The Gate

Ik had nog niet op je laatste berichten gereageerd, bij deze:

Om dit even te verduidelijken. De laatste tijd staart dat wat ooit gedacht was dat ik ben in de spiegel en kijk recht in de ogen die worden ´ervaren´. Kan helemaal niks vinden en vaak komt er een soort van awkward/ leeg gevoel tot op het angstige aan. Aan de andere kant worden komen er vaak narcistisch achtige gedachten die het jammer vinden dat ik 'mezelf' niet ben? Omdat het eigenlijk ook vaak leuk is? Het koste heel veel moeite om dit te typen.

Dat 'jezelf' in de spiegel aankijken snap ik. Ik had zelf een tijd dat "ik" ooit voor de spiegel stond en er het idee was dat het net leek alsof het lichaam zichzelf aan het aanstaren was. De ervaring wordt wat onpersoonlijker. Niet gek, dat dingen minder persoon-lijk voelen wanneer je niet meer gelooft een persoon te zijn. Daar bedoel ik zeker niet mee dat dingen als connectie, geluk, liefde en dergelijk weggaan. Soms voelde dat wat ongelooflijk (als in iets soort prettigs) en soms ook wat griezelig. Misschien dat er een investering was geweest in de identiteit, en dat wanneer dit loslaat je dit voelt? Iedereen investeert een hoop energie in de identiteit, zou het er anders wel zijn..? Ik kan me ook wel gevoelens als een soort sipheid of haast een mild rouwgevoel herinneren, als iets losliet. Dat je het een en het ander voelt is misschien gewoon een natuurlijk proces. Misschien zacht en aardig met/voor jezelf zijn?

Ik had nog niet op je laatste berichten gereageerd, bij deze

Om dit even te verduidelijken. De laatste tijd staart dat wat ooit gedacht was dat ik ben in de spiegel en kijk recht in de ogen die worden ´ervaren´. Kan helemaal niks vinden en vaak komt er een soort van awkward/ leeg gevoel tot op het angstige aan. Aan de andere kant worden komen er vaak narcistisch achtige gedachten die het jammer vinden dat ik 'mezelf' niet ben? Omdat het eigenlijk ook vaak leuk is? Het koste heel veel moeite om dit te typen.

Dat 'jezelf' in de spiegel aankijken snap ik. Ik had zelf een tijd dat "ik" ooit voor de spiegel stond en er het idee was dat het net leek alsof het lichaam zichzelf aan het aanstaren was. De ervaring wordt wat onpersoonlijker. Niet gek, dat dingen minder persoon-lijk voelen wanneer je niet meer gelooft een persoon te zijn. Daar bedoel ik zeker niet mee dat dingen als connectie, geluk, liefde en dergelijk weggaan. Soms voelde dat wat ongelooflijk (als in iets soort prettigs) en soms ook wat griezelig. Misschien dat er een investering was geweest in de identiteit, en dat wanneer dit loslaat je dit voelt? Ik kan me ook wel gevoelens als een soort sipheid of haast een mild rouwgevoel herinneren, als iets losliet. Dat je het een en het ander voelt is misschien gewoon een natuurlijk proces. Misschien gewoon wat zacht en aardig met jezelf zijn?

Ik had nog niet op je laatste berichten gereageerd, bij deze

Om dit even te verduidelijken. De laatste tijd staart dat wat ooit gedacht was dat ik ben in de spiegel en kijk recht in de ogen die worden ´ervaren´. Kan helemaal niks vinden en vaak komt er een soort van awkward/ leeg gevoel tot op het angstige aan. Aan de andere kant worden komen er vaak narcistisch achtige gedachten die het jammer vinden dat ik 'mezelf' niet ben? Omdat het eigenlijk ook vaak leuk is? Het koste heel veel moeite om dit te typen.

Dat 'jezelf' in de spiegel aankijken snap ik. Ik had zelf een tijd dat "ik" ooit voor de spiegel stond en er het idee was dat het net leek alsof het lichaam zichzelf aan het aanstaren was. De ervaring wordt wat onpersoonlijker. Niet gek, dat dingen minder persoon-lijk voelen wanneer je niet meer gelooft een persoon te zijn. Daar bedoel ik zeker niet mee dat dingen als connectie, geluk, liefde en dergelijk weggaan. Soms voelde dat wat ongelooflijk (als in iets soort prettigs) en soms ook wat griezelig. Misschien dat er een investering was geweest in de identiteit, en dat wanneer dit loslaat je dit voelt? Iedereen investeert een hoop energie in de identiteit, zou het er anders wel zijn..? Ik kan me ook wel gevoelens als een soort sipheid of haast een mild rouwgevoel herinneren, als iets losliet. Dat je het een en het ander voelt is misschien gewoon een natuurlijk proces. Misschien zacht en aardig met/voor jezelf zijn?

Ik had nog niet op je laatste berichten gereageerd, bij deze:

Om dit even te verduidelijken. De laatste tijd staart dat wat ooit gedacht was dat ik ben in de spiegel en kijk recht in de ogen die worden ´ervaren´. Kan helemaal niks vinden en vaak komt er een soort van awkward/ leeg gevoel tot op het angstige aan. Aan de andere kant worden komen er vaak narcistisch achtige gedachten die het jammer vinden dat ik 'mezelf' niet ben? Omdat het eigenlijk ook vaak leuk is? Het koste heel veel moeite om dit te typen.

Dat 'jezelf' in de spiegel aankijken snap ik. Ik had zelf een tijd dat "ik" ooit voor de spiegel stond en er het idee was dat het net leek alsof het lichaam zichzelf aan het aanstaren was. De ervaring wordt wat onpersoonlijker. Niet gek, dat dingen minder persoon-lijk voelen wanneer je niet meer gelooft een persoon te zijn. Daar bedoel ik zeker niet mee dat dingen als connectie, geluk, liefde en dergelijk weggaan. Soms voelde dat wat ongelooflijk (als in iets soort prettigs) en soms ook wat griezelig. Misschien dat er een investering was geweest in de identiteit, en dat wanneer dit loslaat je dit voelt? Iedereen investeert een hoop energie in de identiteit, zou het er anders wel zijn..? Ik kan me ook wel gevoelens als een soort sipheid of haast een mild rouwgevoel herinneren, als iets losliet. Dat je het een en het ander voelt is misschien gewoon een natuurlijk proces. Misschien zacht en aardig met/voor jezelf zijn?

Ik had nog niet op je laatste berichten gereageerd, bij deze

Om dit even te verduidelijken. De laatste tijd staart dat wat ooit gedacht was dat ik ben in de spiegel en kijk recht in de ogen die worden ´ervaren´. Kan helemaal niks vinden en vaak komt er een soort van awkward/ leeg gevoel tot op het angstige aan. Aan de andere kant worden komen er vaak narcistisch achtige gedachten die het jammer vinden dat ik 'mezelf' niet ben? Omdat het eigenlijk ook vaak leuk is? Het koste heel veel moeite om dit te typen.

Dat 'jezelf' in de spiegel aankijken snap ik. Ik had zelf een tijd dat "ik" ooit voor de spiegel stond en er het idee was dat het net leek alsof het lichaam zichzelf aan het aanstaren was. De ervaring wordt wat onpersoonlijker. Niet gek, dat dingen minder persoon-lijk voelen wanneer je niet meer gelooft een persoon te zijn. Daar bedoel ik zeker niet mee dat dingen als connectie, geluk, liefde en dergelijk weggaan. Soms voelde dat wat ongelooflijk (als in iets soort prettigs) en soms ook wat griezelig. Misschien dat er een investering was geweest in de identiteit, en dat wanneer dit loslaat je dit voelt? Iedereen investeert een hoop energie in de identiteit, zou het er anders wel zijn..? Ik kan me ook wel gevoelens als een soort sipheid of haast een mild rouwgevoel herinneren, als iets losliet. Dat je het een en het ander voelt is misschien gewoon een natuurlijk proces. Misschien gewoon wat zacht en aardig met jezelf zijn?

Ik had nog niet op je laatste berichten gereageerd, bij deze:

Om dit even te verduidelijken. De laatste tijd staart dat wat ooit gedacht was dat ik ben in de spiegel en kijk recht in de ogen die worden ´ervaren´. Kan helemaal niks vinden en vaak komt er een soort van awkward/ leeg gevoel tot op het angstige aan. Aan de andere kant worden komen er vaak narcistisch achtige gedachten die het jammer vinden dat ik 'mezelf' niet ben? Omdat het eigenlijk ook vaak leuk is? Het koste heel veel moeite om dit te typen.

Dat 'jezelf' in de spiegel aankijken snap ik. Ik had zelf een tijd dat "ik" ooit voor de spiegel stond en er het idee was dat het net leek alsof het lichaam zichzelf aan het aanstaren was. De ervaring wordt wat onpersoonlijker. Niet gek, dat dingen minder persoon-lijk voelen wanneer je niet meer gelooft een persoon te zijn. Daar bedoel ik zeker niet mee dat dingen als connectie, geluk, liefde en dergelijk weggaan. Soms voelde dat wat ongelooflijk (als in iets soort prettigs) en soms ook wat griezelig. Misschien dat er een investering was geweest in de identiteit, en dat wanneer dit loslaat je dit voelt? Iedereen investeert een hoop energie in de identiteit, zou het er anders wel zijn..? Ik kan me ook wel gevoelens als een soort sipheid of haast een mild rouwgevoel herinneren, als iets losliet. Dat je het een en het ander voelt is misschien gewoon een natuurlijk proces. Misschien zacht en aardig met/voor jezelf zijn?

Dag Floris,

hmm, ik snap je denkkronkel niet helemaal.

Als ik ga nadenken waar andere gedachten vandaan komen denk ik dat dat weer andere gedachtes zijn.

Juist, mee eens. Maar voel dit meer als een weten, of is het meer iets van een conclusie? Als er geen zelf in de ervaring gevonden is, oftewel, als er geen in de ervaring zit, dan kun je met andere woorden zeggen dat er geen zelf ervaren wordt, en nooit ervaren kan worden, mee eens? En ben je het dan met me eens, dat je alleen een idee van een zelf/entiteit/persoon kunt hebben omdat deze ideeën/concepten je zijn aangeleerd?

Op die eerste vraag weet ik geen antwoord. De rest ben ik het mee eens. Dat kan alleen een idee zijn maar wie heeft dat idee verdomme?

Omdat je misschien denkt, zoals wellicht praktisch iedereen op deze aarde denkt, dat je eerst iets moet hebben, vinden, wat dan ook, zodat je dan iets kan zijn (bijv. gelukkig)?

Er lijkt niks te missen, ik bespeur vooral nieuwsgierigheid. Iets dat alles wilt weten. 'Waarom?' komt vaak naar boven.

En wat denk je van het idee dat wat je bent, of hoe je je voelt eerder gaat over (de kwaliteit van) de keuzes die je maakt? En dat als je ipv van keuzes te maken die je laten voelen dat er iets is wat je mist en moet krijgen, in plaats daarvan jezelf toestaat de keuzes te maken die het best voelen, je dus jezelf dan ook weer steeds verder uitlijnt met wat goed voelt?

Lijk meer tijd nodig te hebben om dit te laten bezinken. Het resoneert om het maar deftig te zeggen maar voel soort van weerstand?

Fijne avond,
Ash

Dat 'jezelf' in de spiegel aankijken snap ik. Ik had zelf een tijd dat "ik" ooit voor de spiegel stond en er het idee was dat het net leek alsof het lichaam zichzelf aan het aanstaren was. De ervaring wordt wat onpersoonlijker. Niet gek, dat dingen minder persoon-lijk voelen wanneer je niet meer gelooft een persoon te zijn. Daar bedoel ik zeker niet mee dat dingen als connectie, geluk, liefde en dergelijk weggaan. Soms voelde dat wat ongelooflijk (als in iets soort prettigs) en soms ook wat griezelig. Misschien dat er een investering was geweest in de identiteit, en dat wanneer dit loslaat je dit voelt? Iedereen investeert een hoop energie in de identiteit, zou het er anders wel zijn..? Ik kan me ook wel gevoelens als een soort sipheid of haast een mild rouwgevoel herinneren, als iets losliet. Dat je het een en het ander voelt is misschien gewoon een natuurlijk proces. Misschien zacht en aardig met/voor jezelf zijn?

Moet er bijna van janken. ''....het idee was dat het net leek alsof het lichaam zichzelf aan het aanstaren was''. Heel herkenbaar, een soort pop-achtig gevoel. Ongeloof is wat heerst, niet te bevatten iets. Dat wat ik dacht dat ik was lijkt een hele investering te hebben ondergaan en voel inderdaad een gevoel die bang is dat alles een soort van verdwijnt. Rouwgevoel is een goede benaming.

Deze thread lijkt te trippen? Haha.

Soms kan een bepaalde ervaring gebeuren bij mensen die realiseren dat er geen zelf is, maar dat hoeft niet. Bij veel mensen die dat wel hebben, zijn de verhoogde emoties die komen vaak of altijd tijdelijk.

Vaak of altijd?

persoon-lijk

Shitttttttt! Dat ik die niet zie bij de eerste keer lezen. Wat kunnen woorden ook wonderbaarlijk zijn!

Hee Ash,

Mijn post wilde niet verstuurd worden, wachtte een tijd, drukte vervolgens (met lichte frustratie) meerdere malen op 'Submit' en het resultaat heb je volgens mij gezien.

Als ik ga nadenken waar andere gedachten vandaan komen denk ik dat dat weer andere gedachtes zijn.

Ah zo, prima.

Op die eerste vraag weet ik geen antwoord. De rest ben ik het mee eens. Dat kan alleen een idee zijn maar wie heeft dat idee verdomme?

Hier is geen wie te bekennen, daar wel?
Hier een onderzoek/oefening, volgens mij heb ik zoiets niet eerder gegeven/gedeeld. Kies en hand en beweeg de vingers ermee en onderzoek: Kan iets gevonden worden dat de vingers beweegt/controleert? Kan iets gevonden worden wat koos/kiest om de vingers te bewegen of te stoppen? Maakt de keuze om de vingers te bewegen de vingers aan het bewegen? Is het wel geweten hoe de vingers bewegen? Niet dat ik wil zeggen dat er een 'hoe' is voor wat gebeurt, maar misschien helpt de vraag desondanks.

Er lijkt niks te missen, ik bespeur vooral nieuwsgierigheid. Iets dat alles wilt weten. 'Waarom?' komt vaak naar boven.

Oké, nieuwsgierigheid is een positieve energie/gevoel. Als iets daar vanuit wordt gedaan, zie ik het probleem niet. Maar.. dan vraag ik me af, is het wel puur en alleen nieuwsgierigheid, of zit er een idee/hoop achter van iets te krijgen/beter af te zijn als er meer kennis is..

Lijk meer tijd nodig te hebben om dit te laten bezinken. Het resoneert om het maar deftig te zeggen maar voel soort van weerstand?

Om het maar deftig te zeggen? haha! Ik weet niet goed wat ik daar bij moet bedenken. Oké, is er misschien een weerstand omdat je het niet los wilt laten met proberen meer te krijgen uit het leven?

Moet er bijna van janken. ''....het idee was dat het net leek alsof het lichaam zichzelf aan het aanstaren was''. Heel herkenbaar, een soort pop-achtig gevoel. Ongeloof is wat heerst, niet te bevatten iets. Dat wat ik dacht dat ik was lijkt een hele investering te hebben ondergaan en voel inderdaad een gevoel die bang is dat alles een soort van verdwijnt. Rouwgevoel is een goede benaming.

Ha, het leven kan tijdelijk wat vreemder voelen/lijken wanneer wat identiteit weggaat. In 'mijn' ervaring, niets om bang voor te zijn, of waardevols om te verliezen.

Het idee van geen-zelf kan wat negatief aanvoelen. Misschien dat het volgende wat prettiger voelt, misschien dat je het volgende kan grijpen.. Doe het natuurlijk wanneer het goed voelt en als je nog wat emoties aan het verwerken bent, misschien beter even wachten. Met behulp van taal splitten we alles in onze ervaring op in stukken, dit stuk noemen we een boom, dit stuk noemen we een sensatie, dit stuk noemen we een gedachte, dit stuk een vogelgeluid, dit een ander geluid, etc. Nu kunnen we iets verder uit deze verdeelde wereld komen door te zien dat zicht/zien/kleur niet uit bijvoorbeeld losse objecten bestaat, maar uit een ondoorbroken veld van kleur/perceptie/ervaren/zien. Ik noem dit deel van ervaring even 'zien', er zijn ook andere delen die we kunnen labelen als horen, voelen, denken, proeven en ruiken. Nu zijn deze woorden als voelen, denken, horen, ook maar concepten en dit geeft het idee dat ervaring is opgebroken in die stukken. Als je je aandacht van voelen, naar sensaties naar bijvoorbeeld horen laat gaan, kun je merken dat er in ervaring helemaal geen grenzen zijn, en dat het één onderbroken veld is. Hoe anders zou je het 'allemaal' in een kunnen ervaren, en hoe anders zou de aandacht door al deze 'velden' kunnen reizen als het niet één ondoorbroken realiteit zou zijn? Dit ondoorbroken veld kunen we voor het gemak even labelen als ervaring/ervaren/dit/bewustzijn/etc (al zijn dit ook slechts concepten). Is er wel iets dat losstaat van dit ervaren? Is er een split of afscheiding ergens zodat je bijvoorbeeld kan zeggen dat je losstaat van all dit ervaren? Zou het kunnen dat ook al is er geen zelf als in een persoon die een soort losstaand stuk is in het leven/ervaring, er eigenlijk alleen maar ZELF/zelf/jij is? Misschien dacht dat je steeds op zoek naar een jij, maar die niet vond, maar dat je jezelf eigenlijk constant vond, en nooit iets anders gevonden hebt?

Fijne avond,
Floris

Hoe gaat ie Ash?:)

Dag Floris,

Sinds je laatste bericht zijn de emoties een wervelwind. Wilde het even de tijd geven om te laten bezinken. Ook heeft dit lichaam weer een klap gehad en slikt momenteel pijn medicatie dus kan niet helder ´denken´. Reageer graag later.

Fijne avond,
Ash

Dag Ash,

Wat rustig aan doen en aardig/lief zijn voor jezelf kan vaak geen kwaad. We spreken elkaar later.

Fijne avond,
Floris