The Gate

What brings you to Liberation Unleashed?:
Een vriendin heeft me de link gestuurd. Ik ben vanuit interesse in haar, gaan meelezen. Voor ik er erg in had zat ik er zelf middenin en heb ik het proces als het ware al deels ondergaan.
Ik heb het idee/ krijg de indruk dat er veel voor me veranderd is maar zou het prettig vinden het samen met een gids te onderzoeken.
Ik was niet op zoek naar een “bevrijding” maar voel me wel heel erg bevrijd en zou dit stuk nog even wat expliciete aandacht willen geven om het zo volledig mogelijk te kunnen integreren en te onderzoeken of er nog vragen liggen.

What do you expect of the conversation on this forum?:
Ik hoop dat er iemand is die met me mee kan kijken hoe ver ik ben als het gaat om het loslaten van mijn verbondenheid aan mijn “ik”. Ik merk ontzettend veel verandering in het hier en nu. Ik hoop samen met een gids het meer eigen te maken en fundament te geven, aangezien ik het heb onderzocht doormiddel van een proces van een vriendin. En onderzoeken of er nog vragen liggen die belangrijk zijn om naar te kijken.

What is your background in terms of seeking and inquiry?:
Ik probeer altijd al te zoeken naar een manier om “zuiver” in het leven te staan maar wordt vaak overdonderd door het leven en het kost zo veel moeite! Ik heb yoga en meditatie in mijn leven, ben er als het ware mee groot geworden. Ik mis bijna altijd een bepaalde diepgang/ spiritualiteit, die ik zo nu en dan op verschillende manier (op)zoek, maar ik wordt vaak niet gegrepen of het verdwijnt weer. Meditatie blijf ik in periodes doen, maar blijft een worsteling: fysieke pijn, afleiding, vermoeidheid, weerstand....
Bij toeval loop ik tegen LU aan, omdat ik mee kijk met een vriendin. Ik was niet in het bijzonder op zoek, ook al was ik altijd een beetje op zoek, als ik er over nadenk.
De methode die ik via LU leer kennen lijkt zo veel meer “natuurlijk” en het voelt alsof het zo simpel is en DIT is wat ik altijd al zocht, zonder dat ik het wist. Een enorme opluchting is er over me gekomen de afgelopen dagen.

Hoi Lunamaya,

Ik wil wel graag met je meekijken!
Hoe kan ik je noemen? Lunamaya of iets anders?

Je zegt dat je je bevrijd voelt, veranderd. Bevrijd van wat, wat is er veranderd?

En wat verwacht je nog dat er kan/gaat veranderen door je gesprek hier op het forum?

Ben benieuwd!

Groeten,
Leonie

Hallo Leonie,

Wat fijn dat je dat wilt doen, ik heb er ontzettend veel zin in!
Ik probeerde geduldig te zijn, maar ik had zo’n zin te beginnen, dat dat soms moeilijk was, gelijk ook prima om naar te kijken. Mijn ongeduld 

“Hoe kan ik je noemen? Lunamaya of iets anders?”

Grappig hoe zo’n simpele, voor de hand liggende vraag gelijk al van alles bij me oproept. Ik probeer los te komen van mijn gehechtheid aan mezelf, dus als ik me bij mijn eigen naam laat noemen. Maar ja, hoe dan…?
Noem me maar Maya. Dat is 1 van de namen die me gegeven is bij mijn geboorte.

“Je zegt dat je je bevrijd voelt, veranderd. Bevrijd van wat, wat is er veranderd?”

De verandering die ik waarneem: rust. Rust bij de meeste dingen die ik doe. Een gejaagdheid lijkt weg te zijn gevallen.
Contact, met wat ik dan ook maar in mijn omgeving heb. Dit is erg merkbaar met dingen uit de natuur. De natuur is sowieso prachtig nu met alle kleuren, maar alles komt meer direct binnen. Ik ben er meer bij, ben minder met andere dingen in mijn hoofd als ik kijk. Zo had ik een innig moment met een vlinder en zag voor het eerst hoe prachtig zo’n beestje is, de haartjes over zijn hele lijfje, de oogjes… Alsof het allemaal scherper is. Om het plaatje compleet te maken legt het beestje ook nog z’n twee voorpootjes op mijn vinger als ik mijn hand naast hem leg.  Ik kan dan zo genieten, gewoon op dat moment. Alhoewel, ik neem het ook mee en denk er aan terug.
Maar ook materiele dingen als mijn sleutel in het slot doen, de geur van iets, de smaak. Het kauwen. Ik beleef het meer.

Contact met mensen (en dieren) is veranderd. Ik zie mensen op dat moment zoals ik ze voor me heb, zonder allerlei gedachtes eromheen. Ik kan er zijn en ben aanwezig op dat moment. Heb gesprekken. En luister en reageer vanuit het moment.
Waar ik tot voor kort best geplaagd werd door allerlei (niet overheersende maar wel constant aanwezige) angsten om iets niet goed te doen, de lat voor mezelf hoog legde om het wel goed te doen, ben ik daar helemaal niet mee bezig op het moment. Ik ervaar zo duidelijk dat er geen verkeerde reactie kan zijn als ik zuiver in het hier en nu reageer. Het kost geen moeite. Ik hoef daar niet over na te denken. Als er dan iets “niet goed”gaat, dan kan ik dat ook laten voor wat het is. Dan is dat dus niet goed gegaan. Daar leer ik van. Ik ga weer verder en blijf niet piekeren en malen en wat zou de ander denken en hoe had ik en waarom en etc. Hop weer verder. Volgende moment. Ik straf mezelf niet af.

Ik voel me eindelijk thuis in mezelf… ik ben van aard heel zacht, liefdevol, begrijp niets van oorlog, onrecht, etc. Maar nu pas kan ik dat leven. Ik voel me niet meer geremd. Het voelt nu ook echt, niet als een gedachte maar vanuit iets veel diepers.

Het kost geen moeite. Leven kost veel minder moeite. Ik kan contact maken, lief zijn, liefde ervaren, zonder moeite te hoeven doen.
Ik ben al heel lang op zoek naar een bepaald soort diepgang. Ik vind het wel eens, maar moet heel veel moeite doen. Bovendien, vraag ik me nu af in hoeverre ik het echt gevonden heb, nu ik weet hoe het ook kan.
Er is opwinding. Alles voelt zo echt en puur en bijzonder. Er zit een tikkeltje angst, om het kwijt te raken. Er zit een tikkeltje angst of het wel goed komt als ik dit laat gebeuren. Maar voornamelijk een opgewonden gevoel, dit is waar het om gaat!

Ik voel verbazing. Dat ik dit nu pas ontdek, terwijl ik toch ben groot geworden met veel mensen om me heen met veel interesse voor spiritualiteit, diepgang. Ik heb lessen genomen en gemediteerd, retraites gevolgd, gelezen, me in mezelf verdiept. Maar nooit heb ik door gehad dat dit bestond...
Gisteren besefte ik mij opeens dat ik het woord verlichting altijd verkeerd heb begrepen. Ik zag iemand voor me die “verlicht” was. Oplichtte, een aura om zijn/ haar hoofd, op een troon. Verheven zeg maar. Dat was niet alleen maar volledig buiten mijn bereik voor mijn gevoel, maar ook volkomen onwenselijk. Zo iets hoef ik niet te bereiken. Ik wil me niet verheffen.
En toen zag ik op eens wat het werkelijk was: een last van je schouders… Want dat is wat ik voel. Lichter… alles is lichter. Gedachtes zijn lichter. Mijn blik is lichter. Gevoelens zijn lichter. Ik zie opeens welke mensen in mijn omgeving dit duidelijk al (deels) hebben eigen gemaakt. Ik begrijp opeens hoe het kan dat het mij niet lukte om contact met hen te maken op de manier waarop zij dat met mij maakte. Ik zag hen het doen, en deed mijn best om het ook te doen… deed mijn best, maar zag het niet. Nu alles lichter is, lijkt het moeiteloos te gaan en is het zo’n thuiskomen! Dat brengt mij ook op de volgende vraag van jou:

“En wat verwacht je nog dat er kan/gaat veranderen door je gesprek hier op het forum?”

Ik denk en voel ontzettend veel. Heel veel en continue. Ik ben daar geloof ik ook aan gehecht.
Het verschil ten opzichte van eerst is dat ik minder terug of vooruit denk. Gedachtes die er nu zijn zijn meer in het hier en nu. Maar nog steeds veel. Bovendien voel ik veel. Ik voel veel positieve mooie en prettige gevoelens. Maar ook irritatie en angst kunnen me af en toe toch overspoelen (al is het op een hele andere manier als voorheen).

* Ik denk dat ik daarin nog verder kan komen, minder vast te houden aan mijn gedachtes/ gevoelens? Ik weet dat niet eens, maar heb het idee dat ik daar nog veel waarde aan hecht.

* Bovendien voelt het nog heel ijl. Ik heb het idee dat ik als cadeau opeens heel veel heb gezien, maar het voelt nog heel “los zand”. Het kan zo weer verwaaien (al kan ik me niet voorstellen dat ik het niet meer zie). Het mag steviger worden en meer eigen.

* Het stuk mezelf loskoppelen van mezelf vind ik nog moeilijk om te vatten. Ik heb het idee dat ik dit (deels) doe, anders zou het me immers ook niet lukken zo veel te ervaren op de nieuwe manier waarop ik het nu doe. Maar wanneer ik er over nadenk dan kan ik het nog niet goed bevatten. Wellicht als ik het persoonlijker kan maken, ik het beter begrijpen kan. Woorden kan vinden die bij me passen.

* Verder heb ik geproefd aan het gegeven de dood, sterven en mijn gehechtheid aan mijn leven en het leven van anderen. Ik voel ergens dat dat minder gewichtig wordt, maar denk daarin ook nog wat dieper te kunnen gaan. Dat zou ik fijn vinden, vanuit interesse. Misschien is dat wel iets voor later, voor na het gidsen.

Ik zou het ontzettend fijn vinden samen met iemand te kijken naar mijn weg in deze periode en hoe verder, hoe het eigen te maken. Ik hoop jij me daarbij kunt helpen en ben ontzettend blij met LU!

Liefs Maya.

Ha die Maya!

Wat een heerlijke veranderingen die je beschrijft!

Zoals ik het op dit moment zie zijn er twee 'verlichtingen'. Beiden contrastervaringen met 'verdonkering'.

1. Ervaring: Je ervaart, beleeft een vermindering of afwezigheid van een zelf als centrum van waarneming/controle. Grenzen tussen schijnbaar jou en niet jou vervagen en alles voelt meer één.
Dualiteit als ervaring lost op.
2. Inzicht: Je ziet glashelder (Het wordt gezien) dat die zogenaamde ik er niet is, anders dan als een terugkerende gedachte, concept, constructie. Dat is broodnuchter en supersimpel. Dualiteit als 'werkelijkheid' wordt doorzien.

Als ik je zo lees krijg ik de indruk dat je dat verlichtingsoort 1 in ieder geval zeker z'n ding doet als jou en dat je behoefte voelt aan iets meer van soort 2. Soort 1 komt en gaat, is een ervaring. Soort 2 is een blijvend snappen en maakt dat soort 1 niet meer 'gezocht' wordt. Correct me if I am wrong.

Ik pik een paar dingen uit je schrijfsels.

Ik probeer los te komen van mijn gehechtheid aan mezelf.

Hier lees ik tweeïgheid. Een IK die los probeert te komen van gehechtheid aan MEZELF.
Waar is de scheidslijn tussen die twee?
En waar zijn de twee delen van gemaakt? Wat is het verschil tussen de twee?

Contact, met wat ik dan ook maar in mijn omgeving heb.

Ook hier, tweeïgheid. Contact MET mijn omgeving.
Weet je zeker dat er sprake is van MET? En zo ja, waar loopt dan die grens? En wat creërt die grens?

Ik ervaar zo duidelijk dat er geen verkeerde reactie kan zijn als ik zuiver in het hier en nu reageer.

Hoe kan je ontsnappen aan het hier en nu? Waar zit de uitgang?

Ik voel veel positieve mooie en prettige gevoelens. Maar ook irritatie en angst kunnen me af en toe toch overspoelen (al is het op een hele andere manier als voorheen).

Toch?
Dat woordje lijkt te zeggen dat 'mooi en prettig' is hoe het zou moeten en 'irritatie en angst' erop wijzen dat het nog niet helemaal is hoe het hoort. Is dat zo?
Wat maakt dat dit zo is?

En wat is die 'andere manier dan voorheen' hoe irritatie en angst zich nu voordoen?

* Bovendien voelt het nog heel ijl. Ik heb het idee dat ik als cadeau opeens heel veel heb gezien, maar het voelt nog heel “los zand”. Het kan zo weer verwaaien (al kan ik me niet voorstellen dat ik het niet meer zie). Het mag steviger worden en meer eigen.

* Het stuk mezelf loskoppelen van mezelf vind ik nog moeilijk om te vatten. Ik heb het idee dat ik dit (deels) doe, anders zou het me immers ook niet lukken zo veel te ervaren op de nieuwe manier waarop ik het nu doe. Maar wanneer ik er over nadenk dan kan ik het nog niet goed bevatten. Wellicht als ik het persoonlijker kan maken, ik het beter begrijpen kan. Woorden kan vinden die bij me passen.

Eerst voelt iets als donker en is er een zoektocht naar 'verlichting' daarvan. Dan komt er soms een ervaring die 'verlichtend' voelt. Maar die verlichtende ervaring wordt uitgelegd binnen het interpretatiekader van dualiteit, van tweeïgheid. En dat is vaak het begin van nieuwe verdonkering. Een kwestie van woordgebruik eigenlijk, interpretatie. LU richt zich op het doorzien van zowel verlichtingservaringen als verdonkeringen.

Hoe lang geleden begon de verlichtende verandering die je beschrijft? Hebben we het over dagen, weken, maanden?

Groeten en veel plezier met je onderzoek!

Leonie

Hallo Leonie,

Dank je wel!

Gek genoeg lijkt het alsof ik sinds vandaag helemaal in mijn hoofd zit weer... Ik probeer eruit te komen, maar gaat moeilijk.

Ik ben tussendoor met je vragen aan de slag, maar het komt niet vanzelf. Waar ik gisteren een overtuiging voelde is nu alles onzeker en inderdaad weer donkerder aan het worden, troebel. Het volgt elkaar zo snel op! Het is een week geleden dat ik voor het eerst op jullie site heb gekeken. :)

Maar juist om bovenstaande heb ik het idee dat het goed is gegidst te worden. Het is zo ijl nog, en ik ben ervan overtuigd dat het meer kan gaan beklijven, fundament krijgen.

Hartelijke groet, Maya

Doe rustig aan Maya en schrijf wat er is. Daar kunnen we mee werken. Het hoeft niet perfect.
Liefs
Leonie

Hai Leonie,

Rustig aan vind ik moeilijk! Ik heb namelijk geproeft aan iets wat ik erg mooi vond, waar ik me totaal thuis voelde, en nu lijkt het alsof het weer door mijn vingers glipt...

Maar goed, ik ga in op je vraag te beschrijven wat er is. Misschien kan jij er wel meer mee dan ik :)

Het zien wat ik heb omschreven en de ervaring zijn van de afgelopen week. 6 dagen.

Als ik je zo lees krijg ik de indruk dat je dat verlichtingsoort 1 in ieder geval zeker z'n ding doet als jou en dat je behoefte voelt aan iets meer van soort 2. Soort 1 komt en gaat, is een ervaring. Soort 2 is een blijvend snappen en maakt dat soort 1 niet meer 'gezocht' wordt. Correct me if I am wrong.

Dit heb je volgens mij goed gezien. Het begrijpen/ doorzien verdwijnt af en toe. Sterker nog, doordat ik het beter probeer te begrijpen, verdwijnt ook het ervaren op de manier die zo verlichtend is.

Ik pik een paar dingen uit je schrijfsels.

Ik probeer los te komen van mijn gehechtheid aan mezelf.

Hier lees ik tweeïgheid. Een IK die los probeert te komen van gehechtheid aan MEZELF.
Waar is de scheidslijn tussen die twee?

Dat is een goede vraag…en heel lastig…

Ik geloof dat het hetzelfde is. Maar er zit wel een tweeigheid namelijk:
De IK die keuzes maakt.
Versus

De IK met het lichaam, de gedachtes en gevoelens en ervaringen die me overkomen, de gehechtheid aan deze gevoelens/ gedachten.
Deze IK lijk ik meer grip op te hebben gekregen. Ik kan gedachtes en gevoelens meer zien voor wat ze zijn en maak ze minder groot.

Maar degene die keuzes maakt, zoals de keuze om LU te doen, ik die ervaart, daar heb ik minder grip op, of minder begrip hoe het zit.
Daar zit dus een vreemd soort frictie...

IK… “ik” is moeilijk te definiëren met zekerheid. Ik heb niet scherp waar IK uit bestaat. Het differentiëren van IK en de omgeving. Ik voel immers dingen die verbonden zijn aan mijn lichaam, ik kan geraakt worden, aangeraakt. Ik ben degene die lichamelijk waarneemt.

Wat ik er vervolgens mee doe is wel duidelijk veranderd, de betekenis die ik eraan geef ook. Maar IK neem het nog wel waar. Voorheen eigende ik me het toe wat ik voelde, het werd groot en beheersend. Nu kan ik het labelen als: “gevoel”. “Gedachtes”, waarna het zo weer verdwijnt. Maar IK ben wel degene die die het labelen doet. Toch?

Ik heb het dus niet scherp, ik lees mijn eigen woorden en blijf het aanpassen, maar het brengt me niet dichterbij!
Ik geloof dat ik verantwoordelijk ben voor de keuzes die ik maak… En terwijl ik dit schrijf wordt ik verdrietig, omdat dit af staat van de ervaring die ik in de afgelopen dagen heb gehad. Het lijkt wel alsof ik het nu opeens niet meer zie, dat wat ik de afgelopen dagen voelde. Vandaag is anders… minder helder. Er ontstaat gelijk een soort milde paniek: kan ik het wel weer zien?! Nu ben ik opeens weer zo zeker dat ik NATUURLIJK verantwoordelijk ben voor mijn eigen keuzes... hoe heb ik anders kunnen denken. Dat iemand/iets anders verantwoordelijk is voor mij?

En waar zijn de twee delen van gemaakt? Wat is het verschil tussen de twee?

Ik heb ik dus nog niet helder. De scheiding zit hem dus niet zozeer in IK of MEZELF, maar wel in delen van het IK zoals ik hierboven heb beschreven.

Ook hier, tweeïgheid. Contact MET mijn omgeving.
Weet je zeker dat er sprake is van MET? En zo ja, waar loopt dan die grens? En wat creërt die grens?

Ook hier voelt het toch alsof iets in mij de omgeving waarneemt. Maar ja, ik hoor het mezelf zeggen “iets in mij”. Die kleine entiteit in mij? Nee die is er niet. Wat neemt dan waar? Mijn ogen, mijn gevoelens, mijn handen… etc.
Mijn omgeving is (als ik het heb over dingen en niet over mensen en dieren). Maakt geen contact met mij. Maar ik neem het waar. Ik laat het toe, zie het. Ervaar.

Ik ervaar zo duidelijk dat er geen verkeerde reactie kan zijn als ik zuiver in het hier en nu reageer.

Hoe kan je ontsnappen aan het hier en nu? Waar zit de uitgang?

Ik heb niet het idee dat ik voor het “hier en nu moet ontsnappen”. Het is er gewoon, elk moment. Dat is het. Meer is er niet. Ik kijk, observeer, reageer. Alleen wie reageert…?
Alle gedachtes en gevoelens eromheen zijn er. En gaan weer. Ik kan ze louter ervaren. Vervolgens reageren vanuit het hier en nu. Hoe meer gedachtes en gevoelens ik eromheen toe laat, hoe ingewikkelder ik het maak en dat kan me in zijn houdgreep nemen, dat weet ik. Maar dat is nu niet aan de orde.

Ik voel veel positieve mooie en prettige gevoelens. Maar ook irritatie en angst kunnen me af en toe toch overspoelen (al is het op een hele andere manier als voorheen).

Toch?
Dat woordje lijkt te zeggen dat 'mooi en prettig' is hoe het zou moeten en 'irritatie en angst' erop wijzen dat het nog niet helemaal is hoe het hoort. Is dat zo?
Wat maakt dat dit zo is?

Ja, dat is waar. Daarmee suggereer ik dat irritatie en angst er niet bij horen, terwijl ik me realiseer dat alle gevoelens en gedachtes gewoon “zijn”. Ik heb een aanname dat het allemaal lichter wordt. Zo ervaar ik het ook. Maar dat betekent niet dat de moeilijke dingen van het leven er niet meer zijn, alleen de ervaring en de betekenis die ik eraan geef verandert. Dat betekent niet dat gevoelens er niet meer zijn. Het is prima dat ze er zijn.

En wat is die 'andere manier dan voorheen' hoe irritatie en angst zich nu voordoen?

De andere manier bedoel ik dat ik veel meer ging wikken en wegen. Ik voel irritatie: waar komt dat vandaan, hoe moet ik reageren, dit is “fout/ goed”.
Nu: de reactie die ik heb is reageren op de ervaring van dat moment.

Eerst voelt iets als donker en is er een zoektocht naar 'verlichting' daarvan. Dan komt er soms een ervaring die 'verlichtend' voelt. Maar die verlichtende ervaring wordt uitgelegd binnen het interpretatiekader van dualiteit, van tweeïgheid. En dat is vaak het begin van nieuwe verdonkering. Een kwestie van woordgebruik eigenlijk, interpretatie. LU richt zich op het doorzien van zowel verlichtingservaringen als verdonkeringen.

Dit lijkt nu bij mij aan de orde. Blijkbaar ben ik door het te gaan interpreteren (om het beter te kunnen begrijpen) de boel weer donkerder aan het maken, ik verlies de grip erop. Daar waar ik gisteren (zo snel volgt het zich dus op) nog echt kon ervaren zonder te benoemen, heb ik het idee dat ik nu weer in het duister tast!
Ik heb wel vertrouwen dat het weer zal komen, maar voel me nu een beetje onnozel. Het leek zo duidelijk en zeker, en waar is het nu?

Ik heb ook het idee dat het een warrig verhaal is geworden, ik merk dat ik nu de grip niet heb op mijn LU. En ik mis het nu al ;)
Ik hoop zo op wat handvatten om het weer te kunnen gaan ervaren..., ik wil zo graag verder waar ik was, niet terug waar ik vandaan kom. Dat ken ik en ik ben echt wel klaar om verder te gaan!

Ik hoop dat je er wat mee kunt, en heel veel dank en waardering voor je aandacht!

Liefs Maya

Hallo Maya,

Ik pik er weer een paar dingen uit. Als ik aan dingen voorbij lijk te gaan die voor jou essentieel zijn, dan ga ik ervan uit dat je erop terugkomt.

Sterker nog, doordat ik het beter probeer te begrijpen, verdwijnt ook het ervaren op de manier die zo verlichtend is

Ik hoop zo op wat handvatten om het weer te kunnen gaan ervaren...

Er zijn 2 dingen die ik niet sterk genoeg kan benadrukken.

1. Is dat we hier niet op zoek zijn naar een ervaring. Ervaringen komen en gaan. Fijne, lichte ervaringen, donkere oncomfortabele ervaringen. Je bent niet alleen in het willen vasthouden en doen terugkeren van een verlichtende ervaring :-) Die plek is overbevolkt. Ik ken hem ook van binnen en buiten en hij kan nog steeds in milde vorm langskomen soms (na vier jaar), zo diep geconditioneerd zit ie. Dat zoeken, dat verlangen is tegelijk de gevangenis en de drive die je zal doen zien dat er nooit een gevangenis was.

Waar ik je naartoe wil bevragen is een simpel zien.
Zie je deze letters? Ja?
Nou kijk OP DEZELFDE MANIER de andere kant op. Waar is de IK die dat kijken lijkt te doen? Hoe ziet die eruit, waar is zij van gemaakt? Waar lopen haar grenzen?

Heb je de disclaimer gelezen? http://www.liberationunleashed.com/nati ... f=4&t=2109 (helemaal onderaan)
Roept het iets in je op?


Het tweede ding wat ik wil benadrukken is dit:

2. Dit simpele zien bereik je niet door begrijpen, geloven, denken, beredeneren, betekenis toekennen, definiëren.

Ik zie dat ik zelf wat verwarrende termen naar je toe heb gegooid over interpretatie en snappen. ZIEN is een betere term. Ik lees heeeel veel begrijpen, geloven, denken, beredeneren, betekenis toekennen en definiëren in wat je schrijft. Ik kan bijna alles quoten. Daar is niks is mee. In de zin dat het handig is dat het zichtbaar wordt, want dan kunnen we eruit weg sturen. Het staat namelijk in de weg van ZIEN en KIJKEN. En dat hebben we nooit geleerd als het gaat om ons zelf.

Nu ben ik opeens weer zo zeker dat ik NATUURLIJK verantwoordelijk ben voor mijn eigen keuzes... hoe heb ik anders kunnen denken.

ok, keuzes.
KIJK tijdens een paar alledaagse keuzemomenten eens goed naar hoe dat verloopt en wie/wat dat doet. Koffie of thee zetten, nu al de deur uit of toch nog even .. , welke kleren aan te trekken.

Die IK, is die aanwezig voor, tijdens of na het kiezen? Of allemaal? En waar huist die?

Groeten,
Leonie

Haha, hebbes! Balletje gevangen. Ik kom later terug op je reactie, maar wilde je voor nu laten weten dat hij is aangekomen!

Er is waarneming, o.a. het lichaam wordt waargenomen. Waarbij het lichaam (onder andere) een instrument is om te kunnen waarnemen. WE nemen waar. Ervaren. Er is geen IK die bestuurd. Thats it… En wie dan wel en waarom etc, dat is voor later.

Thanks, thanks, thanks!

Ik kom er uitgebreider op terug, nu eerst weer terug naar de basis: waarnemen en ervaren en niet proberen te controleren. Laten gebeuren en aanschouwen.

Hahaha nice!

Maar wie of wat zou proberen te controleren of laten gebeuren en aanschouwen?

Even een kort berichtje om te laten weten dat ik onverwachts erg in beslag genomen ben door eea.
Ondertussen veel bezig met LU ik heb er veel aan!
Zo gauw er ruimte is, ga ik reageren op je laatste berichten en verslag doen van de LU van de afgelopen periode.

Liefs Maya

Hallo Leonie,
Hier mijn schrijfsels over je vragen en de afgelopen dagen.

1. Is dat we hier niet op zoek zijn naar een ervaring. Ervaringen komen en gaan. Fijne, lichte ervaringen, donkere oncomfortabele ervaringen. Je bent niet alleen in het willen vasthouden en doen terugkeren van een verlichtende ervaring :-) Die plek is overbevolkt. Ik ken hem ook van binnen en buiten en hij kan nog steeds in milde vorm langskomen soms (na vier jaar), zo diep geconditioneerd zit ie. Dat zoeken, dat verlangen is tegelijk de gevangenis en de drive die je zal doen zien dat er nooit een gevangenis was.

Dit is duidelijk voor me. Ik ben ook niet op zoek naar “een “ ervaring. Wel waren die eerste dagen zo bijzonder en intens dat ik daar naar terug verlangde. Ik begrijp nu wel dat het vaak veel subtieler aanwezig is, maar wel op een heel fundamenteel niveau.
Ik zie de golvende bewegingen en ik begrijp je aanwijzing.

Waar ik je naartoe wil bevragen is een simpel zien.
Zie je deze letters? Ja?
Nou kijk OP DEZELFDE MANIER de andere kant op. Waar is de IK die dat kijken lijkt te doen? Hoe ziet die eruit, waar is zij van gemaakt? Waar lopen haar grenzen?

Deze vraag maakte het inderdaad gelijk weer duidelijk. Er is zien, waarnemen. Dit is nog wel het meest ingewikkelde stuk, maar ik heb het idee dat ik er nu niet te lang over na moet denken omdat ik dan weer in de fuik stap. Ik ga gewoon de woorden laten stromen. Eens kijken of er iets zinvols uit komt. Er worden woorden gezien, er zijn ogen die zien. Deze horen bij het lichaam waar “ik” signalen van opvang die een ander niet opvangt. Als ik op een mier ga staan voel ik geen pijn. Als een ander op mijn voet gaat staan voelt het lichaam waar een zeker bewustzijn waar ik mee in contact sta dat. Het bewustzijn waar ik mee in contact sta is onder andere verbonden aan het lichaam. Het lichaam is het instrument om waar te kunnen nemen, zowel intern al extern. Maar ik realiseer me al te goed dat ik niet mijn lichaam ben.

Daarnaast is het stuk keuzes maken hierbij belangrijk. Ben ik het die een keuze maak? Ik geloof niet dat ik daar controle over heb. Er is iets die maakt dat ik ervaar. Het gebeurd. Dus IK kies er niet voor de andere kant op te kijken. Wanneer die letters gelezen worden door mijn ogen draai ik voor ik het besef mijn hoofd en kijk de andere kant op. Ook al denk ik dan dat ik de beslissing maak, dat is een illusie. Ik kan het observeren, zien, waarnemen. Maar wie beslist, controleert? Dat is niet ik. Ik ervaar wel en er is bewustzijn. Zowel verbonden aan dit lichaam, als op een andere manier.

Heb je de disclaimer gelezen? viewtopic.php?f=4&t=2109 (helemaal onderaan)
Roept het iets in je op?

Enter into this process if you are ready and willing to question all your beliefs and assumptions about awakening, if you are ready to face your fears, and if you prefer truth to comfortable lies. Do not enter if your goal is to fix the parts of your life that you think are broken, to embark on a self-improvement project, or to gain some kind of spiritual certification. Spiritual tourists will be taken to the the airlock and launched into deep space.

Dit roept bij mij vooral de vraag op of jij daar twijfels over hebt :) . Zelf heb ik daar geen twijfels over. Van mij mag de hele boel op de kop worden gegooid al ervaar ik dat niet zo, ik geloof dat het alleen maar goed kan zijn en dat ik er vollediger van wordt. Ik ben en was niet echt op zoek toen ik hier belanden, rolde er in. Maar heb wel het idee dat ik er klaar voor ben. Er zijn altijd dingen die geheeld kunnen worden, maar dat is niet mijn uitgangspunt om hier te komen. Ik ben oprecht geraakt en geboeid en voel me aangetrokken. Ik zie dit ook bevestigd in het proces wat ik doormaak.

Het tweede ding wat ik wil benadrukken is dit:

2. Dit simpele zien bereik je niet door begrijpen, geloven, denken, beredeneren, betekenis toekennen, definiëren.

Ik zie dat ik zelf wat verwarrende termen naar je toe heb gegooid over interpretatie en snappen. ZIEN is een betere term. Ik lees heeeel veel begrijpen, geloven, denken, beredeneren, betekenis toekennen en definiëren in wat je schrijft. Ik kan bijna alles quoten. Daar is niks is mee. In de zin dat het handig is dat het zichtbaar wordt, want dan kunnen we eruit weg sturen. Het staat namelijk in de weg van ZIEN en KIJKEN. En dat hebben we nooit geleerd als het gaat om ons zelf.

Ik merk dit inderdaad ook. Alle vragen waar ik voor moet gaan zitten, halen me weer uit een bepaald soort flow.
De afgelopen dagen heb ik dan ook in verschillende wat uitdagende situaties geprobeerd te kijken, kijken, kijken. Af en toe een gesprek (intern of extern) maar vooral ervaren en kijken. Dat helpt. Wat loopt het allemaal soepel (al zijn de situaties dat vaak verre van). Wat een rust.

Dit stuk lijkt toch weer prima te gaan. Ik merk enorme veranderingen ten opzichte van voorheen. Kern is geloof ik wel dat ik rustig ben. Er is vertrouwen. En er is rust als dat vertrouwen er mag zijn. Zo gauw ik te veel ga beredeneren wordt de rust verstoord en ervaar ik minder.

Nu ben ik opeens weer zo zeker dat ik NATUURLIJK verantwoordelijk ben voor mijn eigen keuzes... hoe heb ik anders kunnen denken.

ok, keuzes.
KIJK tijdens een paar alledaagse keuzemomenten eens goed naar hoe dat verloopt en wie/wat dat doet. Koffie of thee zetten, nu al de deur uit of toch nog even .. , welke kleren aan te trekken.

Die IK, is die aanwezig voor, tijdens of na het kiezen? Of allemaal? En waar huist die?

Er is geen ik aanwezig die kiest. Het maken van de keuze gebeurd. Hoe meer vertrouwen in de flow, hoe makkelijker keuzes tot stand lijken te komen.
Nog een belangrijke observatie is dat ik merk dat wanneer er iets niet helemaal goed gaat (ik een “verkeerde keuze” heb gemaakt) ik heel rustig blijf. Dan is dat dus zo. Hop, weer verder.

Verder is er veel genieten waar te nemen, veel waardering en verwondering.

Voor nu,

Liefs Maya

Hé Maya!
Ik ging maar eens kijken want hoorde niks en wou je vragen wat er gaande was en zie nu dat je al gereageerd hebt! Geen mailtje gehad deze ronde.
Mijn reactie komt eraan vandaag.
grtz
Leonie

Ha Maya,

Fijn dat je me had laten weten dat je even anderzins bezet was. Jammergenoeg had ik dat dus even gemist;-)

Anyway, daar gaan we weer.


Deze vorm van beschrijven:

Er worden woorden gezien,

is een heel andere dan deze:

er zijn ogen die zien. Deze horen bij het lichaam waar “ik” signalen van opvang die een ander niet opvangt. Als ik op een mier ga staan voel ik geen pijn. Als een ander op mijn voet gaat staan voelt het lichaam waar een zeker bewustzijn waar ik mee in contact sta dat. Het bewustzijn waar ik mee in contact sta is onder andere verbonden aan het lichaam. Het lichaam is het instrument om waar te kunnen nemen, zowel intern al extern. Maar ik realiseer me al te goed dat ik niet mijn lichaam ben.

Zie je het verschil? En zo ja, wat is dat dan?

Daarnaast is het stuk keuzes maken hierbij belangrijk. Ben ik het die een keuze maak? Ik geloof niet dat ik daar controle over heb. Er is iets die maakt dat ik ervaar. Het gebeurd. Dus IK kies er niet voor de andere kant op te kijken. Wanneer die letters gelezen worden door mijn ogen draai ik voor ik het besef mijn hoofd en kijk de andere kant op. Ook al denk ik dan dat ik de beslissing maak, dat is een illusie. Ik kan het observeren, zien, waarnemen. Maar wie beslist, controleert? Dat is niet ik. Ik ervaar wel en er is bewustzijn. Zowel verbonden aan dit lichaam, als op een andere manier.

Dit klinkt soms alsof je een 'ik' heb gevonden, die weliswaar geen keuzes maakt en niet de controle heeft, maar wel een ik. Is dit zo? En zo ja, wat/wie/waar is die ik?

En wie/wat/waar is de ik die het kan observeren, waarnemen, ervaren?

De afgelopen dagen heb ik dan ook in verschillende wat uitdagende situaties geprobeerd te kijken, kijken, kijken. Af en toe een gesprek (intern of extern) maar vooral ervaren en kijken. Dat helpt. Wat loopt het allemaal soepel (al zijn de situaties dat vaak verre van). Wat een rust.

Heerlijk :-)
Ik raak er met een diepe zucht helemaal ontspannen van :-)

Er is geen ik aanwezig die kiest. Het maken van de keuze gebeurd. Hoe meer vertrouwen in de flow, hoe makkelijker keuzes tot stand lijken te komen.
Nog een belangrijke observatie is dat ik merk dat wanneer er iets niet helemaal goed gaat (ik een “verkeerde keuze” heb gemaakt) ik heel rustig blijf. Dan is dat dus zo. Hop, weer verder.

Yes, het maken van keuzes gebeurt gewoon. Net als alles.

We intepreteren het leven vanuit de 'ik-vorm' terwijl de 'er-gebeurt-vorm' misschien wel beter de werkelijkheid beschrijft.
Hier is een entertaining oefeningetje.

Schrijf nu, terwijl je achter je computer zit om te reageren, eens op wat er gaande is, eerst in de ik- vorm, dan in de - er gebeurt-vorm. De er gebeurt-vorm is een beschrijvende vorm met (iets)minder interpretatie. Bv, als ik dit nu doe: Er is zien van de bewegende cursor. Niet zo goed weten wat te schrijven. Er is knorren van de maag en een lichte pijn in de rug.

Laat eens weten wat het verschil in beleving is bij de twee stukjes die je schrijft.

Er is trouwens in mijn ogen niks mis met praten, schrijven en denken in de ik-vorm. Het kan interessant zijn om er eens mee te spelen.

En als je nog eens zo'n er-gebeurt of er-is stukje zou schrijven over wat er op dit moment gaande is, maar dan teruggebracht to het uiterste minumum van labellen en interpreteren, hoe zou dat klinken/eruit zien?

Lees je graag weer!
Leonie

Hoihoi Leonie,

Ik heb je stuk gelezen. Gelijk daarop kwam er een zeer helder moment. Het lijkt me goed op dit moment, in het schrijven in ieder geval, even "het zelf" te laten voor wat het is, ik denk dat het het proces helpt op dit moment.

Wat onwennig, maar daar gaat ie:

Hieronder zal worden beschreven wat in het heldere moment werd waargenomen.
Er werd door de ogen naar de handen gekeken. De nagels. De nagels werden aangeraakt. Bevoeld. Evenals er voor de dieren en kinderen in huis gezorgd moet worden, wordt er voor dit lichaam gezorgd. Er was begrip dat het lichaam verzorging nodig had.

De volgende gedachte komt daarbij op: Het zou ondoenlijk zijn ervaring van alles te hebben (meerdere personen/ dieren/ objecten). De ervaring van dit lichaam is dan ook uniek daarop kan worden geconcentreerd. Dat wil niet zeggen dat de verantwoordelijkheid voor dit lichaam meer is dan de verantwoordelijkheid voor andere dingen.
Wel kan deze verantwoordelijkheid dieper gaan omdat er meer diepte in zit vanwege de ervaring en beleving gekoppeld aan dit lichaam, zoals pijnbeleving en andere gevoelens en gedachtes.
Er is een neiging het lichaam toe te eigenen vanwege de rijkere ervaring. Er is een neiging de ervaringen, gedachtes en gevoelens toe te eigenen omdat ze ervaren worden.

Na bovenstaande ervaring en inzicht, zijn er gevoelens van afkeer waar te nemen. De gedachte komt op: Het lichaam is dus slechts een object om te verzorgen… al die jaren is het verzorgd alsof het iemand was, maar het blijkt niet meer dan een object te zijn, om te verzorgen, er wordt gebruik van gemaakt, het kan gebruikt worden om waar te nemen, te volgen… Niet goed zorgen voor dit lichaam heeft verder weinig invloed, wel ongemakken die worden waargenomen. Het maakt "in the bigger picture of things" niet uit… Deze gedachte roepen verdrietige gevoelens op. Het gebruiken van taal die het zelf ontkent roept ontvreemding op.

Maar er is ook opluchting waar te nemen, dat het helder is dat dit de manier is om los te kunnen komen van het zelf. Dit was immers het doel. En het is eerlijk. Oprecht, waar.

Deze vorm van beschrijven:

Er worden woorden gezien,

is een heel andere dan deze:

er zijn ogen die zien. Deze horen bij het lichaam waar “ik” signalen van opvang die een ander niet opvangt. Als ik op een mier ga staan voel ik geen pijn. Als een ander op mijn voet gaat staan voelt het lichaam waar een zeker bewustzijn waar ik mee in contact sta dat. Het bewustzijn waar ik mee in contact sta is onder andere verbonden aan het lichaam. Het lichaam is het instrument om waar te kunnen nemen, zowel intern al extern. Maar ik realiseer me al te goed dat ik niet mijn lichaam ben.

Zie je het verschil? En zo ja, wat is dat dan?

Ja, hier is duidelijk verschil waar te nemen.
Bij de eerste optie wordt het puur beschreven. Bij de tweede komt er toch een soort van IK. Ondanks dat er geprobeerd wordt deze IK niet zo persoonlijk te maken, blijft hij aanwezig. Het is in ieder geval voor de lezer onduidelijk wat de betekenis van de IK is. En er is nu ingezien dat het ook daadwerkelijk onduidelijk was.

Daarnaast is het stuk keuzes maken hierbij belangrijk. Ben ik het die een keuze maak? Ik geloof niet dat ik daar controle over heb. Er is iets die maakt dat ik ervaar. Het gebeurd. Dus IK kies er niet voor de andere kant op te kijken. Wanneer die letters gelezen worden door mijn ogen draai ik voor ik het besef mijn hoofd en kijk de andere kant op. Ook al denk ik dan dat ik de beslissing maak, dat is een illusie. Ik kan het observeren, zien, waarnemen. Maar wie beslist, controleert? Dat is niet ik. Ik ervaar wel en er is bewustzijn. Zowel verbonden aan dit lichaam, als op een andere manier.

Dit klinkt soms alsof je een 'ik' heb gevonden, die weliswaar geen keuzes maakt en niet de controle heeft, maar wel een ik. Is dit zo? En zo ja, wat/wie/waar is die ik?

Precies. Dit is inderdaad wat er gebeurd is. Het is losgekoppeld van de verantwoordelijkheid, er is doorzien dat er niet iemand is in het lichaam die de keuzes maakt. Maar er is nog een deel wat denkt dat er een IK is die observeert. Dit is nu doorzien. Maar hij ligt duidelijk nog op de loer. Er wordt gezien dat zo gauw er gebruik wordt gemaakt van de term “IK” er een bepaalde gehechtheid ontstaat. Ook al wordt het slechts zoals hierboven als quote gebruikt! Daarom lijkt de keuze het geen gebruik maken van de IK term een goede keuze. Het helpt om in contact te blijven met het “geenzelf”.

En wie/wat/waar is de ik die het kan observeren, waarnemen, ervaren?

Die is er dus alleen in de gedachte! Het is een illusie dat er een IK is die dat doet. Er is een lichaam dat wordt waargenomen, dit lichaam maakt het op dit moment mogelijk dat er wordt geobserveerd, er wordt omgeving waargenomen en ervaren vanuit het perspectief van dit lichaam. Het had wellicht ook een ander lichaam kunnen zijn, of een plant of een dier maar dat is niet duidelijk.

We intepreteren het leven vanuit de 'ik-vorm' terwijl de 'er-gebeurt-vorm' misschien wel beter de werkelijkheid beschrijft.
Hier is een entertaining oefeningetje.

Schrijf nu, terwijl je achter je computer zit om te reageren, eens op wat er gaande is, eerst in de ik- vorm, dan in de - er gebeurt-vorm. De er gebeurt-vorm is een beschrijvende vorm met (iets)minder interpretatie. Bv, als ik dit nu doe: Er is zien van de bewegende cursor. Niet zo goed weten wat te schrijven. Er is knorren van de maag en een lichte pijn in de rug.

Laat eens weten wat het verschil in beleving is bij de twee stukjes die je schrijft.

Er is de indruk dat bovenstaande duidelijkheid geeft hierover, maar hieronder zal de oefening nog specifiek worden gedaan:

Ik doe deze oefening als laatste. Ik ben klaar met het schrijven. Ik voel me wat onwennig gebruik te maken van de ik. Het was eigenlijk wel lekker dat niet te doen. En nu ik het wel doe, voel ik me er er minder verbonden mee. Al moet ik minder nadenken. Ik heb dus allerlei gedachtes. Ik vraag me af of ik niet aan het afdwalen was. Maar ik kies ervoor de woorden te laten staan. Ik voel mijn vingers over het toetsenbord gaan en zie hoe ze op en neer gaan. Ik zie een ring opschijnen en terwijl ik typ zie ik de foto van het LU op de achtergrond. Ik hoor en zie de poes vanuit mijn ooghoek zich likken. Ik draai mijn hoofd om om te kijken of ik dat goed heb gedacht en het blijkt onjuist, ze likt haar broertje.

------versus--------

Er zijn vingers die over het toetsenbord gaan. Letters komen verkeerd en worden weer gewist. Een gedachte komt op en wordt gezien. (De gedachte is zullen de vingers de vergissing wissen of laten staan).
Er worden nog haakjes geplaatst om de laatste opmerking een dwaling was van het beschrevene. Er komt weer een gedachte. Er wordt gezien dat “de man” de geliefde (hoe moet dit worden omschreven? wordt er nu gedacht) aan tafel zit en achter zijn computer zit. Hij staat op en pakt een boek. Er wordt gezien dat hij de keuken in loopt. Een gedachte komt op. Er ontstaat de vraag of dit niet en heel saai en onpersoonlijk stuk wordt. Vingers worden gevoeld, er is pijn waar te nemen.

En als je nog eens zo'n er-gebeurt of er-is stukje zou schrijven over wat er op dit moment gaande is, maar dan teruggebracht to het uiterste minumum van labellen en interpreteren, hoe zou dat klinken/eruit zien?

[/quote]

De oranje kat likt de slapende grijze kat. Er wordt getypt. Er wordt een lichaam waargenomen op een bank. Er wordt regen gehoord. Er komt een vraag op. Er is gevoel waar te nemen. Er wordt ervaren dat het saai is.



Het schrijven is klaar. Er is nieuwsgierigheid over het verloop. Er is een indruk dat het weer een laag dieper is gegaan. Maar er is ook een gedachte zichtbaar dat dit zal moeten blijken.
Terugkijkend is er vandaag een omslagpunt geweest. Er was sprake van een verbondenheid aan het IK. Deze is door het lezen van de tekst van Leonie doorzien. Door na de tekst te lezen, te kijken naar het lichaam van het zogenaamde IK, ontstond er plots het besef dat de nagels van dit lichaam niets anders waren dan de nagels van "een" lichaam. Dat er slechts beleving aan gekoppeld was waardoor het de schijn van MIJ krijgt.
Er is sprake van een vermoeden dat dit te maken heeft met kunnen zorgen voor (wanneer er geen beleving/ ervaring in een lichaam zit, zal er niet voor worden gezorgd en zal het niet overleven). Maar zeker is dit niet.

Voor nu!

Lieve groetjes,

Maya