The Gate

Beste Peter,

Het is nu avond. Het was een volle dag waarin ik nauwelijks de tijd had om diep na te denken, afgezien van dat waarover ik deze morgen schreef, nl. dat ik zie dat alles met elkaar uitwisselt en dat dat gewoon gebeurt.

Even een terugval is volkomen normaal.

Oh gelukkig, maar ik vermoedde het al.

Hou daarom alle metaforen en kennis uit het verleden er buiten. Geredeneer brengt ook geen zoden aan de dijk. Ga alleen uit van wat er is. Kijk aandachtig wat er gebeurt, vertrouw op het proces [...]
Je bent in het proces aan de poort of er net voorbij.
Het geloof in een “ik” valt weg. Daar draait het om, alles gebeurt ook zonder die “ik”. Die “ik” is er helemaal niet nodig om iets te laten gebeuren, het gebeurt vanzelf, onderzoek het maar, de “ik” verschijnt er altijd pas achteraf, die loopt altijd achter de feiten aan, het is een gedachtenconstructie die verschijnt en verdwijnt.

Daar houd ik me aan vast, of liever: dat is iets om te onthouden. Ik snap dat het 'ik' een gedachtenconstructie is en ik snap ook dat die ik-gedachte komt en gaat. En dus, als hij er is, denk ik: "O, daar is-ie weer, hij zal wel zo weer vertrekken." Haha.

wanneer ik hetzelfde doe 'met voorbedachte rade'. In het laatste geval staat het woord 'ik' overal met grote letters op.

Wie is die “ik” die hetzelfde-doet-‘met voorbedachte rade’? Gewoon een andere gedachte in het hoofd. Vaarwel luspatronen…

Dat landt nog niet helemaal. Als ik een boodschappenlijst maak en vervolgens naar de supermarkt ga en alles op de lijst haal, lijkt dat een handeling met voorbedachte rade, toch? Maar wie is die ik? Een label voor een verzameling gedachten. Kan een verzameling gedachten een boodschappenlijst maken? Nee! Haha, dat is gek. Wie doet het dan? Het leven leeft, en toevallig uit zich dat dit keer in een boodschappenlijst!

Ik ben weer verstrikt,

Wat is die “ik” die zich verstrikt voelt?

De ik is een label op een verzameling gedachten. Hoe kan een verzameling verstrikt raken in vragen over de verzameling zelf? Dat is een hele rare vraag die nergens op slaat. Is dit dan ook een geval van: een gedachte met verwarring komt langs en verdwijnt weer. Zodra die gedachte geclaimd wordt, verschijnt er ongemak, die vervolgens ook weer geclaimd wordt. Brrrr! Dus veel beter is het om die boel over te laten drijven.

er is geen "ik", het is een illusie

en die uitspraak ontglipt me steeds.

Wat bedoel je met "ontglipt me steeds"?
Er is geen “ik” die buiten de gedachten kan worden gevonden. Onderzoek dit in de directe waarneming aub.

Ja, de gedachte aan een ik zit uitsluitend in mn gedachten. Daarbuiten is die er niet. En als een ander me aanspreekt op mijn ik-zijn, dan is dat ik enkel een verzameling gedachten in die ander zijn gedachten. Dat is een bevestiging van het feit dat we beiden denken dat verzameling gedachten in je gedachten iets waars is. Hoe gek is dat?!

Wat verwacht je dat er nu anders wordt?

Uh, ik vermoed dat als de poortloze poort voorbij is, dat er drie dingen dan heel duidelijk zijn: 1. alles verglijdt, verandert, is in flux. 2. niets of niemand claimt iets, alles wisselt met elkaar uit. 3. het aandeel genieten neemt toe omdat zorgen maken helemaal nergens op slaat.

Neem je tijd om de vragen te beantwoorden, we zijn er bijna.

Yeah! Can't wait :-)

liefs
Johanna

Dag Peter,

Halverwege een nieuwe dag. De zon schijnt voorzichtig op de vingers die tikkend over het toetsenbord gaan.

Ik voel me lichter, opgewekter, onbevangener. Die zin begint toch nog met het onderwerp "ik", haha. Dat is dan misschien de inbreng die taal heeft in de communicatie tussen mensen. Wsl tochbeter zo formuleren: Er is een lichter, opgewekter, onbevangener gevoel. Het kwam er vanzelf en maakt vooralsnog geen aanstalten om te vertrekken.

De "ik" maakt nog steeds vaak haar opwachting, maar mag ook vervolgens weer vertrekken. Wanneer een gevoel/gedachte in de trant van "dit is van mij / dit hoort bij mij / dit gebeurt altijd bij mij" zich presenteert, is het duidelijk dat dat een gedachte is die even op bezoek komt. Als het geen houvast vindt, verdwijnt het weer.

Vanavond meer, misschien.

Heel hartelijke groet, en heel veel dank voor de begeleiding!!

Johanna

Dag Johanna,

Met enige vertraging, maar met veel plezier enkele opmerkingen:

En als een ander me aanspreekt op mijn ik-zijn, dan is dat ik enkel een verzameling gedachten in die ander zijn gedachten. Dat is een bevestiging van het feit dat we beiden denken dat verzameling gedachten in je gedachten iets waars is. Hoe gek is dat?!

"ik" als sociaal concept (ik=niet de ander), in de omgang met anderen, is en blijft een conditio-sine-qua-non in deze wereld. De “ik-gedachte” / “ik-gevoel” is het ego dat nuttige functies heeft, er is daar niets mis mee Johanna. Hou het bij zelf-onderzoek (focus op: waar verwijst die “ik” naar) in dit proces.

…gedachten, gevoelens, sensaties en besef. Daar gaan we de dag mee in, afgesproken.

Het inzicht dat je nu hebt, moet “levend” gehouden worden. Telkens weer, wanneer de ik-gedachte/ik-gevoel/ (het ego) tevoorschijn komt, is er een standpunt (mogelijk) waarbij de vraag gesteld moet worden: Waar verwijst “ik” naar? Het is een kunst, en dat zal bij véél oefenen als het ware je tweede natuur worden.

En dus, als hij er is, denk ik: "O, daar is-ie weer, hij zal wel zo weer vertrekken." Haha.

Zo gaat het precies.

Ik ben weer verstrikt,

Wat is die “ik” die zich verstrikt voelt?

De ik is een label op een verzameling gedachten. Hoe kan een verzameling verstrikt raken in vragen over de verzameling zelf? Dat is een hele rare vraag die nergens op slaat. Is dit dan ook een geval van: een gedachte met verwarring komt langs en verdwijnt weer. Zodra die gedachte geclaimd wordt, verschijnt er ongemak, die vervolgens ook weer geclaimd wordt. Brrrr! Dus veel beter is het om die boel over te laten drijven.

Een gedachte over een gedachte is een verhaal. Die verhalen komen en gaan, verschijnen en verdwijnen. Het “ik-verhaal” is ook een gedachte. Het gebeurt allemaal vanzelf. Je doorziet het en snapt het plaatje, meer (is er) niet.

Ik kijk door de tuindeur naar buiten en zie dat het regent. Het water dringt in de aarde door, of: de aarde zuigt het water op. Niets is aan het claimen.

Alles verschijnt en verdwijnt, soms wordt er geclaimd, dat claimen verschijnt en verdwijnt óók, conditioneringen, goede en slechte gewoontes, verschijnen en verdwijnen en verdwijnen óók. Er is enkel geen “ikje” meer dat (of: er zijn enkel geen “ikjes” meer die…) zich eraan hecht(en). We denken dat we de denker of de doener (ego) in ons leven zijn, maar we zijn er ons niet van bewust dat we - net als de rest van wat we waarnemen - gewoon het leven zijn dat zichzelf uitdrukt.

Er is een lichter, opgewekter, onbevangener gevoel. Het kwam er vanzelf en maakt vooralsnog geen aanstalten om te vertrekken.

Inderdaad, mooi verwoord.



Ik stuur je hier al de laatste vragen. Misschien zijn ze verhelderend voor jou om ze te beantwoorden, misschien moeten we enkele puntjes op de “i” zetten.

Het zijn standaardvragen die door alle “gidsen” op dit forum worden gevraagd aan de “gegidsten”.

• Bestaat er ergens zoiets als een losstaande entiteit (ik, mij, zelf, mijzelf, Johanna ) in wat voor vorm dan ook? Is die er ooit geweest?
• Leg gedetailleerd vanuit je eigen ervaring uit wat de illusie van een afgescheiden zelf is, wanneer begint deze illusie en hoe werkt hij?
• Hoe voelt het om dit te zien? Wat is het verschil met voordat we begonnen?
• Hoe zou je deze illusie omschrijven/uitleggen aan iemand die er nooit van gehoord heeft, maar nieuwsgierig naar is?
• Wat was het laatste duwtje dat je over de drempel hielp, wat maakte dat je het zag? Was er een speciaal moment of
gebeurde het langzaamaan? Wat gebeurde er precies?
• Hoe zit dat met keuzes, vrije wil en controle. Wat maakt dat dingen gebeuren? Hoe werkt dat? Waar ben je
verantwoordelijk voor? Geef voorbeelden vanuit de ervaring.

Neem je tijd hiervoor, je hoeft niet binnen enkele dagen te antwoorden, maar het mag. Geniet ervan.

Liefs,

Beste Peter,

Dank je. Goed, ik ga de tijd nemen om op de vragen te antwoorden. Misschien ook niet in de volgorde waarin ze gesteld zijn, en misschien in delen. Vanaf morgen verder.

Dank je!!
Johanna

Beste Peter,

Een paar dagen de tijd gehad om het geheel wat te laten bezinken. Het gevoel van het besef zakte een beetje weg. Toen ben ik begonnen met Ilona's boek te lezen. Eerst met tegenzin, haha. Vandaag heb ik me over een groot deel van de vragen gebogen, zie mijn input hieronder.

Dank alvast voor het lezen! Waardeer ik zeer.

Groet,
Johanna

• Bestaat er ergens zoiets als een losstaande entiteit (ik, mij, zelf, mijzelf, Johanna ) in wat voor vorm dan ook? Is die er ooit geweest?

Er is een lichaam. Er is het hier en nu. In het hier en nu zijn er ervaring, gewaarwording, gedachten, gevoelens, impulsen en ingevingen. Er zijn zintuigen (van zien en ruiken tot intuïtie) die de getuigen van dit spel van bewegingen zijn. Geen van die bewegingen geeft aanleiding tot de conclusie dat er een entiteit is waartoe ze behoren. De termen ik, mij, zelf, mijn naam, zijn uitingen van de taal ten behoeve van de communicatie tussen lichamen. Ze verwijzen naar een verzameling gedachten die gaan over ik, mij, zelf, enzovoorts. Ze zijn er een label voor. Het label bestaat en de verzameling gedachten bestaat. Maar dat is niet een aanleiding tot het ontstaan van een waarachtige, losstaande entiteit.

• Leg gedetailleerd vanuit je eigen ervaring uit wat de illusie van een afgescheiden zelf is, wanneer begint deze illusie en hoe werkt hij?

In mijn eigen ervaring ontstaat de illusie van een afgescheiden zelf op het moment dat het label ‘ik’ en de verzameling gedachten die daarbij horen, de ervaring begint te domineren. Dat gebeurt wanneer het label als ‘waar’ wordt beschouwd, en niet langer alleen maar als handig taal-sociaal construct. Die nauwe opvatting binnenin komt vast te zitten en leidt op den duur tot een nauwe en benauwende ervaring van het leven. De alomtegenwoordige levendigheid in alles en iedereen wordt dan niet meer gevoeld.

Voorbeeld: ik heb een jonge, impulsieve hond die graag rent en achter konijnen en fazanten aan gaat. Het is voor iedereen van groot belang dat hij goed luistert. Ik houd mij bezig met zijn opvoeding en verzorging. Op dagen dat de hondenzaken niet zo goed of zo soepel verlopen als ik had verwacht, ligt de illusie van het afgescheiden zelf op de loer. De verzameling gedachten (moeilijke hond, onbekwame baas, enzovoorts) beginnen te domineren. Het gevoel dat ze blijvend zijn en niet meer zullen vertrekken krijgt de overhand. Ik krijg het gevoel dat het nooit meer goed komt. Op zo'n moment zie ik helemaal niet meer wat een geweldig leuk en levendig beest hij is, hoe lekker het is om ‘s morgens vroeg een frisse neus te halen, en welke vooruitgang er al geboekt is, dat er altijd weer een nieuwe dag is, enzovoorts.

• Hoe voelt het om dit te zien? Wat is het verschil met voordat we begonnen?

Het inzicht moet nog indalen. Het voelt alsof ik soms bij de poort sta, maar nog niet over de drempel, en soms dat ik wel over de drempel ben gestapt. Het is waar dat ik niet meer kan doen alsof ik het inzicht niet heb. Kwestie is om het ook in alle hoekjes van het dagelijks leven door te laten dringen. (Zoals bijvoorbeeld in verband met de opvoeding van de hond.)

Voordat we met deze uitwisseling begonnen, kon ik lange tijd blijven hangen in een pakket gevoelens dat niet lekker voelde. Ik wist niet hoe ik het af moest schudden. Soms werkte afleiding, soms vroeg naar bed, maar zo’n zwaarmoedige/negatieve bui kwam toch steeds weer terug om te blijven hangen, leek wel. Des te frustrerender omdat ik weet dat je krijgt wat je uitzendt. En negativiteit uitzenden wil ik echt niet. Nu weet ik dat frustrerende gedachten langs kunnen komen, maar dat ze niet ‘bij mij horen’ en dat ik ze dus ook weer mag laten gaan. Dat kan ik nu ik het ‘ik’-construct doorzie. Het komt en het gaat. Vooral: gaat!

• Hoe zou je deze illusie omschrijven/uitleggen aan iemand die er nooit van gehoord heeft, maar nieuwsgierig naar is?

De levende wezens die ons, na onze medemensen, het meest na staan zijn huisdieren. Honden of katten leven in het nu; ze hebben geen notie van het verleden of van de toekomst. En ook al zijn er allerlei regels en gewenste gedragingen waaraan ze zich moeten houden, die leiden niet tot een innerlijke verzameling gedachten die maakt dat ze zichzelf nu opeens als Dino of als Minoes gaan zien. Nee, ze zijn vooral een hond, een kat. Bij wilde dieren is dat nog veel duidelijker. Ook bij planten en bomen is het duidelijk: ze zijn een levende plant of boom, vol energie die zich uit in bloesem, fruit, nootjes, enzovoorts. Bomen zijn bezig boom te zijn, planten zijn bezig plant te zijn. Katten zijn bezig kat te zijn en honden honden. Waarom zou het bij mensen anders zijn?

De menselijke denkvaardigheden, die maakt dat we over verleden, heden en toekomst kunnen nadenken, rechtvaardigen die een zelf-samengestelde eigenheid? De gedachten over een eigen ‘ik’ zijn precies dat: gedachten. De ‘ik’ is niet aan te wijzen. Het lichaam kan je aanwijzen, net zoals je een hond of een boom kan aanwijzen. Maar de verzameling gedachten die bij mensen zo vaak het dominerende gedachtengoed is van waaruit zij het leven tegemoet treden, is niet aan te wijzen. Het is er niet, behalve als gedachtenverzameling.

Maar niet getreurd. Want wat is een mens dan wel? Bomen, honden, mensen, zij zijn alle specifieke uitingen van levensenergie: de allesomvattende levensenergie die beweegt, uitwisselt en transformeert in en door allerlei verschillende vormen die komen en voorbijgaan. Die levendige levensenergie kun je voelen, en wanneer je die voelt, zeg je voor altijd goodbye tegen de zelf-samengestelde verzameling ‘ik’-verzameling.

• Wat was het laatste duwtje dat je over de drempel hielp, wat maakte dat je het zag? Was er een speciaal moment of gebeurde het langzaamaan? Wat gebeurde er precies?

Ik vermoed dat ik al in de buurt van de poort was toen ik met deze uitwisseling begon. Dat maakte dat het me interesseerde, denk ik. Tijdens de week was er een moment dat ik gefrustreerd raakte over de ongehoorzaamheid van mijn hond. Opeens kwam de gedachte langs: Wat als ‘ik’ niet bestaat? Van wie zijn die gefrustreerde gedachten dan? Van niemand! Ze kwamen even langs, en nu mogen ze weer vertrekken. Ik hoef ze niet mee te slepen.

Daarna waren er ook wel weer momenten dat ik het gevoel even ‘kwijt’ was. Maar het inzicht dat het denken in termen van een eigen ‘ik’ de wortel is van alle problemen, dat staat als een huis. Dingen komen langs en vertrekken weer. Vaarwel luspatronen en konijnenholen, haha!

Volgende vragen voor de volgende keer.

liefs
Johanna

Fijn!

Beste Peter,

Hierbij mijn reacties op de laatste vragen:

• Hoe zit dat met keuzes, vrije wil en controle.

Dit zijn geen makkelijke vragen. En dat komt, denk ik, omdat ik soms nog voor de poort en dan weer buiten de poort sta, bij wijze van spreken.

Sta ik voor de poort, dan lijkt het of er echt keuzes zijn, of er echt vrije wil is en of ik echt controle heb over mezelf, levensloop, omgeving, enz. Sta ik net buiten de poort en ben ik ondergedompeld/overspoeld door de bruisende levensenergie die alles leven inblaast, dan zie en ervaar ik duidelijk dat die levensenergie alles doet. Bij een plant uit zich die levensenergie bijvoorbeeld in een bloem, bij een beek in een waterval, bij een hond in een konijnenjacht, ik noem maar wat, en bij mij in een wandeling in de frisse ochtendlucht. Het is het leven dat de expressie in rolt en dat zichzelf in verschillende gedaanten ontmoet.

Op het moment dat er door hechting en identificatie met vorm (fysiek of mentaal) een ik-gevoel ontstaat wordt de ervaring van het bruisende-leven-in-alles onderbroken. Dat is dan niet meer toegankelijk, of tenminste niet meer voluit. Dat begint op een gegeven moment te knagen, want er wordt geleefd vanuit een veronderstelling die niet strookt met die van de omgeving. Zolang dat zo nog zo is, kan het gevoel een keuze, vrije wil en controle te hebben, helpen met de heroriëntatie van de focus, van de mentale aandacht. Eigenlijk is twijfel, denk ik, nog het nuttigst in dit respect. Twijfel aan de vertrouwde set-up van een afgescheiden ik die moet zien te overleven in eenwereld van afgescheiden ikken. Die twijfel laat een beetje licht toe. En dat licht is het licht van de levendigheid van het leven. Dat kun je intuïtie noemen, innerlijke leiding, of wat dan ook. Feit is, dat vanaf dat moment de beweging is ingezet richting poort. Vanaf dat moment is het mogelijk het ‘zijn’ van het leven te voelen en te ervaren, als is het maar sporadisch. Het zal het nog regelmatig afleggen tegen de klemmende dwang van de gewoonte om te denken in termen van ‘ik’, ‘mezelf’ en ‘mij’. Maar die klem wordt geleidelijk aan minder, totdat het moment komt dat er vaker vanuit het ‘zijn’ van het leven geleefd wordt, dan vanuit de magere, beperkte ‘ik’-opvatting.

Wat maakt dat dingen gebeuren? Hoe werkt dat?

Ik weet eerlijk gezegd niet wat maakt dat dingen gebeuren. Alles staat met alles in verband, dus er gebeuren geen onverwachte dingen. Het punt is alleen dat niemand het overzicht heeft van hoe alles samenhangt.

Zolang er identificatie is met een kleine verzameling gedachten, lijkt er een strijd gaande om toch vooral niet aan het kortste eind te trekken. Wanneer die identificatie is verdwenen, is er de gewaarwording dat het leven leeft, dat strijd onzinnig is, en dat meebewegen de manier is om bewust deel te hebben aan de levendigheid van het leven. En hoe kan er dan meebewogen worden? Door de innerlijke ruimte, denk ik, niet te bezetten met gedachtenverzamelingen waaran wordt vastgeklampt, maar die ruimte open te houden voor het ontvangen van impulsen van de levendigheid, zoals bijvoorbeeld de gewaarwording van vrijheid, van vrede, van blijdschap, enzovoorts. Inspiraties, dus.

Waar ben je verantwoordelijk voor? Geef voorbeelden vanuit de ervaring.

Er zijn, denk ik, twee manieren om naar verantwoordelijkheid te kijken. De eerste opvatting is een praktische, alledaagse, sociale manier. Sociaal in de zin van contact met anderen. Zo is er de verantwoordelijkheid om het huisafval in een container te doen en die eens per twee weken aan de straat te zetten om geleegd te worden, en het huisafval niet los aan de grens van het perceel met de buren te storten. De tweede opvatting is een wat abstractere en heeft te maken met keuzes die mensen maken in het leven, keuzes die ook anderen aangaan, partnerkeuze, gezinssamenstelling, werk, levensopvatting, talenten benutten, enzovoorts. Dat is allemaal mentale inhoud en is dus een verzameling gedachten. Zolang mensen zich ermee identificeren, en het dus bij hun ‘ik’-gevoel hoort, zullen ze die tweede verantwoordelijkheid heel serieus opnemen, een 'persoonlijke verantwoordelijkheid'. Dan krijgen ze er medailles voor, of ze worden juist met de nek aangekeken, enzovoorts. Vanaf het moment dat de identificatie er niet meer is en het leven, al bruisend, wordt beleefd, is er ook geen persoonlijke verantwoordelijkheid meer. Het leven doet alles. Het heeft lief, het zorgt, het is geduldig, het rekent af, het zet ergens een punt achter, het begint aan iets nieuws, enzovoorts. Maar altijd bruisend, altijd levend en levendig.

Vanuit mijn eigen ervaring: Zolang ik in de oplossing-zoekende modus zit, voer ik strijd. Dat verklaart studie-keuzes die als ongelukkig worden ervaren bijv. Zodra het leven bruisend zijn gang gaat, wordt er meebewogen. Het krijgen van een kind vind ik zo’n ervaring. Dat is zo’n oer-gebeuren, daar kan je geen persoonlijke agenda naast leggen.

Maar in het algemeen is het lastig om in een sprong van strijd naar volledig meebewegen te gaan. Bij mij gebeurt/gebeurde dat stapje voor stapje. Stapje voor stapje worden gedachten niet langer meer geclaimd en losgelaten. Totdat de persoonlijkheid zo dun is dat je er doorheen kunt zien, en het vertrouwen in het bruisende leven zo groot, dat het persoonlijke ‘ik’ met liefde wordt opgegeven.

Wat vind je?

liefs
Johanna

Dag Johanna,

sorry voor de laatijdige reactie, alles moest nog eens doorgenomen worden door andere gidsen. En er is nog wat werk, er zijn nog vragen door andere gidsen, neem je tijd en onderzoek aandachtig. Kijk.

Het inzicht moet nog indalen. Het voelt alsof ik soms bij de poort sta, maar nog niet over de drempel, en soms dat ik wel over de drempel ben gestapt.

Ondertussen zijn we enkele dagen verder, is er ooit iemand geweest die over die drempel gestapt is?

Die levendige levensenergie kun je voelen, en wanneer je die voelt, zeg je voor altijd goodbye tegen de zelf-samengestelde verzameling ‘ik’-verzameling.

Voor altijd?
Heb je die levendige levensenergie daarvoor nodig?
Moet je überhaupt afscheid nemen van iets dat er niet is?

Maar het inzicht dat het denken in termen van een eigen ‘ik’ de wortel is van alle problemen

Eenmaal het "ik" doorzien zullen er zich dus nooit meer problemen voordoen?

Maar die klem wordt geleidelijk aan minder, totdat het moment komt dat er vaker vanuit het ‘zijn’ van het leven geleefd wordt, dan vanuit de magere, beperkte ‘ik’-opvatting.

En wanneer is dat moment daar?
Waar moet er nog op gewacht worden?
Als die ik-opvatting zich manifesteert, is het "zijn van het leven" dan weg?

Totdat de persoonlijkheid zo dun is dat je er doorheen kunt zien, en het vertrouwen in het bruisende leven zo groot, dat het persoonlijke ‘ik’ met liefde wordt opgegeven.

Welke persoonlijkheid?
En wat moet er opgegeven worden? (afgezien van door wie)
Is overgave na dit inzicht niet al automatisch het geval?
En gaat het leven voortaan alleen nog maar bruisen?

Ik verneem het wel, neem je tijd.

Liefs,

Dank Peter! Ja, ik ga m'n tijd ervoor nemen. Tot later.
liefs
Johanna

Beste Peter,

Hieronder volgen mijn antwoorden op de vragen die je hebt gesteld. Dank voor vragen en dank voor het lezen!

En er is nog wat werk, er zijn nog vragen door andere gidsen, neem je tijd en onderzoek aandachtig. Kijk.

Het inzicht moet nog indalen. Het voelt alsof ik soms bij de poort sta, maar nog niet over de drempel, en soms dat ik wel over de drempel ben gestapt.

Ondertussen zijn we enkele dagen verder, ...

Er is inmiddels het rationele besef dat de oorzaak van ongemak, wrijving, frustratie enzovoorts ligt in de identificatie met het denkbeeld dat er een ‘ik’ is die van alles ondergaat. Dat begrijp ik verstandelijk. Bij ongemak, irritatie of ongeduld die langskomen en dreigen te blijven hangen, is er vrijwel meteen ook de erkenning dat er blijkbaar geclaimd wordt, ergens, en dat dat, en niet de situatie, de oorzaak is van het negatieve gevoel. Dat besef maakt al dat het claimen afneemt en dat er weer ruimte wordt gevoeld.

is er ooit iemand geweest die over die drempel gestapt is?

Het antwoord op deze vraag weet ik rationeel: nee, want ‘drempel’ is het symbool voor het opgelost zijn van het ‘ik’-gevoel. Maar gevoelsmatig is die zekerheid er nog niet helemaal.

Die levendige levensenergie kun je voelen, en wanneer je die voelt, zeg je voor altijd goodbye tegen de zelf-samengestelde verzameling ‘ik’-verzameling.

Voor altijd?

Ja, uiteindelijk wel. Het ik-denbeeld komt waarschijnlijk, vooral in het begin, nog wel eens langs, maar het heeft niet meer de aantrekkingskracht die het eerst had; dat is nu al zo. Het claim-gedrag wordt herkend en de verzameling ik-gedachten mag overvliegen.

Heb je die levendige levensenergie daarvoor nodig?

Jazeker. ‘Nodig’ is het verkeerde woord, denk ik. Meer: dankzij, of vanwege. Alles gebeurt gewoon, toch? En dat is toch de levendigheid van het leven?

Wat nog niet helemaal doorgedrongen is, is het gevoel dat er geen doe-er, geen voel-er, geen observeerder is, maar dat alles één groot gebeuren is, waarin gedaan, gevoeld en geobserveerd wordt. Er is geen ‘ikje’ bij wie die acties horen, die ze claimt. Het moet nog wennen dat er geen scheiding is tussen doener, doen en dat wat gedaan wordt, en tussen voeler, voelen en dat wat gevoeld wordt, en observeerder, observeren en dat wat geobserveerd wordt. Dat moet nog wennen.

De laatste dagen oefen ik om niet meteen een mening te hebben over allerlei gebeurtenissen die langskomen, maar eerder te reageren met: O ja? En: O kijk eens hoe dat gaat. En: Het mag er zijn, en het mag weer vertrekken. En: Ik hoef er niets mee.

Dat lukt nog niet altijd. Dan is er soms toch het ‘ikje’ dat actief op de draaimolen springt! Als ik dat dan zie, kijk ik ernaar, en denk een van bovenstaande opmerkingen. Dat verdunt het claimen meteen.

Moet je überhaupt afscheid nemen van iets dat er niet is?

Nou ja, de verzameling gedachten met het label ‘ik’ die is er wel, ook al slinkt de omvang ervan. En die verzameling gedachten komt regelmatig even langs. En als ik eraan ga hangen en de inhoud claim als ‘van mij’, dan zit ik op de draaimolen.

Misschien is ‘afscheid nemen’ de verkeerde typering. Het is gewoon een kleverige verzameling gedachtenpatronen waar ik op de een of andere manier blijkbaar aan gewend en gehecht ben geraakt. Het gaat om het inzicht dat het label ‘ik’ helemaal niet naar iemand verwijst, ook al lijkt het dat te doen, maar naar een eigenlijk willekeurig plaksel van gedachten. En dankzij dat inzicht kan de gedachtenverzameling, wanneer die langskomt, ook weer vertrekken.

Maar het inzicht dat het denken in termen van een eigen ‘ik’ de wortel is van alle problemen

Eenmaal het "ik" doorzien zullen er zich dus nooit meer problemen voordoen?

Uitdagingen, mogelijkheden: ja, maar problemen: nee.

Maar die klem wordt geleidelijk aan minder, totdat het moment komt dat er vaker vanuit het ‘zijn’ van het leven geleefd wordt, dan vanuit de magere, beperkte ‘ik’-opvatting.

En wanneer is dat moment daar?

Geen idee. Ik had 11 geantwoord op de vraag hoe graag ik met dit proces aan de gang wilde gaan. En ik ben er ook mee aan de gang gegaan.Soms komt er een beetje ongeduld of frustratie langs. En dat vliegt dan weer over, en dan is het goed. Ik kan niet doen alsof; het gaat wat op en neer, lijkt wel.

Het idee dat ‘alles gewoon gebeurt’ kan heel subtiel veranderen in ‘alles overkomt mij’. Maar het is duidelijk dat het enige dat iets kan overkomen de gedachtenverzameling met het label ‘ik’ is. En als dat iets overkomt, is het alleen maar goed!

Waar moet er nog op gewacht worden?

Nergens op. Het vertrouwen groeit.

Als die ik-opvatting zich manifesteert, is het "zijn van het leven" dan weg?

Nee, dat is niet weg, alleen de ‘ik-opvatting’ heeft geen toegang tot dat ‘zijn’. Die opvatting is een verzameling gedachten die aan elkaar lijken te kleven - herinneringen, opvattingen, verwachtingen, hoop, vrees, enzovoorts. Dat geheel is als een blok, terwijl het ‘zijn van het leven’ voortdurend beweegt, verandert en aan het gebeuren is. Dat bruisen registreert helemaal niet in de ‘ik-opvatting’.

Totdat de persoonlijkheid zo dun is dat je er doorheen kunt zien, en het vertrouwen in het bruisende leven zo groot, dat het persoonlijke ‘ik’ met liefde wordt opgegeven.

Welke persoonlijkheid?

De ‘ik-opvatting’ waaraan gehangen wordt, en waar, zolang het niet voorbij mag vliegen, een benauwende blik op alles mee samenhangt.

En wat moet er opgegeven worden? (afgezien van door wie)

Het hangen, het claimen, het blok-gedoe, de benauwenis. ‘Opgeven’ is, bedenk ik me nu, niet het juiste woord. Het is meer het inzien dat er ongemak ontstaat zodra de gedachtenverzameling met het label ‘ik’ niet voorbij mag drijven. Zodra het serieus wordt genomen en er een gevoel van identiteit mee samenhangt.

Is overgave na dit inzicht niet al automatisch het geval?

Bedoel je het opgeven? Of overgave? Overgave aan het bruisende leven? Ja, ik denk dat het inzicht in mijn geval eerst een vaag schijnsel was, en dat het aan duidelijkheid wint. Het gaat blijkbaar niet in een klap, maar geleidelijk. Kan dat?

En gaat het leven voortaan alleen nog maar bruisen?

Niet ‘gaat’. Het leven bruist. En dat zien en meemaken, dat is in principe doorlopend mogelijk. De uitnodiging daartoe is in elk geval doorlopend. Dat bruisen uit zich denk ik in allerlei verschillende vormen. En die komen langs en mogen weer vertrekken. Het claimen zorgt voor de ervaring van stagnatie; het vrij zetten zorgt voor de ervaring van vrij stromen.

Nogmaals dank voor het lezen en voor je geduld. Fijne avond verder!
groet,
Johanna

Dag Johanna,

de oorzaak van ongemak, wrijving, frustratie enzovoorts ligt in de identificatie met het denkbeeld dat er een ‘ik’ is die van alles ondergaat. Dat begrijp ik verstandelijk.

Wie is die "ik" die dit verstandelijk begrijpt? Bestaat die eigenlijk?

Het gaat om het inzicht dat het label ‘ik’ helemaal niet naar iemand verwijst

Het verwijst naar niets, het is een label, een gedachte - de "ik-gedachte" - die verschijnt en verdwijnt.

Maar het inzicht dat het denken in termen van een eigen ‘ik’ de wortel is van alle problemen

Eenmaal het "ik" doorzien zullen er zich dus nooit meer problemen voordoen?

Uitdagingen, mogelijkheden: ja, maar problemen: nee.

Waarom niet?

Maar die klem wordt geleidelijk aan minder, totdat het moment komt dat er vaker vanuit het ‘zijn’ van het leven geleefd wordt, dan vanuit de magere, beperkte ‘ik’-opvatting.

En wanneer is dat moment daar?

Geen idee.

Zodra je het doorziet, waar ben "jij" dan? Je wou toch van dat "ik" af?

zolang het niet voorbij mag vliegen, een benauwende blik op alles mee samenhangt.

Wat is het, die beweert dat het niet voorbij mag vliegen? Is dat ook niet een gedachte over de "ik-gedachte"?
Wat is het, die benauwende blik op alles? Is dat ook niet een gedachte over een "ik-gevoel"?

zodra de gedachtenverzameling met het label ‘ik’ niet voorbij mag drijven

Opnieuw, wat is het, die beweert dat het niet voorbij mag drijven? Neem er nota van. Kijk.

Het gaat blijkbaar niet in een klap, maar geleidelijk. Kan dat?

Gebeurt dit niet vanzelf? Is er een "ik" nodig om dit (moeiteloos) te doorzien?

het vrij zetten zorgt voor de ervaring van vrij stromen.

Is dit (g)een gedachten-constructie?
Is er een "ik" nodig om dit (moeiteloos) te doorzien?

Kijk goed en laat me weten of er nog iets is waar je "ik" tegen kan zeggen.

Liefs,

Dank Peter! Tot binnenkort weer,
liefs
Johanna

Beste Peter,

Inmiddels zijn er weer een paar dagen voorbij gegaan, ben ik verder gegaan met lezen in Ilona’s boek Liberation Unleashed, en heb ik het advies opgevolgd om niet te hard te willen, maar alles zich te laten ontvouwen, in het vertrouwen dat de puzzelstukjes in elkaar zullen passen.

Tijdens het lezen van Ilona’s boek herkende ik veel van de innerlijke strijd die bijv. Rowland en Friederich voerden, ook al zijn mijn omstandigheden natuurlijk heel anders dan die van hen. En het is dan inzichtelijk om te lezen hoe bij hen het ene inzicht naar het volgende leidt. En toch voel ik vaak irritatie en krijg ik zin om dit uitwisselingsproject stop te zetten. Laat mij maar doen, denk ik dan. Maar ook daarvan weet ik dat het maar een gedachte is die voorbijkomt en vanzelf weer verdwijnt.

In het algemeen moet ik zeggen dat ik meer en meer vertrouwd raak met het idee dat alles wat er in het hoofd gebeurt enkel labeling is en opinievorming. Er komt van alles op en er komt van alles langs. Maar als je goed kijkt, is er een lichaam dat van alles doet, is er een huis, een tuin, een straat, een auto, andere huizen, andere tuinen, andere straten, andere auto’s. Er is een hond, er zijn andere honden, er zijn andere lichamen die van alles doen. Enzovoorts. Daar zijn helemaal geen gedachten voor nodig. De vijf lichamelijke zintuigen, horen, zien, ruiken, proeven, voelen, ontvangen daar, label-loos, informatie over.

Alles wat daarna volgt zijn: labels, conclusies, opinies, interpretaties, overtuigingen, enzovoorts. Dat inzicht wordt hoe langer hoe duidelijker en dat is heel fijn. Ik hoef helemaal nergens iets van te vinden. Pfff! Ik blijf er maar een beetje van genieten en vertrouw dat, zoals ik boven al schreef, alles zich zal ontvouwen, of misschien beter gezegd, dat er dingen weg zullen vallen als ze aan de beurt zijn om weg te vallen.

Dat is het even voor vandaag. Volgende keer ga ik met je vragen aan de gang.

Dank voor je geduld!
Liefs
Johanna

Mooi!

Neem de tijd voor de vragen.

Liefs,