No self

[Vuurkonijn84]

Kom erop terug. Zijn even wat dingen tussengekomen die m'n aandacht even nogal behoorlijk hebben opgeslokt...
Later antwoord.

[Vuurkonijn84]

ja dat klinkt mooi. Soms moeten we dingen namen geven, anders is het lastig communiceren. Het lijkt of je hier wel scherp ziet dat dit dus niet "waar" is, maar slechts een aanduiding om iets duidelijk te maken.

Het begint een soort en met van te komen, lijkt het. Ik twijfel nog wel zo en dan daaraan, want het ook me ook eigenlijk redelijk wezensvreemd nog om het zo te bekijken, maar begin het wel wat meer te zien geloof ik.

Mooi! Klinkt als een heel helder moment verpakt in een metafoor!
Ben benieuwd hoe dit nu is als je dit terug leest.

Hoe dat nu is.... ik kan niet meer zo makkelijk bij dat moment. Dus maar goed dat ik het getypt. Maar zo nu en dan herken ik het in korte momenten opnieuw, dat er iets in me opkomt en ik merk dat dat een soort opgeslagen indruk is, iets of iemand van vroeger die in dat geconditioneerde denksysteem is opgenomen, maar eigenlijk niet echt van mij is.

Dank je voor deze openheid.

Wat hierboven gebeurd is dat er een "IK" gekoppeld wordt aan een beweging die wel of niet ontstaat. Maar of iets wel of niet gebeurd en daarbij het GEVOEL ontstaat dat er een JIJ is die KIEST, betekent nog niet dat dit waar is.

Dit vraagt even om een actieve oefening.

Kijk eens of je op enig moment je gedachtes kan voor zijn. Je gedachtes (dus handelingen) kan sturen.
Weet je (behalve een goed vermoeden bij een voorspelbare situatie) wat je volgende gedachte gaat zijn? Ooit?

Zou je kunnen gaan zitten, zonder van te voren te besluiten wat je gaat doen in deze oefening. Neem jezelf voor je niets van te voren voor te nemen. Leg dan je handen op je knieën en tel tot tien. Bij tien mag je je handen optillen, of niet. Dit neem je niet van te voren voor. Observeer of je handen opgetild worden of niet. Doe dit een keer of vijf.
kijk wat er gebeurd. En kijk naar de "IK" in dit geheel. Ik hoor graag van je terug hierover.

Oké, deze oefening moet ik nog doen. Maar ik heb hier al wel wat over te zeggen wat ik vanavond een beetje ontdekte. Dat is dat eigenlijk wel alles spontaan opkomt, als wat Lex noemde 'spontane improvisatie'. Dingen komen op, en het denken loopt daar als het ware altijd achteraan. De ik-gedachte eigent dan toe wat eigenlijk daarvoor spontaan gebeurt.
Dit moet ik wel blijven observeren, want als m'n aandacht daar voor verslapt, dan zie ik dat al snel niet meer. Maar het viel me wel op dit toen ik daar aandachtig en gefocust naar keek.

Maar dat je vrijwel nooit weet wat je volgende gedachte gaat zijn, is me op zich wel al duidelijk. Of het moet om bekende, automatische patronen gaan. Gedachten zijn associatief. Wonderlijk hoe dat soms aan elkaar gelinkt wordt allemaal in samenspel met het geheugen.

[Vuurkonijn84]

Ik ga weer even wat dingen schrijven over wat ik tot nu toe heb gezien. En vooral over wat ik vanavond heb gezien/ervaren. Voor mezelf, maar ook voor jou Lunamaya, zodat je mee kunt kijken en kunt laten weten hoe het op jou overkomt.

De afgelopen tijd ben ik vrij veel bezig geweest met het onderzoek of het ik nu iets reëels is, en ik daadwerkelijk een Ik ben, of dat het toch een mind-made illusie is. Dus veel kijken, en vooral m'n neiging tot erover denken en gedachten over vormen achterwege laten. Maar ook me er van bewust worden hoe ik dat steeds doe, en wat er dan eigenlijk gebeurt als je daar direct naar kijkt.
Afgelopen avond had ik weer zo'n moment dat ik er naar keek, en ineens zo'n gedachte opkwam van: 'man, wat is dit toch voor onzin, wat is het nou voor iets belachelijks: ik die zichzelf zit te bekijken of die wel een 'ik' is, kom op zeg, wat belachelijk dit! hahaha!', en zodra ik die gedachte uitsprak, zag ik direct hoe die gedachte en bijbehorend ik-gevoel daarbij eigenlijk gewoon een soort opkomende formatie binnen de ruimte van de geest/mind is, zoals er de hele dag door allerlei formaties opkomen, die in feite samengestelde toestanden zijn, bestaande meestal uit korte fragmentjes uit het geheugen die referenties vormen en als het ware razend snel - in een flits - een ik-gevoel 'in elkaar zetten'. Vanuit de lege ruimte in de geest - die regelmatig ook gewoon blanco is - komt ineens een gedachte, geheugenflits of wat dan ook op, en dat grijpt in elkaar tot een formatie, en dat schept dan een (vaak vertrouwde) toestand. Maar nader bekeken is die eigenlijk altijd een beetje anders weer. En soms ook ronduit compleet anders, bijvoorbeeld wanneer je een goede stemming hebt, of een minder goede. Of wanneer je in contact treedt met je oom, of met een goede vriend. Dan lijken zich soms compleet verschillende 'ikken' voor te doen, en dat kan vaak verwarrend zijn, waardoor je niet meer weet wie je nou eigenlijk bent. Maar goed, voordat ik weer te veel de denk-kant op ga, even terug naar de eenvoud van het ervaren.

Wat ik dus heb gezien nu, is dat er steeds in feite formaties worden gevormd - soms heel expliciet, soms heel subtiel. Zo'n subtiele formatie kan bijvoorbeeld zijn: 'ah, ik heb nu gezien! Ik zie het allemaal, ik ben er uit', en dit heb ik al regelmatig zien gebeuren bij mezelf, dat ik dacht 'er te zijn', niet doorhebbend daarmee weer in zo'n nieuwe 'formatie'/gedachte/overtuiging te zijn gestapt. Wat ik nu - denk ik - heb gezien en doorgekregen is dat dus álles in feite wat in de oorspronkelijk lege ruimte van m'n geest verschijnt zo'n formatie is. En dat dit allemaal gezien kan worden, en dat wat wordt waargenomen wordt waargenomen vanuit iets dat daar inherent vrij van is, en dit gedeelte vrij is van welke invulling dan ook. De toe-eigening van wat er in verschijnt, is dus op zichzelf zo'n formatie; een identificatie met een eigenlijk uit onderdelen (geheugenplaatjes, mentale beelden, indrukken uit het verleden, aannames, kortom: conditionering) samengestelde toestand. En dat kan dus telkens weer worden gezien. Het wordt gezien vanuit wat er zelf vrij van is.

Is dit dan 'the gate'?

Goed, dit wilde dus even delen. Voor mijn gevoel is wel een soort van helder geworden. Al zal het best even enige tijd moeten rijpen.
Was ook grappig: ik dacht op den duur: 'ja maar dit moet ik wel even rustig de tijd geven'. Waarop meteen de vraag kwam: 'oh van wie dan?, en dat dus wéér zo'n formatie eigenlijk is! De ik-formatie met daarin de gedachte dat 'ik' het wel even tijd 'moet' geven. Maar goed, op zich waarschijnlijk wel een verstandige ingeving. ;)

Hoe dan ook: zo kan eigenlijk álles wat er in de geest formeert gezien worden met een afstand ertussen, waardoor je eigenlijk naar een soort scherm zit te kijken waarop voortdurend van alles zich aandient, met daarin een ik-gevoel en een plaatje van jezelf.

Gekke is: ik mediteer al zo lang eigenlijk, al ben al zo redelijk gewend aan dat kijken. Maar de ik bleef altijd ongemoeid op een of andere manier!

Nou ja, benieuwd naar je schrijven en hoe je er tegenaan kijkt. :D

[Vuurkonijn84]

Vergeten te vermelden hoe die formaties dus ook altijd uiteindelijk weer uit elkaar vallen. Ook een belangrijk punt!

[Vuurkonijn84]

Dan nog trouwens de vraag 'is er een bewuste ik die doet?', 'is er een ik die het allemaal regelt?'

Dat heb ik ook veelvuldig bekeken in dit onderzoek. Daarbij heb ik toch wel vast moeten stellen dat het 'spontane improvisaties' zijn, ingevingen. Vaak geheugen-gebaseerd uiteraard, geconditioneerde reflexen, maar ja, dat is eigenlijk weer benoeming en analyse. Waar het om gaat: dat regelt toch idd zichzelf op een of andere manier, en razendsnel. Een mooi en briljant systeem eigenlijk.
Dat 'ik die doet' is eigenlijk iets wat voortkomt uit zo'n formatie. Die formatie vorm ik in ieder zeker niet zelf! Dat gaat vanzelf. Eenmaal in zo'n niet door mij geformeerde toestand kan ik doen... maar ja, 'ik die doet' is en blijft een geformeerde toestand, een soort perspectief van waaruit het als zodanig wordt bekeken. Ik denk dat ik er op die manier het best woorden aan kan geven... woorden die op zich ook maar weer net als zodanig moeten invallen. En soms lukt dat, en soms niet. Dat bepaal ik dan weer niet.
Maar heel veel gaat ook gewoon écht helemaal vanzelf. Dat is me wel opgevallen. En op zich kun een stokje steken voor het automatische, maar daar gaat een ik-formatie in de mind aan vooraf waarin de mentale modus van toe-eigening ontstaat.

Oh, dit vind ik best briljant verwoord van mezelf haha. :D Of tja, de heldere conditie is ervoor aanwezig om tot die verwoording te komen, en dan kan het. Of zo. :D

[Vuurkonijn84]

Leef je nog trouwens, Lunamaya? ;)

[Lunamaya]

:)

Mooi! Klinkt heel fijn.

Je mag de komende tijd even gaan ervaren wat deze inzichten met je doen. Hoe alles er uit ziet als de dingen vanuit dit perspectief ervaren worden. Ga maar even door met kijken, waarnemen.
Wat raakt je, op welke manier... kijk maar.

Je hebt al van heel veel kanten zitten kijken,

laat het leven maar even zijn werk doen.

Laat me over een week ofzo maar even horen wat je tegen bent gekomen!

Als er voor die tijd vragen opkomen, of je komt toch nog iets tegen waar je onzeker over bent, let me know!

Sorry dat het even duurde. Mijn werkweek slokt me soms op tm donderdag. :)

Lieve groetjes!

[Vuurkonijn84]

Thanks voor je antwoord! Oké ja, ik snap je drukte. Dit gidsen moet ook zeker geen bron van stress zijn. :P

Maar goed, ik merk wel dat de gewoonte van het identificeren nog altijd onverminderd aanwezig is, en dat eigenlijk nog steeds heel automatisch gaat. Gisteren dacht ik zelfs even: 'hmmm, volgens mij had ik 'gewoon' een helder moment en is er niks veranderd'. Maar het in herinnering brengen, schept wel weer meteen helderheid. Het inzicht is eigenlijk zo eenvoudig, dat er ook maar weinig moeilijk aan is. Dat scheelt weer.

Maar die gewoonte zit er natuurlijk zeer diep in. Dat is ook wel gewoon logisch.
Blijven waarnemen idd. En het z'n werk laten doen.

Tot over een week. ;)

[Vuurkonijn84]

Wat ik de afgelopen week heb gemerkt, is dat het inzicht in ieder geval is gebleven, en wel overduidelijk gewoon duidelijk en 'established' is.
Tegelijk is het ook nog jong en vers. En alle automatische neigingen en identificaties gaan ook nog onverminderd voort. Maar zodra zich dan helderheid voordoet, is het ook wel weer ogenblikkelijk gezien. En dan valt de lading ook wel weg.

Het is ook ergens een beetje: is dit het nou? Is dit alles? Er moet toch wel iets denderends te vinden zijn?
Maar ja, vanuit het zien op de achtergrond is dat ook niet meer dan weer zoveelste formatie in de geest; gewoon een gedachte, het ik-idee dat zich omhoog steekt.

Ik merk wel dat ook echt van ontwikkeling betreft.

Morgen meer!

[Vuurkonijn84]

Iets van ontwikkeling betreft*

[Lunamaya]

Wat ik de afgelopen week heb gemerkt, is dat het inzicht in ieder geval is gebleven, en wel overduidelijk gewoon duidelijk en 'established' is.
Tegelijk is het ook nog jong en vers. En alle automatische neigingen en identificaties gaan ook nog onverminderd voort. Maar zodra zich dan helderheid voordoet, is het ook wel weer ogenblikkelijk gezien. En dan valt de lading ook wel weg.

Het is ook ergens een beetje: is dit het nou? Is dit alles? Er moet toch wel iets denderends te vinden zijn?
Maar ja, vanuit het zien op de achtergrond is dat ook niet meer dan weer zoveelste formatie in de geest; gewoon een gedachte, het ik-idee dat zich omhoog steekt.

Precies. En als er teleurstelling komt daarover, dan is dat wat er is. Mooi dat je kan zien dat alle ideeen daarover ook maar ideeen zijn... kan het anders gaan dan hoe het gaat?

Ik ben benieuwd wat je verder hebt opgemerkt deze dagen!

Liefs LM

[Vuurkonijn84]

Wat ik nu toe wel heb gemerkt, is dat ik er wel een soort bij lijk te moeten blijven, en ik wel vrij gemakkelijk weer in de persoon-identificatie schiet. Niet dat dat erg is of vervelend of zo, maar het is niet iets dat is ingezien en daarmee ook meteen weggevallen. Het lijkt een vrij delicaat gebeuren. En tegelijkertijd is het ook heel simpel. Gewoon eigenlijk een kwestie van uit je dagdroompje ontwaken en zien dat je je weer met de figuurtjes op het innerlijke beeldscherm identificeert. Ergens is het best grappig ook...
Eigenlijk is het persoontje en de hele bijhorende set-up er zodra er denken is. Maar er is een soort achtergrond van waaruit dat wordt geobserveerd. En vanuit dat punt kan worden gezien dat het mentale verschijningen zijn waarmee wordt geïdentificeerd.
Dus ook 'ik-die-waarneemt' is dat eigenlijk.

Maar goed, ik heb de laatste dagen even weinig schrijfinspiratie. Ook nu schrijf ik niet veel boeiends voor m'n gevoel.
Als ik weer wat te schrijven heb hier, zie je het wel verschijnen. ;)

[Lunamaya]

Ha VK.

Maar goed, ik heb de laatste dagen even weinig schrijfinspiratie. Ook nu schrijf ik niet veel boeiends voor m'n gevoel.
Als ik weer wat te schrijven heb hier, zie je het wel verschijnen. ;)

Nou, maar laten we hem even mooi dichthechten dan! Mijn ervaring is dat het niet veel boeiender hoeft te worden dan dit, dus daar moeten we maar niet op wachten ;)

Ik heb nog 1 vraag, en dan zou ik je wat slotvragen willen stellen om te kijken of er toch nog ergens wat verder te onderzoeken is, of dat het echt kristalhelder is dat er geen afgescheiden ik is.

Gewoon eigenlijk een kwestie van uit je dagdroompje ontwaken en zien dat je je weer met de figuurtjes op het innerlijke beeldscherm identificeert.

Kan je nog een keer goed kijken, dus niet antwoorden vanuit een idee: wie ziet dat "je" aan het identificeren bent? Neem een voorbeeld waar je je goed in kan inleven, het liefst iets wat je echt doet waardoor identificatie wordt opgeroepen vaak bij dingen als: pijn, genot, afgrijzen, afkeer, schaamte, etc.

Ik lees graag terug!

Groetjes!

[Vuurkonijn84]

Net nog eens een meditatie hieraan gewijd, speciaal puur op dit observeren hoe het nou werkt met betrekking tot dit.
Wat ik zie, is... dat er toch wel steeds een ik-ervaring aanwezig is bij het kijken. Er wordt gezien dat er een identificatie van binnen plaatsvindt, en met dat kijken vind dan weer een soort meta-identificatie plaats: ik als waarnemer die het aanschouwt. En daarbovenop komt dan weer het zien dat dát gebeurt (dus dat ik-de-waarnemer wordt gezien). Het schuift als het ware dan steeds een niveau naar boven op. Dat geeft nog wel een ervaring van 'ik die doet'.
En in de meditatie waren ook momenten net waarbij soms even doorschemerde dat ik niet doe.

Ik twijfel dus nog iets of het wel helemaal 100% duidelijk is. Enerzijds is het zien best helder. Maar een spoortje van twijfel is er nog wel. Misschien dat de komende week nog eens goed gaan onderzoeken?

[Vuurkonijn84]

Wat ik merk is dat 'ik er wel bij moet blijven' met m'n aandacht, en ik mezelf er aan moet herinneren steeds, want ik zie mezelf bij onoplettend hij weer net zo alsof er nooit iets gebeurt is, als het ware.
En dat ik 'de doener' niet zou zijn, en alles gewoon vanzelf gaat etc. is toch ook niet bepaald hoe ik het op een gemiddeld moment van de dag ervaar. Wat dat betreft zijn de gewoontepatronen nog heel sterk. Dit moet zich denk ik toch nog wel wat meer verdiepen. Meer aan leren wennen ook misschien. Het is wel een soort gezien, maar misschien toch nog wel een beetje op denkniveau, ik weet het niet.
Toch wel fijn ergens die bevestiging te hebben dat dit het is. Maar op ervaringsniveau moet het denk ik nog een beetje verdiepen.

Misschien een idee om zo nu en dan hier wat te schrijven, en maar te kijken hoe het verder loopt?