[Dutch] Ik?

[Ash]

Hey Floris,

Hier is geen wie te bekennen, daar wel?
Hier een onderzoek/oefening, volgens mij heb ik zoiets niet eerder gegeven/gedeeld. Kies en hand en beweeg de vingers ermee en onderzoek: Kan iets gevonden worden dat de vingers beweegt/controleert? Kan iets gevonden worden wat koos/kiest om de vingers te bewegen of te stoppen? Maakt de keuze om de vingers te bewegen de vingers aan het bewegen? Is het wel geweten hoe de vingers bewegen? Niet dat ik wil zeggen dat er een 'hoe' is voor wat gebeurt, maar misschien helpt de vraag desondanks.

Hier is ook geen wie.
Er is helemaal niks te vinden. De gedachten denken wel dat er iemand verantwoordelijk is. Die gaan nog steeds alle kanten uit.

Oké, nieuwsgierigheid is een positieve energie/gevoel. Als iets daar vanuit wordt gedaan, zie ik het probleem niet. Maar.. dan vraag ik me af, is het wel puur en alleen nieuwsgierigheid, of zit er een idee/hoop achter van iets te krijgen/beter af te zijn als er meer kennis is..

Er is ook geen echt probleem wordt steeds duidelijker. Ergens schuilen wel nog verwachtingen ja. Zoals ik volgens mij al verteld heb meer in de richting van uhhh.. dat ik 'het' gezien heb en geen vragen meer heb? Zoals zo velen hier bij LU.

Om het maar deftig te zeggen? haha! Ik weet niet goed wat ik daar bij moet bedenken. Oké, is er misschien een weerstand omdat je het niet los wilt laten met proberen meer te krijgen uit het leven?

Ik leek opeens een afkeer te hebben tegen de gebruikelijke termen, niet belangrijk. Nu je dat zegt, probeer altijd meer te halen uit het leven. Valt er niet meer te krijgen uit het leven dan? Ben eigenlijk best wel tevreden maar streven voelt niet slecht?

Het idee van geen-zelf kan wat negatief aanvoelen. Misschien dat het volgende wat prettiger voelt, misschien dat je het volgende kan grijpen.. Doe het natuurlijk wanneer het goed voelt en als je nog wat emoties aan het verwerken bent, misschien beter even wachten. Met behulp van taal splitten we alles in onze ervaring op in stukken, dit stuk noemen we een boom, dit stuk noemen we een sensatie, dit stuk noemen we een gedachte, dit stuk een vogelgeluid, dit een ander geluid, etc. Nu kunnen we iets verder uit deze verdeelde wereld komen door te zien dat zicht/zien/kleur niet uit bijvoorbeeld losse objecten bestaat, maar uit een ondoorbroken veld van kleur/perceptie/ervaren/zien. Ik noem dit deel van ervaring even 'zien', er zijn ook andere delen die we kunnen labelen als horen, voelen, denken, proeven en ruiken. Nu zijn deze woorden als voelen, denken, horen, ook maar concepten en dit geeft het idee dat ervaring is opgebroken in die stukken. Als je je aandacht van voelen, naar sensaties naar bijvoorbeeld horen laat gaan, kun je merken dat er in ervaring helemaal geen grenzen zijn, en dat het één onderbroken veld is. Hoe anders zou je het 'allemaal' in een kunnen ervaren, en hoe anders zou de aandacht door al deze 'velden' kunnen reizen als het niet één ondoorbroken realiteit zou zijn? Dit ondoorbroken veld kunen we voor het gemak even labelen als ervaring/ervaren/dit/bewustzijn/etc (al zijn dit ook slechts concepten). Is er wel iets dat losstaat van dit ervaren? Is er een split of afscheiding ergens zodat je bijvoorbeeld kan zeggen dat je losstaat van all dit ervaren? Zou het kunnen dat ook al is er geen zelf als in een persoon die een soort losstaand stuk is in het leven/ervaring, er eigenlijk alleen maar ZELF/zelf/jij is? Misschien dacht dat je steeds op zoek naar een jij, maar die niet vond, maar dat je jezelf eigenlijk constant vond, en nooit iets anders gevonden hebt?

Er moet een overkoepeld iets zijn ja. Kan geen grenzen vinden en het klinkt ook niet logisch. Hoe wilt alles los van elkaar staan? Wie is die ZELF/zelf/jij dan? Dat laatste doet veel met me maar kan er weer geen kaas van maken. Er is inderdaad nog nooit wat anders gevonden maar lijk nu pas serieus te zoeken.

Verder voelt het een soort vastgelopen hier. Staat je voorzichtige videobel aanbod nog? Wat te doen, wat is de volgende stap?

Groeten,
Ash

[Florisness]

Dag Ash,

Hier is ook geen wie.
Er is helemaal niks te vinden. De gedachten denken wel dat er iemand verantwoordelijk is. Die gaan nog steeds alle kanten uit.

:-)
Oke.. en is er een iemand verantwoordelijk? Makkelijke 'baan' heb ik he? Wat is verantwoordelijkheid eigenlijk, misschien als je kijkt naar wat dit betekend voor je, komen impressies/herinneringen naar boven van hoe anderen (ouders bijvoorbeeld) hun idee van wat goed en niet goed is hebben meegegeven? Voelt het waar dat het idee van 'verantwoordelijk' moeten zijn bijdraagt aan het gevoel van een zelf zijn? Wil natuurlijk niet de suggestie wekken om dan maar een gedachte als 'geen verantwoordelijkheid' aan te nemen want dat kan ook voor problemen zorgen lijkt me

Er is ook geen echt probleem wordt steeds duidelijker.

Hmm ja. In het idee van probleem, lijkt hier een randje te zitten als 'iets slechts/vervelends wat mij nou weer moet overkomen' of iets dergelijks

Ergens schuilen wel nog verwachtingen ja. Zoals ik volgens mij al verteld heb meer in de richting van uhhh.. dat ik 'het' gezien heb en geen vragen meer heb? Zoals zo velen hier bij LU.

Zou je het op een andere manier kunnen zeggen? Snap hem niet helemaal. Weet je niet of je het gezien hebt/het je duidelijk is?

Ik leek opeens een afkeer te hebben tegen de gebruikelijke termen, niet belangrijk.

Oké.

Er moet een overkoepeld iets zijn ja. Kan geen grenzen vinden en het klinkt ook niet logisch. Hoe wilt alles los van elkaar staan? Wie is die ZELF/zelf/jij dan? Dat laatste doet veel met me maar kan er weer geen kaas van maken. Er is inderdaad nog nooit wat anders gevonden maar lijk nu pas serieus te zoeken.

Bedoel je dat er daar geen afscheiding of grenzen (lijken te) zijn?
Dat vorige verhaal met dat 'jij' alles bent kan misschien nuttig zijn om het een en het ander te shiften, maar misschien beter om het dan weer te laten gaan. Omdat een uitspraak zoals 'ik ben dit', of überhaupt het idee van een ik, is dat niet iets mentaals en geeft het misschien een houvast, een ankerpunt? Terwijl DIT gewoon is, niet om identificatie lijkt te vragen en er geen houvast lijkt te zijn (hier in ieder geval niet)?

Verder voelt het een soort vastgelopen hier. Staat je voorzichtige videobel aanbod nog? Wat te doen, wat is de volgende stap?

Als je wilt videobellen, oké. Maar zonder komen we er ook wel uit lijkt me als je wilt.

Gr,
Floris

[Ash]

Hey Floris,

Oke.. en is er een iemand verantwoordelijk? Makkelijke 'baan' heb ik he? Wat is verantwoordelijkheid eigenlijk, misschien als je kijkt naar wat dit betekend voor je, komen impressies/herinneringen naar boven van hoe anderen (ouders bijvoorbeeld) hun idee van wat goed en niet goed is hebben meegegeven? Voelt het waar dat het idee van 'verantwoordelijk' moeten zijn bijdraagt aan het gevoel van een zelf zijn? Wil natuurlijk niet de suggestie wekken om dan maar een gedachte als 'geen verantwoordelijkheid' aan te nemen want dat kan ook voor problemen zorgen lijkt me

Het lijkt me niet makkelijk wat je doet. Hehe.
Je moet iets of iemand zijn om ergens verantwoordelijk voor te zijn. Dus ja, die gedachten gaan nergens over.

En daar komen we net uit bij een punt dat me bezighoudt. Laatst zei je dit:

Wat rustig aan doen en aardig/lief zijn voor jezelf kan vaak geen kwaad. We spreken elkaar later.

Hoe wil ik aardig/ lief zijn voor mezelf als er niemand is? Dus wie draagt die 'verantwoordelijkheid'?

Hmm ja. In het idee van probleem, lijkt hier een randje te zitten als 'iets slechts/vervelends wat mij nou weer moet overkomen' of iets dergelijks

Er waren fases in het verleden dat dit wel aan de orde was maar nu niet. Ook als me iets goeds/ aangenaams overkwam. Het is niet zozeer een probleem. Onhandig verwoord weer. Als sinds ik me kan herinneren is er iets in me die de essentie en hoezo/ waarom van dit leven wilt achterhalen, de laatste 2 jaar echter 'hardcore'.

Zou je het op een andere manier kunnen zeggen? Snap hem niet helemaal. Weet je niet of je het gezien hebt/het je duidelijk is?

Ik weet helemaal niks en heb niks gezien. Theoretisch 'denk' ik het 'allemaal te weten'. Ben vooral verward alweer. Tja, gewoon dat ik het gezien heb! Dat wat niet te zien is. Shittt.

Bedoel je dat er daar geen afscheiding of grenzen (lijken te) zijn?

Ik bedoelde meer dat het voor mij logisch klinkt dat 'alles' niet los van elkaar kan zijn. Alles moet ergens uit een en dezelfde 'substantie'/'ervaring'/'veld' komen? Maar in welke vorm/ onderdeel/ ervaring is hier de vraag. Lijkt het.

Dat vorige verhaal met dat 'jij' alles bent kan misschien nuttig zijn om het een en het ander te shiften, maar misschien beter om het dan weer te laten gaan. Omdat een uitspraak zoals 'ik ben dit', of überhaupt het idee van een ik, is dat niet iets mentaals en geeft het misschien een houvast, een ankerpunt? Terwijl DIT gewoon is, niet om identificatie lijkt te vragen en er geen houvast lijkt te zijn (hier in ieder geval niet)?

Alles wat is/ dit wat is vraagt niet om identificatie want er is niks of iemand die zich überhaupt met iets kan identificeren.

Als je wilt videobellen, oké. Maar zonder komen we er ook wel uit lijkt me als je wilt.

Okay.

Fijne avond,
Ash

[Florisness]

Goedeavond,

Je moet iets of iemand zijn om ergens verantwoordelijk voor te zijn. Dus ja, die gedachten gaan nergens over.

oke

Hoe wil ik aardig/lief zijn voor mezelf als er niemand is? Dus wie draagt die 'verantwoordelijkheid'?

zit daar wat frustratie, of was dat verkeerd geïnterpreteerd? Naja, wil ook niet zeggen dat die zin theoretisch in orde zit. Hier een poging zonder woorden als ik of mijzelf: als het idee van zacht voor jezelf zijn wordt aangenomen, dan is er een bepaalde intentie waaruit er betere/zachtere gedachten en acties kunnen komen waardoor er meer ontspanning kan komen. Zo beter?

Maar.. die zin die je schreef lijkt geeft me het idee dat er wellicht nog wat credit wordt gegeven aan het idee van een persoon (zijn). Als je voor een moment niet naar gedachten of herinneringen verwijst, is er dan iets dat aangeeft dat er een zelf/persoon is? Is dit voor 'anderen' niet hetzelfde? Hebben 'mensen' beschikking tot meer dan hun ervaring? Lijkt het je dan niet dat woorden als persoon/zelf verzonnen zijn zonder dat ze ergens naar verwijzen? Zijn er niet zoveel concepten waar mensen niet bij stilstaan en eigenlijk nergens naar verwijzen, bijvoorbeeld sinterklaas/het/categorie/vandaar/verjaardag/.. ? Misschien is het waardevol om nogmaals over die oefening die ik aan het begin gaf over dromen dat je een vrouw bent na te denken.

Voor de zekerheid: Het is niet nodig om een conclusie te trekken, om zo een bepaald inzicht of standpunt te willen forceren. Je hebt al een hoop opgeklaard dus gewoon zo doorgaan lijkt me prima.

Misschien stelde ik deze vraag al eens, maar hier nogmaals: Wat is er dat het logisch of aannemelijk voor je lijkt, om te geloven dat er (misschien) zoiets is als een zelf?

Er waren fases in het verleden dat dit wel aan de orde was maar nu niet. Ook als me iets goeds/ aangenaams overkwam. Het is niet zozeer een probleem. Onhandig verwoord weer. Als sinds ik me kan herinneren is er iets in me die de essentie en hoezo/ waarom van dit leven wilt achterhalen, de laatste 2 jaar echter 'hardcore'.

Daar kan ik inkomen.

Ik weet helemaal niks en heb niks gezien. Theoretisch 'denk' ik het 'allemaal te weten'. Ben vooral verward alweer. Tja, gewoon dat ik het gezien heb! Dat wat niet te zien is. Shittt.

Uhu, en hoe het voelen als je steeds alles wat je "weet" laat gaan?

Ik bedoelde meer dat het voor mij logisch klinkt dat 'alles' niet los van elkaar kan zijn. Alles moet ergens uit een en dezelfde 'substantie'/'ervaring'/'veld' komen? Maar in welke vorm/ onderdeel/ ervaring is hier de vraag. Lijkt het.

Ik snap je. Als ik rondkijk, zie ik niets erop wijzen dat er zoiets is als substantie. Zou dit misschien ook alleen maar een concept kunnen zijn?
je zou bijvoorbeeld iets kunnen denken als; als dingen afgescheiden zouden zijn, "zou dat niet betekenen dat er een harde lijn in realiteit moet zijn? Dus dat er aan de ene kant een realiteit moet zijn, en aan de andere kant een andere? Maar hoe zou dit alles dan als één ervaring ervaren kunnen worden, als er zo'n harde lijn zou zijn? Dat dit alles ervaren wordt, suggereert dit dan niet dat dit hetzelfde realiteit/leven/veld moet zijn, zonder grenzen?". En dat is natuurlijk een vrij intellectuele aanpak (niets mis mee), als je je aangetrokken voelt om zulke dingen te doen, en het lijkt wat te helpen, lijkt me dat prima. Maar als dit wordt gedaan om zo proberen iets voor elkaar te krijgen, dan kan het misschien beter allemaal worden losgelaten.

Alles wat is/ dit wat is vraagt niet om identificatie want er is niks of iemand die zich überhaupt met iets kan identificeren.

Ik had vandaag de gedachte dat het idee van een ik, misschien ook een soort idee/gevoel van zekerheid of veiligheid geeft, iets om vanuit te gaan/iets waar je op kunt staan, een soort oriëntatiepunt om het zomaar te zeggen. Wat denk je daarvan?

Die 'okay' aan het eind van je bericht, bedoelde je daarmee om op deze manier verder te gaan?

[Ash]

Goedemiddag Floris,

zit daar wat frustratie, of was dat verkeerd geïnterpreteerd? Naja, wil ook niet zeggen dat die zin theoretisch in orde zit. Hier een poging zonder woorden als ik of mijzelf: als het idee van zacht voor jezelf zijn wordt aangenomen, dan is er een bepaalde intentie waaruit er betere/zachtere gedachten en acties kunnen komen waardoor er meer ontspanning kan komen. Zo beter?

Daar zat wat lichte frustratie ja. Omdat het na alles wat we besproken hebben het theoretisch niet klopt nee. Het wordt nu beter ´begrepen´.

Maar.. die zin die je schreef lijkt geeft me het idee dat er wellicht nog wat credit wordt gegeven aan het idee van een persoon (zijn). Als je voor een moment niet naar gedachten of herinneringen verwijst, is er dan iets dat aangeeft dat er een zelf/persoon is? Is dit voor 'anderen' niet hetzelfde? Hebben 'mensen' beschikking tot meer dan hun ervaring? Lijkt het je dan niet dat woorden als persoon/zelf verzonnen zijn zonder dat ze ergens naar verwijzen? Zijn er niet zoveel concepten waar mensen niet bij stilstaan en eigenlijk nergens naar verwijzen, bijvoorbeeld sinterklaas/het/categorie/vandaar/verjaardag/.. ? Misschien is het waardevol om nogmaals over die oefening die ik aan het begin gaf over dromen dat je een vrouw bent na te denken.

Nee hier is niemand en niemand krijgt credits. Echter kreeg ik door jou opmerking/ tips het idee dat ik enige controle kon hebben? Beter dan dit kan het momenteel niet verwoord worden.

Voor de zekerheid: Het is niet nodig om een conclusie te trekken, om zo een bepaald inzicht of standpunt te willen forceren. Je hebt al een hoop opgeklaard dus gewoon zo doorgaan lijkt me prima.

Iets wilt conclusies blijven trekken en blijven proberen. Heb geen idee meer wat precies. Laten we zo doorgaan dan.

Misschien stelde ik deze vraag al eens, maar hier nogmaals: Wat is er dat het logisch of aannemelijk voor je lijkt, om te geloven dat er (misschien) zoiets is als een zelf?

Er is helemaal niks logisch of aannemelijk. Echter is hier vaker een bombardement van gedachtes die alle kanten op gaan en alleen maar vraagtekens maken. Kan deze gedachten nu wel uittypen maar heb het gevoel dat deze niks 'bijdragen'.

Uhu, en hoe het voelen als je steeds alles wat je "weet" laat gaan?

'En hoe het voelen'? Deze vraag begrijp ik niet.

Ik snap je. Als ik rondkijk, zie ik niets erop wijzen dat er zoiets is als substantie. Zou dit misschien ook alleen maar een concept kunnen zijn?

Substantie, veld, het, alles. Allemaal concepten. Zou kunnen ja.

je zou bijvoorbeeld iets kunnen denken als; als dingen afgescheiden zouden zijn, "zou dat niet betekenen dat er een harde lijn in realiteit moet zijn? Dus dat er aan de ene kant een realiteit moet zijn, en aan de andere kant een andere? Maar hoe zou dit alles dan als één ervaring ervaren kunnen worden, als er zo'n harde lijn zou zijn? Dat dit alles ervaren wordt, suggereert dit dan niet dat dit hetzelfde realiteit/leven/veld moet zijn, zonder grenzen?".

Moeilijk deze. Maar alles moet een zijn zonder grenzen.

En dat is natuurlijk een vrij intellectuele aanpak (niets mis mee), als je je aangetrokken voelt om zulke dingen te doen, en het lijkt wat te helpen, lijkt me dat prima. Maar als dit wordt gedaan om zo proberen iets voor elkaar te krijgen, dan kan het misschien beter allemaal worden losgelaten.

Blijkbaar word ik er door aangetrokken. Geen idee wat de intenties zijn. Aan de oppervlakte lijkt het niet zo, maar wellicht zit er iets verborgen?

Ik had vandaag de gedachte dat het idee van een ik, misschien ook een soort idee/gevoel van zekerheid of veiligheid geeft, iets om vanuit te gaan/iets waar je op kunt staan, een soort oriëntatiepunt om het zomaar te zeggen. Wat denk je daarvan?

Dat lijkt me aannemelijk ja. Hier stond/ leunde ik mijn hele leven op? Nu staat alles op zijn kop.

Die 'okay' aan het eind van je bericht, bedoelde je daarmee om op deze manier verder te gaan?

Als jij denkt dat dit voldoende is dan vertrouw ik jou als mijn gids. Dit wilde ik gisteren nog typen maar was in gedachten verzonken.

Groeten,
Ash

[Ash]

Net kwam iets bovendrijven. Volgens mij denk/ verwacht ik, dat als ik de illusie doorzien heb ik alles kan verklaren. Dat het hele bestaan opeens duidelijk is. Hoe naïef.

Die ga ik even laten varen.

[Florisness]

Dag Ash,

Oké, er lijkt een hoop frustratie te zijn. Misschien heb je een idee van voorgelogen te zijn? Dat kan ik begrijpen, heb zelf vaak zat frustratie over bepaalde zaken gehad met de gedachten 'als ik niet geconditioneerd was geweest met dit ding had ik er nu niet allemaal zo'n moeite mee'. Maar de gedachte 'er is geen zelf, geen ik', is ook maar een gedachten, en niet altijd de meest productieve. Soms wordt hier de term ik gebruik, bijvoorbeeld, soms kan ik een uitspraak maken als 'ik ben dit bewustzijn' of 'ik ben dit leven/bestaan', dit geeft hier een bepaald effect, dus daar lijkt hier niets mis mee. Daarna wordt de gedachten weer losgelaten. De gedachten ik, of er is geen ik, maakt het echt een groot verschil? Is dit niet gewoon een gedachtespelletje? Natuurlijk als er een hoop energie is gestoken in een van de twee kanten, dan voelt het misschien wel een groot verschil te maken, maar dat is een gemaakt verschil. Oké, ik ga bij sommige zaken toch een beetje doordrukken, om te zorgen dat eventuele schuilplekken van het geloof in een zelf zijn belicht worden

Net kwam iets bovendrijven. Volgens mij denk/ verwacht ik, dat als ik de illusie doorzien heb ik alles kan verklaren. Dat het hele bestaan opeens duidelijk is. Hoe naïef.

Ja, die hoop kan je veilig laten gaan. Soms kunnen er bij mensen ook nog verwachtingen schuilgaan bij hoe ze denken te veranderen, anders te voelen, gezien zullen worden of dat er gedacht wordt dat dan alle problemen weg zullen gaan.

Nee hier is niemand en niemand krijgt credits. Echter kreeg ik door jou opmerking/ tips het idee dat ik enige controle kon hebben? Beter dan dit kan het momenteel niet verwoord worden.

Ah, er werd iets aangenomen/geloofd? Nou, dan goed dat dit naar boven kwam.
Oké, ander punt. In die zin staat "door jou opmerking/tips het idee dat ik enige controle ..". Waar wordt gedacht en gevoelt dat die ik naar verwijst? Als je even de gedachten 'ik' laat komen, en dan kijkt wat dit is, er is dan dus de gedachten ik aanwezig, en waarschijnlijk allemaal spanningen in het lichaam (identificatie), wordt er dan vanuit gegaan dat deze identificatie, dingen kan doen of controle kan hebben of verliezen?

Hier wordt nu getypt, er komt een gedachten omhoog 'is er iets dat dit doet?', er is een observatie en stilte, en geen antwoord, het blijft stil, en typen gaat weer verder... Dit doet me denken aan de comment die ik maakte -en het haakt ook aan aan wat ik in het begin van dit bericht schreef- maar die zoals je al opmerkte niet goed getypt was. Hier de goede versie: En hoe zou het voelen als je steeds alles wat je "weet" en de eventuele behoefte voor conclusies, laat gaan?

Iets wilt conclusies blijven trekken en blijven proberen. Heb geen idee meer wat precies. Laten we zo doorgaan dan.

Ja, dat merkte ik en antwoorden er hierboven op. Hier een verhaaltje, misschien haal je er iets uit. Ik weet niet meer waar het precies over ging, maar wat jaar geleden, wilde ik weten wat waar was over een bepaald onderwerp. Het was iets van, is deze gedachte correct, of deze andere? Is het A of B? Dit ging volgens mij best een lange tijd door en ik kon het goede antwoord/gedachten maar niet te weten komen. "Is het nou dit, of dit?". Frustratie, "Kom op, ik wil het weten, is A correct of is het B?!" Nog meer frustratie. "kom op, ik kan het weten, gewoon na denken, is het nou dit of dit?". Misschien dat dit wel een jaar of langer aan de gang was over dit onderwerp. Waarschijnlijk dacht ik dat het antwoord me iets op zou brengen. Uiteindelijk toen ik me dit voor de zoveelste maal afvroeg "Wat is het nou?!?! A of B??!?!" en helemaal gefrustreerd was kwam er uiteindelijk iets als "Godverdomme!! KUTZOOI! dit is gewoon een stom theoretisch taalspelletje!!". Er volgde ongeveer ander half jaar iets wat als een intellectuele burn-out voelde. Wanneer je probeert uit te zoeken wat (theoretisch) waar is, of conclusies, theorieën, overtuigingen, geloof, etc. probeert te hebben, is dit niet vaak gewoon wat een gedachtespelletje? Natuurlijk als je ergens in gelooft en je denkt er over na of onderzoekt dit, dan kan dit het een en het ander loslaten, dus dit heeft een goed effect. Soms denk ik over iets na, maar heb niet het idee dat conclusies of iets geloven nodig is. Uit te zoeken wat 'waar' is, is niet altijd nuttig, soms beter om gewoon de gedachten te kiezen die het best voelt.

Blijkbaar word ik er door aangetrokken. Geen idee wat de intenties zijn. Aan de oppervlakte lijkt het niet zo, maar wellicht zit er iets verborgen?

Ik kijk voel zelf vaak, als het goed voelt is dat voor mij een ja, groen licht. als er spanning gevoelt wordt is en misschien een soort 'egodrang'-gevoel is dan is dat voor mij vaak een nee. Zolang het goed voelt, waarom niet.

Dat lijkt me aannemelijk ja. Hier stond/ leunde ik mijn hele leven op? Nu staat alles op zijn kop.

Het leven van wie/wat? Ik zei al even door te gaan drukken. Is dit leven ergens van? Is er iets afgescheiden aan dit of in dit, wat dit toe kan eigenen/claimen? Als er zoals je al opmerkte een moet zijn zonder grenzen kan dit natuurlijk niet. Of, er is gewoon dit, en is wat dit is misschien volstrekt niet te grijpen voor het intellect?


Gr,
Floris

[Florisness]

Oeps, iets vergeten te schrijven, wilde het toch even toevoegen ter volledigheid. Voor mij lijkt er geen tot weinig verschil in gedachten die hetzelfde voelen. Theoretische vragen, zoals is het A of B die hetzelfde voelen, wat maakt het uit. Als de ene gedachten veel beter voelt dan de ander, dan maakt het natuurlijk wel een geschikt, want de een maakt een beter voelende ervaring en de ander een slechtere

[Florisness]

*dan maakt het natuurlijk wel een verschil

..

[Ash]

Dag Floris,

Reactie komt later want hier is het druk en wil rustig de tijd nemen om te reageren. Wederom bedankt voor de moeite die je neemt.

Fijne avond,
Ash

[Ash]

Dag Floris,

Oké, er lijkt een hoop frustratie te zijn. Misschien heb je een idee van voorgelogen te zijn? Dat kan ik begrijpen, heb zelf vaak zat frustratie over bepaalde zaken gehad met de gedachten 'als ik niet geconditioneerd was geweest met dit ding had ik er nu niet allemaal zo'n moeite mee'. Maar de gedachte 'er is geen zelf, geen ik', is ook maar een gedachten, en niet altijd de meest productieve. Soms wordt hier de term ik gebruik, bijvoorbeeld, soms kan ik een uitspraak maken als 'ik ben dit bewustzijn' of 'ik ben dit leven/bestaan', dit geeft hier een bepaald effect, dus daar lijkt hier niets mis mee. Daarna wordt de gedachten weer losgelaten. De gedachten ik, of er is geen ik, maakt het echt een groot verschil? Is dit niet gewoon een gedachtespelletje? Natuurlijk als er een hoop energie is gestoken in een van de twee kanten, dan voelt het misschien wel een groot verschil te maken, maar dat is een gemaakt verschil. Oké, ik ga bij sommige zaken toch een beetje doordrukken, om te zorgen dat eventuele schuilplekken van het geloof in een zelf zijn belicht worden

Ja, lichte frustratie is te zacht uitgedrukt maar het gaat in fases. Van extreme frustratie tot totale acceptatie. Eerder niet zo over nagedacht maar tijdens het lezen komt het gevoel naar boven dat het inderdaad wel eens een diepe frustratie/ ongemak heerst bij het leren kennen/ opklaren van het feit dat 'dit' allemaal niet klopt. Soort van schuldgevoel komt ook ergens naar boven? Geen verwijten naar 'de rest'. Zij weten niet beter? Gedachtenspelletje is een goede benaming voor wat momenteel in mijn hoofd omgaat. Ik lijk een nieuw concept te willen omarmen?

Ja, die hoop kan je veilig laten gaan. Soms kunnen er bij mensen ook nog verwachtingen schuilgaan bij hoe ze denken te veranderen, anders te voelen, gezien zullen worden of dat er gedacht wordt dat dan alle problemen weg zullen gaan.

Duidelijk, geen idee meer wat ik precies zoek.

Ah, er werd iets aangenomen/geloofd? Nou, dan goed dat dit naar boven kwam.
Oké, ander punt. In die zin staat "door jou opmerking/tips het idee dat ik enige controle ..". Waar wordt gedacht en gevoelt dat die ik naar verwijst? Als je even de gedachten 'ik' laat komen, en dan kijkt wat dit is, er is dan dus de gedachten ik aanwezig, en waarschijnlijk allemaal spanningen in het lichaam (identificatie), wordt er dan vanuit gegaan dat deze identificatie, dingen kan doen of controle kan hebben of verliezen?

Nee er word hier nergens meer vanuit gegaan want waar moet ik naartoe? Toch komt hier weer die wervelstorm van gedachtes. Gedachtes die al deze ervaringen willen kapen met de daarbij komende vragen als: 'Heeft geen enkele keuze invloed gehad op mijn leven? Ben ik niet geworden wie ik ben door de keuzes die ik gemaakt lijk te hebben? Is het echt een grote façade? Lijk dit te begrijpen maar niet te kunnen bezinken.

Hier wordt nu getypt, er komt een gedachten omhoog 'is er iets dat dit doet?', er is een observatie en stilte, en geen antwoord, het blijft stil, en typen gaat weer verder... Dit doet me denken aan de comment die ik maakte -en het haakt ook aan aan wat ik in het begin van dit bericht schreef- maar die zoals je al opmerkte niet goed getypt was. Hier de goede versie: En hoe zou het voelen als je steeds alles wat je "weet" en de eventuele behoefte voor conclusies, laat gaan?

Dan is het gewoon wat is. Sorry voor mijn beknopte antwoord maar dan is alleen alles dat ervaren wordt? .... Maar wat is dat dan? Zie je wat er gebeurd?

Ja, dat merkte ik en antwoorden er hierboven op. Hier een verhaaltje, misschien haal je er iets uit. Ik weet niet meer waar het precies over ging, maar wat jaar geleden, wilde ik weten wat waar was over een bepaald onderwerp. Het was iets van, is deze gedachte correct, of deze andere? Is het A of B? Dit ging volgens mij best een lange tijd door en ik kon het goede antwoord/gedachten maar niet te weten komen. "Is het nou dit, of dit?". Frustratie, "Kom op, ik wil het weten, is A correct of is het B?!" Nog meer frustratie. "kom op, ik kan het weten, gewoon na denken, is het nou dit of dit?". Misschien dat dit wel een jaar of langer aan de gang was over dit onderwerp. Waarschijnlijk dacht ik dat het antwoord me iets op zou brengen. Uiteindelijk toen ik me dit voor de zoveelste maal afvroeg "Wat is het nou?!?! A of B??!?!" en helemaal gefrustreerd was kwam er uiteindelijk iets als "Godverdomme!! KUTZOOI! dit is gewoon een stom theoretisch taalspelletje!!". Er volgde ongeveer ander half jaar iets wat als een intellectuele burn-out voelde. Wanneer je probeert uit te zoeken wat (theoretisch) waar is, of conclusies, theorieën, overtuigingen, geloof, etc. probeert te hebben, is dit niet vaak gewoon wat een gedachtespelletje? Natuurlijk als je ergens in gelooft en je denkt er over na of onderzoekt dit, dan kan dit het een en het ander loslaten, dus dit heeft een goed effect. Soms denk ik over iets na, maar heb niet het idee dat conclusies of iets geloven nodig is. Uit te zoeken wat 'waar' is, is niet altijd nuttig, soms beter om gewoon de gedachten te kiezen die het best voelt.

Kan me helemaal vinden wat getypt wordt. Slaat ook op eerste vraag hier. Mijn mind laat me rondjes rennen en kom helemaal nergens uit. Dingen worden geprobeerd los te laten. Frustratie alom.

Ik kijk voel zelf vaak, als het goed voelt is dat voor mij een ja, groen licht. als er spanning gevoelt wordt is en misschien een soort 'egodrang'-gevoel is dan is dat voor mij vaak een nee. Zolang het goed voelt, waarom niet.

Probeer dit steeds vaker te doen, want mijn gedachten zijn meestal woorden? Wat zeggen die over de werkelijkheid? Dit kwam er naar boven. Meer naar gevoel luisteren.

Het leven van wie/wat? Ik zei al even door te gaan drukken. Is dit leven ergens van? Is er iets afgescheiden aan dit of in dit, wat dit toe kan eigenen/claimen? Als er zoals je al opmerkte een moet zijn zonder grenzen kan dit natuurlijk niet. Of, er is gewoon dit, en is wat dit is misschien volstrekt niet te grijpen voor het intellect?

Het leven van niemand want ik ben er niet of nooit geweest. Toch lijkt dit vaak en in het verleden vaker een individuele ervaring. Ben er steeds meer achter dat dit voor het intellect niet te bevatten is en dat val waarschijnlijk ook een reden hebben. Of maybe helemaal niet... Zucht..

*Correctie: Het is niet te bevatten.' en zelfs dat probeer ik te bevatten.

Oeps, iets vergeten te schrijven, wilde het toch even toevoegen ter volledigheid. Voor mij lijkt er geen tot weinig verschil in gedachten die hetzelfde voelen. Theoretische vragen, zoals is het A of B die hetzelfde voelen, wat maakt het uit. Als de ene gedachten veel beter voelt dan de ander, dan maakt het natuurlijk wel een geschikt, want de een maakt een beter voelende ervaring en de ander een slechtere

Inderdaad, mijn gedachtes gaan geen antwoorden geven. Dingen voelen kan echter wel en die zullen er waarschijnlijk niet om liegen.


Hoop dat je een fijn weekend hebt.

Groeten,
Ash

[Florisness]

Dag Ash,

Ja, lichte frustratie is te zacht uitgedrukt maar het gaat in fases. Van extreme frustratie tot totale acceptatie. Eerder niet zo over nagedacht maar tijdens het lezen komt het gevoel naar boven dat het inderdaad wel eens een diepe frustratie/ ongemak heerst bij het leren kennen/ opklaren van het feit dat 'dit' allemaal niet klopt. Soort van schuldgevoel komt ook ergens naar boven? Geen verwijten naar 'de rest'. Zij weten niet beter?

Een schuldgevoel, waarom? Oké, geen verwijten naar de anderen klinkt goed, ze weten inderdaad niet beter.

Gedachtenspelletje is een goede benaming voor wat momenteel in mijn hoofd omgaat. Ik lijk een nieuw concept te willen omarmen?

Uhu, iets hebben om aan vast te kunnen houden?

Dan is het gewoon wat is. Sorry voor mijn beknopte antwoord maar dan is alleen alles dat ervaren wordt? .... Maar wat is dat dan? Zie je wat er gebeurd?

Klinkt mij prima. Wat dit is.. geen idee. Naja, er zijn wel ideeën, maar ik weet niet of je wel ooit kunt weten wat dit is. Je begrip van dit kan verruimen, of in ieder geval kan het helderder worden wat het niet is, en de ervaring van wat dit dan wel is kan dan ruimer worden, maar dit echt ooit kunnen begrijpen? Misschien/wellicht niet. Maar dat geeft niet uit, wel?

Het leven van niemand want ik ben er niet of nooit geweest. Toch lijkt dit vaak en in het verleden vaker een individuele ervaring. Ben er steeds meer achter dat dit voor het intellect niet te bevatten is en dat val waarschijnlijk ook een reden hebben. Of maybe helemaal niet... Zucht..

*Correctie: Het is niet te bevatten.' en zelfs dat probeer ik te bevatten.

Oh. Ja misschien ben je het idee aan het aannemen dat er geen jij is? "ik ben er niet of nooit geweest". Ik vraag me af of dat je daarom is waarom je emoties op hebt komen. Als je sinterklaas dacht te zijn, en je probeert uit te zoeken of dit waar is, vind er geen en verandert dan je gedachten dat er helemaal geen sinterklaas is/dat jij geen sinterklaas bent. Zou diegene dan zeggen dat 'ik besta niet?'

Hier een oefening die ik soms gebruik, deze is in het Engels geschreven, en hoop dat dan geen probleem is. Als dat wel zo is moet je het maar zeggen.
Sit down, relax, close your eyes. And focus on the sounds you're hearing around you. These sounds are usually called or thought of as outside of you. Now make an 'internal sound' in your mind. These sounds are usually called or thought of as inside you. Now if you go back and forth with your attention between these two sounds (the outside and inside sound), there should be a border of sorts that your attention passes if there really is such a thing as an inside or outside. Check this, go from what is called the inside sound, to the outside sound, and see if you can find a boundary or border where the inside space is left, and outside space is gone into by attention. Is such a border found? Is there a place where the inside space stops, and an outside space begins, or could it be the same space?

Als je dat gedaan hebt en geen grens hebt kunnen vinden, misschien kun je dan een gevoel krijgen dat al ervaring dezelfde ruimte is. Dat al ervaring een soort open veld is, overal (dus ook waar gedacht wordt een persoon is). Kun je dan op een manier kijken naar je ervaring waardoor je ziet dat er geen persoon daar is, maar dat dit een soort constructie is, een soort contractie van de ruimte?

Ik zou zeggen dat meer waar is dan 'ik besta niet' is 'ik ben, maar ben niet een persoon', maar misschien nog beter is ' '. Maar dat hoef je niet aan te nemen, want dan loop je daar weer mee rond;-). Hoe ik dit soort dingen doe: pak zo'n uitspraak/pointer en probeer daar vanuit een manier van kijken te vinden, om te zien of er iets resoneert, of je een andere manier van kijken naar iets kunt vinden. Soms kun je iets van 'oh, ja/wauw/cool' gevoel krijgen. Misschien voel je soms maar een heel klein beetje en bij een andere pointer wat meer. Maar dat is het vaak voor mij, als een soort resonantie gevonden wordt is het goed, zo niet dan niet. Misschien is resonantie niet het beste woord, maar dat is wat er omhoog kwam. Dan geen reden om het toch maar te geloven o.i.d. want dat doet naar mijn mening niet altijd veel goeds.

Fijne avond,
Floris

[Ash]

Dag Floris,

Ontzettend druk hier. Ook druk in dit hoofd. Ik reageer graag later. Bedankt.

Fijne avond,
Ash

[Florisness]

Geen probleem, bedankt voor je berichtje.

Fijne avond,

[Ash]

Dag Floris,

Oh. Ja misschien ben je het idee aan het aannemen dat er geen jij is? "ik ben er niet of nooit geweest". Ik vraag me af of dat je daarom is waarom je emoties op hebt komen. Als je sinterklaas dacht te zijn, en je probeert uit te zoeken of dit waar is, vind er geen en verandert dan je gedachten dat er helemaal geen sinterklaas is/dat jij geen sinterklaas bent. Zou diegene dan zeggen dat 'ik besta niet?'

Denk inderdaad dat ik weer een concept aan het omarmen was. Ergens houvast vinden. 'Ik' besta wel maar ben niet al die dingen die ik wel dacht dat ik was.

Hier een oefening die ik soms gebruik, deze is in het Engels geschreven, en hoop dat dan geen probleem is. Als dat wel zo is moet je het maar zeggen.
Sit down, relax, close your eyes. And focus on the sounds you're hearing around you. These sounds are usually called or thought of as outside of you. Now make an 'internal sound' in your mind. These sounds are usually called or thought of as inside you. Now if you go back and forth with your attention between these two sounds (the outside and inside sound), there should be a border of sorts that your attention passes if there really is such a thing as an inside or outside. Check this, go from what is called the inside sound, to the outside sound, and see if you can find a boundary or border where the inside space is left, and outside space is gone into by attention. Is such a border found? Is there a place where the inside space stops, and an outside space begins, or could it be the same space?

Als je dat gedaan hebt en geen grens hebt kunnen vinden, misschien kun je dan een gevoel krijgen dat al ervaring dezelfde ruimte is. Dat al ervaring een soort open veld is, overal (dus ook waar gedacht wordt een persoon is). Kun je dan op een manier kijken naar je ervaring waardoor je ziet dat er geen persoon daar is, maar dat dit een soort constructie is, een soort contractie van de ruimte?

Kan geen grens vinden maar er is een gedachte over wat wij collectief een persoon noemen? Verder dan dit lukt niet.

Ik zou zeggen dat meer waar is dan 'ik besta niet' is 'ik ben, maar ben niet een persoon', maar misschien nog beter is ' '. Maar dat hoef je niet aan te nemen, want dan loop je daar weer mee rond;-). Hoe ik dit soort dingen doe: pak zo'n uitspraak/pointer en probeer daar vanuit een manier van kijken te vinden, om te zien of er iets resoneert, of je een andere manier van kijken naar iets kunt vinden. Soms kun je iets van 'oh, ja/wauw/cool' gevoel krijgen. Misschien voel je soms maar een heel klein beetje en bij een andere pointer wat meer. Maar dat is het vaak voor mij, als een soort resonantie gevonden wordt is het goed, zo niet dan niet. Misschien is resonantie niet het beste woord, maar dat is wat er omhoog kwam. Dan geen reden om het toch maar te geloven o.i.d. want dat doet naar mijn mening niet altijd veel goeds.

Ik heb vaak gewoon geen idee meer wat ik aan het doen ben hier. Wilde ook bijna stoppen. Ben bezig in de praktijk om gewoon te doen wat goed voelt.

Wederom bedankt voor je tijd en geduld.

Fijne dag,
Ash