Wie wil me gidsen

[keesdejongen]

What brings you to Liberation Unleashed?
een filmpje van Lisa Kahale heeft me hier gebracht.

What are you looking for? What do you expect from this?
Ik wil niet meer lijden aan mijn gedachten die er zijn over het leven. Gedachten die oprijzen van uit het 'ik ben niet goed genoeg' thema beheersen mijn leven en bepalen mijn handelingen.
Ik verwacht een inzicht dat dieper gaat dan een verstandelijk begrijpen. Een inzicht dat mij gidst, dat er altijd en beschikbaar is.

What is your background in terms of seeking and inquiry?
Ik kijk al enkele jaren met regelmaat naar realisatie filmpjes. Maar voor zelfonderzoek vlucht ik nog steeds weg. Ik denk dat dat komt doordat ik niet echt weet hoe ik dat moet doen.

[lex]

Hoi Kees.

Hier de "spelregels":

1. Je post elke dag minstens een maal, al is het alleen maar om te laten weten dat je nog meedoet.
2. Ik ben geen (spirituele) leraar. Meer dan verwijzen kan ik niet doen. Jij kijkt totdat het 100% duidelijk is.
3. Over het algemeen zal ik vragen stellen, waarop jij onderzoekt, kijkt en zo eerlijk mogelijk antwoordt vanuit je directe beleving.
4. Antwoorden vereisen eenvoudige, ongekunstelde, eerlijke observatie. Er zijn geen goede of foute antwoorden.
5. Het beste zijn antwoorden vanuit directe ervaring (zintuigelijke waarnemingen en waargenomen gedachten). Uitgebreide analyses, mentale gymnastiek en filosofische verhandelingen houden de zaak alleen maar op.
6. Zet alle filosofieën, leringen, overtuigingen opzij gedurende dit onderzoek. Bezoek geen satsangs, ook niet op youtube. Als je aan meditatie of yoga doet, kun je daar gerust mee doorgaan.
7. Leer de quote functie te gebruiken. Zie hier voor instructies

Als je het nog niet hebt gezien, hier is een introductie in het engels, onze vrijwaring en een video.

Als je kunt bevestigen dat je van bovenstaande kennis hebt genomen en dat het OK is dat ik je ga gidsen, dan kunnen we beginnen.


Vink 'subscribe to this topic' aan in de blauwe balk onderaan deze pagina om een email bericht te ontvangen als ik geantwoord heb.

Tot snel,

Lex

[lex]

Vink 'subscribe to this topic' aan in de blauwe balk onderaan deze pagina om een email bericht te ontvangen als ik geantwoord heb.

Waarschijnlijk staat het al aangevinkt. Als er een vinkje staat met daarachter "unsubscribe topic" dan is het goed.

[keesdejongen]

Beste Lex, ik ga akkoord met bovenstaande.

[lex]

Hoi Kees,

Ik weet niet of dat je naam is, maar zeg anders maar hoe je genoemd wil worden.

een filmpje van Lisa Kahale heeft me hier gebracht.

Wat sprak je aan in dat filmpje?

Ik wil niet meer lijden aan mijn gedachten die er zijn over het leven.

Wat maakt dat je die gedachtes gelooft, dat je ze serieus neemt?

Gedachten die oprijzen van uit het 'ik ben niet goed genoeg' thema beheersen mijn leven en bepalen mijn handelingen.

Heb je enig inzicht in waar die gedachten vandaan komen? Wat het idee: "ik ben niet goed genoeg" veroorzaakt heeft?

Ik verwacht een inzicht dat dieper gaat dan een verstandelijk begrijpen. Een inzicht dat mij gidst, dat er altijd en beschikbaar is.

Dat is inderdaad het doel van deze conversatie. Geformuleerd: Het inzicht dat er geen afgescheiden zelf bestaat, oftewel het twijfelloos zien dat er nergens een centrum is dat waarneemt of controle heeft.

voor zelfonderzoek vlucht ik nog steeds weg

Ben je bang? Zo ja, waar ben je bang voor? Wat zou er kunnen gebeuren?

Ik denk dat dat komt doordat ik niet echt weet hoe ik dat moet doen.

Zo oprecht mogelijk mijn vragen beantwoorden vanuit je onmiddellijke ervaring.

[keesdejongen]

Ik weet niet of dat je naam is, maar zeg anders maar hoe je genoemd wil worden.

Noem me maar Jan, Lex

Wat sprak je aan in dat filmpje?

Heel basaal, ik heb alleen maar naar het filmpje gekeken en niet geluisterd, maakt ze via dat filmpje contact met me. Zij representeerde op dat moment voor mij iets heel herkenbaars, ik zag pijn bij haar en dat haakte in op mijn pijn. Ik zat eigenlijk gewoon naar me zelf te kijken, via een vrouw waar ik me in beginsel comfortabel bij voel maar die ook een licht ongemak in me op riep.

Wat maakt dat je die gedachtes gelooft, dat je ze serieus neemt?

Omdat ze niet vrijelijk komen en gaan maar bezit nemen van de ruimte. Ze zijn voelbaar, slurpen energie op, en verkrampen mijn fysiek.

Heb je enig inzicht in waar die gedachten vandaan komen? Wat het idee: "ik ben niet goed genoeg" veroorzaakt heeft?

Dat heeft te maken met mijn vader die me niet goed genoeg vond en dat op zijn manier liet merken.

Dat is inderdaad het doel van deze conversatie. Geformuleerd: Het inzicht dat er geen afgescheiden zelf bestaat, oftewel het twijfelloos zien dat er nergens een centrum is dat waarneemt of controle heeft.

Ja

Ben je bang? Zo ja, waar ben je bang voor? Wat zou er kunnen gebeuren?

Ik ben bang om afscheid te nemen van
de gedachte 'ik ben niet goed genoeg'.

Het zou kunnen dat ik dan op hou te bestaan.

Zo oprecht mogelijk mijn vragen beantwoorden vanuit je onmiddellijke ervaring.

Ja, dat gebeurt hier ook.

[keesdejongen]

Lex, ik ben vergeten in de vorige post je te bedanken voor de moeite die je neemt mij te gidsen. Dank je wel.

[lex]

Hoi Jan (dus)

Dat boekje van Kees de Jongen heb ik ooit wel eens gelezen in een ver verleden. Kan me er niet veel van herinneren. Waarom kies je die naam? (vraag uit nieuwsgierigheid, heeft eigenlijk niets met dit proces te maken)

Lex, ik ben vergeten in de vorige post je te bedanken voor de moeite die je neemt mij te gidsen. Dank je wel.

Graag gedaan. Sommige mensen die hun eigen afwezigheid hebben gezien (even kort door de bocht gezegd) hebben vaak de spontane neiging om het door te willen geven. Pass it forward. Ook uit dankbaarheid.

Kom toevallig net iets tegen wat hierover gaat. Kijk naar dit fragment. Het gaat mij om het antwoord van Victor Lamme. Die zegt even heel helder waar het hier om gaat.
Grappig is, dat als de vraag "wie ben je nu eigenlijk, wat is ikzelf" aan bod komt, dat Herman Philipse verschrikkelijk gaat ouwehoeren om de vraag niet onder ogen te hoeven zien.

Nu jouw post:

Wat maakt dat je die gedachtes gelooft, dat je ze serieus neemt?

Omdat ze niet vrijelijk komen en gaan maar bezit nemen van de ruimte. Ze zijn voelbaar, slurpen energie op, en verkrampen mijn fysiek.

Vraag me af wat oorzaak en gevolg is. En of er verband is. Misschien als je de gedachten niet serieus neemt (doe maar of er een vervelend programma op de radio is, dat je niet uit kunt zetten) zou het kunnen dat ze nog steeds dat deprimerende effect hebben, maar misschien ook minder of niet.
Ik heb depressies gehad en het niet geloven van de gedachtes maakte het gevoel niet minder, maar wel draaglijker.
Op zich is dit niet waar het hier over gaat, maar indien dit het onderzoek in de weg zit zou je kunnen kijken naar The Work van Byron Katie.

Heb je enig inzicht in waar die gedachten vandaan komen? Wat het idee: "ik ben niet goed genoeg" veroorzaakt heeft?

Dat heeft te maken met mijn vader die me niet goed genoeg vond en dat op zijn manier liet merken.

Mooi dat dat helder is. Mijn diepe overtuiging was "Ik doe alles altijd verkeerd". Ook door Pappa's houding naar mij toe. Eenmaal doorzien verloor het zijn grip en was het wel grappig om het bewust uit te spelen. Als mijn vriendin mij weer iets verweet: "O, jee, wat oerstom van mij, sorry, ik doe het weer helemaal verkeerd"

Ben je bang? Zo ja, waar ben je bang voor? Wat zou er kunnen gebeuren?

Ik ben bang om afscheid te nemen van de gedachte 'ik ben niet goed genoeg'.
Het zou kunnen dat ik dan op hou te bestaan.

Geloof je dat echt?
WAT zou er ophouden te bestaan?
Wat zou er veranderen als je "afscheid nam van de gedachte"?
En wat levert het vasthouden van die gedachte je nu op?
KUN je afscheid nemen van die gedachtes? Heb je daar iets over te vertellen?

Neem de tijd. Ik wil wel dat je elke dag post, maar je hoeft niet alles meteen te beantwoorden. Liever gedegen antwoord dan snel.

Succes!

Lex

[keesdejongen]

De naam 'Kees de jongen' kwam zomaar in me op. Toen ik ook nog een tweede gebruikersnaam in moest vullen ter registratie vulde ik de naam 'Kees de man' in. Wie weet zet die ontwikkeling zich voort in mijn keven.

Dit boek van Theo Thijssen heb ik ooit getracht te lezen maar legde ik na enkele pagina's reeds terzijde omdat het maar niet boeiend wilde worden.

De rest volgt morgen Lex.

[keesdejongen]

Vraag me af wat oorzaak en gevolg is. En of er verband is. Misschien als je de gedachten niet serieus neemt (doe maar of er een vervelend programma op de radio is, dat je niet uit kunt zetten) zou het kunnen dat ze nog steeds dat deprimerende effect hebben, maar misschien ook minder of niet.
Ik heb depressies gehad en het niet geloven van de gedachtes maakte het gevoel niet minder, maar wel draaglijker.

Dan moet ik steeds mijn gedachten controleren, in dit geval; ze niet serieus nemen. Dat kan niet, want ik kan niet constant alert zijn en voorkomen dat ik gedachten serieus neem. Gedachten kunnen soms zo overweldigend binnen komen en me overnemen, boosheid bijvoorbeeld, dat het onmogelijk is ze niet serieus te nemen.

Op zich is dit niet waar het hier over gaat, maar indien dit het onderzoek in de weg zit zou je kunnen kijken naar The Work van Byron Katie.

Ik heb daar wel eens oppervlakkig naar gekeken, maar misschien is het de moeite waard daar wat dieper in te duiken.

Mooi dat dat helder is. Mijn diepe overtuiging was "Ik doe alles altijd verkeerd". Ook door Pappa's houding naar mij toe. Eenmaal doorzien verloor het zijn grip en was het wel grappig om het bewust uit te spelen. Als mijn vriendin mij weer iets verweet: "O, jee, wat oerstom van mij, sorry, ik doe het weer helemaal verkeerd"

Het lijkt alsof het doorzien op een verstandelijk niveau er wel is, maar dat de geconstrueerde persoonlijkheid deze lagen niet los wil laten. Via lichamelijke sensaties, voelbare vernauwingen, wordt het steeds bevestigd, Om die lichamelijke sensaties niet te willen voelen vermijd ik daardoor veel situaties. Dat is het Lex, het niet willen voelen van dat afschuwelijk gevoel.

Geloof je dat echt?

Nee, Het voelde gisteren alsof de bodem onder mijn voeten geslagen zou worden. dat ik in een vrij val naar beneden zou storten, maar .... ik zou nog steeds bestaan :)

WAT zou er ophouden te bestaan?

Deze constructie van de werkelijkheid opgebouwd uit beperkende gedachten

Wat zou er veranderen als je "afscheid nam van de gedachte"?

Met of zonder gedachte, in beidde gevallen besta ik, maar als ik afscheid van de gedachte neem zou ik meer ruimte zijn dan wanneer ik vasthou aan de gedachte.

En wat levert het vasthouden van die gedachte je nu op?

Eigenlijk levert het niets op. Het vasthouden aan de gedachte levert een soort schijnzekerheid op; zoiets van ik heb nu ongeveer 50 jaar geleefd met deze gedachte dus dan zal het één niet zonder de ander mogelijk zijn, dankzij dié gedachte leef ik. Ik besef dat dit onzin is.

KUN je afscheid nemen van die gedachtes? Heb je daar iets over te vertellen?

Dit is een lastige vraag. Kijk, de gedachte dat Sinterklaas echt is die komt niet meer in me op. Sinterklaas is volledig doorzien. Dus die gedachte 'is Sinterklaas echt?" komt niet meer langs. En dat is waarom de gedachte dat ik niet goed genoeg ben wél langs komt, het is niet volledig doorzien. Het trachten deze gedachte niet serieus te nemen zodat het wat minder hard binnenkomt vindt ik nog steeds een lapmiddel. Het beslissen om zomaar afscheid te nemen van de gedachten dat ik niet goed genoeg ben lijkt me niet mogelijk, de kans is erg groot dat deze gedachte terug blijft komen en steeds moet tackelen als zijnde 'niet waar'
Maar misschien dooft die gedachte dan wel uit na verloop van tijd ... ik weet het niet Lex, ik zou het uit moeten proberen.

[keesdejongen]

Ik moet wat oefenen met quooten zo te zien, ik hoop dat je er uit komt Lex.

[lex]

Hoi Jan,

Hoe gaat het?

Dan moet ik steeds mijn gedachten controleren, in dit geval; ze niet serieus nemen. Dat kan niet, want ik kan niet constant alert zijn en voorkomen dat ik gedachten serieus neem.

Nee, dat hoeft ook niet constant. Dan zou je het niet serieus nemen te serieus nemen.
Kun je voorbeelden geven van zulke gedachten?
Verwacht je dat het zien van de afwezigheid van een zelf/ik als afgescheiden centrum automatisch ook de "ik ben niet goed" gedachtes oplost? Zoals het doorzien van Sinterklaas ook het ontzag voor die verschijning wegnam?

... maar dat de geconstrueerde persoonlijkheid deze lagen niet los wil laten.

Kan de "geconstrueerde persoonlijkheid" iets vasthouden of loslaten? Kan de "geconstrueerde persoonlijkheid" überhaupt iets? Wat is het, die geconstrueerde persoonlijkheid ? Waar bestaat hij uit? Wie of wat heeft hem geconstrueerd? Wat is zijn oorsprong? Wat is zijn natuur?

... het niet willen voelen van dat afschuwelijk gevoel.

Dat gaan we in twee etappes aanpakken. Maak hiervoor minstens een kwartier vrij in je eentje, zorg dat je niet gestoord kunt worden en doe dan het volgende, liggend of zittend:
Sluit je ogen en voel de weerstand, die je hebt tegen dat afschuwelijke gevoel. Laat die weerstand toe. Doe dat totdat die vermindert.
Denk nu aan een situatie die dat gevoel oproept en laat het gevoel toe. Onderzoek vooral waar het in je lichaam zit en probeer het zo nauwkeurig mogelijk te localiseren.
Indien de weerstand ertegen weer toeneemt voel dan weer eerst die weerstand.
Kijk wat de gedachten zijn, die er bij horen en welke lichamelijke sensaties er bij komen.
Graag verslag.

[keesdejongen]

Hoe gaat het?

Goed, licht malende maar verder okee :)

Kun je voorbeelden geven van zulke gedachten?

Volgens mij neem ik iedere gedachte die ik heb serieus. Het gebeurt eigenlijk nooit dat er gedachten zijn die ik niet serieus neem. Dat zou ook vreemd zijn, een gedachte niet serieus nemen. De enige manier om een gedachte niet serieus te nemen is door te besluiten deze niet serieus te nemen. De ene gedachte zegt dan tegen de ander gedachte; ik neem je niet serieus.

Verwacht je dat het zien van de afwezigheid van een zelf/ik als afgescheiden centrum automatisch ook de "ik ben niet goed" gedachtes oplost? Zoals het doorzien van Sinterklaas ook het ontzag voor die verschijning wegnam?

Ik kom er niet uit. Ik heb hier meerdere verwachtingen over die ik heb onderzocht en niet waar blijken. Ik weet het niet Lex.

Kan de "geconstrueerde persoonlijkheid" iets vasthouden of loslaten? Kan de "geconstrueerde persoonlijkheid" überhaupt iets? Wat is het, die geconstrueerde persoonlijkheid ? Waar bestaat hij uit? Wie of wat heeft hem geconstrueerd? Wat is zijn oorsprong? Wat is zijn natuur?

Dat is niet eerlijk Lex dit bombardement van 7 vragen. Ik probeer hier te formuleren wat ik voel/ervaar en kom dan uit bij het begrip 'angst'. Een vernauwing in bewustzijn. En door vernauwing daardoor voelbaar ook. Daarom lijkt het zo echt.

Ik zal morgen verslag uitbrengen
Tot zo ver, dank je wel.

[keesdejongen]

Lex, ik heb je aanwijzingen opgevolgd maar het leverde me niets op. Ik voel dan geen weerstand, ik voel dat akelige gevoel niet. En ook geen locatie. Er is gewoon niets dan alleen maar voelen en gewaarworden van lichamelijke sensaties die er altijd zijn.

Gisteravond kwam ik in gesprek met iemand wat zomaar uitmondde in een felle discussie. Inhoudelijk raakten we elkaar een beetje kwijt en werd er op de man gespeeld. Op subtiele manier liet hij door enkele bewoordingen bij mij dat afschuwelijke gevoel ontstaan. Het gevoel waardeloos en dom zijn. Bij mij vallen dan plotsklaps alle luiken dicht, ik zit dan opgesloten in mijn hoofd. ervaar daar en in mijn hals een enorme druk.

Het is me niet duidelijk wat ik dan precies voel. Voel ik dat afschuwelijke gevoel of voel ik de weerstand om niet te voelen wat er is. Of zijn de weerstand en het afschuwelijke gevoel een en hetzelfde. Doordat ik er bij kon blijven, vrij neutraal, loste het snel op.

[lex]

wat zomaar uitmondde in een felle discussie.

O, mooi kado van het universum. Blijkbaar werkt dat beter dan ervoor te gaan zitten. Hou die iemand in ere, wie weet heb je hem nog eens nodig om het waardeloze gevoel beter te onderzoeken.

... door enkele bewoordingen

Weet je die woorden nog?

ervaar daar en in mijn hals een enorme druk.

Dan hebben we de lichamelijke kant, dat is mooi. Wat is de gedachte?

Voel ik dat afschuwelijke gevoel of voel ik de weerstand om niet te voelen wat er is.

Dat is wellicht een duo, maar doet er ook niet toe. Wat belangrijk is, zijn de zelfrefererende gedachten erbij en wat je in je lichaam voelt. De kunst is dus, geraakt te worden en dat tegelijkertijd te observeren.

Overigens zitten we op een zijspoor. Het zien van de afwezigheid van een centraal/losstaand zelf is veel eenvoudiger. Ik heb de intuïtie dat het gevoel waardeloos te zijn dat zien in de weg zit, maar misschien is dat helemaal niet zo. Aan de andere kant moet dat vroeg of laat toch aangepakt. Wat vind jij? Doorgaan op het "waardeloos voelen" of direct op het "zien" af?