Ricky welkom

[Ricky]

Zoek de waarnemer. Kan je die ergens lokaliseren?

Deze bevindt zich ergens tussen de oren, achter de ogen, in de hersenen, gevoelsmatig. Nergens anders iig. Maar hoe goed ik ook zoek, echt vinden doe ik deze niet. Het is een gedachte, een gevoel, een hersenschim. Niet te vangen.

Door wat wordt de waarnemer waargenomen? Is dit mogelijk?

Door zichzelf. Het is het bewustzijn dat zich bewust is van zichzelf. Ik weet niet of dit mogelijk is. Als de waarnemer een gedachte is kan deze zich niet bewust zijn van zichzelf. Een gedachte is een gedachte, meer niet.

Dit is erg subtiel en ongrijpbaar allemaal... Zelfs dat wat ik gisteren zei over dat het ik-gevoel een gedachte is die na de ervaring komt is niet meer zo helder, dit lijkt achteraf ook maar een gedachte te zijn geweest. Het is vooral door beredeneren dat dit inzicht komt. Ik ben vannacht enkele keren wakker geworden en meteen was die waarnemer (ik) aanwezig, zelfs in halfslaap.

[Patrick]

Bestaat er waarnemen zonder dat wat waargenomen wordt?
Als de (ingebeelde) waarnemer waargenomen wordt is het ook één met het waarnemen.
Het kan dus geen op zichzelf staande entiteit zijn dat naar het waarnemen kijkt.

Zo ook met de andere zintuigen.
Bestaat er een zelfstandige proever, voeler, hoorder, ruiker?

Bewustzijn is inherent aan het leven. Het is geen op zichzelf staande entiteit dat naar zichzelf en het leven kijkt.
Zie hoe gedachten steeds opnieuw de werkelijkheid in deeltjes kappen en er zelfstandige entiteiten van maakt. Zo denkt het de controle te houden over het leven.

Denk je controle te hebben over hetgeen gebeurt, over gedachten, over gevoelens?

[Ricky]

Bestaat er waarnemen zonder dat wat waargenomen wordt?
Als de (ingebeelde) waarnemer waargenomen wordt is het ook één met het waarnemen.
Het kan dus geen op zichzelf staande entiteit zijn dat naar het waarnemen kijkt.

Dat is erg verhelderend, dankje. En er bestaat idd waarnemen zonder dat dit wordt waargenomen. Dit gebeurt aan de lopende band omdat niet alles bewust wordt waargenomen. Het is allemaal 1 proces. Het proces van waarnemen.

Bestaat er een zelfstandige proever, voeler, hoorder, ruiker?

Nee deze bestaat niet. Het is allemaal ervaren.

Denk je controle te hebben over hetgeen gebeurt, over gedachten, over gevoelens?

Nee, dat denk ik niet. Er is niemand die controle kan uitoefenen. Het mechanisme van controle uitoefenen of beslissingen nemen bestaat alleen maar uit een reeks gedachten, plaatjes, gevoelens waar een actie op volgt. Wel lijkt dit vaak zo. En dat is als er een sterke identificatie met het verhaal is of met de gedachten. De gedachten sturen en hebben effect. Maar deze gedachten ontstaan vanzelf zonder iemand die deze aanzet. Ook als “ik” een gedachtegang onderbreek die ongewenst is en de aandacht naar “het nu” breng lijkt het alsof er een ik is die dit doet maar ook dit is onzin, ook dit is weer een gedachte die op de ongewenste gedachte volgt. Dit verloopt automatisch. Het komt door conditionering. Het komt omdat dit karakter bezig is met persoonlijke groei/mindfulness.

[Patrick]

Een toelichting:
Bij controle hoort ook het geloof in oorzaak en gevolg.
De enige tijd die bestaat is nu. Dit moment.
Wat is verleden? Het is een herinnering aan iets. Een gedachte aan iets dat een jaar geleden, gisteren of een minuut geleden gebeurde. Het is niet werkelijk hier, het is een gedachte aan een tijd die ooit was. Toekomst is hetzelfde, ook een gedachte aan iets dat er nu niet is.
Oorzaak en gevolg veronderstelt tijd, iets dat nu gebeurt effect gaat hebben in de toekomst.
Iets uit het verleden dat beïnvloed wat nu gebeurt. Maar de enige tijd die bestaat is nu, dit moment.
Zodoende zijn oorzaak en gevolg een gedachte constructie. Het is niet werkelijk.
Door een ik label toe te voegen aan die gedachten lijkt het ik in staat tot het beïnvloeden van verleden en toekomst.
Impulsen en omstandigheden leiden de dans van het leven.

Hoe reëel is nu het gevoel een zelfstandige en onafhankelijke entiteit te zijn?

[Ricky]

Ik kan me heel goed vinden in deze filosofie. Er is alleen maar nu, er is altijd alleen maar nu. Het verleden en de toekomst is niet meer dan een gedachte. En toch zijn het niet alleen impulsen en omstandigheden, het is ook conditionering en ook een genenkwestie. Doordat Ricky veel leest over boeddhisme, taoisme, non-dualisme enz. worden de gedachten hierdoor beïnvloedt in het heden. Door de wetenschap en het hierdoor veranderde bewustzijn komen er in het heden gedachten op die het gedrag vervolgens weer beïnvloeden.

Hoe reëel is nu het gevoel een zelfstandige en onafhankelijke entiteit te zijn?

Ik ben geen zelfstandige en onafhankelijke entiteit omdat “ik” een illusie is. Toch is er dit lichaam, dit mens, met deze hersenen en dit bewustzijn. Dit mens is een vader en is getrouwd, woont in een appartement en is toch een personage in dit verhaal dat over hem gaat. Ik begrijp dat alles onderling afhankelijk is en niks los van al het andere kan bestaan en niks is blijvend. Alles is veranderlijk en sterfelijk. Na 7 jaar is geen enkele cel in het lichaam nog dezelfde. Dus in die zin is het ook geen zelfstandige en onafhankelijke entiteit. Maar uitgezoomd is deze het wel. Het is toch een mens dat op een bepaalde dag geboren is en op een bepaalde dag sterft en hier tussenin van alles beleeft, ervaart en meemaakt. Dat is het verhaal. En in die zin is er wel gescheidenheid, apartheid.
Ik hoor het graag van je als ik iets over het hoofd zie of een denkfout maak.

[Ricky]

Vandaag waren er veel momenten van alleen puur ervaren zonder identificatie of waarnemer. Waarschijnlijk waren deze momenten er voorheen ook, alleen was ik me hiervan niet bewust. Maar als er negatieve gevoelens zijn is het toch nog lastig om er niet mee te identificeren. Dan is de waarnemer, het "ik" die dit ervaart toch sterk aanwezig.

[Patrick]

Het is toch een mens dat op een bepaalde dag geboren is en op een bepaalde dag sterft en hier tussenin van alles beleeft, ervaart en meemaakt. Dat is het verhaal. En in die zin is er wel gescheidenheid, apartheid.

Ben jij dit verhaal ?


Vandaag waren er veel momenten van alleen puur ervaren zonder identificatie of waarnemer. Waarschijnlijk waren deze momenten er voorheen ook, alleen was ik me hiervan niet bewust.

Steeds opnieuw zien, notie nemen van wat er is zoals het is.
Totdat alle identificatie doorzien is voor wat het is.
Totdat er totale aanvaarding is van alles zonder uitzondering.

[Ricky]

Ben jij dit verhaal ?

Nee, hoewel die identificatie vaak wel nog aanwezig is. Vooral als waarnemer. In rustmomenten of taken die alleen uitgevoerd worden wordt de identificatie steeds minder. Maar bij interactie met mensen en zeker bij stress, spanningen en negativiteit is deze sterk aanwezig. Bij mooie momenten en plezier is minder identificatie. Dat is meer ervaren en met de flow meegaan in het nu.

Ik zie in dat die gescheidenheid een gevolg van identificatie is. Dit komt mede door het feit dat alleen dit lichaam met al zijn activiteiten, ervaringen en sensaties beleeft wordt. Dit creëert een afstand naar de buitenwereld. Je zou het ook kunnen zien als de identificatie die mensen hebben met de hoofdrolspeler in een film. Dit is uiteraard een illusie. Maar voor identificatie moet er een “ik” zijn… en die bestaat niet. Pffff... De ene keer zie ik het en de andere keer blijkt dat weer niet zo te zijn.

Steeds opnieuw zien, notie nemen van wat er is zoals het is.
Totdat alle identificatie doorzien is voor wat het is.
Totdat er totale aanvaarding is van alles zonder uitzondering.

Dus het is (of kan) een geleidelijk proces (zijn), geen plotseling onomkeerbaar inzicht?

[Patrick]

De afbouw van het zelfgevoel kan geleidelijk gaan tot alle houvast verdwijnt of ineens plaatshebben.
Het zien is onmiddelijk maar kan opnieuw vertroebelt worden door twijfel totdat die ook doorzien is.

Kijk steeds opnieuw naar de directe ervaring. Die is reëel, de rest is verhaal.