ik ben bang dat ik het nooit zal zien!

Dansk, Nederlands, Suomeksi, Portuguesa
User avatar
Cypres
Posts: 16
Joined: Wed Aug 14, 2013 6:21 pm

ik ben bang dat ik het nooit zal zien!

Postby Cypres » Wed Sep 11, 2013 11:53 am

Hallo, ik zou het heel erg waarderen als iemand mij helpt niet alleen te snappen, maar ook te zien/voelen hoe het zit en er niet meer over te hoeven denken. Soms denk ik dat ik het zie, maar dat blijft niet tot nu toe. Ik heb de 21 intervieuws gelezen, af en toe lijkt het ineens duidelijk, maar dan is het weer weg, de spanning eromheen groeit. Ik kom er alleen niet uit. Het begrip blijft te mentaal, ik weet dat er niets is om uit te komen. Toch blijft het idee dat Ik iets moet doen, me zo sterk opjagen. Kan iemand me hiermee helpen?

User avatar
Jorat
Posts: 68
Joined: Tue May 21, 2013 6:08 pm

Re: ik ben bang dat ik het nooit zal zien!

Postby Jorat » Thu Sep 12, 2013 8:12 am

Hoi Cypres, ik wil je graag helpen!

User avatar
Cypres
Posts: 16
Joined: Wed Aug 14, 2013 6:21 pm

Re: ik ben bang dat ik het nooit zal zien!

Postby Cypres » Fri Sep 13, 2013 4:12 pm

Hallo Jorat, dank je voor je snelle reactie. Ik merk dat ik af en toe onzeker word van het besef dat ik het niet ben die dingen doet, maar dat ze gewoon gebeuren. Enerzijds is er opluchting, de zwaarte valt weg maar ook: de angst verschijnt om los te laten, alsof ik controle heb, wat ik weet wat niet zo is. Toch is er zo'n sterke gewoonte.....Mijn leven bestaat zo'n beetje uit (proberen te) begrijpen hoe de psyche in elkaar zit en ik werk ook in de psychiatrische zorgwereld. Dat gedachten (vaak) niet kloppen wist ik al lange tijd. Dat we hele verzonnen verhalen bij ons dragen die voor al die spanning zorgen....En op zoek naar realiteitsgehalte. Nu zie ik sinds enige tijd dat ook de Ik-gedachte discutabel is. Dan ontstaat die angst: als ik het niet doe en ophoud met doen (denken dat ik doe), (kan ik daarvoor kiezen dan?), wat blijft er dan over van 'mijn' wereld. Ik probeer altijd alles te analyseren, ik weet niet eens of ik er mee kan ophouden. Is dit een beetje te snappen?

User avatar
Jorat
Posts: 68
Joined: Tue May 21, 2013 6:08 pm

Re: ik ben bang dat ik het nooit zal zien!

Postby Jorat » Sun Sep 15, 2013 11:37 am

Hoi Cypres... Het is heel goed te snappen. En je bent al een heel stuk op weg, zo te lezen... Ik heb nu weinig tijd, maar kom vanavond terug en dan gaan we beginnen!

User avatar
Jorat
Posts: 68
Joined: Tue May 21, 2013 6:08 pm

Re: ik ben bang dat ik het nooit zal zien!

Postby Jorat » Sun Sep 15, 2013 6:04 pm

Om jouw succesvol te kunnen gidsen, is het handig dat we vooraf een aantal regels afspreken.


1. Je gaat proberen om tenminste een keer per dag een reactie te plaatsen

2. De gids stelt de vragen, jij antwoord

3. Je antwoorden moeten oprecht zijn, jouw waarheid op dat moment

4. Probeer dus alleen te antwoorden vanuit je eigen directe ervaring (gevoelens, waargenomen gedachten). Analyses en filosofieën kunnen je hinderen.

5. Zet alles wat je tot nu toe geleerd hebt even aan de kant, zolang wij bezig zijn met onderzoeken. Richt al je aandacht op het zien van de realiteit.

Is dit ok voor jou?

User avatar
Cypres
Posts: 16
Joined: Wed Aug 14, 2013 6:21 pm

Re: ik ben bang dat ik het nooit zal zien!

Postby Cypres » Mon Sep 16, 2013 8:57 am

Dat is ok Jorat, Ik heb de interviews gelezen en heb dat stukje begrepen. Tot later.

User avatar
Jorat
Posts: 68
Joined: Tue May 21, 2013 6:08 pm

Re: ik ben bang dat ik het nooit zal zien!

Postby Jorat » Mon Sep 16, 2013 12:22 pm

Hoi Cypres,
Ok, dan gaan we beginnen... Je zegt: Nu zie ik sinds enige tijd dat ook de Ik-gedachte discutabel is. Ik neem aan dat je bedoelt dat je ziet of begrijpt dat de 'ik' slechts een gedachte is... Dat is wat we hier gaan onderzoeken. We gaan heel goed kijken of we een entiteit 'ik' kunnen vinden.

Eerste vraag. Wat is die 'ik' voor jou? Ga niet uit van theorie, wat je gelezen hebt, maar vanuit je eigen ervaring...

User avatar
Cypres
Posts: 16
Joined: Wed Aug 14, 2013 6:21 pm

Re: ik ben bang dat ik het nooit zal zien!

Postby Cypres » Tue Sep 17, 2013 8:04 am

Dag Jorat, als ik dat probeer, een entiteit 'IK' te vinden, kruipt er al snel een zenuwachtig iets in me want ik kan geen IK vinden, iedere keer als ik een stukje IK bekijk, dan kijk ik verder en zie dat het een gedachte is, maar dat angstige gevoel van iets kwijt te zijn of te raken, blijft. Het zenuwachtige heeft te maken met verantwoordelijkheidsgevoel en controle. Bv ik probeer een groot deel van mijn leven controle op mijn gewicht uit te oefenen. Door er zo bewust mee bezig te blijven, heb ik weinig overgewicht. Ik denk al mijn hele leven dat ik dat zelf in de hand heb. Het idee dat ik dat niet doe en kan loslaten (is dat zo, kan ik dat) roept angst op: 'mijn' vorm is toch echt en daar kan toch goed of slecht voor gezorgd worden? Ik zie ook goed dat ik me vaak voornemens maak die ik vervolgens niet opvolg, dus zonder de gedachte gaat mijn lichaam ook door met leven. Toch: het idee van controle loslaten maakt me angstig: 'ik' vind het naar om te zwaar te zijn. Dus moet ik iets doen. Maar op zo'n angstig moment is het alleen in mijn hoofd te zwaar, niet in de realiteit. En het zou fijn zijn om er minder mee bezig te hoeven zijn, maar rondom dit thema is er nog verwarring. Het valt me net in dat een ander thema dat hieraan raakt ook is: kritiek van anderen. Al die verhalen die we maken, ik zie het, maar veel mensen zien dat niet en gaan door met oordelen en verwachtingen die het me lastig maken soms. Ook daarover heb ik geen controle en er is geen IK die geraakt kan worden maar wel deze vorm die wel of niet gerespecteerd word door anderen op het werk. Kan ik zonder? Die gevoeligheid, wat anderen denken over mij, voel ik ook als echt, daaraan zit een idee van Zelf. En die gedachte als ik die loslaat, dan is er toch een angstig iets dat overblijft. Dat voelt als IK op zo'n moment en kent de neiging zichzelf toe te spreken en vermannen. De gedachte iets kwijt te raken als er geen IK is, is sterk rondom deze thema's. Jorat, hier ben ik uit gekomen vannacht en vanochtend. En ga nu werken.

User avatar
Jorat
Posts: 68
Joined: Tue May 21, 2013 6:08 pm

Re: ik ben bang dat ik het nooit zal zien!

Postby Jorat » Tue Sep 17, 2013 11:35 am

Hoi Cypres,
Uit je verhaal begrijp ik dat je intellectueel gezien al weet dat je 'ik' slechts een gedachte is. Je hebt dat zelfs al vaak ervaren in die zin dat je wel voornemens kunt maken, maar er komt niets van terecht.

Je wordt angstig bij de gedachte iets kwijt te raken: controle over je leven... Dat is logisch. Je hele leven heb je iets aangenomen en je weet niet wat er daarna komt. Maar wie is er bang? Is er een ik die zegt: nu lijkt het me verstandig om bang te worden... Of komt er gewoon angst op? Heb je daar controle over?
En het lijkt alsof je keurig op je gewicht let, maar is daar een ik voor nodig of gebeurt dit gewoon? Kun je (in jouw geval) ook kiezen om niet op je gewicht te letten? (mooi voorbeeld hierbij is: koop nieuwe dure schoenen en spring meteen in een vieze waterplas... Kun je dat? Een kind wel:) ).
En tot slot: wie is die ik die iets kwijt zou kunnen raken? Hoe ziet die ik eruit, hoe voelt die ik? Je zegt al dat je de ik niet kunt vinden... En toch is ie er?

Om over na te denken: Als de ik als entiteit niet bestaat. Dan bestaat de ik nu ook niet en valt er niets los te laten. En dan heeft de ik nooit bestaan en ben je toch zover gekomen in je leven.

Gr, Jorat

User avatar
Cypres
Posts: 16
Joined: Wed Aug 14, 2013 6:21 pm

Re: ik ben bang dat ik het nooit zal zien!

Postby Cypres » Wed Sep 18, 2013 5:24 pm

Jorat, Om je vragen meteen maar te beantwoorden, ik kies er niet voor om bang te worden. dat gebeurt. Ik heb echter altijd gedacht dat mijn gevoelens een reactie zijn op ingesleten, geconditioneerde, vaak onbewuste aannames en overtuigingen over mezelf, het leven, anderen. En sinds zo 20 jaar probeer ik me bewust te worden van die overtuigingen (m.n. via meditaities) en te kijken of ze realistisch zijn. Dat helpt en langzaam lijk ik helderder te gaan zien. Maar ik heb ook altijd gedacht dat ik daarvoor kies en dat het belangrijk is mijn gedachten en gevoelens te observeren en onderzoeken. Dat is zelfs mijn werk geworden en ik ben er langzamerhand goed in geworden. De gewoonte dit te doen is dus heel sterk en ook de angst bij het idee dit los te laten. Maar als er geen ik is, hoeft er niets losgelaten te worden. Komt het dan ook vanzelf goed met niet kloppende overtuigingen, net zoals mijn nagels doorgaan met groeien of ik er nu wel of niet aan denk? Dan is dit proces ook voorgebakken en gebeurt ook dit wakker worden vanzelf. Ik kan gewoon ook nietsdoen. Mijn tijd aan andere dingen besteden (en een ander vak kiezen haha). Ik heb nog nooit controle gehad over mijn gevoelens, behalve iets, door mijn gedachten te doorzien, waardoor sommige gevoelens verflauwen. Ze zijn immers misschien niet waar.
En die ik die iets kwijt kan raken: nee, die kan ik niet aanwijzen. Maar dat betekent toch nog niet dat het niet bestaat? Een reukloos gas kan je niet zien maar is er wel..... De meest logische plek voor het IK voelt als het lichaam. Dat noemen we IK, maar is het niet. Ik weet het niet, ik zie nergens een IK. Maar dat overtuigt me nog niet echt.
En je nadenkertje: zou ik verder gekomen zijn zonder al dat energieverlies aan onrealistische gedachten? Dat is dan een overbodige vraag want it's all in the game. Dan zou ook dat proces gewoon het leven zijn en zijn functie hebben in de ontwikkeling van de mensheid. Tenslotte zijn ooit op foute aannames wel bijzondere ontdekkingen gedaan.
Ik vind het best moeilijk me hierop te concentreren. Met al mijn drukke werkzaamheden van de laatste dagen is mijn focus niet zo sterk vrees ik. Morgen ga ik voor 10 dagen op vakantie. Ik weet niet of het lukt om dagelijks te mailen, hangt van internet-verbinding af. Wel verheug ik me op de rust zodat ik me beter hiermee kan bezig houden. Niet alleen gedachten kloppen (vaak) niet maar als ook onze IKKen niet echt bestaan, tja dan kunnen we wel inpakken. De onrust bij die gedachte is voelbaar. Die zal ik eens gaan observeren de komende dagen.
Groeten
Idie

User avatar
Jorat
Posts: 68
Joined: Tue May 21, 2013 6:08 pm

Re: ik ben bang dat ik het nooit zal zien!

Postby Jorat » Wed Sep 18, 2013 7:21 pm

Hoi Idie,

Angst komt gewoon op als reactie op iets en niemand die dat kiest. Je zegt dat je 'ik' er wel zou kunnen zijn? Wat is het dan? Alles wat er is, ook lucht of gas, maakt zich kenbaar, al was het maar door de gevolgen ervan (je stikt niet, flauwvallen). Maar waar is die ik?

Heb 'jij' er echt voor gekozen je bewust te worden? Zomaar uit het niets was er die ik die zei: ik ga bewust worden... Of was het misschien meer een samenloop van levensomstandigheden die jou hiertoe brachten? Had je toen een keus om het niet te doen?
Je zegt zelf al: De gewoonte dit te doen is heel sterk. Is daar een ik voor nodig of gaat het vanzelf?

Je zegt: Komt het dan ook vanzelf goed met niet kloppende overtuigingen, net zoals mijn nagels doorgaan met groeien of ik er nu wel of niet aan denk?
Of je er nu wel aan denkt of niet, heb je dat nu in de hand? Is er een ik die bepaalt of je er aan denkt? Hoe werkt dat dan? Observeer dat proces eens... Roep je een gedachte op?

Dus het gaat niet zozeer of het werk aan die overtuigingen doorgaat of niet, maar of je dat ook nu al bepaalt... Of je ooit iets bepaald hebt.

,,Dan is dit proces ook voorgebakken en gebeurt ook dit wakker worden vanzelf.''
Ja, heel goed! Dit ontstaat als vanzelf, ik tik als vanzelf deze woorden... Jouw antwoorden komen als vanzelf (en ook het nadenken erover gebeurt allemaal vanzelf)

,,Ik kan gewoon ook niets doen. Mijn tijd aan andere dingen besteden (en een ander vak kiezen haha).''
Dat zou kunnen, als je een 'vrije wil' had. Probeer het maar...

Het zou mooi zijn als je me de volgende keer iets kan laten zien waarvan je zegt: hier is duidelijk een 'ik' aan het werk...

Ik wens je alvast een hele fijne vakantie!

User avatar
Cypres
Posts: 16
Joined: Wed Aug 14, 2013 6:21 pm

Re: ik ben bang dat ik het nooit zal zien!

Postby Cypres » Thu Sep 19, 2013 9:12 am

Ok, ik denk dat ik mijn koffer inpak. En ik zie ook dat IK dat niet doe, ik plan het eigenlijk niet, of vagelijk zijn er gedachten over het juiste tijdstip daarvoor, maar ineens ben ik het aan het doen. Er is ineens inpakken. Goed, dat zie ik. Geldt dat voor alles dan?
Ik ben mij altijd, steeds meer bewust van gedachten en gevoelens en wat ik doe is voortdurend checken of die gedachten waar zijn en/of gevoelens er gewoon laten zijn zonder ingrijpen. Ik kan dus al langer zeggen: er is denken, er is voelen, er is .......
Ik dacht dat dit mijn eigenheid definieerde. Het zoeken. Maar eigenlijk ben ik mezelf voortdurend aan het controleren zou je kunnen zeggen. En eigenlijk is er dus gewoon controledrang, punt! En er is angst bij de gedachte dat dat controleren (of ik het wel goed doe?) niet hoeft. Punt. geen IK? Geen Eigenheid, alleen Controleren en Angst en poef, weg zijn ze weer. Even later is er genieten van muziek of....of.....
Joran, ik ga door met zoeken waar mijn Ik verschijnt. Bedankt vast voor je hulp en tot snel.
Groetjes, Cypres

User avatar
Jorat
Posts: 68
Joined: Tue May 21, 2013 6:08 pm

Re: ik ben bang dat ik het nooit zal zien!

Postby Jorat » Fri Sep 20, 2013 10:33 am

Er is inpakken, niemand die inpakt... Mooi dat je dat ziet! Is dat voor alles zo? Onderzoek maar...
Ik wacht af...

User avatar
Cypres
Posts: 16
Joined: Wed Aug 14, 2013 6:21 pm

Re: ik ben bang dat ik het nooit zal zien!

Postby Cypres » Sun Sep 22, 2013 11:59 am

Hallo jorat, daar ben ik weer. Dat geldt denk ik wel voor alles. Ik denk vaak dat ik iets kies maar die gedachten dan: die kies ik niet, die zijn er zomaar. Dat weet ik al langer, tot nu toe dacht ik wel dat ik, als ik me bewust word van gedachten , ik vervolgens wel kan kiezen of ik ze zomaar geloof (en uitleef ) of laat gaan. Maar kies ik dan of gebeurt dat? Kiezen is ook vaak onzin, ik ben steeds vaker benieuwd wat ik straks ga kiezen.... Ik zie ook dat ik anderen IKjes toeken als het ware. En zij mij. Dit alles blijft mentaal. Ik ben en blijf nog steeds emotioneel als ik veraakt word en als ik dan zeg: er is geraaktheid, en dat zie ik maar het gevoel blijft ... Ik wacht als het ware op een toestand waarbij alles wat lichter word. Is dat een verkeerde verwachting? Groetjes Cypres

User avatar
Jorat
Posts: 68
Joined: Tue May 21, 2013 6:08 pm

Re: ik ben bang dat ik het nooit zal zien!

Postby Jorat » Sun Sep 22, 2013 2:38 pm

Hoi Cypres,
Het is eigenlijk niet de bedoeling dat ik vragen beantwoord, maar ze daarentegen stel zodat je zelf kan onderzoeken... NIets wat ik zeg is ook waar, het gaat altijd uitsluitend en alleen om je eigen directe ervaring. Maar wat verwachting betreft... Ik wil er wel iets over zeggen. Je bent de huidige toestand aan het vergelijken met een toekomstige/gewenste/betere toestand. Door te denken dat het beter/anders zou kunnen worden krijg je NU een tegenovergestelde ervaring als het ware cadeau: nu is het niet goed. Als je haast hebt lijkt alles langzamer te gaan. Elk verlangen creeert als het waren zijn tegenovergestelde: ik wil iets dus krijg je het gevoel dat er iets ontbreekt... Maar goed, is er een ik die verwacht? Of is er alleen verwachten?

Ja, je denken lijkt soms wel een logisch patroon te volgen, als je ergens serieus over nadenkt. Maar anders dan een gedachte die zegt: ik denk dit, is er daadwerkelijk een ik te vinden?
Er is geraaktheid, niemand die geraakt is... En toch.. Er zijn sensaties en die krijgen een label (gedachte) plus een gedachte ik die dat gevoel claimt... 'Dit is mijn gevoel'... En wellicht een gedachte 'ik wil dit niet voelen'. En dat kan zorgen voor een hele rits 'helpende' piekergedachten. Alsof je ergens controle over hebt/wilt.
Maar waar is die 'ik', die eigenaar is van die gevoelens/emoties? Waar is die 'ik' die ervan af wil? Is er wel een ik? Anders dan een gedachte die dit zegt, kun jij een ik vinden?


Return to “Other Languages”

Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest