Geen weg terug

Dansk, Nederlands, Suomeksi, Portuguesa
User avatar
Sander
Posts: 39
Joined: Thu Oct 04, 2012 9:39 pm

Geen weg terug

Postby Sander » Fri Oct 05, 2012 6:08 pm

Dag allemaal.

Mijn naam is Sander en ik zou heel graag nu werkelijk een einde maken aan het geloof dat "ik" besta als een afgescheiden individu. Zo'n 25 jaar geleden zat ik elke week bij Alexander Smit, een Nederlandse advaita leraar. Sinds dien is er veel gebeurd. Er zijn ook perioden geweest dat het hele zoeken niet aan de orde was. 5 jaar geleden vlamde de zoektocht weer sterk op en ik vetrok naar Tony Parsons in Engeland. Tony raakte me meer dan ik ooit ervaren had. Er volgde meerdere 'ervaringen' waaronder het doorzien van dit totale schouwspel wat me op z'n zachts gezegd deed duizelen. E.e.a. is nu tot rust gekomen en deze existentie wordt zeg de helft vd tijd als transparant ervaren.

Er is echter nog steeds een zoeken. Nog steeds is er een 'm'n best doen' om dit tot een einde te brengen.

Is er een guide die de dialoog met me aan wil gaan?

Ik hoop het maar.

Dank en groet,
Sander

User avatar
Patrick
Posts: 803
Joined: Sun Feb 05, 2012 10:29 am
Location: Belgium

Re: Geen weg terug

Postby Patrick » Fri Oct 05, 2012 7:26 pm

Dag Sander,

Naar wat ben je nog op zoek?

User avatar
Sander
Posts: 39
Joined: Thu Oct 04, 2012 9:39 pm

Re: Geen weg terug

Postby Sander » Sat Oct 06, 2012 10:12 am

Hoi Patrick,

Dank je voor je reply.

Ik verwacht dat als het inzicht werkelijk daar is dat er geen twijfel meer kan zijn over of dit inzicht nu werkelijk is doorgebroken en er ook geen samenknijpen meer is wanneer deze 'ik' zich onveilig voelt.
Ja het lijkt er dus op dat er hier nog steeds het geloof in een ik is die iets moet bereiken, terwijl dit tegelijkertijd natuurlijk al gezien wordt. Dus is er de wens dat de inhoud van wat er is anders moet zijn voordat het pas echt goed is en daar zit 'm natuurlijk het misverstand.
Ook vergelijk ik soms de huidige situatie met de ervaring die ik had na het bezoek aan Tony. Die was zo overweldigend intens dat ik daarmee vergeleken deze situatie niet zo verwonderend vind en daarmee het leven als individu tussen andere individuen ook weer als heel echt ervaar.

Dus waarnaar ben ik nog op zoek?
Vraag; Is er ook maar iets te zeggen over de ervaring nu die zou moeten aangeven of er nu wel of niet dit inzicht is?

Ik wil verdwijnen en Het laten zijn.

User avatar
Patrick
Posts: 803
Joined: Sun Feb 05, 2012 10:29 am
Location: Belgium

Re: Geen weg terug

Postby Patrick » Sat Oct 06, 2012 11:20 am

Mag ik je voorstellen om stapsgewijs te werk te gaan en te vertrekken van de directe ervaring.

In de ‘direct pointing’ methode die we gebruiken in dit forum vertrekken we van enkele basis inzichten zodat wanneer gezien wordt dat het ‘ik’ niet bestaat dit geen ervaring is die komt en gaat maar blijvend is.

Om al onmiddellijk van start te gaan:

De directe ervaring is reëel, is werkelijk.
Dit zijn de rechtstreekse ervaringen door de 5 zintuigen.
Een gedachte is ook reëel.

De inhoud van een gedachte is niet reëel.
Deze inhoud verwijst naar een directe ervaring die reeds voorbij is of naar een andere gedachte.

Neem bijvoorbeeld een fysieke gewaarwording:
Er is een gewaarwording. Daarna volgt een gedachte die deze gewaarwording een naam geeft, bijvoorbeeld ‘jeuk’, volgen dan meer gedachten ‘jeuk in de knie’, ‘onprettig gevoel’, ‘moet krabben’, ‘ik moet krabben’, enz.

Het is duidelijk dat ‘ik’ een gedachte is die op de ervaring volgt en niet een werkelijk op zichzelf bestaand ‘ik’ is. Een gedachte heeft geen macht.

Kan je dit zien?
Hoe is het om rechtstreeks te zien dat het ‘ik’ slechts de inhoud van een gedachte is?

User avatar
Sander
Posts: 39
Joined: Thu Oct 04, 2012 9:39 pm

Re: Geen weg terug

Postby Sander » Sat Oct 06, 2012 4:49 pm

Ja dat is prima.

Het is me helder dat het enige wat er is dat is wat nu ervaren wordt. Wat nu ervaren wordt is daarmee volledig onpersoonlijk. Het is moeilijker bij de ik gedachte want dit lijkt wel een een echt iets i.p.v. een gedachte.
Nog een keer goed kijken....
Gewaarzijn nu is constant maar de ik-beleving niet, die komt en gaat daarin. Het is heerlijk om te proeven dat ik slechts een gedachte is want daarmee valt iedere bedreiging weg.

Het blijft wel nog een hardnekkige overtuiging begeleid door allerlei gevoelens wat het bestaan van een ik geloofwaardiger maakt.

User avatar
Patrick
Posts: 803
Joined: Sun Feb 05, 2012 10:29 am
Location: Belgium

Re: Geen weg terug

Postby Patrick » Sat Oct 06, 2012 6:06 pm

Het blijft wel nog een hardnekkige overtuiging begeleid door allerlei gevoelens wat het bestaan van een ik geloofwaardiger maakt.

Kijk eens van nabij wat dit ‘zelf’ gewaarworden veroorzaakt.
Neem bijvoorbeeld kijken.
Voel de spanning rond de ogen wanneer je naar iets kijkt. Deze spanning is een lichamelijke gewaarwording maar krijgt als bijkomende gedachte dat er iemand is die kijkt terwijl er enkel kijken is. Zien en het geziene zijn één. Er is niemand nodig om dit te ‘doen’.

Dit gevoel een ik te hebben, een zelf te zijn is eigenlijk niets meer dan een mengeling van lichamelijke gewaarwordeingen, gedachten en gevoelens. Ze krijgen het label ‘ik’, ‘zelf’ en worden geloofd als zijnde een zelfstandig bestaan te hebben. Bijkomende gedachten die niet meer op hun werkelijkheid getoetst worden versterken dit verder.
Kijk hiernaar tot dit idee van een ‘zelf’ vanzelf uiteenvalt.

User avatar
Sander
Posts: 39
Joined: Thu Oct 04, 2012 9:39 pm

Re: Geen weg terug

Postby Sander » Sun Oct 07, 2012 10:18 am

Ik wil graag nog even zeggen dat ik heel erg blij ben met deze dialoog Patrick.
---

Ja de fysieke gewaarwording van zien wordt idd vergezeld door een soort spanning die een "kijkend ik" veronderstelt. Daar heb ik altijd overheen gekeken. Horen en zien gebeuren al 'voordat' een ik gedachte suggereert dat er een kijken-horend- ik is. Dit gaat zo automatisch en lijkt zo vanzelfsprekend dat het onderzoek dit aandachtsveld gelijk al overslaat. Dan is er al snel weer een geloof dat er hier een ik is die deze illusie probeert te doorzien en dat houdt de boel natuurlijk in stand.
---
Ik kan zien dat de opdeling vd werkelijkheid in beelden, geluiden, gevoelens, geuren etc is uiteindelijk ook maar denkwerk, er is slechts wat is.
---
En dan is er weer een zelfbeeld, dat ik een praatjesmaker ben die doet of ie het allemaal zo goed snapt.
Moet ik daar wat mee? Blijft dat altijd nog langskomen?
---
Zelfbeelden zijn natuurlijk maar zelfbeelden, gedachten. Het geloof dat 'ik' hier nu zit te typen, dat 'ik' hier aan het proberen ben dit te doorzien. En zo blijf ik mijzelf dromen...
---
Maar even de hond uitlaten.

User avatar
Patrick
Posts: 803
Joined: Sun Feb 05, 2012 10:29 am
Location: Belgium

Re: Geen weg terug

Postby Patrick » Sun Oct 07, 2012 11:29 am

Je kan ook kijken naar wat ‘Sander’ is wat er de imaginaire persoonlijkheid is.

Het leven wordt gespeeld door een karakter zoals in een theaterspel, de figuur die door zijn omgeving Sander genoemd wordt, met al zijn aangeboren eigenschappen, neigingen, voorkeuren en afkeren, talenten en onvermogens. Zo wilt het leven zich uiten en ontvouwen.

Tijdens de jeugdjaren is door de omgeving aangepraat geweest dat deze figuur greep moest krijgen op het leven en zelf gaan bepalen wat er moest ontwikkeld worden, verbeterd, weggenomen, enz. Stilaan is door al die gedachten, gevoelens en gewaarwordingen een zelfbeeld ontstaan dat een eigen leven is gaan leiden. Het idee is ook ontstaan dat het ik een zelfstandige entiteit is met een persoonlijkheid, een identiteit, dat heerst over het leven of het willoos ondergaat.

Als de schijnbare identiteit doorzien is valt het karakter niet weg. Het leven gaat gewoon door. Alleen de valse verwachtingen verdwijnen, puin ruimen wordt dat ook genoemd want een aantal oude gewoonten hebben tijd nodig om uit te bollen.

User avatar
Sander
Posts: 39
Joined: Thu Oct 04, 2012 9:39 pm

Re: Geen weg terug

Postby Sander » Sun Oct 07, 2012 9:40 pm

Deze 'Sander figuur' is een heel verhaal. Het is te gek voor woorden dat ie echt nooit bestaan heeft. En toch in de eenvoud van het moment is duidelijk dat de ik gedachte een gedachte/droom erbij is. Het maakt me ook verdrietig. Maar ja, wie is er dan verdrietig?
Het voelt ook heel gek om te realiseren dat er nooit enige controle is geweest over zowel de gang van het leven als 'eigen' gedrag. Wiebelig en kwetsbaar. Knoop in mijn buik en heel veel ruimte.
Het spreekt me erg aan om oplettend te blijven kijken naar wat dit zelf-gewaarworden veroorzaakt zoals je eerder aangaf.

User avatar
Patrick
Posts: 803
Joined: Sun Feb 05, 2012 10:29 am
Location: Belgium

Re: Geen weg terug

Postby Patrick » Mon Oct 08, 2012 12:06 pm

Wanneer er een emotie op komt kan je kijken uit welke componenten deze bestaat.
Een emotie is een gedachte verbonden met een fysieke gewaarwording.
Blijf dan bij de fysieke gewaarwording met alle aandacht.
Laat die gewaarwording volledig toe.
Meestal lost ze dan op na enige tijd. Je hoeft daar geen zin of reden aan te geven.

User avatar
Sander
Posts: 39
Joined: Thu Oct 04, 2012 9:39 pm

Re: Geen weg terug

Postby Sander » Mon Oct 08, 2012 7:40 pm

Ja dat is iets wat ik gewend ben te doen en dat lukt ook goed. Ik noem het altijd 'rodeo rijden' omdat de aandacht en het denken alles uit de kast haalt om de aandacht van de sensatie weg te halen. Na dat de sensatie is opgelost voelt alles heel schoon. Vaak lost niet alles op maar is er toch tegelijkertijd ontspanning.
Dus ik zal dit ook doen wanneer sensaties optreden in relatie tot dit ondezoek.

Ik heb tussen door nog even een vraag; is het verstandig om tijdens dit proces geen andere bronnen te raadplegen zoals boeken/podcasts etc. ?

Als ik denk aan 'het verhaal van Sander', dan lijkt dat een heel groot iets om kwijt te raken. Maar dat is natuurlijk ook maar weer een gedachte en in dit ervaren nu speelt dat helemaal niet en is het eenvoudig telkens weer opnieuw te zien hoe dit zelf-gewaarworden verschijnt.

User avatar
Patrick
Posts: 803
Joined: Sun Feb 05, 2012 10:29 am
Location: Belgium

Re: Geen weg terug

Postby Patrick » Mon Oct 08, 2012 8:00 pm

Mooi dat je zo bij de sensatie kan blijven tot ze oplost. Dat is een hele grote hulp.
Heb je al gekeken of er angst aanwezig is ? Dat hoeft niet per se maar als het er is kan het het zien belemmeren.
Is er ergens ook nog weerstand ? Waar zit die in het lichaam ?

User avatar
Sander
Posts: 39
Joined: Thu Oct 04, 2012 9:39 pm

Re: Geen weg terug

Postby Sander » Tue Oct 09, 2012 12:06 pm

Ja er zijn ook angstgevoelens. Wanneer ik, bij gebrek aan een betere beschrijving, ‘laat zijn wat is’ verschijnt er een vrije-val gevoel en stuiptrekking-achtige bewegingen van het lichaam. Daarbij gaat mijn kaak bibberen/klapperen een beetje zoals een klein kind dat op het punt staat te gaan huilen. Dat alles wordt dan weer gedragen in een hele fijne lichtheid. Soms lijkt het dan of ik wegval en dan schokt het lichaam met grote schrik en ‘heb ik de zaakjes weer bij elkaar’. Dit is al heel vaak gebeurd waardoor ik het nu als normaal ervaar en het maar een beetje laat gaan zoals het gaat.
Ik ervaar het als prettig om dit totaal te zijn/latenzijn. Ik weet eigenlijk helemaal niet hoe dit zit wie wat doet of wat dan ook. Ik begrijp er echt helemaal niets van maar voorheen vertelde het denken er altijd een verhaaltje bij dat ik dat allemaal heel gericht aan het doen was.
Er is een verlangen om er total in te verdwijnen en tegelijkertijd wil ik het nog niet en voel ik dan bijvoorbeeld de behoefte om snel met vrienden te gaan praten over ditjes en datjes, misschien om mijn bestaan te bevestigen.

Ik kan op het eerste gezicht nog geen weerstand ontdekken maar misschien zit dat al in het bovenstaande.

De sensaties waarvan ik eigenlijk ook helemaal niet weet wat het is, openbaren zich in het buik gebied, daarna verschuift dat tegelijkertijd ook naar het hoofd. Als ze in de aandacht blijven worden ze groter dan het lichaam en daarna is er alleen nog maar de sensatie. Dat kan dan weer nog best een tijd duren voordat het weg ebt.
--

Ik probeer nu maar zo vaak mogelijk te zien waar/hoe de ‘zelf-gewaarwording’ verschijnt.

Is dat ok?

User avatar
Sander
Posts: 39
Joined: Thu Oct 04, 2012 9:39 pm

Re: Geen weg terug

Postby Sander » Tue Oct 09, 2012 7:20 pm

Ik las in een artikel van Ilona dat weerstand zich ook kan uiten door de gedachten en gevoelens dat het mij niet zal lukken. Er zijn inderdaad gedachten die vertellen dat bij mij de identificatie altijd wel stand zal houden want zo is het altijd geweest en zo zal het dus altijd ook wel blijven..... Dat voelt ergens ook wel lekker veilig.
Ja het is toch wel eng maar ik wil dit echt tot een einde brengen, wat er ook gebeurt.

Weerstand. Controle willen houden. Angst voor controleverlies. Het lijkt toch allemaal in die sensaties te zitten die ik hierboven beschreef.

User avatar
Patrick
Posts: 803
Joined: Sun Feb 05, 2012 10:29 am
Location: Belgium

Re: Geen weg terug

Postby Patrick » Tue Oct 09, 2012 7:34 pm

Daarom is het belanrijk om steeds opnieuw het verschil te zien tussen de reele ervaring van het direct ervaren en de gedachten waarvan de inhoud slechts dient om een verhaal in stand te houden.
Onderscheidingsvermogen helpt om de illusie van het ik te doorzien.

De angst zelf is niet iets om angstig over te zijn. Het is een mechanisme.
Kijk naar de angst en laat het aanwezig zijn. Zoek waar het in het lichaam wordt gevoeld.
Breng het dichter bij, nodig het uit om te spreken. Luister naar wat het te zeggen heeft.
Laat het zijn zoals het is, respecteer het, dank het.

Kijk dan naar wat er achter de angst schuil gaat.


Return to “Other Languages”

Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest