Mag ik vragen wat het voor jou betekend heeft, de realisatie van het zelf/ik als illusie? Is er iets van je afgevallen? Of is er in feite niks veranderd?
Dat mag.
Zoeken is gestopt.
Er is geen twijfel meer over wat ik ben of weet. (ik weet heel zeker dat ik niet weet wat ik ben)
Achter alle emoties en gedachten is er een aanwezigheid van vrede hebben met (al is dat niet altijd waarneembaar, noch voor mijzelf noch voor de buitenwereld)
Emoties zijn heftiger en duren korter.
Meer belangstelling voor de wereld, minder voor mijn eigen zieleroerselen.
Het gevoel van een centrum is verdwenen. Het ik-gevoel is meer "open ruimte".
Er zijn minder ik-gerichte gedachten (maar nog steeds zat, alleen ze staan in wat feller licht, zogezegd). In het begin was ik me erg bewust van alle ik-gedachten en hoeveel onzin daarbij was. Er was duidelijk een ontwenningsperiode. Afkicken van het ikken. Nu ik ik er weer lustig en ongeremd op los.
Depressies zijn zeldzamer en korter.
Over de laatste punten kan niet met zekerheid zeggen of die door het inzicht komen of door het ouder worden.
"Stoppen met zoeken" of het dat het zoeken verandert in "ontwikkelen" zie ik bij vrijwel iedereen, die het zelf doorziet, de andere symptomen zijn persoonlijk. In eerste instantie lijkt het meestal eigenlijk helemaal geen effect te hebben.
Is er iets wat je hoopt te bereiken?
[/quote]
Het gevoel van centrum een centrum is verdwenen, schrijf je. Kun je dat verschil met eerst en nu eens proberen te formuleren? En was dat iets dat 'ineens' wegviel, of duurde dat weken/maanden/jaren?
Is er iets dat ik hoop te bereiken?
Ja, tuurlijk wel. Laat ik eerlijk zijn. Natuurlijk hoop ik tot een soort verlichting te komen.
Maar ik moet wel zeggen dat door de jaren heen hoop op een soort ultiem geluk, langzaam is verschoven naar meer een soort nieuwsgierigheid. Ik begon wel met het idee van verlichting als denkbeeld waarbij je dan een staat bereikt dat je voor eens en voor altijd extatisch gelukkig bent, je de ultieme wijsheid verkrijgt, eenwording met God of zo, en je de Heilige Graal als het ware gevonden hebt, maar dat idee is wel een beetje geneutraliseerd. Het is een beetje overgegaan naar nieuwsgierigheid: wat zie ik nu op dit moment nog niet (helemaal) wat er te zien zou kunnen zijn? Wat is nou een illusie aan m'n 'gewone' dagelijkse kijk'? Wat is nou de illusie aan de ik waar ik mezelf voor aanzie?
En tuurlijk, ik hoop tot dat in-zien te komen. Nou wil ik het gaan zien ook. En soms denk het al eens te zien. Soms flarden. Ook al een paar keer gedacht: 'DIT IS HET! HET IS GEVONDEN!!' haha. Maar ja, die momenten vergaan ook weer.... Maar misschien was dat het idd ook wel, en ben ik er gewoon weer ingetuind, dat kan ook....?
Dat begrijp ik.
Je zegt hier:
IK, de uiteindelijke commander in chief, ben een gevoel, n.l. "gewoon" het wezenlijke zijnsgevoel.
Oftewel: Een gevoel heeft de controle over alles wat er gebeurt, alle handelingen.
En aangezien IK dat gevoel ben, ben IK, dat gevoel, altijd aanwezig.
Klinkt dat niet een tikje raar allemaal?
Hier dacht ik net tijdens m'n wandeling nog eens aan. Of nee, ik ging er weer eens naar kijken kan ik beter zeggen.
Als formulering klinkt dat idd raar en niet logisch. Nee, 'ik' is niet alleen maar een gevoel. Je bent als het ware de geest, het bewustzijn in het lichaam. Het bewuste aspect. Het waarnemende, maar ook het actiepotentiaal zeg maar.
Maar wat ik in ieder geval wel steeds heel scherp zie, ook vanavond weer tijdens m'n wandeling waarbij ik dit weer eens flink onder de loep nam, is dat het ik-gevoel, of ik-perceptie - whatever we name it - toch wel in het moment een soort subtiele visualisatie is, zoals ik eerder ook al zei. Dat is op zich echt niet concreet aanwezig. Dat verschijnt alleen maar puur op geestelijk niveau, of in het bewustzijn so to speak. Dat plaatje, wat ik heel kort en subtiel zie - en echt heel vaak ook eigenlijk! - is niet in de concrete werkelijkheid aanwezig. Buiten dat plaatje om (concreet) is er idd gewoon puur open ruimte. Maar in m'n bewustzijn wordt daar subtiel een plaatje in geprojecteerd, en dat schept dan het gevoel, of de waarneming, dat 'dat plaatje' als het ware kijkt, dat ik dat bén. Maar het is en blijft wel iets dat in het bewustzijn gebeurt en niet in de concrete werkelijkheid.
Dat plaatje is m'n innerlijke zelf-beeld. En soms voelt die top. Maar op een ander moment klein, beperkt en nietig.
Ik denk dat die is ontstaan op grond van het beeld in de spiegel, en die ergens ook z'n bestaansrecht wel heeft als functie van het bewustzijn, als zelf-bewustzijn en ook je plekje in relatie tot anderen. Maar puur voor jezelf, van binnen is het eigenlijk beperkend en niet-concreet. Je kunt jezelf immers niet zien als je gewoon buiten loopt. Er is alleen maar wat voor je is en de verbinding daarmee. Dat zelf-beeld is puur iets dat subtiel als een luchtflits in de geest voortdurend verschijnt zonder dat het concreet aanwezig is.
Tot zo ver mijn inzicht hierin tot nu toe die ik even wilde delen. Helpt me ook voor mezelf dat eens helder zo op te schrijven. Ik denk dat dit wel een beetje op de goede weg zit eigenlijk. Vanavond ook een uur lang mee bezig geweest buiten, en het viel me op hoe prominent aanwezig dat eigenlijk wel niet is.
Tot nu toe heb ik dit altijd beetje gezien als 'jaaa, maar dat is nu eenmaal een handige functie van het bewustzijn, en dat plaatje ben je gewoon, zo representeert je bewustzijn jou nu eenmaal, dat ben je'.
