voor de uitingen van (mezelf)

Begrijp niet wat je daarmee bedoelt. Heb je ergens een oordeel over? Zo ja, waarover ?

Oordelen zijn er de ganse dag over mezelf en de ander en daar heb ik dan weer een oordeel over (ik mis de liefde )

Ik dacht dat niets het heldere zien in de weg zit.

Dat dacht je maar!

Je ziet niet helder als er een ik voorstaat, bedoel je dat?

“in de verhalen van anderen zitten” Die uitdrukking begrijp ik niet.

geloof echten aan de verhalen van anderen.

Het valt me op hoe vaak ik in sociale kontakten begin met naar mijn stem te luisteren, maar na enige tellen zit ik alweer in het verhaal.
Zeer hardnekkig.
Het is laat geworden,
slaap wel

Lex:
Hoi Celine,
Je hebt nog wat vragen niet beantwoord:
Zie je ergens in de verste verte een ik? Of in de dichtbijste dichtbijte?
Ben JIJ het die wandelt of gaat dat wandelen vanzelf?
Waardoor worden die vingers op het toetsenbord aangestuurd?

Celine:

Zie je ergens in de verste verte een ik? Of in de dichtbijste dichtbijte?

Neen

Ben JIJ het die wandelt of gaat dat wandelen vanzelf?

Er is wandelen,lachen, huilen lopen, .... de werkwoorden zijn er zonder ik

Waardoor worden die vingers op het toetsenbord aangestuurd?

Weet ik niet, gaat vanzelf?


Lex:

Belangrijk is de vraag, het onderzoek: “Is het waar?” , niet zozeer het antwoord. Je kunt ook vragen: “Weet ik/is het zeker dat het waar is?”

Is dat een manier om je standpunt te relativeren en te zien dat het gedachten zijn die je koestert ?

Het is een techniek van Byron Katie: de bedoeling is om wat ruimte te scheppen in de wirwar van gedachten, door te zien dat er veel, zoniet de meeste, niet geloofd hoeven te worden.

Die "mij" is een verzameling van gedachtes en toch blijft die "mij" als ik erover nadenk ongrijpbaar.

Hoe zou dat nou komen?

Heb jij een lichaam? Of bevind je je in een lichaam? Of is het nog anders? Wat is je onmiddelijke ervaring?

Mijn onmiddelijke ervaring is dat ik in het lichaam zit en aan de andere kant is er het waarnemen van het lichaam , wat ook onmiddelijk is.

Weet je zeker dat dat je onmiddelijke ervaring is? “Ik zit in het lichaam” lijkt me een constructie, geen ervaring.
Doe je ogen eens dicht en observeer een paar minuten je lichaam. Wat ervaar je precies?

Liever geen hoog-gevoeligheid meer, al die indrukken waar ik me geen raad mee weet. Ik dacht dat dat zou verdwijnen.

Haha, gefopt. Wordt alleen maar erger. Alleen het geen raad ermee weten zou kunnen verdwijnen.
Weet je je er geen raad mee? Of is dat een gedachte/gevoel achteraf?

Door sociale conditioneringen leg ik mezelf veel beperkingen op om de andere te behagen en kan me daardoor niet ten volle uiten (leven)
zoals ideeen over tekortschieten, er niet mogen zijn ,volmaakt moeten zijn en de zelfveroordeling En zouden al die ideeen niet verdwijnen ?

Misschien. Stoppen met ze te geloven zou een begin kunnen zijn.
Ik weet niet hoe goed je Engels is, en of we hetzelfde gevoel voor humor hebben, dan zou dit filmpje verhelderend kunnen zijn.

Wat roept het op als ik zeg, dat je het niet kunt bepalen?

Overgave en wegvallen van controle.

Mooi. Normaal komt er bij mensen vaak angst op.
Is/was er ooit controle? Als je controle had, zou je dan al die onhandige en deprimerende gedachten blijven denken?

het vreemde is dat ik op de vlucht sla in rondtollende gedachten of heftige emoties om niet diep te voelen.

Dat zindert in ieder geval wel.

Dat voelen kan ik niet en zou niet weten hoe dat nu moet, ik blijf in emoties hangen.

Die emoties zijn er dus en je voelt ze. Gaat dus prima. Maar hang er geen ik in. Het is geen kerstboom.

Maar wat me wel geholpen heeft om echte lichamelijke pijn heel intens te voelen en dan kwam het verdriet naar boven.

Heftig.

Ik dacht dat niets het heldere zien in de weg zit.

Dat dacht je maar!

Je ziet niet helder als er een ik voorstaat, bedoel je dat?

Nee, ik bedoel dat dat een gedachte was. Niet je ervaring.

Het valt me op hoe vaak ik in sociale kontakten begin met naar mijn stem te luisteren, maar na enige tellen zit ik alweer in het verhaal.
Zeer hardnekkig.

Je kunt ook niks goed doen, he? Ja, oordelen over jezelf dáár ben je goed in. (grapje, hoor)


Nu even serieus:

Zie je ergens in de verste verte een ik? Of in de dichtbijste dichtbijte?

Neen

Is daar nog twijfel over? Bestaat er in werkelijkheid een ik/mij/Celine? Is die er ooit geweest?

Ben JIJ het die wandelt of gaat dat wandelen vanzelf?

Er is wandelen,lachen, huilen lopen, .... de werkwoorden zijn er zonder ik

Twijfelloos gezien?

Waardoor worden die vingers op het toetsenbord aangestuurd?

Weet ik niet, gaat vanzelf?

Ik weet het ook niet. Het is een mysterie.

Celine:

Die "mij" is een verzameling van gedachtes en toch blijft die "mij" als ik erover nadenk ongrijpbaar.
Hoe zou dat nou komen?

omdat de mij niet bestaat

Doe je ogen eens dicht en observeer een paar minuten je lichaam. Wat ervaar je precies?

Moeilijk te omschrijven, allerlei prikkels, die meer lijken op een elektrische douche,
het vleselijk lichaam lijkt weg te vallen.
Is dat in het lichaam zitten is dat ook aangeleerd?

Haha, gefopt. Wordt alleen maar erger. Alleen het geen raad ermee weten zou kunnen verdwijnen.
Weet je je er geen raad mee? Of is dat een gedachte/gevoel achteraf?

De gevoeligheid brengt me erg in verwarring, omdat er vaak bij mensen een discrepantie is tussen wat ze zeggen en wat ik voel.
En ook doordat ik moeilijk grenzen kan stellen komt heel veel binnen en dat is lastig.
Geen raad mee weten zijn gevoelens achteraf.en ook gedachten , die ik wil verklaren.

Filmpje gezien, heel grappig, STOP IT. de eenvoud, geen waarom, waartoe, hoe ..................
Zal het me herinneren als ik ook weer eens zo bezig ben om oplossingen te zoeken.

was er ooit controle? Als je controle had, zou je dan al die onhandige en deprimerende gedachten blijven denken?

Het is het idee van controle en het loslaten van het idee controle roept angst op
Eigenlijk is het een illusie dat ik controle kan uitoefenen.
Nee, bij echte controle zou mijn leven er anders uitzien, geen depressies meer.
Controle is dus ook iets wat ik mezelf wijsmaak, geeft een schijnzekerheid.

Die emoties zijn er dus en je voelt ze. Gaat dus prima. Maar hang er geen ik in. Het is geen kerstboom.

Leuk Lex, die wordt onthouden en als eerste hulp gebruikt.( zodat emoties wat sneller wegebben)

Dat zindert in ieder geval wel.

haha relativerend

Je ziet niet helder als er een ik voorstaat, bedoel je dat?

Nee, ik bedoel dat dat een gedachte was. Niet je ervaring.

Klopt, van horen zeggen , geen ervaring.

Je kunt ook niks goed doen, he? Ja, oordelen over jezelf dáár ben je goed in. (grapje, hoor)

Zeker, je ziet het goed hoor Lex, is een hardnekkige gedachte,"ik kan nooit iets goed doen".Kan er wel om lachen.
Misschien moet ik mezelf een schouderklopje geven als ik weer zo goed bezig ben in zelfveroordeling.(blijf ik bij de les)

Is daar nog twijfel over? Bestaat er in werkelijkheid een ik/mij/Celine? Is die er ooit geweest?

Het is nog niet helemaal twijfelloos, als concept is het me duidelijk.
Maar ik mis nog dat diepere fijlloze weten.
Ik merk wel dat ik mezelf niet meer zo hoef te verdedigen en dat het "ik"niet meer zo serieus genomen wordt,
af en toe is er nog wel een trigger, en spuit ik op.
Er is meer rust en zit iets minder in het hoofd om mij zogenaamd veilig te voelen.
En de standpunten worden relatiever.

Heb je nog de energie en geduld ? Het gaat hier meer met een slakkengangetje.
Ik heb je gesprekken met Cor gelezen, dat ging in een snelvaart.


Lex:

Die "mij" is een verzameling van gedachtes en toch blijft die "mij" als ik erover nadenk ongrijpbaar.

Hoe zou dat nou komen?

omdat de mij niet bestaat

Inderdaad. Misschien ben je al er aan toe omdat in al zijn eenvoud te zien:
Je hebt vast wel een stoel in de buurt.
Kijk naar die stoel. Zie je die stoel?
Kijk nu naar jezelf. Zie je een zelf?
Zo flauw stom eenvoudig is het. Als je gewoon kijkt/observeert zie je nergens een zelf of een ik. Hooguit wat gedachten met “ik” er in.

Is dat in het lichaam zitten is dat ook aangeleerd?

Die vraag kun je nu vast zelf wel beantwoorden.

De gevoeligheid brengt me erg in verwarring, omdat er vaak bij mensen een discrepantie is tussen wat ze zeggen en wat ik voel.

Er is een discrepantie tussen wat mensen zeggen en wat jij voelt. Dat kan komen omdat ze onwaarachtig zijn of omdat je het verkeerd voelt.
Is de verwarring dat je niet weet welke van de twee het is? Of is de verwarring er om te verhullen dat je het donders goed weet?

En ook doordat ik moeilijk grenzen kan stellen komt heel veel binnen en dat is lastig

Doe maar weer een paar minuten je ogen dicht en onderzoek of er in de directe ervaring een binnen en een buiten zijn.
Probeer het ook met je ogen open.
Graag verslag.

Geen raad mee weten zijn gevoelens achteraf.en ook gedachten , die ik wil verklaren.

Even buiten LU om weer: Het lijkt of je gedachten vaak op hol slaan. Zo van:
Ik vind hem niet aardig, O, maar ik mag hem eigenlijk niet onaardig vinden, wat slecht van mij, dat ik hem onaardig vind, O, nu heb ik ook weer een oordeel over mezelf, dat moet ik eigenlijk niet hebben, hoe zou dat toch komen etc.
(ik verzin maar wat en overdrijf een beetje, kan ook wel wat voorbeelden uit onze conversatie tot nu toe aanhalen)
Het lijkt of de ene gedachte de andere niet met rust kan laten, commentaar op commentaar.

Het is het idee van controle en het loslaten van het idee controle roept angst op

Is die angst mentaal of voel je hem ook in je lichaam? Zoja waar?
De vorige keer gaf het je rust en kalmte. Het idee dat je niets kunt doen.

Die emoties zijn er dus en je voelt ze. Gaat dus prima. Maar hang er geen ik in. Het is geen kerstboom.

Leuk Lex, die wordt onthouden en als eerste hulp gebruikt.( zodat emoties wat sneller wegebben)

Het gaat er vooral om, dat ze niet extra worden opgestookt met nieuwe gedachten.
Emoties zonder gedachten zijn pure energiën, die je kunt waarnemen.
Misschien is dat wel die zinder die je zoekt.

Je kunt ook niks goed doen, he? Ja, oordelen over jezelf dáár ben je goed in. (grapje, hoor)

Zeker, je ziet het goed hoor Lex, is een hardnekkige gedachte,"ik kan nooit iets goed doen".Kan er wel om lachen.
Misschien moet ik mezelf een schouderklopje geven als ik weer zo goed bezig ben in zelfveroordeling.(blijf ik bij de les)

“Ik kan niks goed doen” zou wel eens een basisthema kunnen zijn.

Is daar nog twijfel over? Bestaat er in werkelijkheid een ik/mij/Celine? Is die er ooit geweest?

Het is nog niet helemaal twijfelloos, als concept is het me duidelijk.
Maar ik mis nog dat diepere fijlloze weten.

Dat weten is absoluut niet diep. Het is uiterst banaal. Gewoon kijken, dan zie je dat het er niet is. Er zijn dingen, bloemen, planten, mensen, dieren, gedachten, gevoelens, emoties, zintuigindrukken, ervaringen, die kun je allemaal zien, maar een zelf kun je eenvoudig niet vinden. Kwestie van kijken en niets vinden. Supereenvoudig. Misschien te simpel.

Ik merk wel dat ik mezelf niet meer zo hoef te verdedigen en dat het "ik"niet meer zo serieus genomen wordt,

Dat is al winst. Ik merk het aan de toon van je mails, die wordt lichter.

af en toe is er nog wel een trigger, en spuit ik op.

Kan best dat dat een tijdje erger wordt ook, als de rem er af is.

Heb je nog de energie en geduld ? Het gaat hier meer met een slakkengangetje.

Het gaat zoals het gaat. Energie en geduld in overvloed.

Ik heb je gesprekken met Cor gelezen, dat ging in een snelvaart.

Aan Cor kun je zien, dat hij eigenlijk al het werk deed. Ik deed bijna niks. Ik heb ook zeker niet het gevoel dat het MIJN prestatie was. Het gaat allemaal vanzelf en het gaat zoals het gaat.

Celine:

Er is een discrepantie tussen wat mensen zeggen en wat jij voelt. Dat kan komen omdat ze onwaarachtig zijn of omdat je het verkeerd voelt.

Is de verwarring dat je niet weet welke van de twee het is? Of is de verwarring er om te verhullen dat je het donders goed weet?

De verwaarring is dat ik niet weet welke van de twee het is.

Aan de andere kant ben ik nooit stil gestaan dat ik verkeerd kon voelen.En als ik afga op mijn gevoel zou ik het donders goed moeten weten.

In die zin hou ik mezelf voor de gek en wil de onwaarachtigheid niet zien om de een of andere reden.

Doe maar weer een paar minuten je ogen dicht en onderzoek of er in de directe ervaring een binnen en een buiten zijn.
Probeer het ook met je ogen open.
Graag verslag.

Nee, er is alleen maar openheid, met de ogen dicht waarin er van alles gebeurt :
(een blaffende hond, de wind die gevoeld wordt, de geur van een bloem , de spierpijn en een gedachte)
Met de ogen open is het wat moeilijker, dan komt de gedachte binnen en buiten weer tevoorschijn
het zien van objekten is dan hetzelfde als een gedachte die verschijnt.
En het verstand stijgert.

Het lijkt of de ene gedachte de andere niet met rust kan laten, commentaar op commentaar.

Klopt en daar wordt ik ziek van, en dat is ook weer een gedachte . STOP Celine

is het idee van controle en het loslaten van het idee controle roept angst op

Is die angst mentaal of voel je hem ook in je lichaam? Zoja waar?

Die angst is mentaal en ik voel het in de maag en buik

Die controle betreft vooral mezelf, het lijkt erop dat ik mezelf niet geloof als ik iets gedaan heb.
bv. het eenvoudig uit doen van licht, deuren op slot doen , ik weet dat ik het gedaan heb, maar geloof het niet
en verplicht mezelf om opnieuw te kijken. Controle!!!!!!!!!!!!!

De kinderen hebben me wel geleerd de controle wat hen betreft los te laten.
En dat heeft me veel angst bezorgd.
controle is dus ook iets wat ik mezelf wijsmaak, geeft een schijnzekerheid.

De vorige keer gaf het je rust en kalmte. Het idee dat je niets kunt doen.

Klopt, dat idee "dat ik niets kan doen" geeft me rust, als ik erover denk.
En de controle is een manier om me ook rustig te voelen, maar het is een bezweringsmiddel.
Maar de dwang tot controle overmeestert me en is zo sterk, vooral over uitingen en handelingen van mezelf.

Ik heb vannacht en vandaag een heel zwaar gevoel en dat lijkt dan zo maar uit het niets te komen.
Al ken ik dat gevoel wel uit mijn jeugd.(een zware zindering)
Dat wil ik dan bijna dwangmatig verklaren, alsof dat gevoel er alleen dan mag zijn als er een of andere reden voor is.
STOP

En ik bouw er minder verhalen rond van "hoe lang gaat het nu wel niet duren" en "kom ik er nog wel vanaf" en "ik dacht dat ik er vanaf was" etc.

" Ik kan niets goed doen" zou weleens een basisthema kunnen zijn

Zeker, heb het mezelf wijsgemaakt.
Is ook wel verbonden met angst.


Nog even dit:
Zoals je schreef
Als je gewoon kijkt/observeert zie je nergens een zelf of een ik. Hooguit wat gedachten met “ik” er in.
Is het in feite de aandacht bij het kijken te houden en niet mee te gaan in het gedachtenspel met de ikken.
En daar ga ik nog vaak de mist in en verlies me telkens weer in dat spel, tot ik me weer bewust wordt dat het gedachten zijn.

Zo flauw stom eenvoudig is het.

Ja, wat maak ik het ingewikkeld. FOEI (ik lach maar even om mijzelf)
Ken je dat ingewikkelde gedoe van vroeger Lex?

Lex:

Er is een discrepantie tussen wat mensen zeggen en wat jij voelt. Dat kan komen omdat ze onwaarachtig zijn of omdat je het verkeerd voelt.
Is de verwarring dat je niet weet welke van de twee het is? Of is de verwarring er om te verhullen dat je het donders goed weet?

De verwaarring is dat ik niet weet welke van de twee het is.
Aan de andere kant ben ik nooit stil gestaan dat ik verkeerd kon voelen.En als ik afga op mijn gevoel zou ik het donders goed moeten weten.
In die zin hou ik mezelf voor de gek en wil de onwaarachtigheid niet zien om de een of andere reden.

Want je bent bang dat dan .... ?

En het verstand stijgert.

Hoe ziet dat er uit, een steigerend verstand?
Je ziet dus, dat ook met je ogen open er geen binnen en buiten zijn, maar dat die uit gewoonte door het denken worden gecreëerd.

• Probeer hoe het is met je ogen open terwijl je je voorstelt, dat je kijkt vanuit je achterhoofd, alsof je ogen heel diep liggen.
• En probeer hoe het is als je in de verte kijkt, je aandacht zo ver mogelijk weg.
• En hoe het is, als je alles tegelijk probeert te zien, met een soort panoramische blik.
• En met je ogen open, maar je aandacht geheel gericht op de geluiden, die je hoort.
• En met je aandacht op de grenzen van je blikveld
• En met de aandacht op de ruimte buiten je blikveld
• En met de aandacht achter je.

Graag weer verslagje wat je ervaart.

Het lijkt of de ene gedachte de andere niet met rust kan laten, commentaar op commentaar.

Klopt en daar wordt ik ziek van, en dat is ook weer een gedachte . STOP Celine

Als je het spelletje door hebt, dan is het soms grappig en soms word je er even wat kriegel van.
Als het niet meer gevoed wordt is er dik kans dat het op den duur uitsterft.

is het idee van controle en het loslaten van het idee controle roept angst op

Is die angst mentaal of voel je hem ook in je lichaam? Zoja waar?

Die angst is mentaal en ik voel het in de maag en buik

Wat moet je precies denken om die angst op te roepen? En denk dat dan eens.
Als de angst dan opkomt, kijk dan wat dat voor gevoel dat is, los van de gedachte.
Is het dan niet meer een gevoel van energie? Misschien wel een soort zinderen?

Die controle betreft vooral mezelf, het lijkt erop dat ik mezelf niet geloof als ik iets gedaan heb.
bv. het eenvoudig uit doen van licht, deuren op slot doen , ik weet dat ik het gedaan heb, maar geloof het niet

Ik geloof het ook niet. “Ik heb het licht uitgedaan” is een idee achteraf. Een hand ging naar de schakelaar en klikte hem om.
Niks op tegen om je die hand die het licht uitdeed toe te eigenen, maar er is ook niets voor.
Misschien dat je daarom nog een keer moet kijken of de deur uit is en het licht op slot.

en verplicht mezelf om opnieuw te kijken. Controle!!!!!!!!!!!!!

Ook dat gaat vanzelf en daar hang je dan weer een controlerende ik in. En ook dat er in hangen gaat vanzelf.

De kinderen hebben me wel geleerd de controle wat hen betreft los te laten.
En dat heeft me veel angst bezorgd.

Je zorgen maken om kinderen is bijna onvermijdelijk, lijkt me. Dat is biologisch ingebakken.

controle is dus ook iets wat ik mezelf wijsmaak, geeft een schijnzekerheid.

Als je het maar ziet. Verder maakt het niet uit of je de controle onder controle houdt of juist loslaat. Daar heb je in werkelijkheid geen controle over.

De vorige keer gaf het je rust en kalmte. Het idee dat je niets kunt doen.

Klopt, dat idee "dat ik niets kan doen" geeft me rust, als ik erover denk.
En de controle is een manier om me ook rustig te voelen, maar het is een bezweringsmiddel.

klinkt weer als een oordeel. Controle is fout. Mag niet (ik ga je Magnie noemen). Zien dat controle een illusie is, is genoeg.

Maar de dwang tot controle overmeestert me en is zo sterk, vooral over uitingen en handelingen van mezelf.

Je ziet, je hebt er totaal geen controle over.

Ik heb vannacht en vandaag een heel zwaar gevoel en dat lijkt dan zo maar uit het niets te komen.
Al ken ik dat gevoel wel uit mijn jeugd.(een zware zindering)
Dat wil ik dan bijna dwangmatig verklaren, alsof dat gevoel er alleen dan mag zijn als er een of andere reden voor is.
STOP

Vooruit nog een educatief filmpje, dan.

Nog even dit:
Zoals je schreef

Als je gewoon kijkt/observeert zie je nergens een zelf of een ik. Hooguit wat gedachten met “ik” er in.

Is het in feite de aandacht bij het kijken te houden en niet mee te gaan in het gedachtenspel met de ikken.

Nee, het is nog simpeler. Het is één keer zien, dat er geen ik is.
Volgens mij heb je dat ook al gezien.

En daar ga ik nog vaak de mist in en verlies me telkens weer in dat spel, tot ik me weer bewust wordt dat het gedachten zijn.

Grappig. Jij verzint gedachten, die over de gedachte zelf gaan. Zoals deze hierboven. Voor de gedachte hierboven geldt precies wat die gedachte beschrijft.

Zo flauw stom eenvoudig is het.

Ja, wat maak ik het ingewikkeld. FOEI (ik lach maar even om mijzelf)

Ben jij dat, die het ingewikkeld maakt?

Ken je dat ingewikkelde gedoe van vroeger Lex?

Ja

Misschien heb je iets aan dit artikel en als het engels te moeilijk is, hier een krakkemikkige Google-vertaling.


Celine:
Want je bent bang dat dan .... ?
ik weet het niet , daarom ben ik in verwarring.

Hoe ziet dat er uit, een steigerend verstand?

Het kan niet zo eenvoudig zijn en blablabla

Probeer hoe het is met je ogen open terwijl je je voorstelt, dat je kijkt vanuit je achterhoofd, alsof je ogen heel diep liggen.

dan ga ik minder gefocusd kijken en me minder concentreren op iets specifieks.

En probeer hoe het is als je in de verte kijkt, je aandacht zo ver mogelijk weg.

de blik wordt ruimer en wordt gevuld met van alles.

En hoe het is, als je alles tegelijk probeert te zien, met een soort panoramische blik.

De ruimte wordt belangrijker en daarin verschijnt van alles

En met je ogen open, maar je aandacht geheel gericht op de geluiden, die je hoort.

Ik heb al de neiging om mijn ogen te sluiten, dan kan ik beter in het geluid gaan, of verdwijnen in het geluid
Met de ogen open, vervaagd de omgeving enigzins en er is alleen het geluid

En met de aandacht op de ruimte buiten je blikveld

dan wordt het ruimer en je wordt de ruimte

En met de aandacht achter je.

het zelfde ruimte

Is het dan niet meer een gevoel van energie? Misschien wel een soort zinderen?

ja, het is louter energetisch, en een zwaar zinderen

Als je het maar ziet. Verder maakt het niet uit of je de controle onder controle houdt of juist loslaat. Daar heb je in werkelijkheid geen controle over.

dank je, ik zie nu dat er ook weer zelfveroordeling inlag (er mag geen controle zijn)

Zien dat controle een illusie is, is genoeg.

ik ga weer twijfelen. is het altijd een illusie?
bedoel je dat je geen controle hebt over de controle ?Is dat wat je
bedoeld met illusie ?

Ben jij dat, die het ingewikkeld maakt?
Er worden ingewikkelde gedachten gezien.

There may be thoughts about Experience that conceptually divide certain aspects of Experience into a "me" and other aspects into "the outside world", yet those thoughts are also just a part of Experience, and as such there is ONLY Experience.

Ik had het eigenlijk nog niet zo gezien dat gedachten ook deel uitmaken van de ervaring en dat "ik verlies mij in gedachten" ook weer een gekke gedachte is.
En "in gedachten zijn" hetzelfde is als in"geluid"zijn, in de" smaak" zijn, in "het zien zijn", in "voelen zijn ".
Maar ik zeg nooit "ik verlies mij in voelen " en wel "ik verlies mij in gedachten" (dan negatief bedoeld)
De gedachten toveren wel een virtuele wereld die als echt ervaren wordt.(tot het gezien wordt)


Lex:
Prachtige dag vandaag in Nederland. Hoe is het in Spanje?

Er is een discrepantie tussen wat mensen zeggen en wat jij voelt. Dat kan komen omdat ze onwaarachtig zijn of omdat je het verkeerd voelt.
Is de verwarring dat je niet weet welke van de twee het is? Of is de verwarring er om te verhullen dat je het donders goed weet?

De verwaarring is dat ik niet weet welke van de twee het is.
Aan de andere kant ben ik nooit stil gestaan dat ik verkeerd kon voelen.En als ik afga op mijn gevoel zou ik het donders goed moeten weten.
In die zin hou ik mezelf voor de gek en
wil de onwaarachtigheid niet zien om de een of andere reden.

Want je bent bang dat dan .... ?

ik weet het niet , daarom ben ik in verwarring.

“wil de onwaarachtigheid niet zien” - dat je hem niet wil zien, duidt dat niet aan, dat je hem juist wel ziet?
Wat zou er gebeuren als je de waarachtigheid opbracht om de onwaarachtigheid wèl te (willen) zien?
We kunnen dit ook loslaten, meer iets voor therapie.

Die kijkoefeningen van vorige keer, kijken met de aandacht telkens ergens anders, was er tijdens het doen van de oefeningen een ik of ik-besef? Kun je je dat herinneren?

Zien dat controle een illusie is, is genoeg.

ik ga weer twijfelen. is het altijd een illusie?
bedoel je dat je geen controle hebt over de controle ?Is dat wat je
bedoeld met illusie ?

“Maar de dwang tot controle overmeestert me en is zo sterk,” - dat is toch het allerduidelijkste bewijs dat er geen controle is?
En controle is ook weer een concept, idee. Wie of wat heeft er controle? De neuronen in je hoofd? Het spel van oorzaak en gevolg? God? Jij?
De basis-illusie is “ik”. Als dat gezien is als niet bestaand, dan vervalt het hele begrip controle en ook “vrije wil” is dan geen issue meer. Controle is een bedenksel.

There may be thoughts about Experience that conceptually divide certain aspects of Experience into a "me" and other aspects into "the outside world", yet those thoughts are also just a part of Experience, and as such there is ONLY Experience.
Ik had het eigenlijk nog niet zo gezien dat gedachten ook deel uitmaken van de ervaring en dat "ik verlies mij in gedachten" ook weer een gekke gedachte is.
En "in gedachten zijn" hetzelfde is als in"geluid"zijn, in de" smaak" zijn, in "het zien zijn", in "voelen zijn ".
Maar ik zeg nooit "ik verlies mij in voelen " en wel "ik verlies mij in gedachten" (dan negatief bedoeld)
De gedachten toveren wel een virtuele wereld die als echt ervaren wordt.(tot het gezien wordt)

Goed gezien. Gedachten horen er ook bij. En je kunt gedachten, net als geluiden of beelden, soms als storend en soms als prettig ervaren.
En dat storend of prettig vinden is een soort automatische etiketteermachine.


Kun je bij jezelf bewust een gevoel van afgescheidenheid oproepen? Bijvoorbeeld door te denken aan hoe je door iemand slecht behandeld bent of door zelfmedelijden of eenzaamheid. Doe eens.
Wacht dan (rustig) tot het weer wegebt en voel dan hoe het is om te bestaan, te leven, er te zijn.
Zijn die twee gevoelens hetzelfde of verschillend? Heeft het gevoel van afgescheidenheid iets te maken met het gevoel/besef te bestaan?

Dat “levensgevoel” (al dan niet zinderend) zit daar een “ik” in? Is dat persoonlijk? Heeft dat iets met Celine als persoon te maken?

Celine:
Vandaag hier ook echt een lentedag met de geur van de eerste sinaasappelbloesems.
Jullie genieten ook zeker, en zijn er al narcissen en hyacinten.
Ik heb in Heemstede gewoond en genoot zo van de bloembollenvelden.

Ben jij ook een leerling van Alexander geweest?

Wat zou er gebeuren als je de waarachtigheid opbracht om de onwaarachtigheid wèl te (willen) zien?

Zou ik trouw zijn aan mezelf en de konsekwenties nemen om onwaarachtige relaties te laten en er me niet schuldig over te voelen.
Angst om niet aardig gevonden te worden .(ook een overtuiging ben niet aardig als ik voor mezelf opkom)

Bij die kijkoefingen zat geen enkel "ik"( al kwam wel de gedachte doe ik het goed)

Wie of wat heeft er controle?

Een mysterie, je kan van alles bedenken

Kun je bij jezelf bewust een gevoel van afgescheidenheid oproepen?

Ja, dat kan als ik in het verleden ga hangen en aan mijn familie DENK, dat roept emoties op
en dat roept weer gedachten op en dan blijf ik in dat cirkeltje ,vernauwd zitten.
Ik zie geen blauwe lucht meer en alles wordt zwaar.
Als dat met rust wordt gelaten dan kan ik gewoonweg genieten van het "zijn", zonder die gedachten is alles OK-
Het leven ontrolt zich.

Zijn die twee gevoelens hetzelfde of verschillend? Heeft het gevoel van afgescheidenheid iets te maken met het gevoel/besef te bestaan?

Het zijn totaal verschillende toestanden, in het ene geval wordt ik ahw een tunnel ingezogen van gedachten en emoties en zit ik me denkbeeldig op te fokken.
En in het andere geval is er openheid, tevredenheid, rust .
Dat gevoel van afgescheidenheid heeft te maken met gemis, tekort, fictieve strijd, doormalen.
Eigenlijk begeef ik me liever niet in die denkpatronen , het is alsof het leven uit me gezogen wordt.
In de rusttoestand is er wel een gevoel te bestaan, omdat er een openheid is naar de wereld.
In de afgescheidenheid is er ook een gevoel van bestaan, maar dan in het denken.
En daar lijkt wel een "ik" in te zitten.
De personen in kwestie komen direkt in mijn hoofd. (maar ik roep ze op , als bestaande figuren en ook "ikken"
In rust en ontspanning kan ik geen Celine of ik ontdekken.
Ik ga steeds meer zien hoe ik in het "denken" geleefd heb en mezelf veel pijn bezorgd heb, juist door vastgeroeste overtuigingen te geloven.


Lex:
Hoi Celine,
Volgens mij is de poortloze poort in zicht.
Nog een paar puntjes op de ik.

Ben jij ook een leerling van Alexander geweest?

Ik ben heel erg een leerling van Alexander geweest. Nog steeds in zekere zin. Je kunt op de Alexander groep aardig wat citaten van hem vinden, die bij mij bovenborrelden. En nog steeds.
En soms mis ik hem nog. Indertijd zeiden wij vaak: “Ik haat van hem.”
En jij?

Ik ga steeds meer zien hoe ik in het "denken" geleefd heb en mezelf veel pijn bezorgd heb, juist door vastgeroeste overtuigingen te geloven.

Heb jij dat gedaan? Ben jij daar verantwoordelijk voor?

In rust en ontspanning kan ik geen Celine of ik ontdekken.

Kun je zien, dat in onrust en “vastzitten in het denken” ook geen Celine of ik is te bekennen? Dat die er ook nooit geweest is?
Heb je nog de verwachting, dat nu je het eenmaal “ziet”, dat je dan nooit meer in het denken verstrikt raakt? Dat je dan nooit meer een ik-gedachte gelooft?

Celine:
Een broer van mijn man is ook bij Alexander geweest en woont in Den Haag.

Ik ben nog niet zo heel lang bekend met advaita, 5 jaar geleden kwam ik per toeval op het blog van Rob Ek terecht
en zo ben ik meer gaan lezen over advaita.

Tijdens een vakantie ben ik 2 keer bij Randalf terecht gekomen en 1 keer Jan Koehoorn bezocht.
Alexander heb ik beluisterd en spreekt me erg aan.

ga steeds meer zien hoe ik in het "denken" geleefd heb en mezelf veel pijn bezorgd heb, juist door vastgeroeste overtuigingen te geloven. Heb jij dat gedaan? Ben jij daar verantwoordelijk voor?
In rust en ontspanning kan ik geen Celine of ik ontdekken.
Ben ik daar verantwoordelijk voor?
Weet het niet meer zo, het schuldgevoel zit erg diep en dat loskoppelen gaat toch nog niet zo vanzelf.

Al heb ik de laatste dagen er op gelet hoe vaak er achteraf "ik" wordt gekoppeld aan iets wat al plaats heeft gevonden en al gebeurt is.
Ergens ook belachelijk als je ziet wat er gebeurt, hoe dat ik zich overal mee bemoeit.

Kun je zien, dat in onrust en “vastzitten in het denken” ook geen Celine of ik is te bekennen? Dat die er ook nooit geweest is?

Dat vind ik iets moeilijker, als de gedachten niet geloofd worden dan is er geen ik te bekennen.
Alleen in het geloof komt dat ik weer tevoorschijn, als een duveltje uit een doosje.
Maar ik moet wel geloven in dat duveltje, het zijn in feite allleen maar allemaal gedachtes.

Heb je nog de verwachting, dat nu je het eenmaal “ziet”, dat je dan nooit meer in het denken verstrikt raakt? Dat je dan nooit meer een ik-gedachte gelooft?

ja, de verwachting is dat als je het allemaal doorziet niet meer in het denken verstrikt raakt.

En dat ook de innerlijke dialoog ophoudt
Zou er niet meer verstilling optreden?

Lex:

ga steeds meer zien hoe ik in het "denken" geleefd heb en mezelf veel pijn bezorgd heb, juist door vastgeroeste overtuigingen te geloven.

Heb jij dat gedaan? Ben jij daar verantwoordelijk voor?

In rust en ontspanning kan ik geen Celine of ik ontdekken.
Ben ik daar verantwoordelijk voor?
Weet het niet meer zo, het schuldgevoel zit erg diep en dat loskoppelen gaat toch nog niet zo vanzelf.

Wat moet er losgekoppeld worden en waarvan? En waar ben je precies schuldig aan, verantwoordelijk voor?

Al heb ik de laatste dagen er op gelet hoe vaak er achteraf "ik" wordt gekoppeld aan iets wat al plaats heeft gevonden en al gebeurt is.

Als er een ik-gedachte is, is dat dan niet altijd het geval?

Ergens ook belachelijk als je ziet wat er gebeurt, hoe dat ik zich overal mee bemoeit.

Veel mensen krijgen ook een tijdje de slappe lach als ze het eenmaal doorhebben.

Kun je zien, dat in onrust en “vastzitten in het denken” ook geen Celine of ik is te bekennen? Dat die er ook nooit geweest is?

Dat vind ik iets moeilijker, als de gedachten niet geloofd worden dan is er geen ik te bekennen.

Ik vraag het dan iets anders: Als je in rust bent, kun je dan zien dat in onrust en “vastzitten in het denken” ook geen Celine of ik is te vinden?
Dat dat ook “states of mind” zijn, die geen eigenaar hebben. Rust of onrust. Identificatie of afstand. Geen zelf. Kun je dat zien? Op zijn minst vanuit de “rusttoestand”.

Juist over een geëmotioneerde toestand zeggen mensen vaak: “Ik was mezelf kwijt”.

Alleen in het geloof komt dat ik weer tevoorschijn, als een duveltje uit een doosje.
Maar ik moet wel geloven in dat duveltje, het zijn in feite allleen maar allemaal gedachtes.

Wie moet daarin geloven? Is dat niet ook een overtuiging dat je daar in moet geloven? Weer een ik (die moet geloven).
Noem eens een geloofwaardige gedachte met “ik” er in.

Heb je nog de verwachting, dat nu je het eenmaal “ziet”, dat je dan nooit meer in het denken verstrikt raakt? Dat je dan nooit meer een ik-gedachte gelooft?

ja, de verwachting is dat als je het allemaal doorziet niet meer in het denken verstrikt raakt.

Als je het allemaal doorziet wie weet, maar er is nog nooit iemand op deze aarde geweest, die het allemaal doorzag.
De grootste wijzen tuinen nog wel eens ergens in.

En dat ook de innerlijke dialoog ophoudt
Is het niet al heel wat als er geen of in ieder geval minder vaak geloof aan gehecht wordt ?

Zou er niet meer verstilling optreden?
Is er niet al wat meer verstilling? Meer ruimte?

Celine:

Wat moet er losgekoppeld worden en waarvan? En waar ben je precies schuldig aan, verantwoordelijk voor?
Het idee van " schuldgevoel ".

Schuldig aan " het doen en laten", waar je in wezen geen controle over hebt.
dus is een schuldgevoel onzinnig.

Al heb ik de laatste dagen er op gelet hoe vaak er achteraf "ik" wordt gekoppeld aan iets wat al plaats heeft gevonden en al gebeurt is.

Als er een ik-gedachte is, is dat dan niet altijd het geval?

ja, maar ik heb het niet altijd bewust opgemerkt

Ik vraag het dan iets anders: Als je in rust bent, kun je dan zien dat in onrust en “vastzitten in het denken” ook geen Celine of ik is te vinden?
Dat dat ook “states of mind” zijn, die geen eigenaar hebben. Rust of onrust. Identificatie of afstand. Geen zelf. Kun je dat zien? Op zijn minst vanuit de “rusttoestand”.

Ja
Identificatie of afstand geen zelf, met identificatie zie je dan een schijn-zelf.?

Wie moet daarin geloven? Is dat niet ook een overtuiging dat je daar in moet geloven? Weer een ik (die moet geloven).

ja, verdorie

Noem eens een geloofwaardige gedachte met “ik” er in.

ik zal mijn best doen (hahaha)

Is het niet al heel wat als er geen of in ieder geval minder vaak geloof aan gehecht wordt ?

klopt, het geloof erin verdwijnt en daardoor ook meer verstilling en meer ruimte.

Dank je wel

Lex:

Schuldig aan " het doen en laten", waar je in wezen geen controle over hebt.
dus is een schuldgevoel onzinnig.

Moet het dan weg?

Al heb ik de laatste dagen er op gelet hoe vaak er achteraf "ik" wordt gekoppeld aan iets wat al plaats heeft gevonden en al gebeurt is.

Als er een ik-gedachte is, is dat dan niet altijd het geval?

ja, maar ik heb het niet altijd bewust opgemerkt

Hier zit de verborgen gedachte in: “Ik moet het bewust opmerken” of de verwachting: “Als ik het echt doorheb, dan tuin ik er niet meer in”.
Zie ik dat goed of zit het anders?
Wat is er mis met gewoon eenvoudig: “Ja” zonder “maar” ?
Het lijkt of je nog steeds (hoge?) verwachtingen hebt. Je hebt het allang gezien, maar je neemt geen genoegen met het resultaat.
Verwacht je nog een algehele en nooit meer overgaande staat van luciditeit en/of gelukzaligheid.
Kun je tevreden zijn met alleen het simpele inzicht: “Er is geen Celine, ik, persoon”?

Identificatie of afstand geen zelf, met identificatie zie je dan een schijn-zelf.?

Ik begrijp je vraag niet. Wat is een schijn-zelf? Wat is identificatie?


Is het duidelijk?
Is er een entiteit “ik”, “mij”, “Celine” los van het geheel?

Celine:

Schuldig aan " het doen en laten", waar je in wezen geen controle over hebt.
dus is een schuldgevoel onzinnig.

Moet het dan weg?

Ik zie toch nog innerlijke dialogen , ondanks dat ik weet dat het verhalen uit het verleden zijn.


Schuld , is een thema dat nog voorkomt, toch als ik het besef dat ik mezelf hypnotiseer kan ik er gemakkelijker mee ophouden.
Ik vraag me af waarom er zo een absurde vasthoudendheid is aan iets wat allang voorbij is .
Is dat bij iedereen zo? Of draait die grammofoonplaat nog een poosje door?
Moet het weg, nee , als ik het opmerk wordt het niet meer belangrijk.

Hier zit de verborgen gedachte in: “Ik moet het bewust opmerken” of de verwachting: “Als ik het echt doorheb, dan tuin ik er niet meer in”.
Zie ik dat goed of zit het anders?

Ja, de bekende verborgen gedachte "ik moet nog meer mijn best doen"

Kun je tevreden zijn met alleen het simpele inzicht: “Er is geen Celine, ik, persoon”?

ja , een hele boel ballast valt weg en het wordt simpeler.

Wat is een schijn-zelf? Wat is identificatie?

Het kan in wezen niet, er is geen zelf

Is het duidelijk?
Is er een entiteit “ik”, “mij”, “Celine” los van het geheel?

ja, het is me duidelijk

Lex:

Ik zie toch nog innerlijke dialogen , ondanks dat ik weet dat het verhalen uit het verleden zijn.

Is het OK om het woordje “ondanks” te vervangen door “en” ?

Ik vraag me af waarom er zo een absurde vasthoudendheid is aan iets wat allang voorbij is .
Is dat bij iedereen zo? Of draait die grammofoonplaat nog een poosje door?

Dat weet ik niet. Bij mij wel. De wereld draait door.


Het is traditie bij Liberation Unleashed om het proces te beëindigen met een paar vragen.
Vaak hebben die als bij-effect verdieping en verduidelijking.
Ben je er klaar voor?

Celine:

Ik zie toch nog innerlijke dialogen , ondanks dat ik weet dat het verhalen uit het verleden zijn.

Is het OK om het woordje “ondanks” te vervangen door “en” ?

ondanks , is toch weer een stiekeme afkeuring, ja het woordje "en" is OK

Ben je er klaar voor?
ja, ben er klaar voor,

zonnige groeten

Lex:
Fijn, Celine,

Hier zijn de vragen:

1. Bestaat er ergens zoiets als een losstaande entiteit (ik, mij, zelf, mijzelf, Celine) in wat voor vorm dan ook?
   Is die er ooit geweest?
2. Leg gedetailleerd uit wat de illusie van een afgescheiden zelf is, wanneer begint deze illusie en hoe werkt hij?
3. Hoe voelt het om dit te zien? Wat is het verschil met voordat we begonnen?
4. Hoe zou je deze illusie omschrijven/uitleggen aan iemand die er nooit van gehoord heeft, maar nieuwsgierig naar is?
5. Wat was het laatste duwtje dat je over de drempel hielp, wat maakte dat je het zag?
   Was er een speciaal moment of gebeurde het langzaamaan? Wat gebeurde er precies?
6. Heb jij controle over gebeurtenissen? Voorbeeld(en)?

Neem rustig alle tijd ervoor.
Ben benieuwd.

Lex:
Gaat 't?
Of geloof je weer in jezelf?




Celine:
Goed om mij even op te porren,


- Bestaat er ergens zoiets als een losstaande entiteit (ik, mij, zelf, mijzelf, Celine) in wat voor vorm dan ook?
Is die er ooit geweest?
Celine, is een naamkaartje dat op een lichaam,denken en voelen en zintuiglijke funkties geplakt wordt.
Ik zie het nu als een manier om in het dagelijkse leven te kunnen funktioneren.
Te geloven dat er een losstaand persoon is het misverstand en te doen alsof dat iets permanent is met zogenaamde bepaalde eigenschappen,
En die is er nooit geweest in werkelijkheid.
Losstaande entiteiten behoren tot de imaginaire denkwereld.
Ik is het Absolute Bewustzijn dat alles wat erin verschijnt ziet en zichzelf niet ziet.


- Leg gedetailleerd uit wat de illusie van een afgescheiden zelf is, wanneer begint deze illusie en hoe werkt hij?
De illusie begint met de herkenning van de naamgeving die verbonden wordt met een lichaam en de conditionering dat dat een afgescheiden "ik" is
Door opvoeding , conditionering worden op alle handelingen, uitingen een "ik" geplakt .
Die illusie werkt via taal en denken,
Zien, horen, voelen, praten,ruiken, kijken worden gekoppeld aan een fictieve persoon en worden niet meer gezien als levensuitingen.
Het instrument krijgt een zelfstandige identiteit, waardoor er van alles toegeeigend wordt.
De illusie werkt door die toeeigening en identificatie van wat verschijnt.

- Hoe voelt het om dit te zien? Wat is het verschil met voordat we begonnen?
Het geeft een gevoel van ruimte , relativering, opluchting en meer ontspanning.
Alles wordt meer gezien, het drama gaat ervan af.
Er zijn gebeurtenissen die niet meer zo opgeblazen worden.
De emoties worden stiller en minder heftiger.
Het "schuldig voelen", "de oververantwoordelijkheid voor van alles" is minder.
Er is meer aanvaarding en minder weerstand.en verzet.
Het "zelfbeeld" is langzaam aan het afbrokkelen en er ontstaat meer openheid .
De "zelfveroordeling" is weg aan het smelten.
Acceptatie ipv controle en de verhalen worden doorzien.
Minder verwachtiingen hoe en wat er (moet) gebeuren.
Ik kan genakkelijker uit het beperkte perspektief stappen.
Het denken draait wel nog door.

- Hoe zou je deze illusie omschrijven/uitleggen aan iemand die er nooit van gehoord heeft, maar nieuwsgierig naar is?
Vragen om te kijken of een "ik" er constant is en wanneer wordt "ik" gebruikt.
en dan wordt er beseft dat er steeds weer verschillende soorten "ikken" verschijnen,
ik ben oud
ik ben sterk
ik ben rijk
ik ben gevoelig
ik denk
ik lacht
ik wacht
ik schrijf
enz, zijn verschillende identificaties met aktiviteiten die van ogenblik tot ogenblik veranderen en een "ik" dat er ook niet constant en permanent is , is dat het Ware IK?
Het Ik ben dat er altijd is , is het ware Ik waarin die verschillende denkbeeldige ikken in verschijnen.
De Waarneming blijft hetzelfde welke ik vorm er ook verschijnt. (ik heb het gedaan, gezien, gehoord, geroken, gedacht, gevoeld,,,,)

Het is een verlegging van aandacht naar het Zien,
Kan het oog zichzelf zien ? Ik is subjekt en kan geen objekt zijn die je af en toe ziet verschijnen,
Ik weet dat ik er ben en dat Ik is het ongekende subjekt
En de identificatie met het gekende is de illusie en de beperking en gebondenheid

- Wat was het laatste duwtje dat je over de drempel hielp, wat maakte dat je het zag?
Was er een speciaal moment of gebeurde het langzaamaan? Wat gebeurde er precies?
Het gebeurt langzaam, alsof het steeds helderder wordt en is nog bezig.


- Heb jij controle over gebeurtenissen? Voorbeeld(en)?
Als er verhalen opkomen hoe het had moeten gaan en hoe het beter had kunnen gaan worden ze niet meer geloofd.
Ik heb geen enkele controle over gebeurtenissen en weet niet wat er gaat verschijnen van ogenblik tot ogenblik.
De enige zekerheid is dat er Kennendheid is en dat er buiten de fantasie geen persoon bestaat.

Ik heb er wel de tijd voor genomen,

Lex:
Het is mij duidelijk dat de hoofdzaak (er is geen afgescheiden ik) je duidelijk is.
Ik zie nog wel wat concepten langskomen, die om verduidelijking vragen.

Ik is het Absolute Bewustzijn dat alles wat erin verschijnt ziet en zichzelf niet ziet.

Is dat niet ook een concept uit een boekje? Of is dat gerealiseerd?
Waarom “Ik is” en niet “Ik ben”?
Is het nodig om een splitsing te maken tussen wat er ervaart en wat er ervaren wordt?

Het denken draait wel nog door.

Is dat OK?

Het Ik ben dat er altijd is , is het ware Ik waarin die verschillende denkbeeldige ikken in verschijnen.

Is dat “ik ben” ook niet weer een ervaring? Een ik-gevoel of ik-gedachte? Misschien heel subtiel en schijnbaar constant.
Weet je zeker dat het er altijd is?

De Waarneming blijft hetzelfde welke ik vorm er ook verschijnt. (ik heb het gedaan, gezien, gehoord, geroken, gedacht, gevoeld,,,,)

Als die “Waarneming” zelf niet waargenomen kan worden, hoe weet je dan dat ie altijd hetzelfde blijft?

Ik weet dat ik er ben en dat Ik is het ongekende subjekt

Je weet dat er ervaring is. Nu. Het subject dat die ervaringen kent is ook weer een concept. Doordat er ervaring is is er besef van bestaan.
Is er in dat besef van bestaan een “ik” te vinden?
Kan het subject bestaan of bewust zijn zonder ervaring? Valt dat te weten?

En de identificatie met het gekende is de illusie en de beperking en gebondenheid

Hm, dat gaat boven mijn pet. Probeer het te begrijpen wat je hier zegt, maar het gaat boven mijn pet. Wat versta jij onder identificatie?
Wat is het verschil met wel of niet identificeren met het gekende?

Het gebeurt langzaam, alsof het steeds helderder wordt en is nog bezig.

Er kan nog van alles helderder worden, maar de afwezigheid van een “ik” is duidelijk of niet. Het ding is er of het is er niet.
Dat er geen afgescheiden “ik” is, is nu toch 100% en twijfelloos duidelijk? Toch?


Het zien dat er geen “ik” is, is niet het einde van het verhaal. Eventueel kan het een nieuw begin zijn, of het ontrafelen van vastgeroeste ideeën versnellen. Het leven kan er simpeler door worden, maar niet per sé makkelijker. Er zijn een aantal facebookgroepen van LU, waar er nog verder onderzocht, gedeeld en ontrafeld kan worden. De meesten zijn in het Engels en ik heb er pas een gestart in het Nederlands, maar daar gebeurt nog niet veel.

Celine:

Ik is het Absolute Bewustzijn dat alles wat erin verschijnt ziet en zichzelf niet ziet.
Is dat niet ook een concept uit een boekje? Of is dat gerealiseerd?
Waarom “Ik is” en niet “Ik ben”?

Dit is nog een concept en durf moeilijk te zeggen Ik ben Absoluut Bewustzijn.

Is het nodig om een splitsing te maken tussen wat er ervaart en wat er ervaren wordt?

Nee, want dan blijf je in de dualiteit steken
wat ik ervaar is op dit moment realiteit en dat is ervaring zonder meer,
die dan verschijnt in Bewustzijn.
Zonder bewustzijn lijkt me geen ervaring mogelijk.

Het denken draait wel nog door.
Is dat OK?

ja

Het Ik ben dat er altijd is , is het ware Ik waarin die verschillende denkbeeldige ikken in verschijnen.
Is dat “ik ben” ook niet weer een ervaring?

Ja

Een ik-gevoel of ik-gedachte? Misschien heel subtiel en schijnbaar constant.

Subtiel is er een ik gevoel, terwijl ik weet dat er geen "ik" is.
Waarom schrijf je schijnbaar constant?

Weet je zeker dat het er altijd is?

nu je het mij zo vraagt is er de twijfel, ik denk het wel, maar zeker weet ik het niet.

Als die “Waarneming” zelf niet waargenomen kan worden, hoe weet je dan dat ie altijd hetzelfde blijft?

Daar ging ik vanzelfsprekend vanuit omdat die geen eigenschappen heeft.

Is er in dat besef van bestaan een “ik” te vinden?

Neen

Kan het subject bestaan of bewust zijn zonder ervaring? Valt dat te weten?

In de diepe slaap is er geen ervaring en toch ben ik bewust dat ik goed geslapen heb.
Dan lijkt mij dat het subjekt bestaat zonder ervaring.

En de identificatie met het gekende is de illusie en de beperking en gebondenheid

Probeer het te begrijpen wat je hier zegt, maar het gaat boven mijn pet. Wat versta jij onder identificatie?
Wat is het verschil met wel of niet identificeren met het gekende?

Ik heb me niet zo duidelijk uitgedrukt, ik bedoelde te zeggen als er een "ik" is die zich met van alles identificeert (lichaam. denken, voelen, gedachtes)
En te denken dat je dat bent is een illusie en beperkt je tot objekten die je ook weer binden.
bv. ik ben maatschappelijk werkster, als ik mij volledig met dat beroep identificeer dan benader ik mensen vanuit dit standpunt en zie overal problemen.
bv. dat is mijn vijver, dan zal ik elk poesje dat een visje probeert te vangen weg jagen.(illusie, beperking en gebondenheid)
door de identificatie wordt ik beperkt en gebonden en is een illusie omdat ik nergens mee geidentificeerd kan zijn. (vanuit het Absolute)
identificatie zie ik als jezelf vereenzelvigen met iets(buiten jou.)

Dat er geen afgescheiden “ik” is, is nu toch 100% en twijfelloos duidelijk? Toch?

ja


Lex, je laat me zien hoe ik vanzelfsprekend concepten aanneem zonder het in de gaten te hebben en hoe gemakkelijk dat gebeurt.