The Gate

Dag Lex,

Ja, ik snap dat als je eenmaal weet dat oom Gerard de verklede Sinterklaas is, je nooit meer terugkan naar het blinde geloof of zelfs twijfelachtige geloof dat Sinterklaas echt bestaat. Dit inzicht bezit ik nu niet. Ik twijfel aan zijn bestaan maar grotendeels zie ik hem als echt. Ondanks mijn theoretische kennis. Alsof mijn ouders mij hebben verteld dat het eigenlijk oom Gerard is maar ik toch nog reële angst voel meegenomen te worden in de zak door dus die echte Sinterklaas als ik ondeugend ben.

Hoe werkt dat precies? Wat versta je onder identificatie? Wie/wat identificeert zich waarmee? Wat is "mijn persoon"?

De boosdoener is meestal het gedachtenverhaal. Of eerder gezegd mijn betrokkenheid bij de gedachten. Als gedachten verschijnen die een emotionele lading voor mij hebben, al dan niet getriggerd door situaties in mijn leven, dan verlies ik mij in die gedachten en gaat mijn aandacht daarin. Er komen sensaties op in mijn lichaam, volgend op die gedachten, die voor nog meer gedachten lijken te zorgen. Uitputtend. Het personage in de verhalen van mijn gedachten ben ik: de persoon met het levensverhaal en karakter dat ik zie als 'mijn persoon'. Soms komt er ook de gedachte op: 'hoe weet ik nu dat dit waar is ? Die vraag 'of ik zeker weet dat iets is gebeurd zoals ik mij herinner', schept wel enige ruimte. Dus identificatie betekent voor mij met richten van mijn aandacht op het gedachtenverhaal, het voelen van de gepaard gaande emoties, en op dat moment niet kunnen zien dat dit slechts gedachten en sensaties zijn die verschijnen en niet persoonlijk zijn. Als ik mij bedenk 'wie' de aandacht richt op die gedachten, dan weet ik dat niet. Aandacht gaat daarheen en blijft daar een tijdje. Zou er tijdens mijn gedachtenstroom opeens een luide knal zijn, dan zou ongetwijfeld de aandacht daarnaartoe gaan. Wie bestuurt de aandacht ? Dat weet ik niet. Ik zie het een beetje als een volgeblazen ballon die je loslaat, en die dan door de kamer fladdert terwijl de lucht er weer uitgaat. Nogal ongestructureerd, van hot naar her. Wellicht ben ik de aandacht ? De aandacht zonder bestuurder want waar de aandacht naar uit gaat, ben ik. Maar wat is dan weer aandacht ? Ik kan het niet begrenzen tot iets. Tja, het lijkt niks, een richtingsenergie. Ik kan het niet nader duiden.

Groet,

Dahlia

We zitten op een zijspoor, maar ik vind dat OK voor het moment. Toevallig net een interessante video gezien over aandacht. De rechterhersenhelft heeft open, gespreide, alerte aandacht, terwijl de linkerhersenhelft juist gefocuste aandacht heeft.

Voorbeeld: Vogeltje pikt graantjes tussen kiezels (gefocuste aandacht) terwijl hij tegelijk de hele omgeving in de gaten houdt omdat er overal vijandige beesten, zoals katten,roofvogels of mensen kunnen zitten.
Link naar de video.
Zit jij in de linker- of in de rechterhersenhelft? Of in de frontale lobe? Of overal? Of nergens?

dan verlies ik mij in die gedachten en gaat mijn aandacht daarin

Duidelijk bewijs dat er niemand is die controle heeft.
Natuurlijk is het handig als emoties niet je handelen bepalen. Daar zijn cursussen voor. Mindfulness bijvoorbeeld. Het is te oefenen. Maar daar gaat het hier niet om.

niet kunnen zien dat dit slechts gedachten en sensaties zijn die verschijnen en niet persoonlijk zijn.

"slechts" maak jij er van. En hoezo zijn ze niet persoonlijk? Ze gaan toch juist over "ik en de anderen"?

Wie bestuurt de aandacht ? Dat weet ik niet.

Ik ook niet. Al zou ik de vraag eerder formuleren als "Wat bestuurt de aandacht?" "Wie bestuurt de aandacht" gaat net als de vraag: "Wie ben ik?" er al impliciet van uit dat er een entiteit is, die gevonden kan worden. Soort strikvraag dus eigenlijk. Of koan in Zen-taal.

waar de aandacht naar uit gaat, ben ik.

Je identificeert je dus met elk fenomeen waar de aandacht naar uit gaat? Als dat geen eenheidsbeleving is weet ik het ook niet meer.

een richtingsenergie

Dat vind ik mooi gevonden.

Alsof mijn ouders mij hebben verteld dat het eigenlijk oom Gerard is maar ik toch nog reële angst voel meegenomen te worden in de zak door dus die echte Sinterklaas als ik ondeugend ben.

Ja, zo zit dat. Er zit dus niets anders op dan checken of je ouders de waarheid spreken en oom Gerard hard aan zijn baard te trekken. Dus: See for yourself.
Hoe doen we dat? Kijk. Observeer. Kun je ergens binnen of buiten een zelf vinden? Kijk naar (richt je aandacht op) een stoel. Zie je de stoel? Kijk, richt je aandacht op jezelf. Zie je een zelf? Echt zo belachelijk simpel is het.

Dag Lex,

Je laatste alinea heeft mij wat wakker geschud. Ik lijk inderdaad wat van het directe onderzoek weg te dwalen in verhalen over hoe mijn psyche werkt. Graag wil ik dan ook weer terugkeren naar waar het om gaat: ik wil zelf zien dat ome Gerard Sinterklaas is en altijd is geweest.

Ik heb naar een stoel gekeken in de kamer en vervolgens mijn ogen gesloten in in mezelf gekeken. Geen apart zelf kunnen constateren. Bij de activiteit van horen en zien idem: geen apart persoon die hoort of ziet. Ik constateer eveneens dat gedachten vanzelf opkomen.
Wat houdt mij toch zo tegen om het inzicht te verkrijgen ? Volgens mij probeer Ik nu met kracht het inzicht naar binnen te werken. Wat alleen maar benadrukt dat ' ik er nog niet ben' en je hebt al eerder geschreven dat dat niet klopt. Als er geen ik is en nooit is geweest en op dit moment ook niet, dan kan het dus ook nooit anders zijn dan dat ik op dit moment ervaar en dat is dat ik geen inzicht heb. Maar da's allemaal leuk gezegd en heeft volgens mij geen (praktische) toegevoegde waarde.

Groet,

Dahlia

Als er geen ik is en nooit is geweest en op dit moment ook niet, dan kan het dus ook nooit anders zijn dan dat ik op dit moment ervaar

Probeer je nu de afwezigheid van een zelf te ervaren? Ok. Zet de stoel waar je naar keek uit de kamer en ervaar dan de afwezigheid van die stoel. Moet niet gekker worden.
Of bedoel je dat je de afwezigheid van het inzicht ervaart? Dat is een gedachte.

Wat houdt mij toch zo tegen om het inzicht te verkrijgen ?

Niets. Je hebt het al. Alleen besef je dat niet. Je verwacht nog een of andere bijwerking misschien. Je kijkt en er is duidelijk geen zelf te vinden. Wat verwacht je nog meer?
Hoe zou het inzicht zich moeten manifesteren? Wat gebeurt er als het inzicht binnenkomt? Wat zal er veranderen? Hoe weet je wanneer je het hebt?

En nogmaals kijk:
Is er ergens in de verste verte of de dichtste nabijheid een entiteit "ik","zelf", "Dahlia" te vinden die controle ergens over heeft of waar waarnemingen samenkomen?

Zet de stoel waar je naar keek uit de kamer en ervaar dan de afwezigheid van die stoel. Moet niet gekker worden.

Ik snap het. De afwezigheid van de stoel proberen te ervaren is inderdaad nogal merkwaardig, zoniet lachwekkend.

En de afwezigheid van het inzicht is inderdaad een gedachte. Ik heb een voorstelling van hoe het voelt als het inzicht doorbreekt en ik vergelijk die voorstelling met mijn huidige situatie. Ik zie het futiele hiervan.

Ik verwacht dat bij inzicht er in ieder geval énige verandering is ten opzichte van vóór het onderzoek. In ieder geval het stoppen met zoeken.

Nuja, ik ga verder kijken en zal later weer reageren.

Groet

Ik merk dat ik het samengetrokken gevoel in mijn romp, dat ik voorheen altijd heb beschouwd als onderdeel van 'ik', nu niet meer als zodanig zie. Het is een sensatie die vrijwel constant aanwezig is, en misschien wel voor de rest van mijn leven er zal zijn, maar dat heeft niets van doen met het bestaan van een ik.
Nu ik dit intik, ben ik mij ten eerste bewust van dat samengetrokken gevoel omdat die sensatie zo duidelijk voelbaar is, het geluid van vogels buiten. Geen entiteit ik en toch, ik weet het, erg vermoeiend, toch ook het gevoel " wanneer komt nu die verschuiving in perspectief? " Daarmee bedoel ik een staat van zijn die maakt dat ik helemaal, zonder twijfel, kan niet missen, zeker weet dat er geen ik in mij is en geen ik in anderen.
Ik weet het niet. Misschien kun je me nog wat onderzoekssuggesties aanreiken ?

Liefs,

Dahlia

het samengetrokken gevoel in mijn romp

Kun je dat zo exact mogelijk lokaliseren? Is het een soort kramp? Spierspanning? Ontspant het zich wel eens? Zo ja, op welke momenten? Bijvoorbeeld als je net wakker bent? Kun je het ook bewust erger maken?

Geen entiteit ik en toch [...] het gevoel " wanneer komt nu die verschuiving in perspectief? "

Is dat een gevoel of een gedachte? Misschien komt er helemaal geen verschuiving in perspectief, maar waarschijnlijk is het perspectief al verschoven:

dat ik het samengetrokken gevoel in mijn romp, dat ik voorheen altijd heb beschouwd als onderdeel van 'ik', nu niet meer als zodanig zie

Dat is een verschuiving in perspectief precies zoals te verwachten. Misschien niet spectaculair genoeg?

dat er geen ik in mij is en geen ik in anderen

Je kunt onderscheid maken tussen tafels en stoelen. Zo kun je ook onderscheid maken tussen ik en anderen. Nuttig en handig. Maar wat is dat meer dan labelen van bepaalde gewaarwordingen/ervaringen? Mens 1 en mens 2. Wat bedoel je met "geen ik in mij" ?

Misschien kun je me nog wat onderzoekssuggesties aanreiken ?

Jawel. De vragen die je nog niet beantwoord hebt, beantwoorden. Zoals:

Hoe zou het inzicht zich moeten manifesteren?
Wat gebeurt er als het inzicht binnenkomt?
Wat zal er veranderen?
Hoe weet je wanneer je het hebt?

En nogmaals kijk:
Is er ergens in de verste verte of de dichtste nabijheid een entiteit "ik","zelf", "Dahlia" te vinden die controle ergens over heeft of waar waarnemingen samenkomen?

Dag Lex,

Kun je dat zo exact mogelijk lokaliseren? Is het een soort kramp? Spierspanning? Ontspant het zich wel eens? Zo ja, op welke momenten? Bijvoorbeeld als je net wakker bent? Kun je het ook bewust erger maken?

Het lijkt inderdaad een spierspanning. Het is ter hoogte van de maag en buik gelokaliseerd. Ook een beetje omhoog naar het hoofd. Het heeft geen randen of grenzen maar het is het meest intensief bij mijn maag en buik. Een samentrekking, zo voelt het. Ik heb gemerkt dat ik de laatste dagen ook vaak (vaker dan normaal) diep moet uitblazen. Dat geeft wat verlichting aan de spanning. Het kan zich ontspannen in diepe meditatie of diepe rust. Als ik net wakker ben waarschijnlijk ook (zal ik morgenochtend uittesten). Het wordt erger, heb ik duidelijk gemerkt, bij angstige gedachten en boze gedachten. Dus het lijkt erop dat ik het bewust erger kan maken door de inhoud van gedachten (maar dan komt meteen bij mij dat ik gedachten niet kan controleren. Dan zou ik de intensiteit ook niet kunnen controleren).
Uit het vorenstaande begrijp ik dat dit gevoel dus geen constante is.

Is dat een gevoel of een gedachte?

De door mij verlangde verschuivig is een gedachte. Ik verlang immers naar iets waarvan ik mij heb voorgesteld hoe het zal zijn. Ik denk dat nu niet te ervaren en denk dan: wanneer komt het nou ? Nu ik het zo opschrijf zie ik het onmogelijke hiervan. Het is een verlangen naar al datgene wat ik in de talloze boeken heb gelezen.

Misschien niet spectaculair genoeg?

Klopt als een bus.
Ik zou eigenlijk liegen als ik zou zeggen dat er de laatste dagen niets anders is. Er is wel iets anders maar dat is zo klein en bijna onmerkbaar. Dat komt niet overeen met wat ik heb gelezen. Mensen die na een verschuiving gewoon op straat op de grond moesten gaan zitten van de weeromstuit. Ik heb meer een licht gevoel van verwondering terwijl ik om me heen kijk. Ik zie meer een groot geheel automatisch aan het bewegen, ofzo. Maar helemaal geen spectaculair gevoel.

Wat bedoel je met "geen ik in mij" ?

Nou, geen apart zelfstandig handelend persoon in mij. Ik heb de gedachte dat wanneer je weet dat een apart persoon niet bestaat, er geen twijfels meer zullen zijn of zorgen over wat er gaat gebeuren...maar terwijl ik dit intik besef ik mij dat het daar niet om gaat. Ik weet het niet..ik lijk er vandaag iets anders tegenaan te kijken. Het gaat veel verder dan geen wil, wel wil, wel zelf handelen of niet. Al die vragen betekenen niets als het enige antwoord luidt: er is geen apart persoon en nooit geweest. Dan lijkt het alsof ik met die andere vragen om de hete brij heen blijf draaien.

Hoe zou het inzicht zich moeten manifesteren?

Van wat ik heb gelezen en gehoord, moet het een duidelijke energetische verandering zijn ten opzichte van de situatie vóór het inzicht. Het moet klip en klaar zjn dat er geen apart denkend en handelend persoon binnen een lichaam bestaat. Zo zie ik het inzicht voor me.

Wat gebeurt er als het inzicht binnenkomt? Wat zal er veranderen? Hoe weet je wanneer je het hebt?

Dan ervaar ik eenheid van leven en de rotsvaste overtuiging dat het leven volop automatisch verloopt, zonder enige bewuste wil van wie of wat dan ook. Ik verwacht dat mijn schuldgevoelens over het verleden aanzienlijk minder zullen worden als gevolg van de overtuiging dat ik nooit de touwtjes in handen heb gehad. Ik denk dat mijn angst voor de toekomst zal verminderen omdat ik wederom zeker weet dat ik nooit de touwtjes in handen zal hebben. Ik zal weten dat ik het inzicht heb, wanneer ik weet dat ik nooit meer terug kan naar geloven dat ik wel een apart, zelf handelend persoon ben.

Op zich denk ik wel dat ik nu niet meer terug kan naar het leven bezien zoals voorheen. Maar, er is nog een spoortje twijfel, voel ik. Het lijkt alsof ik er nog niet 100% aan wil.

Is er ergens in de verste verte of de dichtste nabijheid een entiteit "ik","zelf", "Dahlia" te vinden die controle ergens over heeft of waar waarnemingen samenkomen?

Nee, ik kan die entiteit echt niet vinden. Als ik het onderzoek doe, komt de vraag op: maar aan wie of wat verschijnt dit alles zich dan ? Hoe kan de wereld om me heen ervaren worden door 'niets' ? Dat is zo raar, wie of wat ziet dan kleuren of hoort geluiden ? Dan stopt mijn denkvermogen want ik kan daar geen voorstelling van maken.

Ik weet het niet. Zoals ik al schreef, iets is anders. Iets miniems maar toch. Het liedje van Doe Maar komt in mijn hoofd : "Is dit alles ? " Daarom blijft ook de twijfel knagen. "Nee, natuurlijk is het meer. Je doet het onderzoek fout. Je bent er nog niet, nog meer oefenen".

Het zoeken is ook nog niet weg (en ik heb de verwachting dat dat wegvalt). Ik hou mij natuurlijk aan de regels waaraan ik mij heb gecomitteerd en lees geen non-dualiteit boeken terwijl ik met dit onderzoek bezig ben. Maar ik voel een behoefte om tóch nog even een paar bladzijden open te slaan want misschien lees ik daar het definitieve antwoord. Kortom, ik lijk een beetje in twee werelden te staan op dit moment. Het lijkt ook per dag te verschillen.

Groet,

Dahlia

Hoi Dahlia,

Het is een verlangen naar al datgene wat ik in de talloze boeken heb gelezen.

Waar verlang je nu eigenlijk precies naar? Wat ontbreekt er aan je geluk?

Dus het lijkt erop dat ik het bewust erger kan maken door de inhoud van gedachten (maar dan komt meteen bij mij dat ik gedachten niet kan controleren. Dan zou ik de intensiteit ook niet kunnen controleren).

Bepaalde gedachten maken het erger. Diep ademen en meditatie verlichten de spanning. Iets veroorzaakt dat die gedachten er zijn of dat meditatie gebeurt.
Zie je dat je het prima kunt formuleren zonder een beslissende "ik". "Ik kies hiervoor" zegt men eigenlijk omdat het onbegrijpelijk en complex is waar die keuze vandaan komt. Dus verzinnen we maar een entiteit, die die keuzes maakt.
Zelfs de knapste neurologen begrijpen er niets van.

Misschien een goede oefening om elke gedachte waar "ik" in voorkomt te herformuleren zonder "ik". Of te kijken wat die "ik" in die gedachte nu werkelijk voorstelt. Iedereen gebruikt dat woord maar zonder er ook maar één moment kritisch naar te kijken. Of iedereen vanzelfsprekend begrijpt wat het betekent. "Ik heb dorst" is kort voor: "Het lichaam geeft aan dat het vocht nodig heeft". Enz.

Mensen die na een verschuiving gewoon op straat op de grond moesten gaan zitten van de weeromstuit.

Ja, dat komt voor. Prijs je gelukkig als het subtiel en geleidelijk doordringt. En hoe minder bijverschijnselen hoe beter. Al die extase leidt alleen af van waar het werkelijk om gaat. Sterker nog: Misschien zijn al die speciale spirituele toestanden wel een laatste stuiptrekking van het ego om de waarheid niet onder ogen te hoeven zien. Spirituele ervaringen, eenheidsbeleving, kundalini, samadhi: Het zijn allemaal prachtige ervaringen, maar van voorbijgaande aard en ze leveren niets op. Het uiteindelijke inzicht is sober en eenvoudig en nodigt zelfs een zekere nederigheid uit.

ik voel een behoefte om tóch nog even een paar bladzijden open te slaan

Doe maar.

Dan lijkt het alsof ik met die andere vragen om de hete brij heen blijf draaien.

De "hete brij" is dat er geen brij is, dus dat is het enige wat je kan doen: Er om heen draaien, totdat je uitgedraaid bent en ik draai geduldig mee.

"Is dit alles ? "

Nee, het is niets.

Dan stopt mijn denkvermogen

Ha. Nu komen we ergens.

Ik weet het niet.

Ha. Nu zijn we er.

Ik hoor van je,

Liefs,

Lex

Dag Lex,

Volgens mij is er ...ik kan het niet eens omschrijven. Ik heb de afgelopen dagen niet meer het gevoel dat ik wordt begrensd door mijn lichaam. Niks bijzonders en niet eens zo merkbaar in mijn dagelijkse dingen maar ik weet dat ik mij eerder echt voelde zitten in mijn lijf. Dat is nu niet meer zo. Meer, ja overal eigenlijk, geen buitengrenzen. Maar zoals ik al zei, niks bijzonders.

Je vroeg wat er nu nog miste aan mijn geluk. Niks eigenlijk en dat betekent echt niet dat ik constant overloop van geluk. Maar wat mist er nu op dit moment ? Niks. Er is een gedachte in mijn hoofd die zegt of zei dat de leraren wiens boeken ik heb gelezen van die enorme magische ervaringen hadden en ik niet. Maar inderdaad, so what ?

Ik doe geen onderzoek meer in de trant van: is er een ik in horen, zien en voelen, want het is mij duidelijk dat ik die entiteit echt niet kan vinden. En nu ik niet meer voel dat ik in mijn vel ' woon', is dit alleen maar duidelijker. Het automatische van het leven is steeds meer zichtbaar.

Liefs,

Dahlia

Hoi Dahlia,

Altijd ontroerend voor de gids als 'het' (voor de hand liggende) duidelijk is geworden.
Rest nog een aantal standaard vragen, die eventueel het inzicht nog kunnen verdiepen en dan kijken een paar "collega" gidsen nog even mee of zij nog vragen voor je hebben.
De eerste vraag heb je eigenlijk al beantwoord.
Hier komen ze:

1. Bestaat er ergens zoiets als een losstaande entiteit (ik, mij, zelf, mijzelf, Dahlia ) in wat voor vorm dan ook? Is die er ooit geweest?
2. Leg gedetailleerd vanuit je eigen ervaring uit wat de illusie van een afgescheiden zelf is, wanneer begint deze illusie en hoe werkt hij?
3. Hoe voelt het om dit te zien? Wat is het verschil met voordat we begonnen?
4. Hoe zou je deze illusie omschrijven/uitleggen aan iemand die er nooit van gehoord heeft, maar nieuwsgierig naar is?
5. Wat was het laatste duwtje dat je over de drempel hielp, wat maakte dat je het zag? Was er een speciaal moment of gebeurde het langzaamaan? Wat gebeurde er precies?
6. Hoe zit dat met keuzes, vrije wil en controle. Wat maakt dat dingen gebeuren? Hoe werkt dat? Waar ben je verantwoordelijk voor? Geef voorbeelden vanuit de ervaring.

Neem je tijd,
Liefs,
Lex

Dag Lex,

1. Nee, Ik heb geen aparte entiteit kunnen traceren in dit lichaam of waar dan ook. Die is ook niet aanwezig geweest.
2. De illusie van een afgescheiden zelf is voor mij de overtuiging geweest dat er binnen de grenzen van dit lichaam een entiteit is geweest die zelf gedachten vormde, zelf ervoor koos op een bepaalde manier te handelen en te reageren. Deze illusie is heel jong begonnen. Ik denk toen ik een peuter was. De gedachten, die ik veronderstelde zelf te creëren, nam ik aan voor waarheid. Dus de ik- gedachte zag ik ook aan voor een beschrijving van hoe het werkelijk was, dus een apart van anderen staand wezen dat haar leven zelf vorm moest geven en dat ook deed.
3. Voor mij is heel subtiel het gevoel weggevallen dat ik binnen de grenzen van mijn huid leef. Ik kan niet eens het moment aangeven waarop dit is gebeurd en gek genoeg kan ik mij ook niet meer precies voorstellen hoe het voelde om iets te zijn dat opgesloten is en begrensd door dit lichaam. Volgens mij is dit geleidelijk aan gebeurd. Kwa gevoel is er niet zoveel veranderd. Het dagelijkse leven gaat gewoon verder maar op sommige momenten voel ik mij wat lichter, om het zo maar te zeggen.
4. Je bent niet wie je denkt dat je bent. Er is de gedachte dat je een apart persoontje bent met de macht om te denken, handelen. Dat is echter een illusie. Het is een gedachte die opkomt, meer niet. Het lichamelijke gevoel van aanwezigheid in de romp en hoofd is niet het bewijs van een apart persoon. Het is een sensatie/gevoel, punt. Dus er is een gedachte en een sensatie die de illusie creëren van een afgescheiden persoon met de macht om zelf gedachten te vormen en handelingen te verrichten. Zoeken naar die afgescheiden entiteit maakt duidelijk dat die entiteit niet aanwezig is want waar dan ?
5. Het was een geleidelijk proces. Er waren wel enkele heldere momenten. De eerst was de oefening om in plaats van ' ik zie en ik hoor en ik beweeg' te denken ' zien, horen en bewegen gebeurt'. Dat tweede voelde echter aan en minder gespannen. Daarbij heeft de vergelijking van het hard denken aan een lepel en vervolgens, bij het openen van de ogen, mij af te vragen waar die lepel nu is, is die er überhaupt ooit geweest, veel geholpen. Ik zag daardoor het het ik nooit heeft bestaan en niet ' vroeger wel en nu niet meer '. Daarbij las ik een regel in het boek Gatecrashers : Life is real. It's just not owned. Deze regel veroorzaakte een kleine voelbare verschuiving in mij. Ik keek na het lezen van die regel verwonderd om me heen terwijl ik voelde dat er inderdaad geen sprake is van eigenaarschap van wie of wat dan ook.
6. Er is wel zeker een illusie van een keuze. Ik kan nog steeds dubben: neem ik de eerdere trein of beter een latere ? Maar er is geen entiteit in mij die kan kiezen. Dubben is dus blijkbaar wat gebeurt. Vrije wil is een illusie want waar is de entiteit met überhaupt een wil ? Dingen gebeuren. Het lijkt erop dat reacties ontstaan op basis van wat er voor mijn neus gebeurt. Daar lijkt een zeker patroon in te zitten. Er is de herinnering dat dierenleed mij altijd van streek maakt en dat lijkt nog steeds zo te zijn. De aanblik van een doodgereden vogel brengt onprettige sensaties teweeg. Of dit morgen ook nog zo zal zijn, geen idee.
Uiteindelijk ben ik nergens verantwoordelijk voor want waar is de persoon die bewust heeft gekozen om een bepaald gedrag te vertonen ? Dit neemt niet weg dat schuldgevoelens kunnen opkomen. En die komen ook op wanneer ik bijv. iemand heb afgesnauwd. Maar een entiteit die dit heeft besloten, nee, die is er niet.

Lex, dank je voor je geduld en de tijd en moeite die je hebt gestoken in het gidsen. En dank voor het doorprikken van mijn ballon dat ik engelen met harpen zal zien op het moment dat ik doorheb dat de ik-persoon een illusie is. Dat laatste was wel nodig want dat was een hardnekkige verwachting die me flink in de weg zat.

Alle liefs
Dahlia

Hoi Dahlia,



Als je een facebook account hebt, en je er prijs op stelt aan een paar groepen te worden toegevoegd voor nazorg, verder onderzoek of gewoon uitwisselen van ervaringen wordt dan vrienden met Liberty Loose. De Nederlandse groep heet Vrij van zelf en daar kun je je sowieso al bij aanmelden.
Ook als je dit inzicht door zou willen geven zijn er facebook groepen speciaal voor gidsen.

Vond het een fijne reis,
Bedankt & liefs,

Lex