The Gate

LU is focused guiding for seeing there is no real, inherent 'self' - what do you understand by this?
That all is energy and "I am" (is) looking through a body-mind construction into this theater we call "the world". And that this "I am" is identifying with this false-self because of conditioning. (Somewhere there's a thought: I can say all the advaita words. But what the fuck does that mean. That I'm good at reading at reciting books. So: nothing)

What are you looking for at LU?
I would say "to see it". To "see" throught it. By "it" meaning the concept that thinks it is "self". Or may be check if I have "unseen" it. That might be a better description. There's nothing to find... It started with the "desire" for more efortless living I suppose. Less resistance, and more "releasing the tiller" (to speak with Jed). I think I get "it" on a intellectual level, but hey, what do I know. Maybe also check "where" I am in this so called process.. To see what my level of bullshit (still) is.
There has been a recent "experience" which I could describe best as "Emptiness watching". That was pretty interessting. But then suddenly the "commentator" is back again and the blabla and stories and hopes and claiming of experiences starts again. Although since I've read the Gatecrashers pdf book, a sort of "emptiness" is experienced. Still blabla, but not per se "owned" by a "me". So I'd like to "check" whether there is still hidden bullshit somewhere..

What do you expect from a guided conversation?
Focused questions to check if it is "seen". And maybe pointers to clean "myself" from subconcious programming which creates this fuzzy "thing" called "I" and all the stories about "I". But maybe that is party of the journey after seeing it. So: to check "where" I am in this so called "process"..
In march there is a satsang weekend that i wanted to attend. But I'm not really sure. There's this feeling that "I" should do the work first before going to lazy mode and ask a teacher. First do the work "myself" by "getting to the heart of this thing". Yes I can read the book and recognize things, but I have to do the work myself. And with that I could use some help (for the blind spots. And also to stay with the subject).
If there's something "I" "want" it would be "human adulthood" (At least: I think.. or maybe that is Jed speaking in my head..). To get rid of all the childish patterns that sometimes (very often) "steer" me in this life. in the end I feel like sometimes I'm "joking" myself around the REAL questions and though stuff, so a guide would be very helpfull for the last "push" (into the.. i don't know what..)

What is your experience in terms of spiritual practices, seeking and inquiry?
My "spiritual autolysis" started when in 2013 my coach mentioned "Jed mc Kenna" the "you don't exist" thing. That started the whole "search".
I read al the Jed Books, I am THAT (Nisargadatta), Tony Parsons, Ramana Maharshi, David Carse. I went to a satsang in 20-17, but I thought it was mainly "talking into space" ("Gelul in de ruimte" in Dutch), and I also feel that it is a bit "lazy". You ask, they answer..

On a scale from 1 to 10, how willing are you to question any currently held beliefs about 'self? 1

On a scale from 1 to 10, how willing are you to question any currently held beliefs about 'self?
Must be: 11

Hi "Stillekracht",

Hier zijn wat "spelregels":

1. Je post elke dag minstens een maal, al is het alleen maar om te laten weten dat je nog meedoet.
2. Ik ben geen (spirituele) leraar. Meer dan verwijzen kan ik niet doen. Jij kijkt totdat het 100% duidelijk is.
3. Over het algemeen zal ik vragen stellen, waarop jij onderzoekt, kijkt en zo eerlijk mogelijk antwoordt vanuit je directe beleving.
4. Antwoorden vereisen eenvoudige, ongekunstelde, eerlijke observatie. Er zijn geen goede of foute antwoorden.
5. Het beste zijn antwoorden vanuit de onmiddellijke ervaring (zintuiglijke waarnemingen en waargenomen gedachten). Uitgebreide analyses, mentale gymnastiek en filosofische verhandelingen houden de zaak alleen maar op.
6. Zet alle filosofieën, leringen, overtuigingen opzij gedurende dit onderzoek. Bezoek geen satsangs, ook niet op youtube. Als je aan meditatie of yoga doet, kun je daar gerust mee doorgaan.
7. Leer de quote functie te gebruiken. Zie hier voor instructies

Als je het nog niet hebt gezien, hier is een introductie in het engels en onze vrijwaring.



Als je kunt bevestigen dat je van bovenstaande kennis hebt genomen en dat het OK is dat ik je ga gidsen, dan kunnen we beginnen.

Lex

Dag Lex, ik heb kennis genomen van de spelregels en ik laat me graag door jou gidsen. Groet!

Dag Stillekracht, we gaan van start. Hoe zal ik je aanspreken?

That all is energy and "I am" (is) looking through a body-mind construction into this theater we call "the world"

En later zeg je: "nothing". Dus is wat ik hier quote iets uit je eigen ervaring, ervaar je het zo, of is het "geleend". Of allebei?

"Emptiness watching"

Dat is kennelijk een ervaring die komt en gaat en als ik hem goed herken samengaat met het ontbreken van gedachten. De wereld, inclusief lichaam, voelen en al het waargenomene verschijnt aan of in jou, de leegte. Klopt dat?


Bullshit en kinderachtigheid gaan we in dit proces niet aanpakken indien niet nodig. Als het een beetje meezit lost dat zichzelf allemaal op als de kurk (ik,ego) van de fles is. Alleen als er "bullshit" opkomt die je van het hier beoogde inzicht afhoudt zal ik je er op attent trachten te maken.


Je hebt veel gelezen. Handig is om dat allemaal te vergeten voor het moment en dit proces in te gaan met open mind: Ga er van uit dat dit niets met advaita te maken heeft. Vergelijk het met iemand die vliegtuigbouw heeft gestudeerd en nu wordt gevraagd om sportles te geven.


Persoonlijke nieuwsgierigheid: Bij wie ben je op satsang geweest?

Noem me maar Thomas, dat is wat minder gekunsteld :-)

En later zeg je: "nothing". Dus is wat ik hier quote iets uit je eigen ervaring, ervaar je het zo, of is het "geleend". Of allebei?

Het is een pointer (of quote) van Tony Parsons volgens mij. Dat is dus meer een intellectueel snappen. Dat alles wat "je" ziet "betekenis" krijgt via het filter van de geest. Daar worden alle waarnemingen gelabeld.

"Emptiness watching" Dat is kennelijk een ervaring die komt en gaat en als ik hem goed herken samengaat met het ontbreken van gedachten. De wereld, inclusief lichaam, voelen en al het waargenomene verschijnt aan of in jou, de leegte. Klopt dat?

Het verschijnt aan de leegte. Er is niet "iemand" die het ziet. Het IS er. Dat misschien nog meer een logisch snappen dan het permanent doorzien. Ik kan nog beredeneren dat het ogen en het brein zijn die zorgen dat er een logisch beeld verschijnt. Maar waar verschijnt DAT beeld dan in..

Daarnaast heb idd "ik" 1 keer een soort ervaring gehad die het best omschreven kon worden als "dat zijn wat er op dat moment was". Beter kan ik het niet zeggen.

Je hebt veel gelezen. Handig is om dat allemaal te vergeten voor het moment en dit proces in te gaan met open mind: Ga er van uit dat dit niets met advaita te maken heeft. Vergelijk het met iemand die vliegtuigbouw heeft gestudeerd en nu wordt gevraagd om sportles te geven.

Alles opnieuw en "fris" (met beginners ogen) bekijken dus.

Persoonlijke nieuwsgierigheid: Bij wie ben je op satsang geweest?

Bij Hans Laurentius. Zat er dus aan te denken om in maart naar Jan Koehoorn te gaan. die vind ik het meest "helder" en no-nonsense van alle satsang figuren in Nederland. Maar toen kwam dit op "mijn pad". Zelf eerst het "werk" doen leek me toch logischer (en tegelijkertijd was er ook de gedachte: doe ik het uit echte "nieuwsgierigheid" / drive, of ben ik hier mijn eigen "Advaita ervaringen/boeken kerstboom" nog meer mee aan het optuigen? Ik kan mn hele leven filmpjes kijken en boeken lezen en toch geen centimeter opschieten.

(De valkuil van een dik spiritueel Ego zit er ergens ook in merk ik.. Door al die zogenaamde "kennis" denken dat je het allemaal weet. Een soort subtiele ijdelheid.. Of een bezigheidstherapie om maar niet met de echte vragen van het leven te moeten dealen. Tsja, en wie stelt die vragen dan? Dat is uiteindelijk ook "programmering" door de omgeving)

Gisteren via Netflix de film Lucy gezien, waar in vogelvlucht het ontstaan van het Universum voorbij komt. Dan realiseer je je ook. Hoezo is er opeens "iemand" die ergens eigenaarschap van claimt. Alles is al die tijd gewoon "gebeurd". En dan is er opeens een gedachte constructie (het IK concept) die sommige zaken gaat claimen. Grappig eigenlijk..

Conceptueel heb ik niet zoveel moeite met deze materie. Het is meer dat "IK" zich roert als het gaat over verwachtingen omtrent werk, relatie. etc. De thema's van het "gewone leven" dus. Dus dat "IK" is een soort van "dwingende gedachte constructie". Een soort van ingebakken/in geprogrammeerde kaders hoe te leven. Want anders dan.. iets met buiten de boot vallen.. (geen idee of dit de juiste richting is, maar het komt nu even op..)

Hoi Thomas,

Hoezo is er opeens "iemand" die ergens eigenaarschap van claimt. Alles is al die tijd gewoon "gebeurd". En dan is er opeens een gedachte constructie (het IK concept) die sommige zaken gaat claimen.

Precies. Zo zit dat. Je begrijpt het. Nu nog zien. Dat is simpeler en dus moeilijker. Wat in de weg zit van het zien zijn allerlei verwachtingen. Laten we beginnen met te kijken welke verwachtingen je hebt en welke daarvan realistisch zijn.

Het is meer dat "IK" zich roert als het gaat over verwachtingen omtrent werk, relatie. etc.

Verwacht je dat dat niet meer gebeurt als je het IK concept volledig doorzien hebt?
Verwacht je dat voor dat doorzien diep psychologisch onderzoek nodig is, afpellen van lagen, doorzien van conditioneringen en onbewuste overtuigingen?
Of verwacht je juist dat door het inzicht al die schillen en conditioneringen als bij toverslag van je afvallen?

De valkuil van een dik spiritueel Ego zit er ergens ook in merk ik

Maak je je daar nou maar geen zorgen over. In Advaita kringen heeft men het wel over "de Getuige". Alexander Smit zei daarover:
"waar een getuige is, is een verdachte".

Ik kan mn hele leven filmpjes kijken en boeken lezen en toch geen centimeter opschieten.

Dat is een mooi inzicht. Zo komen we verder. :-)

Dus dat "IK" is een soort van "dwingende gedachte constructie". Een soort van ingebakken/in geprogrammeerde kaders hoe te leven. Want anders dan.. iets met buiten de boot vallen.. (geen idee of dit de juiste richting is, maar het komt nu even op..)

De anatomie van de IK-constructie is op zich niet iets waar we hier mee bezig gaan. Het gaat hier om te zien (zien,dus) dat die constructie niet de speler, de coach of zelfs maar het publiek is, maar hooguit alleen de commentator. Jan Koehoorn heeft het over "de ondertiteling".

iets met buiten de boot vallen..

De angst om er niet bij te horen? ben je bang dat dit inzicht je gaat vervreemden van anderen/de maatschappij/je vriendenkring/je relatie?



Verdere verwachtingen die je aanstipt:

pointers to clean "myself" from subconcious programming

En je zegt dan zelf: "But maybe that is party of the journey after seeing it."
Er zijn grofweg drie mogelijkheden:

1. De zelf-analyse, het deconditioneren gaat door of krijgt zelfs een boost en gaat vlotter, omdat het misverstand van "de doener" en "de verantwoordelijke" uit de weg geruimd zijn.
2. Alle interesse in zelf-onderzoek verdwijnt.
3. Iets tussen 1 en 2 in

to check "where" I am in this so called "process"

Goede vraag: Waar ben jij?



Als ik resumeer zijn je verwachtingen nogal gericht op het verbeteren van je functioneren in je dagelijkse leven en is je angst dat je juist vervreemdt. En je verdenkt jezelf vol met "bullshit" te zitten en dat die weg moet.
Klopt dat?


Wat voor verwachtingen heb je nog meer?
Leef je uit, wees niet bang voor de meest onrealistische verwachtingen, ook de bullshit is welkom in dit stadium.


En beantwoord ajb alle vragen.

Dag Lex, drukke dag vandaag.. Ik reageer morgenochtend even, met een "frisse" blik

Het is meer dat "IK" zich roert als het gaat over verwachtingen omtrent werk, relatie. etc. -
Verwacht je dat dat niet meer gebeurt als je het IK concept volledig doorzien hebt?

Waarschijnlijk draait het persoontje nog steeds zijn programmering. Gedachtes komen op, dingen gebeuren, emoties worden gevoeld. De "positie" is alleen anders. Het wordt gezien. Het is er. Maar het is van niemand. Dus ook geen drama.

Verwacht je dat voor dat doorzien diep psychologisch onderzoek nodig is, afpellen van lagen, doorzien van conditioneringen en onbewuste overtuigingen?

Dat idee krijg je wel als je kijkt naar het concept van "spirituele autolyse". Laat ik het zo zeggen: daar mee bezig zijn is niet "nadelig" voor het doorhebben dat er een "misverstand" is t.a.v. wie dat "ik" is.

Of verwacht je juist dat door het inzicht al die schillen en conditioneringen als bij toverslag van je afvallen?

Nee, dat verwacht "ik" niet. Die programmering zit in het "systeem". Ik kan me voorstellen dat je heel hard moet lachen, (wat ik ergens van binnen nu ook doe) om die idioterie van deze hele constructie. Het is een zelfgemaakt poppenkast..

Dus wat gebeurt er? Waarschijnlijk eerder de stappen die jij noemt:"

1. De zelf-analyse, het deconditioneren gaat door of krijgt zelfs een boost en gaat vlotter, omdat het misverstand van "de doener" en "de verantwoordelijke" uit de weg geruimd zijn.
2.Alle interesse in zelf-onderzoek verdwijnt.
3. Iets tussen 1 en 2 in

Maar wie zal het zeggen. Niemand..

"Je" kan niks doen. Alleen maar kijken.
Jezus... (Grappig hoe dit "proces" werkt. Actiever: Niet te vergelijken met een boek lezen)

De angst om er niet bij te horen? ben je bang dat dit inzicht je gaat vervreemden van anderen/de maatschappij/je vriendenkring/je relatie?

Vast niet. Mischien een "oprechtere"" verhouding die omgeving. Feitelijk verandert er niks. Alleen het "zien".

Goede vraag: Waar ben jij?

Nergens dus..
Het is als het liedje van Tame Impala: "let it happen".. (al suggereert dat ook dat "je" iets doet, mamelijk iets toestaan te gebeuren. Terwijl dingen gewoon gebeuren)

Wat voor verwachtingen heb je nog meer?
Leef je uit, wees niet bang voor de meest onrealistische verwachtingen, ook de bullshit is welkom in dit stadium.

Ik kan me een uitspraak van de moeder van een vriend herinneren die, toen ik een jaar of 18 was zei. "Maar wat wil je dan, groots en meeslepend leven ofzo"? Daar zit qua diepe behoefte wel een kern van waarheid in. (Wat me op allerlei reizen en buitenlandse werk-avonturen heeft gestuurd). Het zit meer op het thema "vrijheid". Dat heeft "me" wellicht ook deze kant op gedreven. Vrij zijn van "misverstanden".
En ook vrij zijn van "conditioneringen" die mensen ("mij") onnodig lang op eenzelfde plek houden, gedreven door een soort niet-bewuste angst voor het onbekende.
In het onbekende (de leegte) zit "echte" vrijheid".
Alleen: Deze persoon is niet vrij. Dat wat het ziet ("niks") alleen.
Dus feitelijk IS er alleen maar vrijheid. "Je" hoeft je er alleen maar aan over te geven

Hoi Thomas,

Dat ziet er helder uit allemaal.

Dus ook geen drama.

Dat is misschien wat optimistisch, maar waarschijnlijk wel minder en korter (en misschien heviger).

Laat ik het zo zeggen: daar mee bezig zijn is niet "nadelig" voor het doorhebben dat er een "misverstand" is t.a.v. wie dat "ik" is.

Ik zeg niet dat het een nutteloze bezigheid is, maar voor het inzicht dat het individuele ik een illusie is op zijn minst irrelevant. De enige ego-roerselen die hier interessant zijn, zijn verwachtingen en angsten omtrent de bij-effecten van dit proces/inzicht.

Nee, dat verwacht "ik" niet.

Waarom zet je "ik" tussen aanhalingstekens?

Het is een zelfgemaakt poppenkast

Hoezo "zelfgemaakt"?

Waar ben jij?

Nergens dus..

Zie je dat ook? Heb je bewust gekeken en gezien dat er nergens een centrum is wat je "ik" kunt labelen? Is er iets te vinden dat je "ik" of "Thomas" kunt noemen? Waar verwijst "Thomas" of "ik" naar?

een soort niet-bewuste angst voor het onbekende.

Dat is vaag. Hoe weet je dat er een angst is waar je je niet bewust van bent? En hoe kun je überhaupt bang zijn voor iets dat je niet kent? Waar ben je eigenlijk bang voor?

Waarom zet je "ik" tussen aanhalingstekens?

Waarschijnlijk uit een soort geveinsde wijsheid (ijdelheid) waaruit moet blijken dat ik de ik-constructie doorzien. Of dat zo is is de vraag..

Hoezo "zelfgemaakt"?

Nee dat klopt klopt niet idd, dan zou er "iemand" moeten zijn die dat heeft gemaakt. Het is er wel klaarblijkelijk.
In ieder geval poppenkast.
(Iedereen doet maar wat. En geeft daar achteraf betekenis aan. - al vraag ik me af of ik dat zie of dat ik dat uit een boekje heb..)

Zie je dat ook? Heb je bewust gekeken en gezien dat er nergens een centrum is wat je "ik" kunt labelen?

Bijv. vandaag merk ik dat de dingen gewoon "gebeuren". Soms is er energie en dan doe ik een hoop. Soms is er moeheid. Dan is er af en toe nog verzet door een gedachte (of overtuiging) die bijv. zegt "je moet wat doen".

Ik doe sinds december meditatie oefeningen met de "waking up app" van Sam Harris. Daar zit regelmatig een oefening bij waarin hij zegt" turn your attention around to the one who is watching". Dan is er niet echt iets te vinden. Behalve dan plaatjes over een brein of ogen. Maar verder.. Er is alleen datgene waar de aandacht naar uitgaat. Waar die aandacht vandaan komt? Of wat bepaald dat de aandacht naar dat blaadje aan die plant gaat? Geen idee? Het gebeurt.

Is er iets te vinden dat je "ik" of "Thomas" kunt noemen? Waar verwijst "Thomas" of "ik" naar?

Naar identificatie met verhalen uit het verleden en verlangens in de toekomst. Naar het "claimen" van ervaringen en resultaten. Het constante labelen van alles wat "gebeurt".
Thomas is de naam van dit lichaam/geest systeem, wat erop is geplakt door zijn ouders. Feitelijk is de naam een verzinsel. Een soort afspraak. Net als taal een afspraak / codering is om zaken te kunnen onderscheiden. Het is een storyline die "onderhouden" wil worden. Een gedachte-constructie, een concept. Een idee dus.
Zonder "verhaal" geen IK(idee). Het is drang naar aandacht, gezien worden.. Het gevoel te bestaan. Beetje het "strook" concept uit Transactionele analyse. Een "script" om te zorgen DAT er aandacht is.

Dat is vaag. Hoe weet je dat er een angst is waar je je niet bewust van bent? En hoe kun je überhaupt bang zijn voor iets dat je niet kent?

goed punt. Wat je niet kent, kunt je ook niet bang voor zijn inderdaad.
En als er angst is, dan wordt dat waargenomen. Punt.

Waar ben je eigenlijk bang voor?

Misschien is dat wel de angst. Dat al die verhalen "niks" blijken te zijn. Lucht.. Al je relaties en ervaringen niks waard. Niks is van mij. En daardoor ben "ik" ook niks waard.
Wat wellicht ergens ook klopt als dat "ik" een niet bestaand concept is. Dan is het onzinnig om dat "waarde" te geven.
Voelt een beetje als de "ondragelijke lichtheid van het bestaan" (om maar een klassieker aan te halen..)

Misschien is het ook angst voor verwachtingsloos leven, totale leegte. Nergens meer aan vast houden. Of niets om aan vast te houden. Geen idealen, geen verlangens, geen dromen (Het voelt alsof ik mezelf een beetje "naai" met deze route naar zelfvernietiging..).

En het moment dat deze zin getypt is weet ik dat ook dat een verhaaltje is.
Lijkt soms ook wel alsof ik met dit gedoe achter mijn eigen staat aanren.. Soms stopt het even.
en dan ga ik weer.. (Misschien omdat rennen voor het ik veiliger is dan stilstaan..)

In het "nu" zie ik dat er alleen maar een verhaal is van "mijn leven". Maar feitelijk is dat er niet. Er is alleen maar typende vingers, een lichaam, een kop thee, muziek. Sensaties in het lichaam als er tekst wordt getypt over het stukje "angst".
Meer niet.

(Ik: een interne radiozender en lichtkrant die constant het verhaaltje over "verleden/toekomst" uitzendt..)

Waar ik echt angst voor heb is het ongeleefde leven. Een leven in totale saaiheid en "mentale gevangenschap". Dat je aan alles (noem het levenslust, dat "het" stroomt) voelt dat je verder moet, maar blijft hangen in werk, relaties, woonplek omdat je bang bent voor het onbekende of angst voor afwijzing. Nog dieper is het angst voor de goot, dakloos zijn, verstoten worden. Niks hebben, en niemand zijn.

Hoi Thomas,

al vraag ik me af of ik dat zie of dat ik dat uit een boekje heb.

Het gaat er om of je het ziet. Maakt niet uit of je het uit een boekje hebt, van een guru gehoord of spontaan ingezien. Heb je moeite met zien of iets voor jou waar is/klopt? Hapert de "bullshit antenne" soms?

Klassiek in de Advaita traditie zijn er 3 criteria voor waarheid:
1. De heilige schriften (Bijbel, Vedanta, Baghavad Gita, Jed Mckenna, I am That, whatever)
2. De woorden van de guru (whoever that is to you)
3. De innerlijke waarheid.

Al deze drie moeten overeenkomen. Eigenlijk gaat het vooral om nummer 3 en zijn 1 en 2 een soort dubbel check.
Nummer 3 is prachtig omschreven door Swami Nikhilananda:
"A direct experience that destroys one's doubts and is followed by an inner reassurance and peace is the ultimate proof of Truth in the realisation of which both faith and reason play vital parts."

Iedereen doet maar wat. En geeft daar achteraf betekenis aan.

Kun je dat bij jezelf waarnemen/zien gebeuren?

Dan is er af en toe nog verzet door een gedachte (of overtuiging) die bijv. zegt "je moet wat doen".

Wordt dat al een beetje absurd?

turn your attention around to the one who is watching". Dan is er niet echt iets te vinden. Behalve dan plaatjes over een brein of ogen.

Goed gezien. Dat is het hele eieren eten.

Naar identificatie met verhalen uit het verleden en verlangens in de toekomst.

Wat is identificatie? Hoe werkt dat?
Kun je die identificatie en dat "claimen" een tijdje observeren, kijken hoe het eruitziet, welke gedachten/gevoelens ermee samenhangen en dat omschrijven?

Het gevoel te bestaan.

Op dat gevoel/besef is het hele ik-verhaal gebaseerd. Dat gevoel op zich klopt natuurlijk: Je bestaat; om dat te ontkennen moet je eerst bestaan. Het is het beroemde "I am" van Nisargadatta: Het meest subtiele wat er waar te nemen valt.

En daardoor ben "ik" ook niks waard.

Een of andere vorm van "ik ben niks waard" vinden we vaak ergens op de bodem van het ego. Meestal gecreëerd als conclusie na herhaalde afwijzing van een belangrijk persoon (ouder, leraar, vriend(in))

Er is alleen maar typende vingers, een lichaam, een kop thee, muziek. Sensaties in het lichaam als er tekst wordt getypt over het stukje "angst".

Prima staaltje onmiddellijke waarneming. Check: Is "alleen maar" een waardeoordeel? Of bedoel je dat je gewend bent dat "normaal" uit die sensaties een hele wereld wordt geschapen?

Lijkt soms ook wel alsof ik met dit gedoe achter mijn eigen staart aanren. Soms stopt het even.
en dan ga ik weer.

Nieuwe concepten hebben ruzie met oude concepten. Dan krijg je dat. Gaat over. Het moet zijn plek krijgen.

Waar ik echt angst voor heb is het ongeleefde leven. Een leven in totale saaiheid en "mentale gevangenschap". Dat je aan alles (noem het levenslust, dat "het" stroomt) voelt dat je verder moet, maar blijft hangen in werk, relaties, woonplek omdat je bang bent voor het onbekende of angst voor afwijzing. Nog dieper is het angst voor de goot, dakloos zijn, verstoten worden. Niks hebben, en niemand zijn.

Er is dus een verlangen naar verandering, maar ook een angst om het oude, vertrouwde veilige op te geven. Ik denk dat 99% van de mensheid dit herkent en nu ga ik even buiten mijn boekje en geef een mening: Heel veel mensen hebben werk waar ze niet achter staan, maar zijn bang voor armoede, verlies. Ik denk dat dat één van de grote oorzaken is van de ellende in de moderne maatschappij. Maar verder besef ik dat het enorme moed vereist om zekerheden op te geven.
Wat voor invloed verwacht je dat "zien dat er geen zelf is" heeft op je leven? Vooral wat betreft deze angsten.

Niks hebben, en niemand zijn.

Niks hebben raakt natuurlijk aan het overlevingsmechanisme. Maar wat is het probleem met niets zijn?

Kun je dat bij jezelf waarnemen/zien gebeuren?

Dat is idd ook het enige wat telt. Ik heb niks met iedereen te maken in dit proces.
Maar "Ik doe maar wat. En geef daar achteraf betekenis aan". Dat begin ik steeds meer te zien. Eten, drinken, slapen (dat is nog simpel, al weet ik vooraf niet waar ik trek in heb, dus 0 vrije wil hier). Ik maak dingen mee en dan wordt dat gelabeld als (bijvoorbeeld) zinvol, of betekenisvol (of niet). Alles is in een soort constant flow, en af en toe moet de geest daar even labels op plakken. Om "het" te claimen. De illusie van ik (en de doener).

Iedereen doet maar wat. En geeft daar achteraf betekenis aan.

Behoorlijk.. Het (valse-)ik kan gewoon niks doen eigenlijk. Zitten en de rit bewust meemaken. That's it..

Wat is identificatie? Hoe werkt dat?

Labels plakken op ervaringen, verhalen en de gedachtenstroom (de lichkrant) die voorbij komt. Het claimen daarvan. Labels + emotie. Dat maakt het zo'n taaie constructie.

Kun je die identificatie en dat "claimen" een tijdje observeren, kijken hoe het eruitziet, welke gedachten/gevoelens ermee samenhangen en dat omschrijven?

Ga ik doen

Een of andere vorm van "ik ben niks waard" vinden we vaak ergens op de bodem van het ego. Meestal gecreëerd als conclusie na herhaalde afwijzing van een belangrijk persoon (ouder, leraar, vriend(in))

Is dat nog relevant voor dit "proces", of gaat het erom te zien dat dat het is?

Check: Is "alleen maar" een waardeoordeel? Of bedoel je dat je gewend bent dat "normaal" uit die sensaties een hele wereld wordt geschapen?

"Alleen maar" impliceert dat er een soort teleurstelling is. Dat er een soort verborgen verwachting achter zit dat er "meer" zou moeten zijn.
Dit is wat het is. Het is te simpel voor woorden.
Er is alleen wat er is (wordt waargenomen)

Wat voor invloed verwacht je dat "zien dat er geen zelf is" heeft op je leven? Vooral wat betreft deze angsten.

het is heel paradoxaal: Ergens is er een verlangen naar verandering. Naar dat het stroomt. Voelt behoorlijk echt qua energie in het lijf. Ook zonder labels en duiding. Ok, toch een label: Als een fles champagne die ontkurkt gaat worden.
Met dat verlangen komt ook de neiging (gedachte) tot "controle nemen" op dat proces. Dingen te gaan forceren, doen. Vanuit de gedachte " ik moet iets doen". Maar alles wordt gedaan. Ik (het ocntrole mechanisme) kan me daar alleen maar aan overgeven. Wat komt dat komt zeg maar..
Dus ja, die angsten zijn ook gedachtes en overtuigingen. Wellicht wat "overgeprogrammeerd" door al die "Leef je mooiste leven" achtige zelfhelp berichten en boeken.
Onder de streep dus meer kunnen "zijn" met die angsten. zien dat het gedachten zijn. Er hoeft niks veranderd te worden. Meer ontspanning en zijn met wat is. Dat verlangen vind zijn weg wel.

Minder ongeloof. Minder oordelen. Of doorzien dat dat oordelen gebeurt.
Meer vertrouwen. Vertrouwen als een soort innerlijk "weten".
Er is levens energie die wordt geleefd via het ogenschijnlijke persoontje.

Maar wat is het probleem met niets zijn?

Ik zou het niet weten..


(By the way: dit is prachtig zo, dit proces. Dank daarvoor..)

Kan niet direct antwoorden.
Geen internet.
Hoop morgen.