Vraag me af wat oorzaak en gevolg is. En of er verband is. Misschien als je de gedachten niet serieus neemt (doe maar of er een vervelend programma op de radio is, dat je niet uit kunt zetten) zou het kunnen dat ze nog steeds dat deprimerende effect hebben, maar misschien ook minder of niet.
Ik heb depressies gehad en het niet geloven van de gedachtes maakte het gevoel niet minder, maar wel draaglijker.
Dan moet ik steeds mijn gedachten controleren, in dit geval; ze niet serieus nemen. Dat kan niet, want ik kan niet constant alert zijn en voorkomen dat ik gedachten serieus neem. Gedachten kunnen soms zo overweldigend binnen komen en me overnemen, boosheid bijvoorbeeld, dat het onmogelijk is ze niet serieus te nemen.
Op zich is dit niet waar het hier over gaat, maar indien dit het onderzoek in de weg zit zou je kunnen kijken naar The Work van Byron Katie.
Ik heb daar wel eens oppervlakkig naar gekeken, maar misschien is het de moeite waard daar wat dieper in te duiken.
Mooi dat dat helder is. Mijn diepe overtuiging was "Ik doe alles altijd verkeerd". Ook door Pappa's houding naar mij toe. Eenmaal doorzien verloor het zijn grip en was het wel grappig om het bewust uit te spelen. Als mijn vriendin mij weer iets verweet: "O, jee, wat oerstom van mij, sorry, ik doe het weer helemaal verkeerd"
Het lijkt alsof het doorzien op een verstandelijk niveau er wel is, maar dat de geconstrueerde persoonlijkheid deze lagen niet los wil laten. Via lichamelijke sensaties, voelbare vernauwingen, wordt het steeds bevestigd, Om die lichamelijke sensaties niet te willen voelen vermijd ik daardoor veel situaties. Dat is het Lex, het niet willen voelen van dat afschuwelijk gevoel.
Geloof je dat echt?
Nee, Het voelde gisteren alsof de bodem onder mijn voeten geslagen zou worden. dat ik in een vrij val naar beneden zou storten, maar .... ik zou nog steeds bestaan :)
WAT zou er ophouden te bestaan?
Deze constructie van de werkelijkheid opgebouwd uit beperkende gedachten
Wat zou er veranderen als je "afscheid nam van de gedachte"?
Met of zonder gedachte, in beidde gevallen besta ik, maar als ik afscheid van de gedachte neem zou ik meer ruimte zijn dan wanneer ik vasthou aan de gedachte.
En wat levert het vasthouden van die gedachte je nu op?
Eigenlijk levert het niets op. Het vasthouden aan de gedachte levert een soort schijnzekerheid op; zoiets van ik heb nu ongeveer 50 jaar geleefd met deze gedachte dus dan zal het één niet zonder de ander mogelijk zijn, dankzij dié gedachte leef ik. Ik besef dat dit onzin is.
KUN je afscheid nemen van die gedachtes? Heb je daar iets over te vertellen?
Dit is een lastige vraag. Kijk, de gedachte dat Sinterklaas echt is die komt niet meer in me op. Sinterklaas is volledig doorzien. Dus die gedachte 'is Sinterklaas echt?" komt niet meer langs. En dat is waarom de gedachte dat ik niet goed genoeg ben wél langs komt, het is niet volledig doorzien. Het trachten deze gedachte niet serieus te nemen zodat het wat minder hard binnenkomt vindt ik nog steeds een lapmiddel. Het beslissen om zomaar afscheid te nemen van de gedachten dat ik niet goed genoeg ben lijkt me niet mogelijk, de kans is erg groot dat deze gedachte terug blijft komen en steeds moet tackelen als zijnde 'niet waar'
Maar misschien dooft die gedachte dan wel uit na verloop van tijd ... ik weet het niet Lex, ik zou het uit moeten proberen.
