De ik sensatie bestaat uitgedachten, vaak in combinatie met een gevoel. Het is eigenlijk wonderlijk subtiel. Dat dat zo'n macht kan hebben. Hoe langer er naar gekeken wordt hoe subtieler en leger het wordt. Ik begrijp er echt erg weinig meer van. Da's een rare zin! Maar het blijft weer even schrikken om te zien dat er helemaal NIETS te begrijpen valt van dit leven zoals het NU plaats vindt. Ook deze hele conversatie is eigenlijk wonderlijk.
Wie leeft dit leven?? Wonderlijk is het. Er is echt niemand. Wat een rare droom. En iedereen lijkt te dromen, EN HET NORMAAL TE VINDEN!
Kijken helpt. De ik-illusie niet opgewassen tegen onderzoek.
Geen weg terug
Re: Geen weg terug
Wat leeft dit leven? (inplaats van wie leeft dit leven)
Re: Geen weg terug
Ja wat leeft dit leven?
Maar er is niet iets wat dit leven leeft.
Er is alleen DIT, deze stroom van wat IS. Met daar soms weer op geprojecteerd het verhaal van Sander.
Dat dit alles 'mijn leven' is, is best een hele sterk label, het voelt heel bevrijdend nu de geloofwaardigheid van dit label begint te verdampen.
Maar er is niet iets wat dit leven leeft.
Er is alleen DIT, deze stroom van wat IS. Met daar soms weer op geprojecteerd het verhaal van Sander.
Dat dit alles 'mijn leven' is, is best een hele sterk label, het voelt heel bevrijdend nu de geloofwaardigheid van dit label begint te verdampen.
Re: Geen weg terug
Hoe verloopt het dagdagelijks leven nu?
Wat is er veranderd sinds het begin van onze dialoog?
Wat is er veranderd sinds het begin van onze dialoog?
Re: Geen weg terug
Ja er is wel degelijk iets veranderd. Het is allemaal veel lichter en transparanter. De ik-sensaties verschijnen maar worden gemakkelijk doorzien als labels zonder werkelijke inhoud en zijn dan ook zo weer weg. En dit is nu al een aantal dagen het geval, het is zo eenvoudig! De ik sensaties hebben echt hun kracht verloren. En het lijkt alsof er een process opgestart is waarin steeds meer delen worden doorzien. Ja hahaha, het kaartenhuis is nu dan eindelijk aan het instorten Patrick!
In het begin van onze conversatie was er nog een overduidelijk geloof in de werkelijkheid van ‘ik’, van Sander. Het was echt Sander die dit onderzoek is gaan doen. Daar is niet veel van over. Er is nu een automatisch onderscheidingsvermogen dat eenvoudig ziet wat echt is en wat illusie.
Wat geweldig! Er hoeft alleen maar heel goed gekeken te worden.
Er is geen ik en er is geen Gate.
---
Het was wonderlijk om te zien tijdens het autorijden dat autorijden gewoon gebeurt in de stijl van dit karakter en er dus niets veranderd is want er was nooit iemand die auto reed. En dat is allemaal heel gewoon!
In het begin van onze conversatie was er nog een overduidelijk geloof in de werkelijkheid van ‘ik’, van Sander. Het was echt Sander die dit onderzoek is gaan doen. Daar is niet veel van over. Er is nu een automatisch onderscheidingsvermogen dat eenvoudig ziet wat echt is en wat illusie.
Wat geweldig! Er hoeft alleen maar heel goed gekeken te worden.
Er is geen ik en er is geen Gate.
---
Het was wonderlijk om te zien tijdens het autorijden dat autorijden gewoon gebeurt in de stijl van dit karakter en er dus niets veranderd is want er was nooit iemand die auto reed. En dat is allemaal heel gewoon!
Re: Geen weg terug
Zo kan je steeds opnieuw zien dat er geen ik is als er enige twijfel oprijst de volgende maanden totdat dit ook niet meer nodig is.
Hiervoor zijn er bij LU verschillende integratie groepen op facebook waar de ervaringen en inzichten uitgewisseld worden.
Is er een ik, op welke manier of in welke vorm dan ook ?
Is er ooit een ik geweest?
Is er een zelf, is er iets dat afgescheiden is van al het andere?
Hiervoor zijn er bij LU verschillende integratie groepen op facebook waar de ervaringen en inzichten uitgewisseld worden.
Is er een ik, op welke manier of in welke vorm dan ook ?
Is er ooit een ik geweest?
Is er een zelf, is er iets dat afgescheiden is van al het andere?
Re: Geen weg terug
Ik vind het geweldig Patrick. Dank je voor al je tijd en aandacht die je aan me besteed hebt. Ik heb altijd het gevoel gehad dat het in een directe dialoog gericht op de kern van de zaak duidelijk zou moeten kunnen worden. Bij de vele leraren die laten we zeggen groepsgewijs satsang geven komt het daar vaak niet echt van. Alleen met Tony Parsons kon in een 1 op 1 zaken snel opgehelderd worden. Dit was echter te kort om alle onduidelijkheden te belichten. Deze dialoog via internet werkt goed omdat er tijd is om voldoende aandacht te geven aan de beantwoording vd vragen en je beschikbaar bleef om het process aan de praat te houden tot dat het uiteindelijk helder werd.
Het lijkt me fijn om gebruik te maken van de LU groep op Facebook.
=================
Is er een ik, op welke manier of in welke vorm dan ook?
Nee er is nergens een ik te bekennen. De illusie wordt door het denken heel knap geschapen maar het blijft een illusie. Alles gaat volledig automatisch.
Is er ooit een ik geweest?
Nee er is nooit een ik geweest. De schijnbare ik die ‘z’n’ leven aan het leven was is altijd een spontaan verschijnen geweest van een denkbeeldige ik. Meer is er nooit geweest
Is er een zelf, is er iets dat afgescheiden is van al het andere?
Een zelf bestaat alleen in gedachten en is daarmee denkbeeldig. Deze verschijning zelf is deel van het geheel dat verschijnt. Anders gezegd kan het geheel zich laten zien als een schijnbaar afgescheiden persoon maar daarmee bestaat er nog geen persoon. Er is alleen dit verschijnen van alles wat er is.
Het lijkt me fijn om gebruik te maken van de LU groep op Facebook.
=================
Is er een ik, op welke manier of in welke vorm dan ook?
Nee er is nergens een ik te bekennen. De illusie wordt door het denken heel knap geschapen maar het blijft een illusie. Alles gaat volledig automatisch.
Is er ooit een ik geweest?
Nee er is nooit een ik geweest. De schijnbare ik die ‘z’n’ leven aan het leven was is altijd een spontaan verschijnen geweest van een denkbeeldige ik. Meer is er nooit geweest
Is er een zelf, is er iets dat afgescheiden is van al het andere?
Een zelf bestaat alleen in gedachten en is daarmee denkbeeldig. Deze verschijning zelf is deel van het geheel dat verschijnt. Anders gezegd kan het geheel zich laten zien als een schijnbaar afgescheiden persoon maar daarmee bestaat er nog geen persoon. Er is alleen dit verschijnen van alles wat er is.
Re: Geen weg terug
Leg gedetailleerd uit wat de illusie van een afgescheiden zelf is, wanneer begint deze illusie en hoe werkt hij?
Hoe voelt het om te zien dat er geen ik is? Geef een gedetailleerde beschrijving.
Hoe zou je deze illusie omschrijven/uitleggen aan iemand die er nooit van gehoord heeft, maar er wel nieuwsgierig naar is?
Wat was het laatste duwtje dat je over de drempel hielp, wat maakte dat je het zag?
Was er een speciaal moment of gebeurde het langzaamaan? Wat gebeurde er precies?
Hoe voelt het om te zien dat er geen ik is? Geef een gedetailleerde beschrijving.
Hoe zou je deze illusie omschrijven/uitleggen aan iemand die er nooit van gehoord heeft, maar er wel nieuwsgierig naar is?
Wat was het laatste duwtje dat je over de drempel hielp, wat maakte dat je het zag?
Was er een speciaal moment of gebeurde het langzaamaan? Wat gebeurde er precies?
Re: Geen weg terug
Leg gedetailleerd uit wat de illusie van een afgescheiden zelf is, wanneer begint deze illusie en hoe werkt hij?
De illusie van een afgescheiden zelf bestaat dankzij het geloof in een voorstelling (gedachten) van een zelfstandige persoon die zijn of haar leven leeft en vorm geeft.
Het denken benoemt allerlei zaken als zijnde verbonden met een zelfstanding ik; handelingen als ‘mijn handelingen’, dit lichaam als ‘mijn lichaam’, gevoelens als ‘mijn gevoelens’, gedachten als ‘mijn gedachten’ werkelijk overal zit deze ‘persoonlijk kleur’ doorheen. Het bestaan van zo’n ‘ik’ wordt daarmee heel geloofwaardig. Al deze benoemingen verwijzen echter naar een ik of persoon die nergens te vinden is. Zo wordt de illusie geschapen dat er in een lichaam een ik leeft die zelfstandig kan denken, kiezen en handelen en afgescheiden is van alles wat niet-ik is.
Ergens in de vroege jeugd bouwt dit langzaam op lijkt me, het is een aangeleerd idee. Deze ideeen genereren ook weer allerlei gevoelens die de beleving van zo’n ‘ik’ versterken en nog geloofwaardiger maken. Doordat in vrijwel alle mensen de overtuiging leeft dat ze zelfstandige individuen zijn versterkt deze overtuiging in contact met ‘andere mensen’ nog meer.
Dit kan blijkbaar zo blijven bestaan doordat er nooit getwijfeld wordt aan de realiteit van een zelfstandig ik en daarom wordt dit ook zelden aan een onderzoek onderworpen.
Hoe voelt het om te zien dat er geen ik is? Geef een gedetailleerde beschrijving.
Het opvallende is dat het heel gewoon voelt. Het is niet vreemd want het is altijd eigenlijk al geweten. Het voelt lichter en er is ontspanning. Ik-gedachten blijven gewoon verschijnen, maar de realiteit daarvan is verdwenen. Alles is ‘van deze zelfde grondstof gemaakt’, lasting te verwoorden. Alles is weer spannend, je weet nooit wat er gaat gebeuren. Het is heel bevrijdend. Het is fascinerend om gewoon te zien wat er maar gebeurt. Soms is er nog wel angst, dat openbaart zich dan een tijdje in het lichaam en trekt dan weer weg. Het denken lijkt gekalmeerd.
Sander manifesteert zich nog net als vroeger maar nu is het als het ware transparant geworden. Het voelt tevens als nog maar het begin van een proces waar meer en meer kan worden doorzien.
Hoe zou je deze illusie omschrijven/uitleggen aan iemand die er nooit van gehoord heeft, maar er wel nieuwsgierig naar is?
Ik moet telkens heel erg lachen als ik deze vraag zie. Het is wel even slikken als je hier nog nooit van gehoord hebt.
Je kan door je eigen directe ervaring te onderzoeken ontdekken waar alle wereldreligies in essentie naar verwijzen. De eenvoudige sleutel tot dit mysterie is het onderscheid tussen wat echt is en wat maar een een idee is. Uiteindelijk kan blijken dat de ik, de persoon die je al die jaren dacht te zijn, slechts een denkbeeld is dat verder nergens naar verwijst. Met andere woorden buiten deze gedachten bestaat er niets wat je een ik zou kunnen noemen. Deze gedachten en bijbehorende gevoelens wekken de illusie dat er een ik, een persoon is, die in werkelijkheid nergens te bekennen is. Wat dan ook gezien kan worden is dat alles op de automatische piloot gebeurt, ook al het zogenaamde 'eigen gedrag'. Er is niemand in deze existentie.
Wat was het laatste duwtje dat je over de drempel hielp, wat maakte dat je het zag?
Was er een speciaal moment of gebeurde het langzaamaan? Wat gebeurde er precies?
Het laatste duwtje kwam doordat opeens duidelijk werd dat ik nog niet intensief genoeg keek en ook de werkelijke consequentie van wat gezien werd niet volledig tot me door liet dringen. Door nu echt te kijken met de intentie "wat is nu in godsnaam ECHT de waarheid omtrent dit 'ik'?" "Het is NU of NOOIT om dit tot de bodem te doorzien."
En toen was het opeens heel snel duidelijk.
Daaraan vooraf had je gevraagd naar hoe het stond met het vertrouwen in het leven. En dat bracht verwarring over wat vertrouwen eigenlijk is en dat er gewoon gebeurt wat er gebeurt inclusief de ''eigen'' reactie daarop. Toen werd duidelijk dat er helemaal geen controle is en dat betekende dat er dan ook geen doener is.
Er was niet 1 speciaal moment waarop het helemaal duidelijk werd. Het werd geleidelijk steeds duidelijker totdat het geloof in een ik geen stand meer kon houden. Toen begon het ik-kaartenhuis in te storten.
De illusie van een afgescheiden zelf bestaat dankzij het geloof in een voorstelling (gedachten) van een zelfstandige persoon die zijn of haar leven leeft en vorm geeft.
Het denken benoemt allerlei zaken als zijnde verbonden met een zelfstanding ik; handelingen als ‘mijn handelingen’, dit lichaam als ‘mijn lichaam’, gevoelens als ‘mijn gevoelens’, gedachten als ‘mijn gedachten’ werkelijk overal zit deze ‘persoonlijk kleur’ doorheen. Het bestaan van zo’n ‘ik’ wordt daarmee heel geloofwaardig. Al deze benoemingen verwijzen echter naar een ik of persoon die nergens te vinden is. Zo wordt de illusie geschapen dat er in een lichaam een ik leeft die zelfstandig kan denken, kiezen en handelen en afgescheiden is van alles wat niet-ik is.
Ergens in de vroege jeugd bouwt dit langzaam op lijkt me, het is een aangeleerd idee. Deze ideeen genereren ook weer allerlei gevoelens die de beleving van zo’n ‘ik’ versterken en nog geloofwaardiger maken. Doordat in vrijwel alle mensen de overtuiging leeft dat ze zelfstandige individuen zijn versterkt deze overtuiging in contact met ‘andere mensen’ nog meer.
Dit kan blijkbaar zo blijven bestaan doordat er nooit getwijfeld wordt aan de realiteit van een zelfstandig ik en daarom wordt dit ook zelden aan een onderzoek onderworpen.
Hoe voelt het om te zien dat er geen ik is? Geef een gedetailleerde beschrijving.
Het opvallende is dat het heel gewoon voelt. Het is niet vreemd want het is altijd eigenlijk al geweten. Het voelt lichter en er is ontspanning. Ik-gedachten blijven gewoon verschijnen, maar de realiteit daarvan is verdwenen. Alles is ‘van deze zelfde grondstof gemaakt’, lasting te verwoorden. Alles is weer spannend, je weet nooit wat er gaat gebeuren. Het is heel bevrijdend. Het is fascinerend om gewoon te zien wat er maar gebeurt. Soms is er nog wel angst, dat openbaart zich dan een tijdje in het lichaam en trekt dan weer weg. Het denken lijkt gekalmeerd.
Sander manifesteert zich nog net als vroeger maar nu is het als het ware transparant geworden. Het voelt tevens als nog maar het begin van een proces waar meer en meer kan worden doorzien.
Hoe zou je deze illusie omschrijven/uitleggen aan iemand die er nooit van gehoord heeft, maar er wel nieuwsgierig naar is?
Ik moet telkens heel erg lachen als ik deze vraag zie. Het is wel even slikken als je hier nog nooit van gehoord hebt.
Je kan door je eigen directe ervaring te onderzoeken ontdekken waar alle wereldreligies in essentie naar verwijzen. De eenvoudige sleutel tot dit mysterie is het onderscheid tussen wat echt is en wat maar een een idee is. Uiteindelijk kan blijken dat de ik, de persoon die je al die jaren dacht te zijn, slechts een denkbeeld is dat verder nergens naar verwijst. Met andere woorden buiten deze gedachten bestaat er niets wat je een ik zou kunnen noemen. Deze gedachten en bijbehorende gevoelens wekken de illusie dat er een ik, een persoon is, die in werkelijkheid nergens te bekennen is. Wat dan ook gezien kan worden is dat alles op de automatische piloot gebeurt, ook al het zogenaamde 'eigen gedrag'. Er is niemand in deze existentie.
Wat was het laatste duwtje dat je over de drempel hielp, wat maakte dat je het zag?
Was er een speciaal moment of gebeurde het langzaamaan? Wat gebeurde er precies?
Het laatste duwtje kwam doordat opeens duidelijk werd dat ik nog niet intensief genoeg keek en ook de werkelijke consequentie van wat gezien werd niet volledig tot me door liet dringen. Door nu echt te kijken met de intentie "wat is nu in godsnaam ECHT de waarheid omtrent dit 'ik'?" "Het is NU of NOOIT om dit tot de bodem te doorzien."
En toen was het opeens heel snel duidelijk.
Daaraan vooraf had je gevraagd naar hoe het stond met het vertrouwen in het leven. En dat bracht verwarring over wat vertrouwen eigenlijk is en dat er gewoon gebeurt wat er gebeurt inclusief de ''eigen'' reactie daarop. Toen werd duidelijk dat er helemaal geen controle is en dat betekende dat er dan ook geen doener is.
Er was niet 1 speciaal moment waarop het helemaal duidelijk werd. Het werd geleidelijk steeds duidelijker totdat het geloof in een ik geen stand meer kon houden. Toen begon het ik-kaartenhuis in te storten.
Who is online
Users browsing this forum: No registered users and 52 guests