Ricky welkom

[Patrick]

Welk gevoel, welke gewaarwording is er ook aanwezig als je die vorm van ik ervaart?

[Ricky]

Maar ja, zelfs het idee dat het constant dit lichaam is kan net zo goed een illusie zijn...
"Nu" is het enige dat bestaat, de rest is sowieso fanatasie.
Pffffff...
Sorry voor het zelfgesprek :-)

[Patrick]

Kan je mijn vraag beantwoorden of is er iets dat hiervan weerhoudt?

[Ricky]

Welk gevoel, welke gewaarwording is er ook aanwezig als je die vorm van ik ervaart?
Een gevoel van "zijn", een gevoel van afgescheidenheid, los van alles, zelfs een beetje los van dit lichaam, maar ook weer horend bij dit lichaam en ook weer 1 met alles. Het zo raar en tegenstrijdig. Mezelf in de spiegel zien is ook anders dan voorheen. De persoon die ik zie, zie ik al al die jaren alleen nu is het 1 van de 7 miljard (net als alle anderen) en niet meer alleen "ik", die unieke "ik".

[Patrick]

Het zelfbeeld lost langzaam op.
Een hoop tegenstrijdigheden voor het ordenende denken die daar geen vat op heeft.

Een gevoel van zijn.
Indien er enkel zijn is wat ben je dan?

[Ricky]

Het leven dat leeft. Het leven dat haar ding doet. Het universum in actie. Materie/energie in beweging en interactie. Automatische processen in gang. Een biologische robot als je inzoomt op dit lichaam of andere organismen. Alles is mechanisch en automatisch. Of alles is energie en de materiële wereld is een illusie maar ja, dan ga je filosoferen...

[Patrick]

Wat is je directe ervaring hiervan?
Geen filosofisch antwoord maar je rechtstreekse ervaring, hoe moeilijk dit ook te verwoorden is.

[Ricky]

Er is nauwelijks een directe ervaring van wat ik in het vorige bericht schreef, van enkel “zijn”. Daar moet ik me echt in inleven en het beredeneren.

Wel ben ik al aan het idee aan het wennen dat alles wat ik doe vanzelf gaat en dat alle “moeite” alleen maar gedachten over moeite zijn. Dit heeft een opluchtende werking. Zorgen en piekeren worden minder, dit is zinloos. Negatieve emoties verdwijnen sneller en zijn minder sterk. Iedere keer stel ik me de vraag wie er is die gespannen of boos of geërgerd is en dan ebt het weer weg. Het is maar een verhaal allemaal. Ik kijk toe hoe het verhaal zich ontvouwt. Dat is misschien in principe ook alleen “zijn”, maar niet helemaal omdat er nog steeds die identificatie is met de stille getuige. Het voelt nog steeds alsof deze vorm van “ik” een alleenstaande entiteit is die in dit lichaam aanwezig is en toekijkt.

[Patrick]

Is deze entiteit ergens te lokaliseren in het lichaam of zijn het lichaam en deze entiteit een geheel?

[Ricky]

Als deze al ergens te lokaliseren is dan is het in de hersenen. Dan is het een resultaat/effect van de werking van de hersenen en dus ook een onderdeel van het lichaam. Maar het voelt nu alsof deze los staat ervan en toekijkt. Deze "ik" bestaat ook niet en dat maakt me eerlijk gezegd behoorlijk bang. Bang om los te laten en bang om niks meer dan een lege robot te zijn.

[Patrick]

Dit is een belangrijk inzicht over bang zijn.

Laten we even naar de angst op zichzelf kijken.

De angst zelf is niet iets om angstig over te zijn. Het is een mechanisme.

Kijk naar de angst en laat het aanwezig zijn. Zoek waar het in het lichaam wordt gevoeld.

Breng het dichter bij, nodig het uit om te spreken. Luister naar wat het te zeggen heeft.
Laat het zijn zoals het is, respecteer het.

Kijk dan naar wat er achter de angst schuil gaat.

[Ricky]

De angst om de grip op de realiteit of mijn verstand te verliezen (hoe ironisch). Dat zit er achter.
Ik mag mijn verstand niet verliezen want hoe je het ook went of keert, het personage in dit verhaal is vader en echtgenoot. En het behoudt van het zelfbeeld/ego speelt denk ik ook een grote rol.

Vandaag voelen dingen onwerkelijk. Ik weet niet of het de angst is maar ik ben echt misselijk, normaal ben ik dat nooit. Autorijden had ik moeite mee en we gingen naar de kermis. Alle invloeden werden me daar te veel. De harde muziek, lichten, muziek, mensen, beweging, geuren. De misselijkheid werd erger en de angst ook.

De hele tijd zeg ik tegen mezelf dat er niemand is die dit ervaart of stel ik de vraag wie is het die hier last van heeft? Het is alleen maar de ervaring. Nu ben ik weer thuis en gaat het stukken beter maar het voelt allemaal behoorlijk ongemakkelijk en vreemd. Ik begrijp dat dit de overgangsfase is. Iedereen heeft hier in meer of mindere mate last van denk ik. Dat heb ik iig gelezen. Maar ik heb ook gelezen dat er mensen zijn die echt gek zijn geworden.

[Ricky]

Maar ja, dat is allemaal onzin want er is niemand die er invloed op kan uitoefenen.

[Patrick]

Is dit werkelijk zo of bedenkt je dit allemaal?

Wat verwacht je hier?

[Ricky]

Ik volg je even niet.
Vraag je je af of ik mijn laatste bericht verzonnen heb?
Of vraag je je af of mijn denken de overhand heeft?

Verwachten kan ik niks maar ik hoop hier met hulp van jou uit te komen zodat ik verder kan.
Ik kan me goed voorstellen dat ik niet het allergemakkelijkste exemplaar ben.