Ha Lunamaya,
Hier weer wat wissewasjes, wel en wee en wandeling,
...gevoelens kunnen ook een goede graadmeter zijn dat er ergens een issue waar eens iets moet gebeuren. Gevoelens kunnen heel zinvol zijn! Kan je wel zien dat deze gedachtes en gevoelens gewoon opkomen?
Kan je het als het ware meer aanschouwen en minder persoonlijk nemen?
Dit stukje bleek aardig wat gedachte(n)voer te zijn... Ik heb de hele situatie bij die bank nog eens doorgenomen met vrouwlief (sorry voor het woordgebruik, maar 'mijn vrouw' klinkt me nu nog vreemder in de oren). Op zich waren die gevoelens niet vreemd, los van de gedachten. Zij bleek achteraf toch ook wel lichtelijk geïrriteerd, alleen was ze op dat moment in staat om die gevoelens te negeren en doelgericht het gesprek te voeren om de bankrekening geopend te krijgen.
dus "Bert" reageert verhitter in een dergelijke situatie en "vrouwlief" bewaart haar kalmte. Dit zijn de reacties die komen. Is daar een goed of fout of beter of minder goed aan? En is daar een zelf voor nodig?
Op zich is er geen beter of slechter aan de manier van reageren, hooguit wat minder handig gezien het doel van het gesprek. Voor die emotionele reactie is geen zelf nodig.
Desondanks maakte deze situatie wel duidelijk dat er nog aardig wat overtuigingen zijn, gedachten gekoppeld aan de ik-gedachte. Gedachten die lastig loslaten, of niet doorzien lijken te worden. Gedachten waar jarenlang een ik-beeld aan opgehangen is en die in discussies verdedigd worden. Gisteren was er vermoeidheid, lichte chagrijnigheid en leken die gedachten als secondenlijm te plakken.
welke gedachtes dat zijn is interessant voor mij. Je schrijft het nu heel algemeen, dus dan kan ik er niet opin haken.
Ja, inderdaad, vager had ik niet kunnen schrijven. Het was meer dat het me duidelijk werd dat er veel overtuigingen zijn: zoals biologische voeding gezonder zou zijn, de westerse geneeskunde teveel door een paardebril kijkt en de nieuwsmedia ook sinterklaasverhalen vertelt. Dit zou waar kunnen zijn en zo 'voelt' het/zijn de gedachten. Al zijn het maar gedachten, die net zo goed onzinnig zouden kunnen zijn. Toch is er de neiging om deze gedachten te verdedigen, als iemand er niet mee eens is. Blijkbaar is er nog een heel sterke identificatie met die gedachten.
Lang verhaal kort: dat werd dus duidelijk door de vraag:
Kan je het als het ware meer aanschouwen en minder persoonlijk nemen?
Het werd pijnlijk duidelijk dat er nog wel wat laagjes te pellen zijn.
Eerst de pijn en dan de gedachte: teen doet pijn, daartussen kan nog een reflex zitten, waarin de voet bewogen wordt.
precies. En met andere situaties is het over het algemeen niet anders.De gedachte maakt het vaak persoonlijk maar bij aanvang is dat het niet.
De situatie bij de bank is nu helder :)
Stel dat ('ik' neem nu even een situatie die wel eens voorgekomen is). Iemand zei dat acupunctuur kwakzalverij was. Er trad dan woede op bij mij in een discussie daarover ('in het vuur van de discussie'). Is dan die opwinding eerder (omdat het een issue is) of treedt de opwinding op nadat de gedachte het persoonlijk genomen is?
Waarschijnlijk zit "ik" teveel op gedachteniveau om het allemaal te willen verklaren/snappen, maar ik krijg het niet helder...
Bij je volgende wandeling mag je wel observeren, kijken wat je ervaart als het gaat over hier en daar, nu en later, het lichaam en de buitenwereld. en valt er wel iets te zeggen over een "ik" aan het stuur?
Dus als ik het goed begrijp: bij de volgende wandeling (zal ergens volgende week worden) de gedachten observeren?
Nou de gedachte... Ik bedoel, kijk maar een beetje naar de betekenis is van die "labels". Wat is het in directe waarneming? "hier en daar" "nu en later", het lichaam en de buitenwereld" en misschien nog andere opvallende zaken.
Vandaag weer aan de wandel geweest. Ik had de auto neergezet bij een 'berg' waar een pad zichtbaar was. Ik was er al vaker langs geweest en de mooie, nog onbekende plek, trok me. De wandeling werd heel anders ervaren. De paden waren onbekend en ik ben een uur lang geen mens tegengekomen. Het denken had nog minder vat op me dan bij de eerste wandeling. Op de terugweg was er veel focus concentratie nodig vanwege het steile/gladde pad.
Terugkomend op dat 'iets' sturende wat bepaalde gedachten stuurt, schoot nu de gedachte te binnen/ingeving (?) dat er een soort filter/trechter is dat/die zich vernauwt bij concentratie.
Als er al een 'ik' aan het stuur was, dan was die aardig dronken. Wat betreft de labels 'hier en daar', deze zijn eigenlijk nietszeggend. Het 'daar-label was sowieso onbekend, omdat onbekend was waar de tocht zou eindigen, en het 'hier-label' was meer een vage verwijzing naar die plek, de beleving was geheel anders, rijker, echter en oneindig veel gevulder/grootser. Wat betreft de andere labels, dat is lastig om daar iets over te zeggen. Op het moment van volledig open/aanwezig in de natuur wandelen, zijn er geen labels: lichaam en omgeving zijn versmolten/één. Tenzij er bijvoorbeeld aandrang gevoeld wordt, gevolgd door de gedachte: "ik moet naar de w.c...."
Het grappige was dat 'ik' midden in de natuur ineens een blikje aan een tak zag hangen. Ergernis, dat iemand het had achtergelaten, trad op. 'Ik' pakte het op om het mee te nemen in 'mijn' rugzak. Er zaten echter grote mieren in, één ervan had zelfs iets van een eitje in zijn poten, klaar om het te evacueren. 'Ik' heb het daarna weer teruggeplaatst op de tak.
Humor: 'ik' erger me omdat er de aanname is dat dat blikje niet in de natuur hoort, terwijl de natuur het allang geaccepteerd heeft en er dankbaar gebruik van maakt... Sta je daar met je opgeheven vingertje...
Verder was er het besef, dat 'ik' erg kan genieten van zo'n wandeling. Echter, doe 'ik' dit alleen, omdat het een oefening is. 'Ik' zou het niet zonder doel gedaan hebben. 'Ik' heb besloten om vaker doelloze dingen te doen, omdat 'ik' dit te weinig doe
en het veel oplevert. Bovendien voelde 'ik' me na de wandeling kiplekker. Blijkbaar is het voor de gemoedstoestand beter/noodzakelijk om om de twee dagen aan sport en doen, of intensief te bewegen. Mogelijk dat die gemoedstoestand ook soortgelijke gedachten aantrekt, die de gemoedstoestand weer lijken te voeden...
Bedankt weer en tot de volgende por,
Groeten,
Bert
