The Gate

Hadie Lunamaya,

Dus gevoel bij een teen wijzen wij een locatie aan. ...Onze hersenen maken het ervan. Maar waar het gevoel daadwerkelijk echt is?Ons hoofd, de geest, onze hersenen... Loze woorden om aan te duiden "het denken".

Oké, heb het tot me moeten laten doordringen en een aantal gedachten laten passeren ;)
Kun je het zo zien dat de zintuigen iets direct waarnemen... maar dat de interpretatie van dat waargenomene weer geen directe ervaring is. Bijvoorbeeld de ogen nemen een beeld waar, maar wanneer het besef doordringt dat dat beeld een boom is, die wordt gezien (wat in nanoseconden gebeurt), dat het dan een gedachte is? Zoals ik pijn kan voelen, maar er een gedachte aan vooraf moet gaan die concludeert dat mijn teen pijn doet (bijvoorbeeld bij een plotseling wespensteek of zo). Dus dat het weer gewoon een valkuil is van etiketjes plakken?!? Eigenlijk is die gedachte net als Lucky Luke, dat die sneller te binnen schiet dan zijn schaduw, met een kwantumsnelheid :) ?

Bij je volgende wandeling mag je wel observeren, kijken wat je ervaart als het gaat over hier en daar, nu en later, het lichaam en de buitenwereld.

Dus als ik het goed begrijp: bij de volgende wandeling (zal ergens volgende week worden) de gedachten observeren?

Hoe gaat het momenteel? Hoe gaat het met de huiselijke wissewasjes?

Haha, ben aardig opgeruimd. Het proces lijkt wel met bergen en dalen te gaan. Gisteren bezig geweest met het openen van een bankrekening bij een lokale bank. Toen kwamen de toegeëigende negatieve gedachten over banken naar boven die hier nog eens dubbel zo sterk bevestigd worden. (Gelukkig voelde mijn vrouw dat feilloos aan en wist te voorkomen dat de sfeer niet gespannen werd, per slot van 'rekening' kon de bankbediende op zich ook niets aan de situatie doen). De irritatie en boosheid werd flink ervaren, de gedachten werden weliswaar doorzien, maar het duurde het even voor alles innerlijk tot bedaren kwam. Ook 's avonds schoten de herinneringen hieraan weer te binnen, en triggerden deze, zij het korter, weer de irritatie en nu ook schuldgevoelens/teleurstelling. Iedere keer alles geobserveerd, maar het bleven hardnekkige, zich herhalende gedachten.
Ondanks dit, merk 'ik' zeker (positieve) veranderingen bij me 'zelf'...euh... correctie: worden positieve veranderingen ervaren!

Groeten, en Bedankt weer!
Bert

Hallo Bert!

Kun je het zo zien dat de zintuigen iets direct waarnemen... maar dat de interpretatie van dat waargenomene weer geen directe ervaring is. Bijvoorbeeld de ogen nemen een beeld waar, maar wanneer het besef doordringt dat dat beeld een boom is, die wordt gezien (wat in nanoseconden gebeurt), dat het dan een gedachte is?

dat is inderdaad een de strekking. Ja, een boom. En als je verder gaat bijvoorbeeld een grote, of mooie boom. Nog verder het soort boom. Hoe ij er bij staat etc. Dan nog een herinnering van die boom eerder etc etc.
Hoe anders is dat dan puur de boom waarnemen? Zonder enig oordeel. Zonder gedachtes. Alleen maar waarnemen.
Nou komen die gedachtes soms gewoon op. Maar het kan helpen te focussen op de pure waarneming. En wat er dan over blijft, de directe waarneming dat is wat IS. De rest zijn dromen, sprookjes, verhalen.

Zoals ik pijn kan voelen, maar er een gedachte aan vooraf moet gaan die concludeert dat mijn teen pijn doet (bijvoorbeeld bij een plotseling wespensteek of zo). Dus dat het weer gewoon een valkuil is van etiketjes plakken?!?

wat komt eerst, de sensatie of de gedachte teen doet pijn?

Eigenlijk is die gedachte net als Lucky Luke, dat die sneller te binnen schiet dan zijn schaduw, met een kwantumsnelheid :) ?

met het verschil dat lucky luke aan zijn schaduw vast zit (of andersom) en een gedachte niet perse aan een directe ervaring.
Maar omdat wij zo veel nadruk leggen op het labelen, lijken ze hand in hand te gaan. Zo sterk zelfs dat de labels de werkelijkheid worden en de directe ervaring in de schaduw staat. Daar zijn deze kijksels goed voor. Om het onderscheid te zien. Het zegt trouwens niet dat die labels niet nodig zijn op veel momenten. Maar het gaat om het bewustzijn dat je het doet.

Kan je nog een keer observeren in bed. En kijken of er een begin of einde aan je te voelen is nadat je een tijd ontspannen gelegen hebt? Hoe groot je bent, wat je grenzen zijn? :)

Bij je volgende wandeling mag je wel observeren, kijken wat je ervaart als het gaat over hier en daar, nu en later, het lichaam en de buitenwereld.

Dus als ik het goed begrijp: bij de volgende wandeling (zal ergens volgende week worden) de gedachten observeren?

Nou de gedachte... Ik bedoel, kijk maar een beetje naar de betekenis is van die "labels". Wat is het in directe waarneming? "hier en daar" "nu en later", het lichaam en de buitenwereld" en misschien nog andere opvallende zaken.

Haha, ben aardig opgeruimd. Het proces lijkt wel met bergen en dalen te gaan. Gisteren bezig geweest met het openen van een bankrekening bij een lokale bank. Toen kwamen de toegeëigende negatieve gedachten over banken naar boven die hier nog eens dubbel zo sterk bevestigd worden. (Gelukkig voelde mijn vrouw dat feilloos aan en wist te voorkomen dat de sfeer niet gespannen werd, per slot van 'rekening' kon de bankbediende op zich ook niets aan de situatie doen). De irritatie en boosheid werd flink ervaren, de gedachten werden weliswaar doorzien, maar het duurde het even voor alles innerlijk tot bedaren kwam. Ook 's avonds schoten de herinneringen hieraan weer te binnen, en triggerden deze, zij het korter, weer de irritatie en nu ook schuldgevoelens/teleurstelling. Iedere keer alles geobserveerd, maar het bleven hardnekkige, zich herhalende gedachten.
Ondanks dit, merk 'ik' zeker (positieve) veranderingen bij me 'zelf'...euh... correctie: worden positieve veranderingen ervaren!

gevoelens kunnen ook een goede graadmeter zijn dat er ergens een issue waar eens iets moet gebeuren. Gevoelens kunnen heel zinvol zijn! Kan je wel zien dat deze gedachtes en gevoelens gewoon opkomen?
Kan je het als het ware meer aanschouwen en minder persoonlijk nemen?

Dag Bert,

groeten van het land met de regenboogpieten! (Daar heb ik er vandaag een paar prachtige van gezien).

Groetjes LunaM

Ha Lunamaya,

Ik zal morgen even reageren. Lig half te slapen en zie het niet al te helder meer ;)

Groeten,

Bert

Hallo Lunamaya,
Het is er even niet van gekomen, ik zal morgenvroeg weer een mail uitsturen. Zal wel14.00 uur NL-tijd zijn.

Groeten,
Bert

Hadie Lunamaya,

Het antwoorden duurde dit keer wat langer. Het was de laatste dagen wat drukker, 'ikzelf' vermoeid en ik kreeg het ook niet helemaal helder. De wandeling zit nog in de planning deze week...

Gisteren bezig geweest met het openen van een bankrekening bij een lokale bank. Toen kwamen de toegeëigende negatieve gedachten over banken naar boven die hier nog eens dubbel zo sterk bevestigd worden....

...gevoelens kunnen ook een goede graadmeter zijn dat er ergens een issue waar eens iets moet gebeuren. Gevoelens kunnen heel zinvol zijn! Kan je wel zien dat deze gedachtes en gevoelens gewoon opkomen?
Kan je het als het ware meer aanschouwen en minder persoonlijk nemen?

Dit stukje bleek aardig wat gedachte(n)voer te zijn... Ik heb de hele situatie bij die bank nog eens doorgenomen met vrouwlief (sorry voor het woordgebruik, maar 'mijn vrouw' klinkt me nu nog vreemder in de oren). Op zich waren die gevoelens niet vreemd, los van de gedachten. Zij bleek achteraf toch ook wel lichtelijk geïrriteerd, alleen was ze op dat moment in staat om die gevoelens te negeren en doelgericht het gesprek te voeren om de bankrekening geopend te krijgen. Genoeg gezeurd over de bank, dat is één van die dingen die wat lastiger te accepteren is als je hier gaat wonen.
Desondanks maakte deze situatie wel duidelijk dat er nog aardig wat overtuigingen zijn, gedachten gekoppeld aan de ik-gedachte. Gedachten die lastig loslaten, of niet doorzien lijken te worden. Gedachten waar jarenlang een ik-beeld aan opgehangen is en die in discussies verdedigd worden. Gisteren was er vermoeidheid, lichte chagrijnigheid en leken die gedachten als secondenlijm te plakken.
Vanmorgen, na een goede/lange nachtrust drukten die gedachten niet zo hun stempel. Pas nu het opgeschreven staat, is het echt goed zichtbaar.
Dus om je vraag te beantwoorden: over het algemeen lukt het aardig om ''alles" minder persoonlijk te nemen, maar er zijn dus nog zeker gedachten die lastig te doorzien zijn...

Zoals ik pijn kan voelen, maar er een gedachte aan vooraf moet gaan die concludeert dat mijn teen pijn doet (bijvoorbeeld bij een plotseling wespensteek of zo). Dus dat het weer gewoon een valkuil is van etiketjes plakken?!?
...wat komt eerst, de sensatie of de gedachte teen doet pijn?

Eerst de pijn en dan de gedachte: teen doet pijn, daartussen kan nog een reflex zitten, waarin de voet bewogen wordt.

Bedankt weer en groeten, ook aan de regenboogpieten :),

Ook namens Rudolf en Dasher,

Bert

Hoi Bert,

Ik kom er niet meer aan toe vandaag.

Zal morgen reageren!

Groetjes LunaM

Ha Lunamaya,

Prima, zit ook midden in de pakjesavond!

Groeten,
Bert

Hoi Bert!

Het antwoorden duurde dit keer wat langer. Het was de laatste dagen wat drukker, 'ikzelf' vermoeid en ik kreeg het ook niet helemaal helder. De wandeling zit nog in de planning deze week...

het is prima, zo lang het maar warm gehouden wordt mag het best even sudderen!

...gevoelens kunnen ook een goede graadmeter zijn dat er ergens een issue waar eens iets moet gebeuren. Gevoelens kunnen heel zinvol zijn! Kan je wel zien dat deze gedachtes en gevoelens gewoon opkomen?
Kan je het als het ware meer aanschouwen en minder persoonlijk nemen?

Dit stukje bleek aardig wat gedachte(n)voer te zijn... Ik heb de hele situatie bij die bank nog eens doorgenomen met vrouwlief (sorry voor het woordgebruik, maar 'mijn vrouw' klinkt me nu nog vreemder in de oren). Op zich waren die gevoelens niet vreemd, los van de gedachten. Zij bleek achteraf toch ook wel lichtelijk geïrriteerd, alleen was ze op dat moment in staat om die gevoelens te negeren en doelgericht het gesprek te voeren om de bankrekening geopend te krijgen.

dus "Bert" reageert verhitter in een dergelijke situatie en "vrouwlief" bewaart haar kalmte. Dit zijn de reacties die komen. Is daar een goed of fout of beter of minder goed aan? En is daar een zelf voor nodig?

Desondanks maakte deze situatie wel duidelijk dat er nog aardig wat overtuigingen zijn, gedachten gekoppeld aan de ik-gedachte. Gedachten die lastig loslaten, of niet doorzien lijken te worden. Gedachten waar jarenlang een ik-beeld aan opgehangen is en die in discussies verdedigd worden. Gisteren was er vermoeidheid, lichte chagrijnigheid en leken die gedachten als secondenlijm te plakken.

welke gedachtes dat zijn is interessant voor mij. Je schrijft het nu heel algemeen, dus dan kan ik er niet opin haken.

Dus om je vraag te beantwoorden: over het algemeen lukt het aardig om ''alles" minder persoonlijk te nemen, maar er zijn dus nog zeker gedachten die lastig te doorzien zijn...

juist daarom zijn JUIST de moeilijkere momenten de beste leermeesters. Daar kan je goed in observeren. Terug kijken. En mee oefenen.

...wat komt eerst, de sensatie of de gedachte teen doet pijn?

Eerst de pijn en dan de gedachte: teen doet pijn, daartussen kan nog een reflex zitten, waarin de voet bewogen wordt.

precies. En met andere situaties is het over het algemeen niet anders. De gedachte maakt het vaak persoonlijk maar bij aanvang is dat het niet.

Ik hoor graag over je wandeling! (dat hoeft geen wandeling van uren te zijn he!).

Groetjes LunaM

Ha Lunamaya,

Hier weer wat wissewasjes, wel en wee en wandeling,

...gevoelens kunnen ook een goede graadmeter zijn dat er ergens een issue waar eens iets moet gebeuren. Gevoelens kunnen heel zinvol zijn! Kan je wel zien dat deze gedachtes en gevoelens gewoon opkomen?
Kan je het als het ware meer aanschouwen en minder persoonlijk nemen?
Dit stukje bleek aardig wat gedachte(n)voer te zijn... Ik heb de hele situatie bij die bank nog eens doorgenomen met vrouwlief (sorry voor het woordgebruik, maar 'mijn vrouw' klinkt me nu nog vreemder in de oren). Op zich waren die gevoelens niet vreemd, los van de gedachten. Zij bleek achteraf toch ook wel lichtelijk geïrriteerd, alleen was ze op dat moment in staat om die gevoelens te negeren en doelgericht het gesprek te voeren om de bankrekening geopend te krijgen.
dus "Bert" reageert verhitter in een dergelijke situatie en "vrouwlief" bewaart haar kalmte. Dit zijn de reacties die komen. Is daar een goed of fout of beter of minder goed aan? En is daar een zelf voor nodig?

Op zich is er geen beter of slechter aan de manier van reageren, hooguit wat minder handig gezien het doel van het gesprek. Voor die emotionele reactie is geen zelf nodig.

Desondanks maakte deze situatie wel duidelijk dat er nog aardig wat overtuigingen zijn, gedachten gekoppeld aan de ik-gedachte. Gedachten die lastig loslaten, of niet doorzien lijken te worden. Gedachten waar jarenlang een ik-beeld aan opgehangen is en die in discussies verdedigd worden. Gisteren was er vermoeidheid, lichte chagrijnigheid en leken die gedachten als secondenlijm te plakken.
welke gedachtes dat zijn is interessant voor mij. Je schrijft het nu heel algemeen, dus dan kan ik er niet opin haken.

Ja, inderdaad, vager had ik niet kunnen schrijven. Het was meer dat het me duidelijk werd dat er veel overtuigingen zijn: zoals biologische voeding gezonder zou zijn, de westerse geneeskunde teveel door een paardebril kijkt en de nieuwsmedia ook sinterklaasverhalen vertelt. Dit zou waar kunnen zijn en zo 'voelt' het/zijn de gedachten. Al zijn het maar gedachten, die net zo goed onzinnig zouden kunnen zijn. Toch is er de neiging om deze gedachten te verdedigen, als iemand er niet mee eens is. Blijkbaar is er nog een heel sterke identificatie met die gedachten.
Lang verhaal kort: dat werd dus duidelijk door de vraag:

Kan je het als het ware meer aanschouwen en minder persoonlijk nemen?

Het werd pijnlijk duidelijk dat er nog wel wat laagjes te pellen zijn.

Eerst de pijn en dan de gedachte: teen doet pijn, daartussen kan nog een reflex zitten, waarin de voet bewogen wordt.
precies. En met andere situaties is het over het algemeen niet anders.De gedachte maakt het vaak persoonlijk maar bij aanvang is dat het niet.

De situatie bij de bank is nu helder :)
Stel dat ('ik' neem nu even een situatie die wel eens voorgekomen is). Iemand zei dat acupunctuur kwakzalverij was. Er trad dan woede op bij mij in een discussie daarover ('in het vuur van de discussie'). Is dan die opwinding eerder (omdat het een issue is) of treedt de opwinding op nadat de gedachte het persoonlijk genomen is?
Waarschijnlijk zit "ik" teveel op gedachteniveau om het allemaal te willen verklaren/snappen, maar ik krijg het niet helder...

Bij je volgende wandeling mag je wel observeren, kijken wat je ervaart als het gaat over hier en daar, nu en later, het lichaam en de buitenwereld. en valt er wel iets te zeggen over een "ik" aan het stuur?
Dus als ik het goed begrijp: bij de volgende wandeling (zal ergens volgende week worden) de gedachten observeren?
Nou de gedachte... Ik bedoel, kijk maar een beetje naar de betekenis is van die "labels". Wat is het in directe waarneming? "hier en daar" "nu en later", het lichaam en de buitenwereld" en misschien nog andere opvallende zaken.

Vandaag weer aan de wandel geweest. Ik had de auto neergezet bij een 'berg' waar een pad zichtbaar was. Ik was er al vaker langs geweest en de mooie, nog onbekende plek, trok me. De wandeling werd heel anders ervaren. De paden waren onbekend en ik ben een uur lang geen mens tegengekomen. Het denken had nog minder vat op me dan bij de eerste wandeling. Op de terugweg was er veel focus concentratie nodig vanwege het steile/gladde pad.
Terugkomend op dat 'iets' sturende wat bepaalde gedachten stuurt, schoot nu de gedachte te binnen/ingeving (?) dat er een soort filter/trechter is dat/die zich vernauwt bij concentratie.
Als er al een 'ik' aan het stuur was, dan was die aardig dronken. Wat betreft de labels 'hier en daar', deze zijn eigenlijk nietszeggend. Het 'daar-label was sowieso onbekend, omdat onbekend was waar de tocht zou eindigen, en het 'hier-label' was meer een vage verwijzing naar die plek, de beleving was geheel anders, rijker, echter en oneindig veel gevulder/grootser. Wat betreft de andere labels, dat is lastig om daar iets over te zeggen. Op het moment van volledig open/aanwezig in de natuur wandelen, zijn er geen labels: lichaam en omgeving zijn versmolten/één. Tenzij er bijvoorbeeld aandrang gevoeld wordt, gevolgd door de gedachte: "ik moet naar de w.c...."

Het grappige was dat 'ik' midden in de natuur ineens een blikje aan een tak zag hangen. Ergernis, dat iemand het had achtergelaten, trad op. 'Ik' pakte het op om het mee te nemen in 'mijn' rugzak. Er zaten echter grote mieren in, één ervan had zelfs iets van een eitje in zijn poten, klaar om het te evacueren. 'Ik' heb het daarna weer teruggeplaatst op de tak.
Humor: 'ik' erger me omdat er de aanname is dat dat blikje niet in de natuur hoort, terwijl de natuur het allang geaccepteerd heeft en er dankbaar gebruik van maakt... Sta je daar met je opgeheven vingertje...
Verder was er het besef, dat 'ik' erg kan genieten van zo'n wandeling. Echter, doe 'ik' dit alleen, omdat het een oefening is. 'Ik' zou het niet zonder doel gedaan hebben. 'Ik' heb besloten om vaker doelloze dingen te doen, omdat 'ik' dit te weinig doe
en het veel oplevert. Bovendien voelde 'ik' me na de wandeling kiplekker. Blijkbaar is het voor de gemoedstoestand beter/noodzakelijk om om de twee dagen aan sport en doen, of intensief te bewegen. Mogelijk dat die gemoedstoestand ook soortgelijke gedachten aantrekt, die de gemoedstoestand weer lijken te voeden...

Bedankt weer en tot de volgende por,

Groeten,
Bert

Ha Bert!
Ik reageer morgen,

Groetjes lunaM

Ik ben ziek. Ik reageer weer als ik beter ben.

Ha Lunamaya,

Ai 🤢. Beterschap! Neem je tijd...ziek goed uit! ik ga ondertussen vrolijk verder worstelen met mijn ik-verhalen 😉

Warme groet,
Bert

Hallo Bert,

Op zich is er geen beter of slechter aan de manier van reageren, hooguit wat minder handig gezien het doel van het gesprek. Voor die emotionele reactie is geen zelf nodig.

Ja, minder handig volgens wie... als de natuur nu eens een omweg neemt en het ook gaat om de weg bewandelen en niet eens alleen om de aankomst... wie weet waarom dingen gebeuren. Dingen gebeuren. En reageren op iets wat niet als handig ervaren wordt, gebeurd ook. Of niet, dan is dat wat gebeurd...

Het was meer dat het me duidelijk werd dat er veel overtuigingen zijn: zoals biologische voeding gezonder zou zijn, de westerse geneeskunde teveel door een paardebril kijkt en de nieuwsmedia ook sinterklaasverhalen vertelt. Dit zou waar kunnen zijn en zo 'voelt' het/zijn de gedachten. Al zijn het maar gedachten, die net zo goed onzinnig zouden kunnen zijn. Toch is er de neiging om deze gedachten te verdedigen, als iemand er niet mee eens is. Blijkbaar is er nog een heel sterke identificatie met die gedachten.

als er geen "ik" bestaat, vallen overtuigingen dan helemaal weg? Is er een ik nodig voor overtuigingen? Zouden voorkeuren, afkeuren weg vallen, zou je opeens alles lusten wat je voorheen niet lustte? ;)

Kan je het als het ware meer aanschouwen en minder persoonlijk nemen?

Het werd pijnlijk duidelijk dat er nog wel wat laagjes te pellen zijn.

maar juist hier, er lijkt veroordelen plaats te vinden naar de illusionaire ik. Als er geen IK bestaat, is er toch ook niet iets te veroordelen Bert?! Wie loopt wie nou wat kwalijk te nemen? Blijkbaar zijn er dingen waar worstelingen plaats vinden. Dan wordt er geworsteld. Daar is vooralsnog geen IK voor nodig. Moet bij het wegvallen van de overtuiging van de IK een heilige ontstaan? Ik denk dat ik je dan erg moet gaan teleurstellen... ;)

De situatie bij de bank is nu helder :)
Stel dat ('ik' neem nu even een situatie die wel eens voorgekomen is). Iemand zei dat acupunctuur kwakzalverij was. Er trad dan woede op bij mij in een discussie daarover ('in het vuur van de discussie'). Is dan die opwinding eerder (omdat het een issue is) of treedt de opwinding op nadat de gedachte het persoonlijk genomen is?
Waarschijnlijk zit "ik" teveel op gedachteniveau om het allemaal te willen verklaren/snappen, maar ik krijg het niet helder...

dus interessant te observeren wat er gebeurd op zo'n moment. Op welk moment komt de emotie. Kan je het eens heel goed observeren. Waar wordt het gevoeld? Wat gebeurd er als je erbij blijft?

Ook mensen die de illusie hebben doorzien heb ik verhitte discussies zien voeren, principes streng zien bewaken en emoties zien exploderen. Dat is dan wat gebeurd.

Ik bedoel, kijk maar een beetje naar de betekenis is van die "labels". Wat is het in directe waarneming? "hier en daar" "nu en later", het lichaam en de buitenwereld" en misschien nog andere opvallende zaken.

Vandaag weer aan de wandel geweest. Ik had de auto neergezet bij een 'berg' waar een pad zichtbaar was. Ik was er al vaker langs geweest en de mooie, nog onbekende plek, trok me. De wandeling werd heel anders ervaren. De paden waren onbekend en ik ben een uur lang geen mens tegengekomen. Het denken had nog minder vat op me dan bij de eerste wandeling.

Wat klinkt dit heerlijk!

Op de terugweg was er veel focus concentratie nodig vanwege het steile/gladde pad.
Terugkomend op dat 'iets' sturende wat bepaalde gedachten stuurt, schoot nu de gedachte te binnen/ingeving (?) dat er een soort filter/trechter is dat/die zich vernauwt bij concentratie.
Als er al een 'ik' aan het stuur was, dan was die aardig dronken.

dus?! Was er nog het gevoel dat "jij" het deed of was het een ander gevoel?

Wat betreft de labels 'hier en daar', deze zijn eigenlijk nietszeggend. Het 'daar-label was sowieso onbekend, omdat onbekend was waar de tocht zou eindigen, en het 'hier-label' was meer een vage verwijzing naar die plek, de beleving was geheel anders, rijker, echter en oneindig veel gevulder/grootser. Wat betreft de andere labels, dat is lastig om daar iets over te zeggen. Op het moment van volledig open/aanwezig in de natuur wandelen, zijn er geen labels: lichaam en omgeving zijn versmolten/één.

nogmaals, klinkt heerlijk. Zou je dit ook kunnen proberen in een dagelijkse activiteit? Gewoon eens kijken hoe de dingen lopen zonder te veel "vooropgezet" een plan te hebben? Observeer maar en ik hoor het graag terug. Bijvoorbeeld iets als koken, winkelen, opruimen.

Tenzij er bijvoorbeeld aandrang gevoeld wordt, gevolgd door de gedachte: "ik moet naar de w.c...."

ja wat gebeurd er dan als we het hebben over labelen, beslissen?

Het grappige was dat 'ik' midden in de natuur ineens een blikje aan een tak zag hangen. Ergernis, dat iemand het had achtergelaten, trad op. 'Ik' pakte het op om het mee te nemen in 'mijn' rugzak. Er zaten echter grote mieren in, één ervan had zelfs iets van een eitje in zijn poten, klaar om het te evacueren. 'Ik' heb het daarna weer teruggeplaatst op de tak.
Humor: 'ik' erger me omdat er de aanname is dat dat blikje niet in de natuur hoort, terwijl de natuur het allang geaccepteerd heeft en er dankbaar gebruik van maakt... Sta je daar met je opgeheven vingertje...

ja precies! En wie heeft er nu een opgeheven vingertje naar dat opgeheven vingertje?!

Verder was er het besef, dat 'ik' erg kan genieten van zo'n wandeling. Echter, doe 'ik' dit alleen, omdat het een oefening is. 'Ik' zou het niet zonder doel gedaan hebben. 'Ik' heb besloten om vaker doelloze dingen te doen, omdat 'ik' dit te weinig doe
en het veel oplevert. Bovendien voelde 'ik' me na de wandeling kiplekker. Blijkbaar is het voor de gemoedstoestand beter/noodzakelijk om om de twee dagen aan sport en doen, of intensief te bewegen. Mogelijk dat die gemoedstoestand ook soortgelijke gedachten aantrekt, die de gemoedstoestand weer lijken te voeden...

sowieso even los van het zien van de grote grap van de illusie, is het fijn als het lukt meer je hart te volgen! Mooie bijkomstigheid die mee genomen kan worden! Want als er iets is wat niet liegt, is het je hart als je daar eerlijk naar kijkt! (Maar dit is even buiten de gebaande paden gezegd hoor)!

Lieve groetjes,

LunaM

Geworstel met illusies.

[quoteToch is er de neiging om deze gedachten te verdedigen, als iemand er niet mee eens is. Blijkbaar is er nog een heel sterke identificatie met die gedachten.
als er geen "ik" bestaat, vallen overtuigingen dan helemaal weg? Is er een ik nodig voor overtuigingen? Zouden voorkeuren, afkeuren weg vallen, zou je opeens alles lusten wat je voorheen niet lustte? ;)][/quote]
Dat is een lastige... er is geen 'ik' voor overtuigingen nodig weliswaar, maar het is toch een gedachtenconstructie? Is het dan geen sterk identificeren met een gedachte/overtuiging, als een substituut-ik?
Voorkeuren zijn er... maar er is geen neiging om in discussie gaan over bijvoorbeeld dat aardbeien lekkerder zijn dan sinaasappels, als dat de voorkeur is. Er is geen neiging om die voorkeur te verdedigen... Bij die overtuigingen lijken echter meteen de alarmbellen af te gaan alsof het persoonlijk genomen worden.

Kan je het als het ware meer aanschouwen en minder persoonlijk nemen?
Het werd pijnlijk duidelijk dat er nog wel wat laagjes te pellen zijn.
maar juist hier, er lijkt veroordelen plaats te vinden naar de illusionaire ik. Als er geen IK bestaat, is er toch ook niet iets te veroordelen Bert?! Wie loopt wie nou wat kwalijk te nemen? Blijkbaar zijn er dingen waar worstelingen plaats vinden. Dan wordt er geworsteld. Daar is vooralsnog geen IK voor nodig. Moet bij het wegvallen van de overtuiging van de IK een heilige ontstaan? Ik denk dat ik je dan erg moet gaan teleurstellen... ;)

Ja klopt, nu wordt ie mooi: De "ik" geeft die illusionaire ik overal de schuld van...van issues met autoriteiten bijvoorbeeld. Geen betere zondebok, dan een die niet bestaat ;) na het doorzien is er dus geworstel met die issues...mmh... die heiligenverklaring laat dus nog even op zich wachten ;(...

Stel dat ('ik' neem nu even een situatie die wel eens voorgekomen is). Iemand zei dat acupunctuur kwakzalverij was. Er trad dan woede op bij mij in een discussie daarover ('in het vuur van de discussie'). Is dan die opwinding eerder (omdat het een issue is) of treedt de opwinding op nadat de gedachte het persoonlijk genomen is?
Waarschijnlijk zit "ik" teveel op gedachteniveau om het allemaal te willen verklaren/snappen, maar ik krijg het niet helder...
dus interessant te observeren wat er gebeurd op zo'n moment. Op welk moment komt de emotie. Kan je het eens heel goed observeren. Waar wordt het gevoeld? Wat gebeurd er als je erbij blijft?

Nu ik in alle rust een paar situaties weer voor de geest haal en opnieuw doorleef, lijkt het alsof dat eerder een reactie is van de toestand op dat moment. Als er geprikkeldheid is, kan de woede ineens opkomen... als een hete bal in het voorhoofd (wordt die woede later gevoeld/gedacht, gezien de lokatie)... net of er op dat moment op de juiste overtuigings-/normen en waarden-knop gedrukt wordt die alles triggert. Nog voordat er een bepaalde gedachte optreedt...

Wat gebeurd er als je erbij blijft?

Zonder oordeel dat woedegevoel ondergaan? Dat is een goede, vermoedelijk dat het dan uitdooft... alleen moet dat nog aan den lijve ondervonden worden: nog niet doorgemaakt/ervaren...
Momenteel lijken de uitingen overigens een stuk heftiger, net of er minder gepikt wordt...geen idee of het door de oefeningen komt, maar het is er gewoon...

Ook mensen die de illusie hebben doorzien heb ik verhitte discussies zien voeren, principes streng zien bewaken en emoties zien exploderen. Dat is dan wat gebeurd.

Is het dan te vergelijken met twee boksers die zich vooraf 'opfokken' om de tegenstander te lijf te gaan, als was het zijn aartsvijand en na de wedstrijd gezellig samen een biertje drinken?

Op de terugweg was er veel focus concentratie nodig vanwege het steile/gladde pad.
Terugkomend op dat 'iets' sturende wat bepaalde gedachten stuurt, schoot nu de gedachte te binnen/ingeving (?) dat er een soort filter/trechter is dat/die zich vernauwt bij concentratie.
Als er al een 'ik' aan het stuur was, dan was die aardig dronken.
dus?! Was er nog het gevoel dat "jij" het deed of was het een ander gevoel?

Nee er was geen gevoel van een 'ik' die dat deed, Eigenlijk was er op dat moment helemaal geen gevoel van iets sturends... er werd gewoon geconcentreerd gelopen...

nogmaals, klinkt heerlijk. Zou je dit ook kunnen proberen in een dagelijkse activiteit? Gewoon eens kijken hoe de dingen lopen zonder te veel "vooropgezet" een plan te hebben? Observeer maar en ik hoor het graag terug. Bijvoorbeeld iets als koken, winkelen, opruimen.

Lijkt een goed plan, mooie uitdaging! Ik ga ermee aan de slag...

Tenzij er bijvoorbeeld aandrang gevoeld wordt, gevolgd door de gedachte: "ik moet naar de w.c...."
ja wat gebeurd er dan als we het hebben over labelen, beslissen?

Tja, dat legt alles op dat moment stil. Het was alleen vrij snel in het begin van de wandeling, dus was het zo snel mogelijk een geschikte plek vinden buiten het pad om letterlijk op het gemak te kunnen zitten...

Het grappige was dat 'ik' midden in de natuur ineens een blikje aan een tak zag hangen. Ergernis, dat iemand het had achtergelaten, trad op. 'Ik' pakte het op om het mee te nemen in 'mijn' rugzak. Er zaten echter grote mieren in, één ervan had zelfs iets van een eitje in zijn poten, klaar om het te evacueren. 'Ik' heb het daarna weer teruggeplaatst op de tak.
Humor: 'ik' erger me omdat er de aanname is dat dat blikje niet in de natuur hoort, terwijl de natuur het allang geaccepteerd heeft en er dankbaar gebruik van maakt... Sta je daar met je opgeheven vingertje...
ja precies! En wie heeft er nu een opgeheven vingertje naar dat opgeheven vingertje?!

Haha, nu is er degene die het opschrijft en het vingertje herkent. Op dat moment in de natuur, was er alleen het inzien van het komische van die situatie...

sowieso even los van het zien van de grote grap van de illusie, is het fijn als het lukt meer je hart te volgen! Mooie bijkomstigheid die mee genomen kan worden! Want als er iets is wat niet liegt, is het je hart als je daar eerlijk naar kijkt! (Maar dit is even buiten de gebaande paden gezegd hoor)!

Hartelijk bedankt weer voor het prikken door de luchtbellen,

Groeten,
Bert