Wil iemand mij de poort wijzen?

Dansk, Nederlands, Suomeksi, Portuguesa
User avatar
Ted
Posts: 13
Joined: Sun Jul 27, 2014 4:06 pm
Location: Nederland

Wil iemand mij de poort wijzen?

Postby Ted » Sun Jul 27, 2014 8:55 pm

Wil een van de gidsen mij helpen de illusie te doorzien?
Alvast dank!

User avatar
Patrick
Posts: 803
Joined: Sun Feb 05, 2012 10:29 am
Location: Belgium

Re: Wil iemand mij de poort wijzen?

Postby Patrick » Wed Jul 30, 2014 9:15 am

Dag Ted,

Wat is volgens jou de illusie die je wilt doorzien?

groeten,
Patrick

User avatar
Ted
Posts: 13
Joined: Sun Jul 27, 2014 4:06 pm
Location: Nederland

Re: Wil iemand mij de poort wijzen?

Postby Ted » Wed Jul 30, 2014 9:51 am

Goedemorgen Patrick,

Dank voor je reactie. De illusie is het idee dat er een ik is, dat het leven ervaart. Dat er geen doener is, geen beslisser; dat gedachten vanzelf komen en gaan en dat gevoelens in het lichaam plaatsvinden is helemaal duidelijk en doorzien. Ook weet ik dat er geen ‘ik’ is, geen afgescheiden zelf, die ervaart; alleen ervaar ‘ik’ het wel als zodanig…
‘Ik’ zou graag voor eens en altijd afrekenen met die waanvoorstelling. Wil je me daarbij helpen?

Fijne dag gewenst.

User avatar
Patrick
Posts: 803
Joined: Sun Feb 05, 2012 10:29 am
Location: Belgium

Re: Wil iemand mij de poort wijzen?

Postby Patrick » Wed Jul 30, 2014 12:06 pm

Dank je voor duidelijk antwoord.

alleen ervaar ‘ik’ het wel als zodanig…

Kan je dit nauwkeurig beschrijven vanuit je rechtstreekse ervaring, vanuit de rechtstreekse waarneming?

User avatar
Ted
Posts: 13
Joined: Sun Jul 27, 2014 4:06 pm
Location: Nederland

Re: Wil iemand mij de poort wijzen?

Postby Ted » Wed Jul 30, 2014 12:42 pm

Vanuit rechtstreekse waarneming wordt er geen zelf of ik ervaren. Bijvoorbeeld als ik typ, of wanneer ik autorijd, gaat alles automatisch. Ademen, denken, praten, verteren van voedsel, lopen… allemaal vanzelf. Ook wanneer ik zoek naar een zelf vanuit directe waarneming, kan ik er geen vinden.

Het ‘ik’ wordt echter wel ervaren (ook al weet ik mentaal dat het een illusie is en dat het ‘zelf’ niet kan worden waargenomen) bij gebeurtenissen, uitspraken en gedachten die me raken. Daar hecht ik dan waarde aan – positief of negatief – en dan is het alsof er twee zijn: een lichaam met het label ‘Ted’ en alle zintuiglijke ervaringen en gedachten; en een “iets” dat deze Ted waarneemt, beoordeelt.

Een actueel voorbeeld:
De vliegramp van twee weken geleden waarbij slachtoffers zijn gevallen, werd en wordt breed uitgemeten in de (social)media. Er kwamen vragen in me op, zoals: “Waarom wordt dit zo breed uitgemeten, terwijl er dagelijks duizenden mensen elders ter wereld sterven? Komt dat doordat die andere doden niet ‘nieuwswaardig’ zijn?” Daaruit kwam verbazing, ergernis en gevoel in mijn lichaam, zoals een gespannen maagstreek, versnelde hartslag en wat stresshormonen. Na een poosje zakt dat dan weer af, totdat het volgende bericht verschijnt over wie er allemaal moeten rouwen en hoe lang, et cetera. Dan ontstaat er nog wat meer ergernis en de gedachte: “laat iedereen zelf bepalen of en hoe er gerouwd wordt.”

(Je kunt je er maar druk om maken, haha)

Goed. Dat is een voorbeeld waarbij ik weliswaar weet dat het gedachten zijn, dat mijn lijf reageert met gevoelens en dat daar ook weer gedachten over verschijnen om dat te etiketteren. Op zich is daar geen probleem.

Het probleem voor mij is dat ik de gedachten en gevoelens als ‘van mij’, dus persoonlijk ervaar, terwijl ik die persoon nergens kan vinden als ik er naar zoek.

Ik hoop dat het een beetje duidelijk is, Patrick, met al die contradicties en aanhalingstekens.

User avatar
Patrick
Posts: 803
Joined: Sun Feb 05, 2012 10:29 am
Location: Belgium

Re: Wil iemand mij de poort wijzen?

Postby Patrick » Wed Jul 30, 2014 4:27 pm

Het probleem voor mij is dat ik de gedachten en gevoelens als ‘van mij’, dus persoonlijk ervaar, terwijl ik die persoon nergens kan vinden als ik er naar zoek.

Kan je hiernaar kijken zonder dit als probleem te bestempelen.
Gewoon zien dat er gedachten en gevoelens zijn die een stempel ‘persoonlijk’ krijgen.
Dat dit gewoon gebeurt.
Hoe is dit?

User avatar
Ted
Posts: 13
Joined: Sun Jul 27, 2014 4:06 pm
Location: Nederland

Re: Wil iemand mij de poort wijzen?

Postby Ted » Wed Jul 30, 2014 6:58 pm

Het probleem voor mij is dat ik de gedachten en gevoelens als ‘van mij’, dus persoonlijk ervaar, terwijl ik die persoon nergens kan vinden als ik er naar zoek.

Kan je hiernaar kijken zonder dit als probleem te bestempelen.
Gewoon zien dat er gedachten en gevoelens zijn die een stempel ‘persoonlijk’ krijgen.
Dat dit gewoon gebeurt.
Hoe is dit?
Ja, dat kan ik. Ik zie dat de gedachten en gevoelens hierover vanzelf verschijnen en weer verdwijnen. Ik kan ook het woord ‘probleem’ wel laten voor wat het is, namelijk wederom een gedachte. Ik heb dat net opnieuw gedaan en dat lukt.

Alleen blijft er dan nog steeds de indruk dat er iemand is, een waarnemer van die gedachten en gevoelens.
Ik weet niet zo goed hoe ik het beter kan verwoorden. Dat ik mijn gedachten en gevoelens niet ben, is me duidelijk. En ja: ik kijk dan ook wie die ‘ik’ is die ‘mijn’ gedachten en gevoelens ervaart. Daar loopt het klem. Het is een verhaal, een product van mijn verstand, waar mijn lijf op reageert met gevoel. Het lijkt alsof ik me daarmee verbind. Daarnaast is er een brandend verlangen om uit die leugen, illusie te komen en de waarheid te leven; de waarheid die ik in korte flitsen heb gezien.

Heel af en toe ervaar ik een leegte, stilte, rust, welbehagen. Dan is er ruimte en speelsheid, humor, liefde – alles is dan goed en niets hoeft anders; ook de gedachten en gevoelens hoeven niet weg. Het leven leeft zich uit, onder meer door mij en jou en al het andere – er is geen onderscheid tussen wat dan ook. Dat zijn momenten waarbij er niets verandert in mijn leven, en ik het toch heel anders ervaar.
Het zijn korte momenten en ze komen niet vaak voor. Daarna verdwijnt dat gevoel, de leegte, en lijkt het wederom alsof ik een ik ben, die dat allemaal ervaart.

User avatar
Patrick
Posts: 803
Joined: Sun Feb 05, 2012 10:29 am
Location: Belgium

Re: Wil iemand mij de poort wijzen?

Postby Patrick » Wed Jul 30, 2014 7:54 pm

Alleen blijft er dan nog steeds de indruk dat er iemand is, een waarnemer van die gedachten en gevoelens.
Door wat wordt die waarnemer waargenomen?

Daarna verdwijnt dat gevoel, de leegte, en lijkt het wederom alsof ik een ik ben, die dat allemaal ervaart.
Kijk naar dit zelf-gevoel. Kan je onderscheiden welke gewaarwordingen en gevoelens hierbij aanwezig zijn?

User avatar
Ted
Posts: 13
Joined: Sun Jul 27, 2014 4:06 pm
Location: Nederland

Re: Wil iemand mij de poort wijzen?

Postby Ted » Wed Jul 30, 2014 8:17 pm

Door wat wordt die waarnemer waargenomen?
Geen idee, ontdek ik net…
Ik ga daar eens uitgebreid naar kijken!

Kijk naar dit zelf-gevoel. Kan je onderscheiden welke gewaarwordingen en gevoelens hierbij aanwezig zijn?
Ook daar ga ik voor zitten. Ik laat het je weten, uiteraard.

En ik waardeer het enorm dat je hier tijd en aandacht aan besteedt, Patrick. Ik ben er blij mee. Goede vragen stel je.

Fijne avond en ik laat me gauw weer lezen.

User avatar
Ted
Posts: 13
Joined: Sun Jul 27, 2014 4:06 pm
Location: Nederland

Re: Wil iemand mij de poort wijzen?

Postby Ted » Thu Jul 31, 2014 7:30 am

Goedemorgen Patrick,

Gisteravond en vanochtend ben ik op zoek gegaan naar de waarnemer van mijn waarnemingen: ik vond deze tussen de eindeloze stroom gedachten. Ook heb ik de gewaarwordingen en gevoelens bij het zelf-gevoel bekeken.
Hieronder mijn bevindingen.

Door wat wordt die waarnemer waargenomen?
Uiteindelijk door mijn verstand. Er ontstaat een algehele indruk dat er een zelfstandige waarnemer is, die de gedachten en gevoelens meemaakt, waarneemt. Als ik daar naar kijk, intens naar kijk, blijkt het wederom een gedachte te zijn, een printje van mijn mind, waarop staat: “Er moet een waarnemer zijn.” En dat heb ik al die tijd voor waar aangenomen. Ik zal hier veel opnieuw naar kijken: het lijkt wel of die gedachte ingebrand is, gedurende mijn leven.

Kijk naar dit zelf-gevoel. Kan je onderscheiden welke gewaarwordingen en gevoelens hierbij aanwezig zijn?
  • lichte spanning in mijn lijf
    onrust
    tinnitus duidelijker aanwezig (meestal heb ik er niet zo’n hinder van)
    idee van onmacht, met de gedachte: “verdorie, ik kan het niet – wat doorzie ik nog niet?”
    gevoelens van irritatie en frustratie, met de begeleidende idee dat ik een deur naar buiten sta te duwen die naar binnen opengaat.
    verwarring, alsof er iets wankelt. Daar kan ik dan wel om lachen af en toe.
De indruk die overheerst op dit moment is dat er veel gedachten zijn over domheid. Ik vond mezelf altijd wel redelijk intelligent en slim, maar ontdek de laatste tijd steeds weer dat het me niet lukt om mijn denkbeeldige zelf te zien voor wat het is, namelijk een denkbeeld.

Samengevat: het idee dat er een waarnemer is, is een gedachte, een idee. En dat idee gaat gepaard met het conflict tussen het denken een een soort dieper weten (ik weet niet hoe ik het anders kan uitdrukken) dat alles is zoals het is en dat daar geen waarnemer voor nodig is, en ook helemaal geen waarnemer aanwezig is.

Ik blijf dit onderzoeken, Patrick; volgens mij (wie?) heb je me op het goede spoor gezet. Ik heb nog wel een vraag. Kan het zijn dat het besef dat er geen waarnemer is al aanwezig is maar dat de jarenlange gewoonte om dat zelf te ervaren nog doorsuddert? Als een auto waarvan de motor is afgezet maar die nog even moet uitrollen?
Of ben ik mezelf dan in slaap aan het sussen?

User avatar
Patrick
Posts: 803
Joined: Sun Feb 05, 2012 10:29 am
Location: Belgium

Re: Wil iemand mij de poort wijzen?

Postby Patrick » Thu Jul 31, 2014 8:55 am

Goedemorgen Ted,

me niet lukt om mijn denkbeeldige zelf te zien voor wat het is, namelijk een denkbeeld

Er is dus iets dat maakt dat je het zelf als een zelfstandige entiteit blijft ervaren.
Dit zelfbeeld, dit zelf-gevoel, eigenlijk bestaande uit een bundel van gewaarwordingen, gevoelens en gedachten wordt als één geheel genomen en wordt ‘zelf’ benoemd.

Daarom is kijken hoe dit in elkaar steekt belangrijk. Niet met gedachten ontleden maar naar de onmiddellijke ervaring kijken en zien wat er werkelijk aanwezig is voordat het denken er een verhaal van maakt. Daar zit de oefening. Steeds opnieuw terugkeren naar de rechtstreekse ervaring en zien wat er is. Stilaan sijpelt dit dor tot het helemaal helder is.

User avatar
Ted
Posts: 13
Joined: Sun Jul 27, 2014 4:06 pm
Location: Nederland

Re: Wil iemand mij de poort wijzen?

Postby Ted » Thu Jul 31, 2014 9:10 am

Daar ga ik dan mee verder.
Dank je wel, Patrick.

User avatar
Patrick
Posts: 803
Joined: Sun Feb 05, 2012 10:29 am
Location: Belgium

Re: Wil iemand mij de poort wijzen?

Postby Patrick » Fri Aug 01, 2014 12:19 pm

Dag Ted,

Je beschrijft in een vorig bericht dat je bij het zelf-gevoel lichte spanning en onrust gewaar wordt.
Kan je zien wat de bron hiervan zou kunnen zijn?

User avatar
Ted
Posts: 13
Joined: Sun Jul 27, 2014 4:06 pm
Location: Nederland

Re: Wil iemand mij de poort wijzen?

Postby Ted » Fri Aug 01, 2014 1:08 pm

Je beschrijft in een vorig bericht dat je bij het zelf-gevoel lichte spanning en onrust gewaar wordt.
Kan je zien wat de bron hiervan zou kunnen zijn?

--

Goedemiddag Patrick,

Angst. Dat het niet klopt wat ik altijd geloofd en gedacht heb. Die angst heeft de intentie mij te helpen overleven en te staan voor wat ik denk en geloof. Ik ben eens rustig gaan kijken naar die angst, zonder te proberen deze weg te krijgen, en zag de goede bedoeling wel duidelijk, al werkt het niet mee aan de helderheid. Het leuke is dat wanneer ik gewoon kijk naar die angst, er verder geen spanning meer op zit. Dat is nieuw.

Sowieso is er momenteel veel aan het gebeuren. Gisteren was een dag vol onrust, spanning, angst, frustratie; met de lichamelijke uitingen daarbij. Vrij uitgeput ging ik ’s avonds kijken, observeren en zag dat het spartelingen zijn, verzet tegen het helder kunnen zien vanuit gewoonte, patronen, inprentingen.
Toen ik keek of ik een zelf kon vinden, vond ik (wederom) geen zelf en ontstond er een diepe ontspanning en een lachbui. Ik zag het ridicule, het onbetekenende van al die stapels gedachten en patronen en hoe me dat meer dan een halve eeuw in beslag heeft genomen.
Vandaag is er nog steeds die ontspanning, en af en toe een grinnik. Ik ervaar dat als een prettige en welkome verandering.

Er is nog hoop, zo blijkt :)

User avatar
Patrick
Posts: 803
Joined: Sun Feb 05, 2012 10:29 am
Location: Belgium

Re: Wil iemand mij de poort wijzen?

Postby Patrick » Fri Aug 01, 2014 3:09 pm

Knap dat je de angst herkent en erkent waarvoor het staat.
Door dit te zien lost die op en kan er ontspanning komen zoals je verder beschrijft.

Diepe ontspanning en glimlachen, grinniken om al die ridicule gedachten die nog regelmatig opborrelen. Mooie beschrijving van het oplossen van alle verzet tegen wat er is.
Verwacht je dat er nog meer moet gebeuren?
Op wat hoop je nog?
Is die poort er nog?


Return to “Other Languages”

Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 25 guests