gids gevraagd

[Life]

Waar vinden dromer en het gedroomde plaats?
In gedachten.

En waar vinden gedachten plaats?

Hoe kan gedachte zien?

Aha, een gedachte kan gezien worden maar kan zelf niet zien. Dus als de ik gedachte gezien wordt, wordt hij gezien punt. Daar komt direct een gedachte achter aan die zegt: hey ik zie de ik-gedachte. Maar dat is ook weer een gedachte. Tjonge, wat reageert het denken snel zeg.

:-)

Is er wel daadwerkelijk een waarnemer? Zien en geziene bestaan ze ooit los van elkaar?

Nee, er is geen waarnemer, alleen een razendsnelle gedachte die tussen het zien en geziene duikt. En die zegt bijv. Schaap, koe, in de verte. Als die label zou ontbreken zou die wit-zwarte vorm in je kunnen zijn. Nee, niet in je, dan is er geen je. Binnen en buiten vallen dan samen, veraf en dichtbij ook, zoiets.

Hum dus of er een label is bepaald hoe de werkelijkheid is?

Is er wel een ik om ergens uit te moeten komen?

“ik” is die gedachtenconstruct die zo verslavend is. Het hele systeem is erop afgesteld. Maar door invloeden van buitenaf komen er andere gedachten aanvliegen tegenwoordig. Het wordt daardoor steeds leuker.

Het ik zal nooit ergens uit kunnen komen.

Verslavend voor wie? Wat heeft het hebben van andere gedachten temaken met of er een zelf is of niet?

Helderheid komt van zien

Ja, klopt. Maar helder zien is lastig met een verward denken. Als het denken rustig is wordt er steeds helderder gezien.

En als denken het niet snapt, komen er gekke gedachten over “ik snap het niet meer”. En daar wordt het lichaam heel onrustig van. Maar zelfs het denken begint het nu te snappen. En het leven komt steeds dichterbij.
Nou verward denken of niet, enige waar het bij gedachten om gaat is zien of jij denkt of denken gebeurd, ben je de denker? Is er wel een denker?

Het leven komt dichterbij ja? Als er nou alleen maar leven was, was er dan nog ver weg of dichtbij? Is er wel een ik dat ver weg of dichtbij leven kan zijn?

Deze vraag wordt niet begrepen.
Zien is niet permanent. Tijdens de droomloze slaap is er geen zien. Maar er is toch nooit een zelf (zijn we nu net aan het afleren )? Hooguit een lichaam en die is er wel tijdens die slaap (zeggen ze :-)
Het zelf en het zien hebben geen verband.

Hum het woord afleren zegt ten eerste een hoop, we zijn helemaal niets aan het afleren, dan zou er voor de ene die het niet hebben afgeleerd een zelf zijn en voor iemand die het heeft afgeleerd niet, dat is toch totale onzin? Of er is een zelf of die is er niet, het is of het een of het andere, *Henk Westbroek stem* wat is waar?

Juist dus er is geen jij die ziet alleen zien, geen jij die iets kan doen om te zien of er een zelf is, geen ik die iets kan doen om te zorgen dat je dat ziet, dat zien gebeurd of gebeurd niet, maar hierop focussen in de directe ervaring is het enige wat er nodig is hiervoor... Is er een foccuser?

[gerdah]

Loslaten, verslaving, afleren,
Er kan niets afgeleerd worden? Maar ook niets aangeleerd? Er zijn hier wel gedachten over.
Het ik zit in een verhalenconstruct binnen het denken. Dit verhaal herhaalt zich steeds en iedere zin begint met ik. Zo ontstaat een ik-beeld. Maar wie wil er dan dingen? Is er dan niemand die iets wil maar verschijnt willen dan in een gedachte? Er is willen, maar willen kan niet gezien worden, alleen in een gedachte. Er wordt gezien dat er nu gezucht wordt. Wie gaat er zo meteen wat doen? Wie denkt er nu na om op dit forum weer iets te plaatsen? Kan er nagedacht worden? Of kunnen gedachten alleen gezien worden en verschijnt er vervolgens de gedachte, het label “er wordt nagedacht”. In werkelijkheid worden alleen gedachten opgevangen. Maar er is niemand die ze opvangt? Ze worden opgevangen…...en verdwijnen weer.

En waar vinden gedachten plaats?

Gedachten worden gezien, in wat en waar? Ze worden gezien.
Een gedachte kan wel voor doen zorgen. Een herhalende gedachte wordt gezien dat er zo meteen iets geregeld moet worden….en dat het belangrijk is dat dit gedaan wordt.
Op een gedachte volgt een gevoel. Nu op dit moment voor een wat zenuwachtig gevoel.

Dat wat volgens de gedachte gedaan moet worden, wordt nu maar gedaan want dat gevoel wat er steeds op volgt, voelt niet zo fijn. En als dat wat gedaan moet worden volgens de gedachte, gedaan is, dan klopt de gedachte dat wat er gedaan moet worden niet meer, want dan is het al gedaan. En dan volgt dat vervelende gevoel ook niet meer. Dit wordt verwacht….verschijnt in een gedachte.

De gedachte wordt gezien:” dit is allemaal raar”. “en waar leidt dit allemaal toe?”.

[Life]

Loslaten, verslaving, afleren,
Er kan niets afgeleerd worden? Maar ook niets aangeleerd? Er zijn hier wel gedachten over.
Het ik zit in een verhalenconstruct binnen het denken. Dit verhaal herhaalt zich steeds en iedere zin begint met ik. Zo ontstaat een ik-beeld. Maar wie wil er dan dingen? Is er dan niemand die iets wil maar verschijnt willen dan in een gedachte? Er is willen, maar willen kan niet gezien worden, alleen in een gedachte. Er wordt gezien dat er nu gezucht wordt. Wie gaat er zo meteen wat doen? Wie denkt er nu na om op dit forum weer iets te plaatsen? Kan er nagedacht worden? Of kunnen gedachten alleen gezien worden en verschijnt er vervolgens de gedachte, het label “er wordt nagedacht”. In werkelijkheid worden alleen gedachten opgevangen. Maar er is niemand die ze opvangt? Ze worden opgevangen…...en verdwijnen weer.

Beantwoord deze vragen eens zelf... Daarna de vragen die ik stelde :-)

En waar vinden gedachten plaats?

Gedachten worden gezien, in wat en waar? Ze worden gezien.
Een gedachte kan wel voor doen zorgen. Een herhalende gedachte wordt gezien dat er zo meteen iets geregeld moet worden….en dat het belangrijk is dat dit gedaan wordt.
Op een gedachte volgt een gevoel. Nu op dit moment voor een wat zenuwachtig gevoel.

Dat wat volgens de gedachte gedaan moet worden, wordt nu maar gedaan want dat gevoel wat er steeds op volgt, voelt niet zo fijn. En als dat wat gedaan moet worden volgens de gedachte, gedaan is, dan klopt de gedachte dat wat er gedaan moet worden niet meer, want dan is het al gedaan. En dan volgt dat vervelende gevoel ook niet meer. Dit wordt verwacht….verschijnt in een gedachte.

De gedachte wordt gezien:” dit is allemaal raar”. “en waar leidt dit allemaal toe?”.

Er is bewustzijn van gedachten maar ben je dat bewustzijn?

Sturen gedachten jou of is jou een gedachte? Veroorzaken gedachten werkelijk gevoelens, is het niet zo dat gevoelens ook gewoon voorbij komen en net als visite weer weggaan?

Is er een iemand die ergens naartoe geleid moet worden?

[gerdah]

Sturen gedachten jou of is jou een gedachte? Veroorzaken gedachten werkelijk gevoelens, is het niet zo dat gevoelens ook gewoon voorbij komen en net als visite weer weggaan?

Het jij en jou verschijnt steeds in een gedachte. Nee, gedachten sturen niet. Er komen zoveel gedachten voorbij die verder geen gevolg hebben, waar niets mee gedaan wordt.
Vanmiddag werd er gedacht dat het zenuwachtige gevoel was omdat er iets gedaan moest worden wat lastig zou kunnen zijn. Datgene wat lastig zou kunnen zijn, is gedaan maar toen het klaar was, was het zenuwachtige gevoel er nog steeds. Verdomd, er was geen verband, er waren gedachten over een verband. Maar dat klote gevoel bleef. Er zijn de laatste paar dagen plotsklaps naargeestige gevoelens, die fysiek pijn doen. Omschrijf het als een zwarte krab bij het middenrif (zeer bekend overigens), in combinatie met zware vermoeidheid. Lijkt niets aan vooraf te gaan. Plop, opeens zit ie daar. Op gedachten wordt gelet, er komen verhalen aanhuppelen die een verklaring zouden kunnen zijn. De verhalen worden niet meer geloofd. Het gevoel was er, zonder trigger vooraf (iig niet gezien). Kunnen gevoelens aan komen waaien? Blijkbaar. En die zwarte krab vertrekt weer, na 12 uren...zoiets pfffff. Kwam en ging als visite. Maar die visite bleef veel te lang! (label). Er was ongemak, zien, en verzet.

En veroorzaken gedachten gevoelens; niet altijd dus. Maar het kan wel. Er wordt wel eens een gedachte gezien, waar het lichaam direct op reageert.

Er is bewustzijn van gedachten maar ben je dat bewustzijn?

Je bedoelt; gedachten worden gezien, ben je dat waarin het gezien wordt?
Nee, want dat zou betekenen dat er weer scheiding is. Er is bewustzijn, en er verschijnt van alles in dat bewustzijn. Het geheel is leven. En het denken is wat dit in stukjes hakt; jij, ik, vorm etc. Maar het geheel is. …en daar staat niets los van. Van zoiets zou toch geluk kunnen gaan vloeien? Is niet zo, nu niet iig :-)


Is er een iemand die ergens naartoe geleid moet worden?
Nee, geen jij, alleen in een gedachteverhaal. Dus ik ga nergens naar toe.
Alleen maar zijn, net als die vallende steen. Whhaaaa verzet!!!!!!! Niet leuk!

[Life]

Het jij en jou verschijnt steeds in een gedachte. Nee, gedachten sturen niet. Er komen zoveel gedachten voorbij die verder geen gevolg hebben, waar niets mee gedaan wordt.
Vanmiddag werd er gedacht dat het zenuwachtige gevoel was omdat er iets gedaan moest worden wat lastig zou kunnen zijn. Datgene wat lastig zou kunnen zijn, is gedaan maar toen het klaar was, was het zenuwachtige gevoel er nog steeds. Verdomd, er was geen verband, er waren gedachten over een verband. Maar dat klote gevoel bleef. Er zijn de laatste paar dagen plotsklaps naargeestige gevoelens, die fysiek pijn doen. Omschrijf het als een zwarte krab bij het middenrif (zeer bekend overigens), in combinatie met zware vermoeidheid. Lijkt niets aan vooraf te gaan. Plop, opeens zit ie daar. Op gedachten wordt gelet, er komen verhalen aanhuppelen die een verklaring zouden kunnen zijn. De verhalen worden niet meer geloofd. Het gevoel was er, zonder trigger vooraf (iig niet gezien). Kunnen gevoelens aan komen waaien? Blijkbaar. En die zwarte krab vertrekt weer, na 12 uren...zoiets pfffff. Kwam en ging als visite. Maar die visite bleef veel te lang! (label). Er was ongemak, zien, en verzet.

En veroorzaken gedachten gevoelens; niet altijd dus. Maar het kan wel. Er wordt wel eens een gedachte gezien, waar het lichaam direct op reageert.

Gedachten -> gevoelens -> label -> gevoel -> gedachten, komt er een jij in deze cirkel voor?

Er is bewustzijn van gedachten maar ben je dat bewustzijn?

Je bedoelt; gedachten worden gezien, ben je dat waarin het gezien wordt?
Nee, want dat zou betekenen dat er weer scheiding is. Er is bewustzijn, en er verschijnt van alles in dat bewustzijn. Het geheel is leven. En het denken is wat dit in stukjes hakt; jij, ik, vorm etc. Maar het geheel is. …en daar staat niets los van. Van zoiets zou toch geluk kunnen gaan vloeien? Is niet zo, nu niet iig :-)

Is er een iemand die ergens naartoe geleid moet worden?
Nee, geen jij, alleen in een gedachteverhaal. Dus ik ga nergens naar toe.
Alleen maar zijn, net als die vallende steen. Whhaaaa verzet!!!!!!! Niet leuk!

Gevoel van geluk of geen geluksgevoel, is dat niet beide het geheel? Is het jou geluk/geen geluk? Is er in het geheel een ik en het geheel?

Is er dan wel een ik dat nergens naartoe kan?

Kun je kijken achter verzet, is daar iets dat zich verzet? Dat verzet staat gelijk aan angst, niets mis mee, dat is er niet zomaar, het is een soort beschermingsmechanisme, maar is er wel iets om te beschermen?

[gerdah]

Gedachten -> gevoelens -> label -> gevoel -> gedachten, komt er een jij in deze cirkel voor?

Nee. Het komt, gaat, controleloos.

Is er in het geheel een ik en het geheel?

Nee.
Gek is dat alles gezien wordt. Gerda wordt gezien, met wat ze doet, denkt, voelt. En de rest ook. Soms is alles een moment een geheel. De spanning in gerda wordt ook gezien, ervaren. In niets valt een vaststaand ik te ontdekken.
En toch zijn er de laatste paar dagen enorm zware gevoelens, die lang blijven, zonder aanleiding, zonder verhaal, het denken is zelfs rustig, niet op zoek naar een verklaring; soms wordt er gehuild en dat stopt vanzelf. Erachter, erom heen...is iets van rust. Het gevoel, de zwaarte, de pijn wordt ervaren. Er is ook een bepaalde ontspanning in de fysiek emotionele pijn en vermoeidheid. Er is gezien dat er niets aan gedaan kan worden. En misschien is dat het verdriet, de rouw wel, er kan niets aan gedaan worden. Nergens kan meer iets aan gedaan worden. Er hoeft niet meer nagedacht te worden hoe dit gevoel ontstaan is zodat het in de toekomst vermeden kan worden….
Is dit normaal? Of zou er ergens toch een gedachte verstopt kunnen zitten waardoor het zo lang blijft? Wordt er goed gezien? ….alsof iemand anders dit zou kunnen zien.....shit, is er iemand anders? wow
Ja, er wordt goed gezien maar er kan niets aan gedaan worden.

Is er dan wel een ik dat nergens naartoe kan?

Het gaat nergens naar toe. Elk moment ontvouwt zich opnieuw.
Het ikconstruct verschijnt nog wel vaak in gedachten maar drijft ook weer voorbij.

Kun je kijken achter verzet, is daar iets dat zich verzet?

Er wordt gekeken maar er lijkt niet “iets” te zijn wat zich verzet. Het zware gevoel lijkt nergens mee verbonden.

het is een soort beschermingsmechanisme, maar is er wel iets om te beschermen?

Nee, er hoeft niets beschermd te worden.

[Life]

Gedachten -> gevoelens -> label -> gevoel -> gedachten, komt er een jij in deze cirkel voor?
Nee. Het komt, gaat, controleloos.

Besta je dan op welke manier dan ook? Kan je überhaupt wel iets zijn waar geen controle over is?

Is er in het geheel een ik en het geheel?

Nee.
Gek is dat alles gezien wordt. Gerda wordt gezien, met wat ze doet, denkt, voelt. En de rest ook. Soms is alles een moment een geheel. De spanning in gerda wordt ook gezien, ervaren. In niets valt een vaststaand ik te ontdekken.
En toch zijn er de laatste paar dagen enorm zware gevoelens, die lang blijven, zonder aanleiding, zonder verhaal, het denken is zelfs rustig, niet op zoek naar een verklaring; soms wordt er gehuild en dat stopt vanzelf. Erachter, erom heen...is iets van rust. Het gevoel, de zwaarte, de pijn wordt ervaren. Er is ook een bepaalde ontspanning in de fysiek emotionele pijn en vermoeidheid. Er is gezien dat er niets aan gedaan kan worden. En misschien is dat het verdriet, de rouw wel, er kan niets aan gedaan worden. Nergens kan meer iets aan gedaan worden. Er hoeft niet meer nagedacht te worden hoe dit gevoel ontstaan is zodat het in de toekomst vermeden kan worden….
Is dit normaal? Of zou er ergens toch een gedachte verstopt kunnen zitten waardoor het zo lang blijft? Wordt er goed gezien? ….alsof iemand anders dit zou kunnen zien.....shit, is er iemand anders? wow
Ja, er wordt goed gezien maar er kan niets aan gedaan worden.

Dus soms is alles een geheel en soms niet, soms is er een zelf en soms niet?

Kun je de gevoelens controleren, wanneer ze komen en gaan, hoe zwaar, hoe lang? Check dit...

Nergens kan meer iets aan gedaan worden? Acties gebeuren, de vraag is is er een zelf dat kan besluiten dingen wel of niet te doen?

Je wil dat het korter duurt, logisch, maar hiermee worstelen zou dat niet een averechts effect hebben?

Is er dan wel een ik dat nergens naartoe kan?

Het gaat nergens naar toe. Elk moment ontvouwt zich opnieuw.
Het ikconstruct verschijnt nog wel vaak in gedachten maar drijft ook weer voorbij.

Ben jij het dat die gedachten ziet?

Kun je kijken achter verzet, is daar iets dat zich verzet?

Er wordt gekeken maar er lijkt niet “iets” te zijn wat zich verzet. Het zware gevoel lijkt nergens mee verbonden.

Hoe het lijkt is een ding, hoe is het echt?

het is een soort beschermingsmechanisme, maar is er wel iets om te beschermen?

Nee, er hoeft niets beschermd te worden.

Het hoeft niet, maar het kan dus wel?

[gerdah]

Ben jij het dat die gedachten ziet?

Het wordt gezien en daarna volgt een label “de gedachte wordt gezien”.

Kun je kijken achter verzet, is daar iets dat zich verzet?

Verzet is een label. En dit label impliceert alsof er iets is dat zich verzet, toch weer die “ik” gedachte.

het is een soort beschermingsmechanisme, maar is er wel iets om te beschermen?

Nee, er hoeft niets beschermd te worden.

Het hoeft niet, maar het kan dus wel?

Het label bescherming houdt ook alweer een doen in, dus alsof er iets is wat doet.

Het zijn de labels die op de gevoelens geplakt worden door gedachten. En achter die labels zit een ik-gedachtenconstruct. En die gedachtenconstructen zorgen voor de langdurigheid van de gevoelens. Steeds die herhalende labels “pijn, niet leuk, vermoeidheid” ze hebben allemaal dat ik-construct in zich”

Dit gebeurt echter allemaal en daar kan niets aan gedaan worden.
En de druk op de maag verandert steeds, het labelen gaat ook door.
Die gedachten zijn zo snel.
De gedachten zijn verbonden met het gevoel. Er kan niet gestopt worden met het labelen.
Het kan alleen gezien worden.

[Life]

Ben jij het dat die gedachten ziet?

Het wordt gezien en daarna volgt een label “de gedachte wordt gezien”.

Dus jij bent het niet dat die gedachte ziet?

Kun je kijken achter verzet, is daar iets dat zich verzet?

Verzet is een label. En dit label impliceert alsof er iets is dat zich verzet, toch weer die “ik” gedachte.

Moet die ik gedachte verdwijnen?

het is een soort beschermingsmechanisme, maar is er wel iets om te beschermen?
Nee, er hoeft niets beschermd te worden.

Het hoeft niet, maar het kan dus wel?

Het label bescherming houdt ook alweer een doen in, dus alsof er iets is wat doet.

Het is alsof, maar is het wel echt zo?

Het zijn de labels die op de gevoelens geplakt worden door gedachten. En achter die labels zit een ik-gedachtenconstruct. En die gedachtenconstructen zorgen voor de langdurigheid van de gevoelens. Steeds die herhalende labels “pijn, niet leuk, vermoeidheid” ze hebben allemaal dat ik-construct in zich”

Volgens mij zei je kortgeleden dat de emotie niet verbonden was met iets, hoe kan een gedachte dan de duur van een gevoel bepalen?

Dit gebeurt echter allemaal en daar kan niets aan gedaan worden.
En de druk op de maag verandert steeds, het labelen gaat ook door.
Die gedachten zijn zo snel.
De gedachten zijn verbonden met het gevoel. Er kan niet gestopt worden met het labelen.
Het kan alleen gezien worden.

Ja, zien, gedachtes, gevoelens, zintuigen, bewustzijn, allen veranderlijk, niet permanent, verschenen, kan je dat zijn?

[gerdah]

Dus jij bent het niet dat die gedachte ziet?

Nee, dat kan ik niet zijn want het wordt eerst gezien en daarna het label “ik heb het gezien”. Het zien is een ervaring en daarna wordt de ervaring door het denken toe geëigend aan “ik”.

Moet die ik gedachte verdwijnen?

Liefst wel :-)
Nee, de ik-gedachte is maar een gedachte, prima. Alleen het geloof erin en de identificatie ermee, die zijn we nu aan het doorbreken toch?

het is een soort beschermingsmechanisme, maar is er wel iets om te beschermen?
Nee, er hoeft niets beschermd te worden.

Het hoeft niet, maar het kan dus wel?

Het label bescherming houdt ook alweer een doen in, dus alsof er iets is wat doet.

Het is alsof, maar is het wel echt zo?

Nee, het inzicht is er dat er niemand is die iets doet.
Er is echter ook angst op dit moment; het is zien dat de denkbeelden, denkbeelden zijn, waar vroeger in geloofd werd. En het lukt heel vaak niet om er niet in te geloven. Dus er is een mechanisme in het denkpatroon wat voortdurend checkt, klopt het wel? En het denken gaat op zoek of er nieuwe denkbeelden te vinden zijn waar het zich op kan richten “wie ben ik dan wel”. Maar die nieuwe denkbeelden hebben geen antwoord op deze vraag en dan wordt de gedachte geproduceerd “klopt dit allemaal wel?”. Het denken wil gewoon zo graag blijven geloven in z’n eigen opvattingen, ergens in blijven geloven, zo zit het en nu weten we wat er gaat gebeuren. Er is geen nieuw houvast voor het denken en dan komt de gedachte “wat gaat er nu gebeuren, en wat kan er wel niet allemaal gebeuren” en het lichaam reageert er met spanning op, verkrampt hier en daar.

Gek is dat er vorige week enorm zware lijfelijke gevoelens waren maar dat het denken zich gedeisd hield. En nu is het lijfelijk niet zo zwaar, op de achtergrond alleen onrust. Maar nu wordt het denken gezien, waarin de ene gedachte over de andere buitelt (net zo vermoeiend).

Volgens mij zei je kortgeleden dat de emotie niet verbonden was met iets, hoe kan een gedachte dan de duur van een gevoel bepalen?

Dit wordt wisselend ervaren. Is het denken verbonden met gevoelens, en gevoelens met denken? Heel vaak wel. Achter dat verzet, achter dat rotsblok op het middenrif, achter de angst, ja daar zit wel vaak een overtuiging. Maar misschien maakt het denken dit er ook wel weer van. Is het maar weer een verhaal om een gevoel te verklaren. Soms ploppen er wel overtuigingen op, soms niet. Als ze op ploppen is dat fijn, dan worden ze gezien en dan lost ook de identificatie ermee op, er is dan ook een gevoel van opluchting. Het denken denkt dat deze opluchting te maken heeft met dat zware rotgevoel van eerst. Dus daardoor denkt ie ook steeds gevoelens te kunnen wegdenken. Oei, wat een loop. Als er dus vastgehouden wordt aan het idee dat denken en gevoelens met elkaar verband hebben dan wordt ook het idee gestimuleerd dat gedachten gevoelens kunnen laten verdwijnen. En gaat de energie weer naar het denken, ipv naar het ervaren.
Toch maar simpel houden: gevoelens voelen, ervaren, gedachten zien, zoiets.

Ja, zien, gedachtes, gevoelens, zintuigen, bewustzijn, allen veranderlijk, niet permanent, verschenen, kan je dat zijn?

Nee dat is niet logisch.
Ik besta dus niet, ben een brij van veranderende verschijnselen, onderdeel van al die andere verschijnselen, misschien gedreven door 1 energie, die ik ook ben. En die energie/ het niks, rust, dat zouden we dan delen met z’n allen en dus zijn we 1.
Wordt je vrolijk van…..(ik ben nu niet in zo’n verlichte toestand, ja ik droom)

[Life]

Dus jij bent het niet dat die gedachte ziet?

Nee, dat kan ik niet zijn want het wordt eerst gezien en daarna het label “ik heb het gezien”. Het zien is een ervaring en daarna wordt de ervaring door het denken toe geëigend aan “ik”.

Ok

Moet die ik gedachte verdwijnen?

Liefst wel :-)
Nee, de ik-gedachte is maar een gedachte, prima. Alleen het geloof erin en de identificatie ermee, die zijn we nu aan het doorbreken toch?

Wat er geloofd wordt is hier niet van toepassing, alleen wat je zeker weet door wat gezien is.

het is een soort beschermingsmechanisme, maar is er wel iets om te beschermen?
Nee, er hoeft niets beschermd te worden.

Het hoeft niet, maar het kan dus wel?

Het label bescherming houdt ook alweer een doen in, dus alsof er iets is wat doet.

Het is alsof, maar is het wel echt zo?

Nee, het inzicht is er dat er niemand is die iets doet.
Er is echter ook angst op dit moment; het is zien dat de denkbeelden, denkbeelden zijn, waar vroeger in geloofd werd. En het lukt heel vaak niet om er niet in te geloven. Dus er is een mechanisme in het denkpatroon wat voortdurend checkt, klopt het wel? En het denken gaat op zoek of er nieuwe denkbeelden te vinden zijn waar het zich op kan richten “wie ben ik dan wel”. Maar die nieuwe denkbeelden hebben geen antwoord op deze vraag en dan wordt de gedachte geproduceerd “klopt dit allemaal wel?”. Het denken wil gewoon zo graag blijven geloven in z’n eigen opvattingen, ergens in blijven geloven, zo zit het en nu weten we wat er gaat gebeuren. Er is geen nieuw houvast voor het denken en dan komt de gedachte “wat gaat er nu gebeuren, en wat kan er wel niet allemaal gebeuren” en het lichaam reageert er met spanning op, verkrampt hier en daar.

Is er wel een iemand om te geloven of niet te geloven? Hoe hard men ook heeft geloofd dat de aarde plat is, was de aarde ooit plat?

Spanning, verkramping geen zelf zeg ik, zie je dit of geloof je dit?

Gek is dat er vorige week enorm zware lijfelijke gevoelens waren maar dat het denken zich gedeisd hield. En nu is het lijfelijk niet zo zwaar, op de achtergrond alleen onrust. Maar nu wordt het denken gezien, waarin de ene gedachte over de andere buitelt (net zo vermoeiend).

Lijfelijk zwaar, vermoeiende gedachten, maar is er echt wel een afgescheiden zelf waar het zwaar en vermoeiend voor is?

Volgens mij zei je kortgeleden dat de emotie niet verbonden was met iets, hoe kan een gedachte dan de duur van een gevoel bepalen?

Dit wordt wisselend ervaren. Is het denken verbonden met gevoelens, en gevoelens met denken? Heel vaak wel. Achter dat verzet, achter dat rotsblok op het middenrif, achter de angst, ja daar zit wel vaak een overtuiging. Maar misschien maakt het denken dit er ook wel weer van. Is het maar weer een verhaal om een gevoel te verklaren. Soms ploppen er wel overtuigingen op, soms niet. Als ze op ploppen is dat fijn, dan worden ze gezien en dan lost ook de identificatie ermee op, er is dan ook een gevoel van opluchting. Het denken denkt dat deze opluchting te maken heeft met dat zware rotgevoel van eerst. Dus daardoor denkt ie ook steeds gevoelens te kunnen wegdenken. Oei, wat een loop. Als er dus vastgehouden wordt aan het idee dat denken en gevoelens met elkaar verband hebben dan wordt ook het idee gestimuleerd dat gedachten gevoelens kunnen laten verdwijnen. En gaat de energie weer naar het denken, ipv naar het ervaren.
Toch maar simpel houden: gevoelens voelen, ervaren, gedachten zien, zoiets.

Gevoelens komen en gaan evenals gedachtes, die worden ervaren, wordt een zelf ook ervaren? Als ik zeg ga eens kijken of er ergens een kabouter in de kamer zit, ga je dan kijken? Toch weet je wat bedoeld wordt, zou het met zelf ook zo kunnen zijn? Net als met Sint & Piet die ooit zo levensecht leken?

Wie gaat het nou simpel houden? Kun je die aanwijzen? Wat moet er veranderd worden? Zien hoe de vork nu op dit moment al in de steel zit is alles waar dit om draait...

Ja, zien, gedachtes, gevoelens, zintuigen, bewustzijn, allen veranderlijk, niet permanent, verschenen, kan je dat zijn?

Nee dat is niet logisch.
Ik besta dus niet, ben een brij van veranderende verschijnselen, onderdeel van al die andere verschijnselen, misschien gedreven door 1 energie, die ik ook ben. En die energie/ het niks, rust, dat zouden we dan delen met z’n allen en dus zijn we 1.
Wordt je vrolijk van…..(ik ben nu niet in zo’n verlichte toestand, ja ik droom)[/quote]
Wie heeft het over een verlichte toestand? Toestanden komen en gaan maar is er een ik afgescheiden van het geheel? Zijn er afgescheiden onderdeeltjes om iets te kunnen delen? Delen vissen water of is er voor elke vis alleen maar water of ze nou willen of niet? Niet een vis met een beetje meer water dan het andere ;-)

Is er in de oceaan wel een golf of alleen maar oceaan?

[gerdah]

Wie gaat het nou simpel houden? Kun je die aanwijzen?

Nee die kan niet aangewezen worden. Er is een gedachte: hou het maar simpel. Het is duidelijk dat de ik- gedachte zelf geen gedachten kan voortbrengen. Maar er is een gedachte die zegt “hou jij het maar simpel”. En die gedachten die steeds met jij of ik beginnen (wat voortdurend aan de hand is) die wijzen ergens naar. En ja, als je vraagt “is er een ik (kabouter)” dan zijn er wel gedachten die zeggen dat ze op zoek gaan naar de kabouter. Hij is echter onvindbaar, niet te zien.

Wat moet er veranderd worden?

Niets kan anders zijn dan hoe het is. Dat is helder.

Alles wordt in het denken toegeëigend, dit is van mij, ik wil dit, ik heb dit. En er is zien dat dit een gewoonte is, dit toe eigenen. Bij alles wat er gedaan wordt komt daarna de gedachte “ik heb dit gedaan”. Het is bizar, dat denken, dat toe eigenen gebeurt steeds achteraf, heel snel, na de ervaring van de zintuigen.

Gevoelens komen en gaan evenals gedachtes, die worden ervaren, wordt een zelf ook ervaren?

Er zijn steeds allerlei ervaringen, incl de denkervaring. Die worden gezien voordat het label ik eraan wordt gehangen. Er zijn flitsen van ervaren zonder label en het ervaren valt dan samen met hetgeen wat ervaren wordt, er is geen onderscheid.
Nee, er is geen zelf te ervaren en te zien.

Het is zo raar dat zo duidelijk gezien wordt dat er geen doener is, dat alles vanzelf gaat. En dat de zintuigen van alles ervaren en dat er geen denker is.
Maar dat ik als persoon niet besta, daar moet echt moeite voor gedaan worden om dat te zien. Dat gaat tegen een sterke kracht in, tegen een sterke weerstand.

[Life]

Wie gaat het nou simpel houden? Kun je die aanwijzen?

Nee die kan niet aangewezen worden. Er is een gedachte: hou het maar simpel. Het is duidelijk dat de ik- gedachte zelf geen gedachten kan voortbrengen. Maar er is een gedachte die zegt “hou jij het maar simpel”. En die gedachten die steeds met jij of ik beginnen (wat voortdurend aan de hand is) die wijzen ergens naar. En ja, als je vraagt “is er een ik (kabouter)” dan zijn er wel gedachten die zeggen dat ze op zoek gaan naar de kabouter. Hij is echter onvindbaar, niet te zien.

Waar wijst de gedachte ik naar?

Is een kabouter of smurf of freggel onvindbaar en niet te zien of bestaat hij niet behalve als gedachte/fantasie? Is het met zelf/gerda hetzelfde?

Wat moet er veranderd worden?
Niets kan anders zijn dan hoe het is. Dat is helder.

Alles wordt in het denken toegeëigend, dit is van mij, ik wil dit, ik heb dit. En er is zien dat dit een gewoonte is, dit toe eigenen. Bij alles wat er gedaan wordt komt daarna de gedachte “ik heb dit gedaan”. Het is bizar, dat denken, dat toe eigenen gebeurt steeds achteraf, heel snel, na de ervaring van de zintuigen.

Yes! :-)

Gevoelens komen en gaan evenals gedachtes, die worden ervaren, wordt een zelf ook ervaren?
Nee, er is geen zelf te ervaren en te zien.

Wat betekend dit?

Het is zo raar dat zo duidelijk gezien wordt dat er geen doener is, dat alles vanzelf gaat. En dat de zintuigen van alles ervaren en dat er geen denker is.
Maar dat ik als persoon niet besta, daar moet echt moeite voor gedaan worden om dat te zien. Dat gaat tegen een sterke kracht in, tegen een sterke weerstand.

''kracht, weerstand'', een heel leven is het hebben van een afgescheiden ik geconditioneerd, logisch dat er een weerstand is en dat ook gedachten een ik blijven voorstellen, maar het feit dat gezien wordt dat er in werkelijkheid geen doener, denker etc is is dit dan niet waar of het nou (weer) gezien wordt of niet? Kan het ont-zien worden? Met andere woorden is het nodig dat zien permanent (gemaakt) wordt?

[gerdah]

Met andere woorden is het nodig dat zien permanent (gemaakt) wordt?

Dat weet ik niet. Het is doorzien dat het “ik” een gedachtenconstruct” is. Het is doorzien dat het denken gedachten opvangt en dat er andere gedachten zijn die bij alles wat gedacht, gedaan, gehoord en gezien een “ik” plakken. En dat dit altijd na de ervaring is.
Als er gefocussed wordt gezien dat leven gewoon leeft en dat dit lichaam, gevoelens, gedachten daar een onderdeel van zijn. Gedachten zijn niet waar, ze zijn wel werkelijk, gedachten zijn er, ze worden gezien net als de rest, maar de inhoud is niet waar. Het is raar dat er geen geloof meer is in de gedachteninhouden en toch ook weer stiekem wel.
Er is nu gekloot met de “vrije wil”. Er is geen vrije wil en toch komen er vragen over beslissingen in gedachten voorbij. Wat zal er gedaan worden? Gedachten stromen aan met tig opties, een andere gedachte zegt “er kan niets besloten worden”. Ondertussen wordt er van alles gedaan; de was, douchen, typen, mediteren, broodje maken. Maar er wordt niets gedaan wat er aan opties in gedachten verschijnt.
Gedachten nemen bijna alles in beslag, er kan niet niet naar geluisterd worden.

life, het lukt niet meer om iedere dag te reageren. het heeft allemaal wat langere tijd nodig. mag er wel doorgegaan worden met schrijven hier, in een minder grote frequentie?

[Life]

Met andere woorden is het nodig dat zien permanent (gemaakt) wordt?

Dat weet ik niet. Het is doorzien dat het “ik” een gedachtenconstruct” is. Het is doorzien dat het denken gedachten opvangt en dat er andere gedachten zijn die bij alles wat gedacht, gedaan, gehoord en gezien een “ik” plakken. En dat dit altijd na de ervaring is.

Ja, ware het niet dat het erg raar is dat denken gedachtes op zou vangen, is er wel iets wat gedachtes opvangt? Kijk eens goed, gewoon zitten, gedachtes ergens over komen voorbij, en nog meer, wordt je bewust van het komen en gaan, niets proberen te veranderen, waar is de gedachte nadat hij geweest is? Waar komt gedachte vandaan? Zit er wel een denker achter? Is er wel de activiteit denken? Een denkmachine, of ontstaan ze gewoon net als dromen?

Als er gefocussed wordt gezien dat leven gewoon leeft en dat dit lichaam, gevoelens, gedachten daar een onderdeel van zijn. Gedachten zijn niet waar, ze zijn wel werkelijk, gedachten zijn er, ze worden gezien net als de rest, maar de inhoud is niet waar. Het is raar dat er geen geloof meer is in de gedachteninhouden en toch ook weer stiekem wel.

Als er focus is zie je dat, is het dan niet altijd zo? Hoe is het dan nu op dit moment?

Geloof of niet is de inhoud echt of niet?

Er is nu gekloot met de “vrije wil”. Er is geen vrije wil en toch komen er vragen over beslissingen in gedachten voorbij. Wat zal er gedaan worden? Gedachten stromen aan met tig opties, een andere gedachte zegt “er kan niets besloten worden”. Ondertussen wordt er van alles gedaan; de was, douchen, typen, mediteren, broodje maken. Maar er wordt niets gedaan wat er aan opties in gedachten verschijnt.
Gedachten nemen bijna alles in beslag, er kan niet niet naar geluisterd worden.

Natuurlijk zijn die gedachtes er vrije wil of niet, kies je die gedachten? Weet je wat je volgende gedachte precies zal zijn?

Gedachtes of niet acties gebeuren. Doe jij dat? Moeten gedachtes verdwijnen?

life, het lukt niet meer om iedere dag te reageren. het heeft allemaal wat langere tijd nodig. mag er wel doorgegaan worden met schrijven hier, in een minder grote frequentie?

Om de dag wel? ;)

Wat heeft langere tijd nodig? We hebben het over de realiteit zoals die nu al is en heeft dus niets met tijd temaken. Wat gaat er over lange(re) tijd anders zijn? Zien gebeurd wanneer het gebeurd als het al niet stiekem is gebeurd...

Doeg,

Machiel/Life :-)