Wereld in een zandkorrel

[Little Lion]

Ha Dennis,

er spelen even heel veel dingen in mijn 'persoonlijke' leven die veel aandacht vragen. Dat geeft even weinig ruimte om hier mee bezig te zijn.

Je hoeft hier niet meer bezig te zijn. Waar zou je mee bezig moeten zijn?
Met het je herinneren en je fijn of verheven voelen over het feit dat je hebt geconstateerd dat je je sleutesl niet kunt vinden?

k heb ook het gevoel weer heel ver af te staan van 'mijn ontdekking' en daar nu niet meer bij te kunnen.

Je hebt je droge constatering verward met de gevoelens die er OP DAT MOMENT bij kwamen (side effects). Deze ontdekking is er altijd. Wat je erbij voelt verandert van moment tot moment. (Iedereen trapt hier in :-) )

Wanneer de dualiteit te pijnlijk wordt, wordt er vanzelf naar de constatering gegrepen om te kijken of die de pijn kan verlichten. Soms is dat het geval, soms niet. Trek die constatering telkens weer van de plank en kijk wat ie je kan zeggen over het huidige moment.


Er is nu conflict met hoe het is. Het zou anders moeten zijn en voelen. Zoals toen je de ontdekking deed want dat voelde lekkerder dan hoe het nu voelt. Vertel me, is er een groter lijden dan in strijd zijn met wat er is? (dit is geen rethorische vraag)

Kan je een IK vinden in dat conflict?
Kan je uberhaupt TWEE vinden in dit conflict?

grtz
Leonie

[Little Lion]

Een IK is niet vindbaar als je je helder en lekker voelt of high van nieuwe inzichten. Een IK is evenmin vindbaar wanneer je denkt dat je je inzicht even kwijt bent, wanneer je het druk hebt of je klote voelt. :-)
Of wel?

Verstuurd vanaf mijn Nexus 5 met Tapatalk

[shiftr]

Hoi Leonie,

Een IK is niet vindbaar als je je helder en lekker voelt of high van nieuwe inzichten. Een IK is evenmin vindbaar wanneer je denkt dat je je inzicht even kwijt bent, wanneer je het druk hebt of je klote voelt. :-)
Of wel?

Ja ik denk inderdaad dat ik het inzicht even kwijt ben. En het is dan natuurlijk nog steeds niet te vinden. Maar nu is het vanwege de drukte en stress ook lastig om weer even te zoeken en opnieuw bij de costatering te komen dat het niet te vinden is.

Ergens lijkt het 'illusionaire ik' zich juist ook wel extra te manifesteren alsof het wil zeggen "ik besta heus wel!".
Ik laat ik maar even zijn gang gaan.

grtjs,
Dennis

[Little Lion]

Belangrijker dan het ' eerste' inzichtsmoment is vervolgens begrijpen hoe dat fenomeen van een schijnbaar ik zich telkens weer lijkt op te bouwen. Dat is fase nu :-)

Wat wil je liever: terug naar de helderheid van 1 a 2 weken terug of (merkende dat dat onmogelijk is)
je omschrijving van wat het omhelst om te zien, verruimen zodat die ook dit moment kan omvatten?

Te druk om te kijken heeft nooit iemand het. Het kost namelijk maar een momentje.

Kan er gekozen worden om niet meer gestressed te zijn?
Zo nee, dan zou ik maar leren hoe er opgehouden kan worden met stressen, aangezien dit duidelijk niet als prettig ervaren lijkt te worden. Zo ja, fijn voor je, is een hele nuttige skill!
Betekent je nee of ja dat er een afgescheiden ik is?

[shiftr]

Belangrijker dan het ' eerste' inzichtsmoment is vervolgens begrijpen hoe dat fenomeen van een schijnbaar ik zich telkens weer lijkt op te bouwen. Dat is fase nu :-)

Ja heel duidelijk!

Wat wil je liever: terug naar de helderheid van 1 a 2 weken terug of (merkende dat dat onmogelijk is)
je omschrijving van wat het omhelst om te zien, verruimen zodat die ook dit moment kan omvatten?

Dit moment ook omvatten. En als er dan af en toe een extra heldere bonus is is dat mooi meegenomen.

Te druk om te kijken heeft nooit iemand het. Het kost namelijk maar een momentje.

Te druk is niet het goede woord dan. Het is te onscherp en onrustig om echt te kunnen kijken. De focus is ver weg.
Er is meer herinnering aan het inzicht in plaats van dat het nu nog steeds klopt.

Kan er gekozen worden om niet meer gestressed te zijn?
Zo nee, dan zou ik maar leren hoe er opgehouden kan worden met stressen, aangezien dit duidelijk niet als prettig ervaren lijkt te worden. Zo ja, fijn voor je, is een hele nuttige skill!
Betekent je nee of ja dat er een afgescheiden ik is?

Stress is een beetje te beheersen met oefening zoals meditatie. Maar sommige gebeurtenissen veroorzaken gewoon stress. Wel is de kijk op die gebeurtenissen nogal bepalend voor hoeveel stress dat dan wordt.
Dus nee er kan niet gekozen worden. Een afgescheiden ik zou zich af kunnen scheiden en dus ja kunnen antwoorden. Dus er is geen afgescheiden ik.

[shiftr]

Hoi Leoni,

Ik heb een keertje goed geslapen. En weer in de auto gezeten. :)

Er is hier toch wat meer denk/kijk ruimte nodig dan even 1 moment kijken om weer bij het inzicht te komen. Maar het is er wel weer. En het klopt nog steeds. Ik is een illusie. Een concept in een gedachte. Er hangt zo ontzettend veel aan dat concept vast dat het nog lastig is om te zien hoeveel. Iets met bomen en bos. Gedachten denken niet en handelen niet. Ze komen en ze gaan. Er zijn wel vragen hoe het kan dat ze (soms) toch zo gefocussed en samenhangend kunnen zijn.

grtjs,
Dennis

[Little Lion]

Ok, vanuit de space van 'ik kan weer kijken en het klopt nog steeds', zou je dan zeggen:
Het klopt altijd ook al wordt het tijdelijk anders beleefd?

Er hangt zo ontzettend veel aan dat concept vast dat het nog lastig is om te zien hoeveel.

Take your time. Time will take you at the same time :-)
Het zien van de onvindbaarheid van ik is maar n begin aspectje van het doorzien van GeenTwee ..
en aan de basis van beide ligt het doorzien van het mechanisme van aannames


Zien ... doorzien
Dat is interessant. Het zien van de onvindbaarheid van ik is nog wel wat anders dan het DOORzien daarvan. Doorzien vraagt om een dieper begrijpen van hoe het mechanisme zich manifesteert.

Stress is een beetje te beheersen met oefening zoals meditatie. Maar sommige gebeurtenissen veroorzaken gewoon stress. Wel is de kijk op die gebeurtenissen nogal bepalend voor hoeveel stress dat dan wordt.
Dus nee er kan niet gekozen worden. Een afgescheiden ik zou zich af kunnen scheiden en dus ja kunnen antwoorden. Dus er is geen afgescheiden ik.

Die laatste drie zinnen zijn een mooi staaltje beredeneren :-) maar ff dat terzijde

Dus je zegt:
Nee, stress is niet beinvloedbaar want er is geen IK die dit kan doen

En je zegt:
Stress wel beinvloedbaar met bv meditatie.

Please explain from direct experience :-)

[shiftr]

Zien ... doorzien
Dat is interessant. Het zien van de onvindbaarheid van ik is nog wel wat anders dan het DOORzien daarvan. Doorzien vraagt om een dieper begrijpen van hoe het mechanisme zich manifesteert.

Ja en daar in is er nu ook nog de vraag of ik het al zie of het slechts begrijp. Het is lastig om met zekerheid iets te zien dat er niet is. Al lijkt er wel een klein beetje ruimte te ontstaan tussen de 'ik' en de werkelijkheid. Een heel dun scheurtje.

En je zegt:
Stress wel beinvloedbaar met bv meditatie.

Please explain from direct experience :-)

Uit directe ervaring kan dat niet. In het moment zelf kan je met meditatie wel beter zien dat de stress er is en wat de stress is.
Er is een idee dat meditatie helpt tegen stress op een langere termijn. Maar om het zeker te weten zou je dezelfde situatie moeten kunnen vergelijken zonder mediteren of met mediteren. En dat is onmogelijk.
Het idee dat het helpt is gebaseerd op ervaringen uit het verleden en aannames over het heden en de toekomst.
Al deze aannames en vergelijkingen met het verleden hangen samen met een 'ik' die dat beleeft.
Deze hele constructie heeft inderdaad een mechaniek die soms misschien positief werkt maar ook net zo goed negatief.
Het is een instabiel zichzelf instandhoudend systeem dat steeds weer opnieuw naar de balans zoekt.

Het zou leuk zijn als dit soort inzichten zich wat meer mengen met het dagelijks leven. Nu is dat er vooral als ik er echt even de tijd voor neem bijvoorbeeld in de auto als er niets anders te doen is. Maar dat hangt dus weer aan hoop en verwachtingen vast van de illusionaire ik.

Oei wat een cirkeltjes!

[Little Lion]

Het idee dat het (meditatie) helpt is gebaseerd op ervaringen uit het verleden en aannames over het heden en de toekomst.
Al deze aannames en vergelijkingen met het verleden hangen samen met een 'ik' die dat beleeft.

Hoezo hangt dat samen met een ' ik' ?
Er is stress. Er wordt gemediteerd. Stress verminderd.
Waar is de ik daarin?

Vinger zit klem tussen de deur. Er is pijn. Deur wordt geopend. Pijn verdwijnt.

Het zou leuk zijn als dit soort inzichten zich wat meer mengen met het dagelijks leven. Nu is dat er vooral als ik er echt even de tijd voor neem bijvoorbeeld in de auto als er niets anders te doen is. Maar dat hangt dus weer aan hoop en verwachtingen vast van de illusionaire ik.

Hoezo hangen hoop en verwachtingen samen met een illusionaire ik?
Er is een verwachting. Verwachting komt niet uit. Er is teleurstelling. Er is het voornemen om voorzichtiger te zijn met verwachtingen.
Er is wederom een verwachting. Er is het zien van die verwachting en de herinnering aan de pijn van teleurstelling. Er is ontspanning van verwachting. Verwachting komt niet uit. Er is blijdschap over het tijdig doorzien van het mechanisme verwachting en het vermijden van bijbehorende pijn.
Er is toch weer een verwachting. Er is vergeten van mogelijk bijbehorende pijn van teleurstelling. Verwachting komt niet uit. Er is pijn van teleurstelling.
Waar is de ik in dit alles?

Je hebt gekeken en gezien dat een ik niet vindbaar is. Toch duikt ie op zeg je? Is ie er als een illusionair iets. (whatever that may be!)
Of .. zou het kunnen zijn dat er gewoon non stop mechanismes plaatsvinden? En dat rondom die mechanismes een verhaal is verzonnen van ' ik' . Er is gekeken en gezien dat het verhaal niet ondersteunt wordt door bewijslast. Ok, duidelijk, klaar. Mechanismes gaan gewoon door, ook zonder ondersteuning van het verhaal...

[shiftr]

Je hebt gekeken en gezien dat een ik niet vindbaar is. Toch duikt ie op zeg je? Is ie er als een illusionair iets. (whatever that may be!)
Of .. zou het kunnen zijn dat er gewoon non stop mechanismes plaatsvinden? En dat rondom die mechanismes een verhaal is verzonnen van ' ik' . Er is gekeken en gezien dat het verhaal niet ondersteunt wordt door bewijslast. Ok, duidelijk, klaar. Mechanismes gaan gewoon door, ook zonder ondersteuning van het verhaal...

Er wordt te moeilijk gedacht hier. ik ga hier maar eens opnieuw naar kijken.

[Little Lion]

Msschn ben je besmet met het wijdverbreidde idee over ego en alle emoties die daar wel of niet bijhoren. I know I was!

Je zegt, ik is illusionair en het de kop opsteken van die illusie is te herkennen aan emoties als verwachtingen, hoop, vergelijkingen vanuit verleden, aannames over toekomst en zo meer.

Als dat zo is, is het een flinke klus om die illusie echt onklaar te maken. Daarvoor biedt een hele wereld van self help zich aan.

Niet functionele mechanismes zoals stress leren vervangen door functionele is een goede zaak als je er behoefte aan hebt (wie niet!?).

Dit is simpeler. Is er daadwerkelijk een eigenaar te vinden van hoop en verwachtingen en stress?
En van blijdschap en helderheid en verlichting?

[shiftr]

Msschn ben je besmet met het wijdverbreidde idee over ego en alle emoties die daar wel of niet bijhoren. I know I was!

Je zegt, ik is illusionair en het de kop opsteken van die illusie is te herkennen aan emoties als verwachtingen, hoop, vergelijkingen vanuit verleden, aannames over toekomst en zo meer.

Als dat zo is, is het een flinke klus om die illusie echt onklaar te maken. Daarvoor biedt een hele wereld van self help zich aan.

Ik ben vast een beetje besmet maar ook weer niet te erg denk ik. Wat ik daarmee bedoel is meer dat door middel van het inzicht dat het 'ik' niet werkelijk bestaat de bodem een beetje wegvalt onder dit soort dingen. De personage waarin al dit soort emoties en verwachtingen verbonden zijn is er niet werkelijk.

Dit is simpeler. Is er daadwerkelijk een eigenaar te vinden van hoop en verwachtingen en stress?
En van blijdschap en helderheid en verlichting?

Soms zijn er even momenten waarop alles vanzelf gaat. Het is vooral bij handelingen. Het perspectief schuift een stapje naar achteren en er zijn ineens alleen handelingen zonder iemand die ze doet. Korte flitsen van 10 of 15 seconden.
Bij gedachten en emoties maak ik dit nog niet zo mee. Dat speelt zich nog we steeds allemaal af rondom een ik.

[Little Lion]

Soms zijn er even momenten waarop alles vanzelf gaat. Het is vooral bij handelingen. Het perspectief schuift een stapje naar achteren en er zijn ineens alleen handelingen zonder iemand die ze doet. Korte flitsen van 10 of 15 seconden.
Bij gedachten en emoties maak ik dit nog niet zo mee. Dat speelt zich nog we steeds allemaal af rondom een ik.

Er zit een dikke vette aanname/verwachting in het bovenstaande die werkt als een blinddoek voor je ogen.

Kijk eens of je m kan vinden?

[shiftr]

Ja dat de Ik verdwijnt staat er.

Vanmorgen weer even goed gekeken.
Zien.. Check
Horen.. Check
Ruiken.. Check
Lichaam.. Check
Gedachten.. Check
Emotie.. (beetje onbestemd) check
Ik... Niet voor niet achter niet boven niet onder.. Check.

Ok check het klopt er is geen ik.. Simpel kort en helder

10 seconde daarna dwalen gedachten naar allerlei dingen gecentreerd rondom het wel bestaan van een ik.
Maar er is dus nog wel herkenning daarvan.

Is dit de conditionering? De mechanismen? Gaat het om het meer en meer herkennen van die mechanismen? Gaat dit vanzelf?

[Little Lion]

De aanname/verwachting die ik zie staan in jouw stukje tekst is (in mijn woorden) dat het niet kunnen vinden van een ik gevolgen moet hebben in je voelen en beleven ("Het perspectief schuift een stapje naar achteren en er zijn ineens alleen handelingen zonder iemand die ze doet. Korte flitsen van 10 of 15 seconden.
Bij gedachten en emoties maak ik dit nog niet zo mee.")

Het doorzien van ik gaat (wsl) wel gevolgen hebben op ervaringesniveau maar niet zolang je de ervaring verwart met het doorzien.

De aanname die jij vindt in je eigen tekst is 'dat de ik verdwijnt'.
Ook een mega interessante.
Hoe kan iets wat je niet kan vinden, vervolgens verdwijnen????

Kan je mij iets benoemen wat niet vanzelf gaat?