The Gate

Hoi,
heb in de engelstalige guidingarea verzocht om een nederlandse gids, maar misschien moet ik het hier doen.

ben sinds een half jaar bezig geweest met het bezoeken van satsang en veel gelezen.
dat alles vanzelf gaat en dat er gedachten zijn die een IK vormen, dat heb ik in de gaten.
er is nog steeds een ervaren van ik, soms niet, maar meestal wel.
ben een beetje moe aan het worden van het m'n best doen om alles te ervaren, hier de focus steeds naar toe te leiden.
en blijf wat hangen nu in dit stadium.
hoop dat jullie me wat verder kunnen duwen.

hartelijke groet,

Gerda

Hoi Gerda aangenaam welkom hier :)

Even een paar dingen voor we kunnen beginnen, er zijn een paar voorwaardes:

- probeer elke dag te reageren, ook als er nog geen goed antwoord opkwam, regelmatig contact blijkt het best te werken anders verwaterd het toch snel zegmaar.
- even geen satsangs online of erbuiten, geen boeken behalve gateless gatecrashers dan :) want dat zou alleen maar afleiden en verwarren.
- laatste maar belangrijkste is om echt maar ook echt alleen te kijken naar de directe ervaring, zintuigelijke ervaring, gevoelens en gedachtes. Geen aannames of dingen die je hoorde of las zonder zelf in directe ervaring gechecked te hebben.

Is dat een deal?

hallo life,
super, snelle reactie.
ja, we hebben een deal, geen satsangs, geen boeken,
vooralsnog is dat even een opluchting.
en elke dag reageren is akkoord.

ben sinds een half jaar bezig geweest met het bezoeken van satsang en veel gelezen.
dat alles vanzelf gaat en dat er gedachten zijn die een IK vormen, dat heb ik in de gaten.
er is nog steeds een ervaren van ik, soms niet, maar meestal wel.
ben een beetje moe aan het worden van het m'n best doen om alles te ervaren, hier de focus steeds naar toe te leiden.
en blijf wat hangen nu in dit stadium.
hoop dat jullie me wat verder kunnen duwen.

hartelijke groet,

Gerda

Maar is er een ik om dit in de gaten te hebben, dat is de vraag...

ok, met satsang zit je al snel in de mooie fijne ervaringen die je dan permanent wilt, dit kan een worsteling worden die jaren en jaren kan duren, ervaringen zijn per definitie veranderlijk, positieve en negatieve.

Wat zijn je verwachtingen van ons gesprek?

groetjes

jouw vraag life: Maar is er een ik om dit in de gaten te hebben, dat is de vraag...
(weet niet hoe er een blokje om heen te krijgen)

Ja, zo ervaar ik het wel. In theorie heb ik gehoord dat het ik een illusie zou zijn maar de ervaring heb ik niet. Bij de satsang geweldig veel geleerd afgelopen maanden en veel experimenten gedaan en heb echt ervaren dat alles automatisch gaat. Mijn denken houdt zich nog wel bezig met beslissingen maar er is een WETEN dat er vanzelf een beslissing genomen wordt. En ook heb ik ervaren dat ik niet zelf kan denken; gedachten komen en gaan. En zo ook met gevoelens; dat dit sensaties zijn, vaak opgeroepen door gedachten, overtuigingen. Vandaag was er veel woede; een pijnlijke emotie, het brandde in m’n lijf, enorm krachtig. En de verhalen om de boosheid te verklaren kwamen aanwaaien waardoor de boosheid nog sterker werd. Achter de boosheid was er niets; eigenlijk was ik dus ook niet boos, alleen mijn systeem denken en voelen was heel boos. Zie ik dat goed?

Maar dat er geen ik zou zijn dat WEET ik niet. Hier raak ik ook steeds van in de war. Heb het gevoel dat ik anderen zit na te praten zonder zelf de ervaring te hebben. En dat is de verwachting misschien van ons gesprek; dat je me op dingen kunt wijzen waardoor ervaren wordt dat er niet werkelijk een ik is. Is dat mogelijk?

jouw vraag life: Maar is er een ik om dit in de gaten te hebben, dat is de vraag...
(weet niet hoe er een blokje om heen te krijgen)

Via deze link zie je hoe dat werkt: http://liberationunleashed.com/nation/v ... ?f=4&t=660

Ja, zo ervaar ik het wel. In theorie heb ik gehoord dat het ik een illusie zou zijn maar de ervaring heb ik niet. Bij de satsang geweldig veel geleerd afgelopen maanden en veel experimenten gedaan en heb echt ervaren dat alles automatisch gaat. Mijn denken houdt zich nog wel bezig met beslissingen maar er is een WETEN dat er vanzelf een beslissing genomen wordt. En ook heb ik ervaren dat ik niet zelf kan denken; gedachten komen en gaan. En zo ook met gevoelens; dat dit sensaties zijn, vaak opgeroepen door gedachten, overtuigingen. Vandaag was er veel woede; een pijnlijke emotie, het brandde in m’n lijf, enorm krachtig. En de verhalen om de boosheid te verklaren kwamen aanwaaien waardoor de boosheid nog sterker werd. Achter de boosheid was er niets; eigenlijk was ik dus ook niet boos, alleen mijn systeem denken en voelen was heel boos. Zie ik dat goed?

Boosheid kwam dat op zonder controle? Het gaat niet om wat ik vertel maar wat gezien wordt aan jouw kant zegmaar, heb je gekeken op het moment van boosheid of kwam die conclusie later?

Maken gedachtes de emotie echt sterker of kwam de emotie op gevolgd door gedachtes waar een geloof in is als wat je bent gevolgd door meer emotie?

Maar dat er geen ik zou zijn dat WEET ik niet. Hier raak ik ook steeds van in de war. Heb het gevoel dat ik anderen zit na te praten zonder zelf de ervaring te hebben. En dat is de verwachting misschien van ons gesprek; dat je me op dingen kunt wijzen waardoor ervaren wordt dat er niet werkelijk een ik is. Is dat mogelijk?

Het gaat niet om weten maar om het zien of wat je voor ik houdt wel ik is, of er wel een ik is. Dit zien in het alledaagse leven, zien, horen, voelen, gevoelens, denken maar ook ademen, hartslag, vertering, heb je de absolute controle daarover? Kun je dat uitzetten? Ben je een van die dingen of alles samen?

Ok, dat gaan we onderzoeken of er een ik is :) Maar beste Gerda wat verwacht je dat er gebeurt als er gezien wordt dat er geen ik is?

Boosheid kwam dat op zonder controle? Het gaat niet om wat ik vertel maar wat gezien wordt aan jouw kant zegmaar, heb je gekeken op het moment van boosheid of kwam die conclusie later?

Maken gedachtes de emotie echt sterker of kwam de emotie op gevolgd door gedachtes waar een geloof in is als wat je bent gevolgd door meer emotie?

Boosheid kwam op na gedachte, een verhaal. Het verhaal verscheen. Had liever niet gehad dat het verscheen :-) dus nee, er was geen controle.
Ik ben gaan kijken tijdens de boosheid, gaan voelen, de sensaties die door mijn lichaam “woeden”. Nu achteraf realiseer ik me dat op dat moment de aandacht bij mijn lichaam was en niet bij het denken. De gedachten stopten misschien, dat weet ik niet meer. In ieder geval doordat de aandacht volledig naar het lichaam ging en iedere kriebel (storm) probeerde te volgen voelde ik dat er achter die storm kalmte was, en dat was lachwekkend. De storm ging niet weg want plop ik kreeg weer een toestroom van gedachten en het lukte niet daar de aandacht vanaf te houden.
Maar weet eigenlijk niet zeker; het zou ook kunnen dat er eerst een emotie was en dat er toen een verhaal begon wat de woede wekte. Geen idee. Hmmm wachten op de volgende woedeaanval voor verder onderzoek :-)
Zie wel dat gedachten emoties aanwakkeren.

Het gaat niet om weten maar om het zien of wat je voor ik houdt wel ik is, of er wel een ik is. Dit zien in het alledaagse leven, zien, horen, voelen, gevoelens, denken maar ook ademen, hartslag, vertering, heb je de absolute controle daarover? Kun je dat uitzetten? Ben je een van die dingen of alles samen?

Nee, heb er geen controle over, kan het niet uitzetten. En ik ben alles tezamen.

Ok, dat gaan we onderzoeken of er een ik is :) Maar beste Gerda wat verwacht je dat er gebeurt als er gezien wordt dat er geen ik is?

Tja, heb al zo vaak gehoord dat verwachtingen in de weg staan dus heb mezelf zo vaak toegesproken niets te verwachten. En toch is er zo’n dwingende drive door te gaan. Waar komt die toch vandaan? Er is al zoveel meer ontspanning gekomen sinds ik het roer losgelaten heb, het is zoveel fijner daardoor. Ook heb ik een ervaring gehad, die een half uur heeft geduurd en dat was niets bijzonders. Het kwartje viel dat alles uit bewustzijn bestaat en dat er maar 1 bewustzijn is en dat dit in het kleinste deeltje zit. (dit had ik al zo vaak gelezen, maar nu snapte ik het, beter gezegd ik zag het “ dat waarin alles verschijnt” .)

Ik verwacht meer bij de directe ervaring te kunnen komen ipv dat ik de hele tijd aan het luisteren ben naar wat zich afspeelt in mijn hoofd.

Vandaag zoveel mogelijk geoefend met de aandacht te brengen naar de zintuiglijke sensaties. Vergeet het heel vaak, de aandacht gaat steeds naar mijn gedachten en hun verhalen (waarvan ik het grootste deel al niet meer geloof. Durf niet te zeggen alles, want dan zou ik gisteren geen langdurige woedeaanval hebben gehad).

Boosheid kwam op na gedachte, een verhaal. Het verhaal verscheen. Had liever niet gehad dat het verscheen :-) dus nee, er was geen controle.

Is het dan nog mogelijk dat emotie zelf is?

Ik ben gaan kijken tijdens de boosheid, gaan voelen, de sensaties die door mijn lichaam “woeden”. Nu achteraf realiseer ik me dat op dat moment de aandacht bij mijn lichaam was en niet bij het denken. De gedachten stopten misschien, dat weet ik niet meer. In ieder geval doordat de aandacht volledig naar het lichaam ging en iedere kriebel (storm) probeerde te volgen voelde ik dat er achter die storm kalmte was, en dat was lachwekkend. De storm ging niet weg want plop ik kreeg weer een toestroom van gedachten en het lukte niet daar de aandacht vanaf te houden.

Achter storm is kalmte, na regen komt zonneschijn :-) Maar om verder te kijken, is er nou ook een onderliggend zelf dat de storm en de kalmte meemaakt? Zou je kunnen kijken of er nou achter de kalmte iets is? Een storm, kalmte, neutraal gevoel, is er een ik dat dit ervaart?

Kijk ook goed naar gedachtes en dan vooral of je gedachtestromen krijgt of dat ze verschijnen en verdwijnen met een label ik eraan gehecht?

Nee, heb er geen controle over, kan het niet uitzetten. En ik ben alles tezamen.

Wil graag met je kijken naar de aanname dat je alles tesamen bent met een voorbeeld:
Kijk naar een stoel, kijk naar de onderdelen, stel je de stoel voor als het uitelkaar is gehaalt en je de onderdelen ziet, waar is nu wat je stoel noemt? Is er wel zoiets als stoel? Is dat niet alleen een label zodat we weten wat we bedoelen? Zou dit ook zo kunnen zijn met ik? Als de onderdelen armen en/of de benen er niet waren was er dan minder jou?

Tja, heb al zo vaak gehoord dat verwachtingen in de weg staan dus heb mezelf zo vaak toegesproken niets te verwachten. En toch is er zo’n dwingende drive door te gaan. Waar komt die toch vandaan? Er is al zoveel meer ontspanning gekomen sinds ik het roer losgelaten heb, het is zoveel fijner daardoor. Ook heb ik een ervaring gehad, die een half uur heeft geduurd en dat was niets bijzonders. Het kwartje viel dat alles uit bewustzijn bestaat en dat er maar 1 bewustzijn is en dat dit in het kleinste deeltje zit. (dit had ik al zo vaak gelezen, maar nu snapte ik het, beter gezegd ik zag het “ dat waarin alles verschijnt” .)

Ok dat voelt goed die ervaring van eenheid... maar het blijft ten eerste een tijdelijke ervaring, moet die permanent worden wil eenheid waar zijn overigens? Tweede is dat dit maar een kant van de medaille is, heeft iemand die ervaring van eenheid of was er al alleen maar eenheid? Is er zoiets als jij en eenheid? Is er een afscheiding tussen dat waar alles in verschijnt en de verschijning? Maar vooral ben je dat wat dat ziet of dat waar alles in verschijnt?

Ik verwacht meer bij de directe ervaring te kunnen komen ipv dat ik de hele tijd aan het luisteren ben naar wat zich afspeelt in mijn hoofd.

Is niet eigenlijk de directe ervaring er altijd al (geweest)? Zien, horen, voelen maar ook de ervaring van ''wat zich afspeelt in het hoofd''? Is dat niet direct genoeg? Is er wel een ik die luistert? Zijn het niet gewoon gedachtes inclusief de gedachte ''ik die luistert''?

Vandaag zoveel mogelijk geoefend met de aandacht te brengen naar de zintuiglijke sensaties. Vergeet het heel vaak, de aandacht gaat steeds naar mijn gedachten en hun verhalen (waarvan ik het grootste deel al niet meer geloof. Durf niet te zeggen alles, want dan zou ik gisteren geen langdurige woedeaanval hebben gehad).

ok goed maar focus vooral op kijken of er ergens in de zintuigelijke ervaring een vast, blijvend, afgescheiden zelf te vinden is...

Succes Gerda! ga zo door :-)

Achter storm is kalmte, na regen komt zonneschijn :-) Maar om verder te kijken, is er nou ook een onderliggend zelf dat de storm en de kalmte meemaakt? Zou je kunnen kijken of er nou achter de kalmte iets is? Een storm, kalmte, neutraal gevoel, is er een ik dat dit ervaart?

Kijk ook goed naar gedachtes en dan vooral of je gedachtestromen krijgt of dat ze verschijnen en verdwijnen met een label ik eraan gehecht?

M’n denken schreeuwt heel hard; IK ervaar dit.
Gedachtestromen verschijnen en mijn denken zegt; ze verschijnen in mij.
Er is allerlei ongemak, stromingen, prikkels, bewegingen in het lichaam en mijn gedachten labelen dit; chagrijnigheid, irritatie, geluiden irriteren. En gedachten herhalen; dit voel jij.
Er klopt iets niet hier maar er is zoveel weerstand. Het lukt niet achter de weerstand te kijken.

Wil graag met je kijken naar de aanname dat je alles tesamen bent met een voorbeeld:
Kijk naar een stoel, kijk naar de onderdelen, stel je de stoel voor als het uitelkaar is gehaalt en je de onderdelen ziet, waar is nu wat je stoel noemt? Is er wel zoiets als stoel? Is dat niet alleen een label zodat we weten wat we bedoelen? Zou dit ook zo kunnen zijn met ik? Als de onderdelen armen en/of de benen er niet waren was er dan minder jou?

Als je de stoel uit elkaar haalt is er geen stoel meer.
En als gedachten, herinneringen, emoties, zintuiglijke sensaties los van elkaar zouden plaats vinden dan zou er geen gerda meer zijn.
Maar ze staan niet los van elkaar……mijn gedachten zorgen ervoor dat ze bij elkaar horen.
Als je m’n armen, benen...als je het fysieke weg zou halen…...stel alles zou vervangen worden door techniek, zolang er gedachten zijn besta ik. Er was toch een kwibus die zei: “ik denk dus ik besta”. Ik heb altijd bezworen dat hij ongelijk had want zo zei ik altijd “ik ben niet mijn denken want daar kan ik naar kijken, zonder gedachten besta ik nog steeds”. En nu redeneer ik net als hem, ik besta in mijn gedachten. Hij heeft gelijk! Ik ben een gedachte, huh? En als mijn lichaam verdwijnt maar de gedachte blijft hahahaa dan besta ik nog steeds….en misschien gaat mijn gedachte dan weer op zoek naar een nieuw lichaam. Getver, er slaat iets op hol.

Als ik geen gedachten zou hebben, dus als je m’n gedachten weg zou halen, het fysiek zou blijven bestaan dan zou alles nog steeds ervaren worden maar het ikbesef zou verdwenen zijn.
En denken zou je ook een ervaring kunnen noemen, alleen emotionele en zintuiglijke sensaties vinden plaats in het fysiek en gedachten in het hoofd en fysiek en mentaal beïnvloeden elkaar. Dus gedachten labelen sensaties, sensaties volgen op gedachten, vice versa.
Er zijn gedachten, sensaties en daarnaast sterke gedachten die roepen IK bij alles.
Life, ik denk en ervaar me suf maar kom nu even niet verder. Even laten bezinken. Er klopt iets niet maar wat? dat zie ik nu niet.

Is er zoiets als jij en eenheid?

Jij en eenheid is twee dus geen eenheid. Tjee, er is geen opzet om de slimmerik uit te hangen maar ik probeer het te snappen en dat doe ik mooi niet.

M’n denken schreeuwt heel hard; IK ervaar dit.
Gedachtestromen verschijnen en mijn denken zegt; ze verschijnen in mij.
Er is allerlei ongemak, stromingen, prikkels, bewegingen in het lichaam en mijn gedachten labelen dit; chagrijnigheid, irritatie, geluiden irriteren. En gedachten herhalen; dit voel jij.
Er klopt iets niet hier maar er is zoveel weerstand. Het lukt niet achter de weerstand te kijken.

Dit zijn allemaal gedachtes, er zijn gevoelens waar gedachtes labels op plakken bijna altijd gevolgd door een oordeel, zie je dat?

Weerstand, weerstand is er met een reden, soort van angst voor het ophouden te bestaan, om misschien niets te vinden... Maar als er niets gevonden wordt was het al zo en wordt wel iets gevonden ook, enige wat eigenlijk gevraagd wordt is de aanname dat er een zelf is afgescheiden van het geheel te testen met een open frisse blik of dat nou wel echt zo is... Wat heb je te verliezen?

Als je de stoel uit elkaar haalt is er geen stoel meer.
En als gedachten, herinneringen, emoties, zintuiglijke sensaties los van elkaar zouden plaats vinden dan zou er geen gerda meer zijn.
Maar ze staan niet los van elkaar……mijn gedachten zorgen ervoor dat ze bij elkaar horen.

Kunnen gedachtes dat wel? Ze gebeuren danwel simultaan maar ogen horen niet en oren zien niet, zintuigen staan al los van elkaar, als je doof wordt gaat de rest door. Als alle zintuigen en gedachtes stoppen, zoals elke nacht, besta je dan nog?

Als je m’n armen, benen...als je het fysieke weg zou halen…...stel alles zou vervangen worden door techniek, zolang er gedachten zijn besta ik. Er was toch een kwibus die zei: “ik denk dus ik besta”. Ik heb altijd bezworen dat hij ongelijk had want zo zei ik altijd “ik ben niet mijn denken want daar kan ik naar kijken, zonder gedachten besta ik nog steeds”. En nu redeneer ik net als hem, ik besta in mijn gedachten. Hij heeft gelijk! Ik ben een gedachte, huh? En als mijn lichaam verdwijnt maar de gedachte blijft hahahaa dan besta ik nog steeds….en misschien gaat mijn gedachte dan weer op zoek naar een nieuw lichaam. Getver, er slaat iets op hol.

Ben je wel je gedachte?

Als ik geen gedachten zou hebben, dus als je m’n gedachten weg zou halen, het fysiek zou blijven bestaan dan zou alles nog steeds ervaren worden maar het ikbesef zou verdwenen zijn.
En denken zou je ook een ervaring kunnen noemen, alleen emotionele en zintuiglijke sensaties vinden plaats in het fysiek en gedachten in het hoofd en fysiek en mentaal beïnvloeden elkaar. Dus gedachten labelen sensaties, sensaties volgen op gedachten, vice versa.
Er zijn gedachten, sensaties en daarnaast sterke gedachten die roepen IK bij alles.
Life, ik denk en ervaar me suf maar kom nu even niet verder. Even laten bezinken. Er klopt iets niet maar wat? dat zie ik nu niet.

Denken, sensaties, ervaringen ja maar kijk eens goed, zit daar nou wel echt een ik achter? Doe jij dat of gebeurt dat al of er nou de gedachte ik denk, ik zie, ik voel, ik ervaar is of niet?

Jij en eenheid is twee dus geen eenheid. Tjee, er is geen opzet om de slimmerik uit te hangen maar ik probeer het te snappen en dat doe ik mooi niet.

Dus geen jij?

Probeer het niet te snappen, gedachtes willen alles eerst snappen maar dit gaat om kijken en zien totaal voorbij aan gedachtes. Wat is waar ongeacht de gedachtes?

Je bent dichterbij dan je denkt...

Ik weet niet wat er gebeurd is. Ik logeerde bij een vriendin en toen kwam er de gedachte, ervaar maar weer. En er ontstond weer die ontspanning; het voelen van de stoel waar ik op zat, het zien van de omgeving, de adem die naar binnen stroomt en naar buiten, de geluiden.
Bij het afscheid hoorde ik mezelf zeggen (het werd door mij gezegd, door mij heen zeg maar): wat fijn met jou, dat het leven ons dit zo gunt.
Ik reed over de snelweg en toen kwam de gedachte; als alles vanzelf gaat, hoe kan ik dan zeggen “het is van mij”. En ik zag dat ik niet reed maar dat de wereld door mij heen reed. En hoe meer ik ervoer, wat als vanzelf ging, voelen, zien, ruiken etc. Het kwam door mij heen. Ik keek niet naar de wereld, het leven keek, alsof alles omgedraaid was, er was kijken en zien. Later keek ik naar het veld met pinksterbloemen die bewogen door de wind en ik voelde het door me heen bewegen. Tranen stroomden en het was geen verdriet, het was ook niet van mij. Er is niks van mij. Ik besta wel maar er is leven in mij en dat ben ik. Er is geen toe-eigenen. Dat is niet mogelijk. Het is alsof er nu gedroomd wordt. Alles gaat gewoon door, boodschappen gehaald, niets anders dan anders, gedachten zijn er ook maar er is minder nadruk op, meer op de achtergrond. Het is fijn, het is puur ervaren. En er is een diepe ontroering en mijn denken zegt; dit is een ervaring, weet je nog, het komt en gaat, wacht maar af hoe lang dit zo blijft “ook dit gaat voorbij” .
Tranen blijven stromen en ik weet bij god niet waarom. Wat is alles dichtbij, vooral geluiden, en ze worden niet gehoord door mijn oren, ze waaien door mij heen, wat er gezien wordt eigenlijk ook. Het leven kijkt, ziet, hoort, ervaart. Het ik kan dat niet DOEN. Er is wel een ik, dit uitleggen lukt niet op dit moment. Ga ik misschien later doen.
Ben benieuwd hoelang deze toestand aan houdt; er is herinneren dat anderen vertellen dat er niks vastgehouden kan worden. Het is niet aan MIJ. Ben benieuwd. De aandacht naar de ervaring brengen maakt het intenser.
So far…
Ook zijn er nog vragen en antwoorden misschien maar dat doe ik liever later.

Daar wordt je stil van... :)

Enige vraag die rijst is, dit directe zien, horen, voelen, geen ik, is dat een aparte staat die kan komen en gaan? Of was het altijd al zo? Moet het constant gezien worden om waar te zijn?

Geen haast hoor...

Denken, sensaties, ervaringen ja maar kijk eens goed, zit daar nou wel echt een ik achter? Doe jij dat of gebeurt dat al of er nou de gedachte ik denk, ik zie, ik voel, ik ervaar is of niet?

Nee, het ik doet niets, produceert niets. Het is doorgedrongen dat er geen bestuurder is. Als ik in de spiegel kijk zie ik daar een bekend figuur sta. Gevuld met leven en er zijn gedachten en herinneringen over.

Daarnaast is het ik-besef terug. vrijdag was die er ook, leek met grote ogen toe te kijken. Maar het IK was er wel terdege, het had alleen een andere plek. Nu is het Ik weer meer naar voren geschoven, en vind ik het weer heel ingewikkeld.
Ik kan niet meer in het oude geloven, totaal ongeloofwaardig is die toestand geworden maar dat proces van wakker worden komt ook vreemd op me over. Kortom op dit moment zit ik er tussenin.

Moet het constant gezien worden om waar te zijn?

De duidelijkheid was heel fijn.
Nu is er verwarring. In m’n hoofd is er die welbekende druk van “niet-begrijpen”, een verdoofd gevoel.
Wat helpt is de aandacht naar de andere zintuigen brengen. De bank die tegen het lichaam drukt, de geluiden die binnenkomen….alhoewel dat de druk niet vermindert :-)

Life, er is eenheid maar in die eenheid is er toch ook afgescheidenheid? ik kan nooit in het lichaam van de ander voelen en nooit die ander z’n gedachten ervaren/ hebben. Tenminste; ik kan me alleen voorstellen dat dit ooit misschien zou kunnen maar dat is maar een voorstelling. Met hoe deze hersenpan werkt kan het in ieder geval niet.
En in dat afgescheiden stuk daar zit het Ik dan toch in?

Nee, het ik doet niets, produceert niets. Het is doorgedrongen dat er geen bestuurder is. Als ik in de spiegel kijk zie ik daar een bekend figuur sta. Gevuld met leven en er zijn gedachten en herinneringen over.

Kijk eens goed, is er wel een ik om iets te doen? Waar dan? Als woorden vanzelf komen, als rijden gebeurd zonder bestuurder is er dan wel een ik?

Gevuld met leven? Dus alleen de vulling is leven?

Daarnaast is het ik-besef terug. vrijdag was die er ook, leek met grote ogen toe te kijken. Maar het IK was er wel terdege, het had alleen een andere plek. Nu is het Ik weer meer naar voren geschoven, en vind ik het weer heel ingewikkeld.
Ik kan niet meer in het oude geloven, totaal ongeloofwaardig is die toestand geworden maar dat proces van wakker worden komt ook vreemd op me over. Kortom op dit moment zit ik er tussenin.

Dus er zijn nu ineens twee ikken?

Moet het constant gezien worden om waar te zijn?

De duidelijkheid was heel fijn.
Nu is er verwarring. In m’n hoofd is er die welbekende druk van “niet-begrijpen”, een verdoofd gevoel.
Wat helpt is de aandacht naar de andere zintuigen brengen. De bank die tegen het lichaam drukt, de geluiden die binnenkomen….alhoewel dat de druk niet vermindert :-)

Wat wil begrijpen? Begrijpen is totaal irrelevant hier, zien of er een afgezonderd zelf is of niet daar gaat het om, en dat dit gezien is dat is duidelijk, ondertussen zijn er allerlei gedachtes dat eerst meer begrepen moet worden, dat er meer moet zijn. En als dat zo is dan kan het nu precies op dit moment ook gezien worden, kijk, wat gebeurt er nu in je directe ervaring? Wees zo precies als mogelijk.

Life, er is eenheid maar in die eenheid is er toch ook afgescheidenheid? ik kan nooit in het lichaam van de ander voelen en nooit die ander z’n gedachten ervaren/ hebben. Tenminste; ik kan me alleen voorstellen dat dit ooit misschien zou kunnen maar dat is maar een voorstelling. Met hoe deze hersenpan werkt kan het in ieder geval niet.
En in dat afgescheiden stuk daar zit het Ik dan toch in?

Zou hier een antwoord op kunnen geven, maar dat wordt geloofd of niet geloofd, het concept ik veranderd in het concept er is geen ik, dit heeft niets met concepten te maken behalve dan met een frisse blik te kijken of het ik-concept naar een afgescheiden zelf verwijst of niet...Kijk de wereld in alsof je een kind van 5 bent zonder al die concepten... Serieus, beeld je dat eens in en kijk nogeens zonder al die concepten...

Dus er zijn nu ineens twee ikken?

Haha, maak me gek :-)

Moet het constant gezien worden om waar te zijn?

Het wordt vaker gezien. Het is alleen zo gewoon, zo heel gewoon, dat het weer weggevallen leek maar dat is niet zo. en dat van die tranen, die emotionele reactie (dat was weird) is er niet meer.

Begrijpen is totaal irrelevant hier,

Dat was precies wat er nodig was. De zoektocht ging via het denken, terwijl de inzichten waren er al, al langere tijd en de ervaring ook, alleen het denken bleef verdergaan met zoeken en dacht het niet te begrijpen. Het klopt, het gaat niet om begrijpen en weten, het gaat om zien en ervaren. Life’s so simpel :-) dat heb je toch maar mooi duidelijk gemaakt.
Wat er zo geweldig aan is, is dat de aandacht nu vanzelfsprekend naar het ervaren gaat. Voorheen ging de aandacht als vanzelfsprekend naar het denken. Dat is echt nieuw.

Hoe wordt het ervaren nu op dit moment?

Ogen bewegen automatisch, daardoor verschijnen er steeds andere beelden, er is een gevoel in de buik en het denken roept VOL (er is net gegeten). Er verschijnt een gedachte over de toekomst (komt het wel goed?), er schiet een kriebel door het lichaam, het denken labelt dit “angst”. Het gevoel wordt ervaren, de kriebel met aandacht gevolgd, de kriebel verdwijnt. Het denken valt stil (steeds vaker) maar heel vaak babbelt het er lustig op los, komt het met allerlei plannen, ideeën wat er straks gedaan gaat worden. De ervaring leert dat er weinig tot niets terecht komt van deze plannen, het gaat in werkelijkheid altijd anders. Er is nieuwsgierigheid of deze plannen minder gaan worden, nu het niet meer geloofd wordt is het weinig zinvol zoveel ideeën te produceren zou je zeggen.
Er wordt opgestaan, de keuken verschijnt, kastjes gaan open, boodschappen gezien, thee gepakt, het knisperen van het karton gehoord. Er schiet weer een kriebel door het lichaam, geluk zegt het denken. Er is gelach.
Nah zoiets,
Simpel, er is geen bestuurder, alles gaat vanzelf, er is leven, alles, wat er is, en waar het in verschijnt en wat er ervaren wordt, alles is leven, 1 ding.

Een dag later:
Gedachten jagen, er moet dit, dit, dit, dit en dat gedaan worden. Het lichaam reageert met paniek. Er wordt van alles gedaan maar niet datgene wat de mind zegt, in het lichaam verschijnt een klomp op de maag, er is vermoeidheid. Gedachten labelen “ik voel me kut”. Gedachte verschijnt “er was toch geen ik”. Gedachte verschijnt: ok, er is vermoeidheid, er zijn jagende gedachten, gedachten denken dat er een ik bestaat, gedachten zeggen dat er gisteren en morgen bestaat en denken te weten hoe dat eruit zag en hoe het eruit komt te zien, dat is hoe de mind uit gewoonte werkt.
Het is nu niet leuk maar “ook dit gaat voorbij” en gedachten worden niet meer geloofd.

Zo gaat het nu, op en af. Veel gedachten, alsof ze revanche nemen op de afgelopen dagen toen ze niet doordrongen.

Excuus, dat het een paar dagen heeft geduurd voordat er gereageerd werd, maar het moest eerst een beetje zinken.

Hoe nu verder?