weg van de illusie

[zoeker]

Hoi

Na een hele periode van omzwervingen, probeersels, spiritueel geleuter en andere onzin wordt het de hoogste tijd voor Waarheid.

Wil iemand me helpen?


dank

[Patrick]

Hello zoeker, welkom.

Graag wil ik je begeleiden bij uitzoeken wat de waarheid zou kunnen zijn.
Kan je wat meer vertellen over je verwachtingen hier?

groetjes,
Patrick

[zoeker]

Dag Patrick

Alvast bedankt!

M'n verwachtingen? Ik besef meer dan ooit dat gevoelens 'aangeleerde' (in de meest brede zin van dit woord) reflexen zijn (nature-nurture). Zaken waar 'ik' dus geen controle over heb. Net als gedachten: het brein werkt zoals het oog: het werkt altijd, los van het feit of er al dan niet ergens een focus op wordt gelegd.
Ondanks dit 'besef', is dit nog niet doorgedrongen tot een zuiver weten/zien/voelen. Het ego en het denken blijven zichzelf er tussen wringen..
Mijn gevoel is, vaker dan me lief is, tegenstrijdig met hoe het brein denkt. Dit zorgt voor fricties.
Zelfs de momenten dat ik kan kijken / er gekeken wordt naar de gedachten, komt regelmatig de gedachte naar voor: wie kijkt er nu naar de gedachten? Is dit weer een laag van het ego? Wie aanvaardt er het voorbijgaan der gedachten? Net als een ui: na het afpellen van iedere rok is er een andere.
Dit ervaren/deze wetenschap zorgt voor frustratie en zodoende opnieuw voor fricties.

Ik wil zien, niet meer 'weten' of 'denken'. Die rauwe waarheid, dat is wat telt om de tocht verder te kunnen zetten.

Het komt er allemaal eerder ruw uit. Ik hoop je niet te bruskeren. Het vuur brandt echter hevig. (welk vuur? ego-vuur? hoe kan dat vuur nu hevig branden? etc.. lachen toch? ;) )


warme groet

[Patrick]

Dank je voor je helder antwoord.

"Ik wil zien, niet meer 'weten' of 'denken'. Die rauwe waarheid, dat is wat telt om de tocht verder te kunnen zetten."
Wat belet je om te zien? Kan dit wel? Is er niet altijd ‘zien’?
Wat is het dan dat je benoemt als ‘niet zien’? Wordt dit ook niet ‘gezien’?

[zoeker]

Er is altijd 'zien', dat staat buiten kijf. Het is de reactie op het zien dat de overhand heeft. Het oordelen en het denken dat het 'zien' niet enkel het 'zien' laat zijn. Met als gevolg een identificatie met het beoordelende.

Dat oordelende kan ik niet uitschakelen, ik kan er wel naar kijken. Ik kan dit dus ook 'zien', maar wie ziet dan dat ik zie? Of beter, wie ziet dan dat er wordt gezien? Het 'zien' is dus niet langer een louter 'zien' of 'ervaren', het zien raakt als het ware besmeurd door de gedachten.

Gevoelens die door sommige situaties worden opgeroepen, worden evenzeer 'gezien'. Het 'kijken' naar dergelijke ervaringen leidt soms tot het gevoel dat ik er me van distantieer. Net alsof ik me afsplits van wat ik voel. Wie of wat distantieert zich dan? Dit proces wordt evenzeer aanschouwd.

Er is niemand die dit ziet, geen kapitein, dat weet ik (weet wie?). Toch voelt dit niet zo, integendeel, hoe dieper in dit 'zien dat er gezien wordt'-proces, hoe meer een ongemakkelijk gevoel zich opdringt dat resulteert in kwaadheid en verdriet.
Etc, etc, ...

:)

[Patrick]

Er is niemand die dit ziet, geen kapitein, dat weet ik (weet wie?)

Hoe ben je dit gaan zien?
Kan je hier meer over schrijven vanuit je rechtstreekse ervaring?

[zoeker]

Excuus voor het late antwoord.

Het antwoord is ook niet zo klaar voor me.
Je vraag riep vragen bij me op omtrent 'zien'.
Zie ik wel? Of denk ik dat ik zie? Zie ik of ziet m'n ego? Of misschien zie ik gewoon helemaal nog niets?

Een concreet voorbeeld: ik ervaar een angst (er wordt een angst ervaren). Ik zie waar de angst vandaan komt en begrijp dat deze zinloos is. Toch belemmert deze angst me in m'n doen en laten. De verwarring wordt er alleen maar groter op.

Soms lijkt het alsof ik 'zie', maar hoe kan dat nu 'soms' zijn?
Zulke momenten is het alsof ik naar een film kijk, alles gaat voorbij, zonder meer. Dan verschijnt de vraag: is dit wel echt? Splitst ik mezelf nu niet af van de werkelijkheid? Of ben ik nu net dichter bij de realiteit dan ooit? Draait m'n ego me juist op die momenten geen rad voor het oog? Soms leidt dit tot een vage vorm van apathie.
Soms net tot het gevoel alsof ik er niet bij ben, m'n lichaam reageert, het praat, het beweegt het ademt, het interageert op louter automatische piloot.

[Patrick]

Angst is een verdedigingsmechanisme. De angst verbergt iets, het wil niet dat er iets ontdekt wordt.
Kijk naar de angst zonder het te beoordelen, zonder het weg te duwen, zonder het als zinloos te bestempelen. Respecteer de aanwezigheid van de angst.
Kijk dan naar wat er achter de angst aanwezig is. Wat zie je? Wat wil het verbergen?

Wat zijn de kenmerken van een moment dat je ervaart als ‘zien’.
Ben je dan afgescheiden van wat er ervaren wordt of is er enkel ervaren van wat er is zonder dat dit in vakjes gedeeld wordt?
Ervaar je dan jezelf als een waarnemer, een buitenstaander die naar het leven kijkt
of is er dan alleen maar zien, zonder dat er een splitsing is tussen ‘zien, het geziene en de ziener’?

[zoeker]

Ik ervaar de angst als angst voor het ongekende, het verliezen van de 'controle', hoewel ik weet hoe absurd dit is. Er is geen controle.

Wat het 'zien' betreft, ik ervaar het eerder als een buitenstaander, wel degelijk opgesplitst.
Net omdat het 'zien' zo mentaal is, het 'zien' is een geloof geworden net als elk ander geloof.
Dit besef roept alleen maar gevoelens van frustratie op. Hoewel die frustratie wslk ook voorkomt uit puur ego?

[Patrick]

Je gebruikt het woord ‘ego’ waarvoor tientallen verschillende verklaringen te vinden zijn.

Een andere manier om hiernaar te kijken is te zien wat ‘(je naam)’ is en wat het door de jaren ontstane ‘zelfbeeld’ of persoonlijkheid is.

Het leven wordt gespeeld, geleefd door een ‘karakter’ zoals in een theaterspel, de figuur die door de omgeving ‘(je naam)’ genoemd wordt, met al de aangeboren eigenschappen, neigingen, voorkeuren en afkeren, talenten en onvermogens.

Tijdens de jeugdjaren is door de omgeving aangepraat dat deze figuur greep moest krijgen op het leven en zelf moest gaan bepalen wat er moest ontwikkeld worden, verbeterd, weggenomen, enz. Stilaan is door al die gedachten, gevoelens en gewaarwordingen een zelfbeeld ontstaan dat een eigen leven is gaan leiden. Het idee is ook ontstaan dat het ik een zelfstandige entiteit is met een persoonlijkheid, een identiteit, dat heerst over het leven of het willoos ondergaat.

Als doorzien wordt dat het ‘ik’, het zelfbeeld een verbeelding is, een verhaal is, dan valt het karakter niet weg. Het leven gaat gewoon door. Enkel de onechte denkbeelden vallen weg.

Kijk wanneer je het gevoel hebt een ‘zelf’ te zijn. Wat is dit gevoel? Uit wat bestaat het? Welke fysieke gewaarwordingen, gedachten en gevoelens zijn er aanwezig?
Wat is werkelijk en wat is een verhaal?

[zoeker]

Het denken in de derde persoon is zeker een handig hulpmiddeltje dat zal worden toegepast.

Het gevoel een 'zelf' te zijn, doet zich vooral voor bij angstsituaties: angst voor wat komen zal, angst voor wat niet is, angst om de controle te verliezen. Is dit wel het juiste pad?
Toch voelt dit zeer juist aan, terugkeren en doen alsof er niets aan de hand is, is theoretisch gezien wel mogelijk. Praktisch waarschijnlijk evenzeer. Wenselijk is het echter niet: het zou per definitie afstevenen op een onaangenaam scenario (depressie, burnout, ... )

Het gevoel een 'zelf' te zijn, als afgesplitste toeschouwer komt dikwijls als reactie na een aanschouwen zelf. Er wordt gekeken en dan komt er een gedachte voorbij al dan niet met betrekking tot dat kijken. Dan wordt er naar die gedachte gekeken. Wie kijkt er in godsnaam? Het is een cirkeltje dat maar blijft draaien.

Op dit eigenste moment lijkt het wel alsof ik het zie, alsof ik besef dat er gezien wordt, alsof ik besef dat t nooit anders is geweest. Controle is er niet, gedachten flitsen voorbij. De ene gedachte blijft nog steeds meer impact hebben dan de andere gedachte. Dit schrijven hier zijn ook slechts ideeën die dus strikt genomen even veel of even weinig waard. Wie of wat is er dan die er de waarde aan hangt? Waarom heeft het ene idee meer belang dan het andere?

Dank voor de hulp, het kan niet eenvoudig zijn voor je :)

[zoeker]

En dit zal mss al te banaal en ridicuul zijn voor je:
wie neemt er dan de beslissingen? Wie gaat over tot de orde van de dag? Wie staat op uit de zetel en gaat gaan sporten? Wie beslist er net die woorden te typen of te zeggen?
Zijn dit allemaal automatismen? Aangeleerd en geconditioneerd door de verwachtingen van de omgeving en/of opvoeding?

Het lijkt wel zo. Dit hele proces lijkt op het uitschakelen van het denken door middel van het denken.

[Patrick]

Neem nu dat de ervaringen via de 5 zintuigen werkelijk zijn en dat een ‘gedachte’ ook werkelijk is.
Maar de inhoud van een gedachte is niet werkelijk omdat het altijd betrekking heeft op iets dat al voorbij is of verwijst naar de inhoud van een andere gedachte.

De wereld wordt ervaren door de zintuigen, gedachten komen en gaan. Neem dit als werkelijkheid.
Kijk hoe de werkelijkheid zich aandient en hoe telkens opnieuw er daarna een gedachtenstroom op gang komt die daar een verhaal van maakt dat dan geloofd wordt en voor werkelijk aanzien wordt.
Heb jij ooit al een ‘wie’ gezien of is dit enkel de inhoud van een gedachte en nu voor werkelijk aangenomen?

Tracht onderscheid te maken tussen de rechtstreekse ervaring, de realiteit, en wat erop gekleefd wordt erna. Door dit te oefenen ga je zien hoe het ‘ik-beeld’ ontstaat en daarmee doorzien dat het slechts gedachtenpatronen zijn die niets met de werkelijkheid te maken hebben.

Het gaat dus niet om hierover te denken maar rechtstreeks te zien wat er gebeurt. Te zien wat werkelijk is en wat een verhaal is. Door te doorzien wat een verhaal is wordt het terug wat het is: een verhaal.
Zoals het klassieke voorbeeld van een touw dat voor een slang aanzien wordt. Van zodra dit gezien is kan de illusie niet meer voor werkelijk gehouden worden, al kan het soms nog als een slang in beeld komen, je weet dat het niet werkelijk is.
Zo ook met het ‘ik’, met het zelfbeeld.
Sinterklaas was ooit echt maar nu niet meer. De mythe werd doorzien. Al zie je die figuur nog regelmatig opduiken je gelooft er niet meer in.

[zoeker]

Vreemd genoeg voelt het aan alsof ik nog net dat ene kleine duwtje nodig heb.
Alles gebeurt, inderdaad. Er wordt geademd, automatisch. Er wordt eten gekookt, automatisch. Er wordt 'gedacht'. Er wordt gelachen. Er wordt geleefd. Allemaal gevolgen van erfelijke, aangeboren en aangeleerde processen. 'Ik' kan geen 'ik' vinden die dit beslist.

[zoeker]

Goeiemorgen Patrick

Ik maak het jou (en mezelf) niet gemakkelijk.
Het hoofd blijft maar draaien.

Gisteren leek het alsof ik echt zag. Overdag was het zo klaar als een klontje: 'ik' bestond niet langer.
Naarmate de avond viel, nam een gevoel van twijfel van me meester.
Wat ik zie is echt, wat is, is. Waardeoordelen zijn achteraf toegevoegd en hebben geen uitstaans met de realiteit.
Toch hebben deze waardeoordelen blijkbaar nog een stevige grip op me.
Ik weet niet meer wat ik zie. Ik zie niet meer wat ik weet.

Er is twijfel, vervolgens een denkpatroon, daarna een denkpatroon/besef realiseert dat dit slechts illusie is.

Zelfs nadat de slang een touw bleek te zijn, is er toch nog twijfel en een angst die niet volledig verdwenen is, wordt er nog ns terug gekeken naar dat touw. Ook al is er het besef dat het touw touw is. Zodanig verschoten dat de eigen zintuigen evenzeer in twijfel worden getrokken.

In een notendop: het ene moment is er een gevoel van bevrijding, het andere een gevoel van twijfel.

Prettige dag nog!