The Gate

Hoi Lunamaya,

Kan je eens kijken naar je hand? En terwijl je kijkt, ga je je vingers rustig bewegen. En weer stoppen. En terwijl je dit doet, meerdere malen achter elkaar,

Terwijl dit gelezen wordt verschijnt de gedachte: "mijn vingers moeten bewegen" en bewegen de vingers ook. Die gedachte verschijnt tijdens of direct na het lezen en kan niet worden tegen gehouden of gestopt. De indruk wordt gegeven dat de gedachten de vingers opdragen om te bewegen.
Als er goed naar gekeken wordt valt op dat zowel de gedachte als de beweging wordt waargenomen.
Dus het lijkt alsof een gedachte een handeling aanstuurt maar beiden worden waargenomen.
Als de gedachte die zogezegd de vingers opdracht geven spontaan verschijnt en niet te sturen is gebeuren beiden spontaan toch?
Wat vaak bij het zogenaamd maken van keuzes gebeurt is dat de keuze na het maken wordt ingepalmd en opgeëist door gedachten. Afhankelijk van het resultaat is er dan trots of spijt
Vandaag wordt er hier verder mee geoefend en die andere oefening is voor morgen.

Tot slot nog een sugestie:
Ik zou je willen vragen te proberen het woord "ik" en "mijn" te ontwijken in je volgende paar posts

Er wordt zoveel mogelijk geprobeerd. Het voelt inderdaad anders aan maar het is zeker nuttig. :)

Groetjes Hans

Hallo Lunamaya

Ga de komende vijf minuten opschrijven (typen) wat je gewaarwordt. Welke dingen gebeuren om je heen. Wat zie je, denk je, ruik je, voel je, hoor je. Probeer zo direct mogelijk vanuit waarneming op te schijven. Niets is goed of fout, alles wat komt, dat komt. Kijk of je vingers mogen typen zonder dat daar een censuur tussen komt.

Dat is gebeurd. In het begin ging het met horten en stoten maar na een paar zinnen gebeurde het gewoon. Bij veel meer handelingen wordt de laatste dagen opgemerkt dat ze een hele poos vanzelf gebeuren waarna ineens de gedachten de handeling gaan claimen en het meteen ook beoordelen. Dat claimen wordt nu waargenomen.
Vannacht drong het ineens door dat de ''ik'' puur gebaseerd is op herinneringen waardoor het in stand wordt gehouden en dat die ''ik'' op dit moment, nu dus geen enkele houvast biedt en dat dat ook helemaal niet nodig is. Alles loopt zoals ht loopt zoals jij laatst al schreef :)
Groetjes Johan

Hallodie Johan,

Ik heb geen notificatie gehad van je laatste post, sorry voor de vertraging daardoor!
Mooi weer hoor!!! :)

Ik reageer later vandaag uitgebreider, als ik meer tijd heb.

Je mag, nog wel de laatste oefening, met het typen, posten (dit was misschien niet zo duidelijk gevraagd). Dan kan ik daar namelijk (eventueel) nog wat op reageren. Als je hem niet meer hebt, zou je dit nog een keer kunnen doen:

Welke dingen gebeuren om je heen. Wat zie je, denk je, ruik je, voel je, hoor je. Probeer zo direct mogelijk vanuit waarneming op te schijven. Niets is goed of fout, alles wat komt, dat komt. Kijk of je vingers mogen typen zonder dat daar een censuur tussen komt.

.

Dank je,

Groetjes Lunamaya

Hoi Lunamaya,

Het lukt vanavond niet meer om die oefening te doen, morgenmiddag heb ik tijd en rust om uitgebreid te antwoorden.
Groetjes Johan

Hoi Johan,

Ik ben een beetje grieperig, dus voor mij komt morgen ook beter uit om te reageren (als ik dan weer wat meer fut in mijn lijf heb).

Liefs Lunamaya

Hoi Lunamaya,

Als er rechtstreeks wordt gevraagd om te typen wat je voelt, ziet en beleeft zonder tussenkomst van gedachten of een ik komt dat eerst vreemd over.Het klinkt bijna onnatuurlijk om te schrijven zonder gedachten en toch is dat in eerdere posts ook al gebeurd en is er daardoor soms veel meer geschreven dan er in gedachten ''gepland'' was.
Er wordt nu ook opgemerkt dat als er eerst nagedacht word er juist niets verschijnt en even later rollen er onvoorzien de zinnen uit.
Gedachten blokkeren dus juist vaak het schrijven terwijl er altijd verondersteld werd dat gedachten het schrijven aansturen en dat wat er geschreven word het resultaat van gedachten is.
EN toch is die ''ik'' nog steeds aanwezig, het is zo'n sterke gewoonte om het leven vanuit een ik te leven, hoe vermoeiend en belastend dat ook is.
Ik merk nu ook dat er teveel wordt nagedacht over het schrijven. Het is wel een heel goede oefening en geeft voor ''mij'' heel duidelijk aan dat gedachten maar gedachten zijn en niet een ik.

Morgen ben ik de hele dag weg, vanaf maandag kan er weer geschreven worden. nog veel beterschap!

Groetjes Johan

Hallo Johan,

Als er rechtstreeks wordt gevraagd om te typen wat je voelt, ziet en beleeft zonder tussenkomst van gedachten of een ik komt dat eerst vreemd over.Het klinkt bijna onnatuurlijk om te schrijven zonder gedachten en toch is dat in eerdere posts ook al gebeurd en is er daardoor soms veel meer geschreven dan er in gedachten ''gepland'' was.
Er wordt nu ook opgemerkt dat als er eerst nagedacht word er juist niets verschijnt en even later rollen er onvoorzien de zinnen uit.
Gedachten blokkeren dus juist vaak het schrijven terwijl er altijd verondersteld werd dat gedachten het schrijven aansturen en dat wat er geschreven word het resultaat van gedachten is.

Mooie observaties! Als dit gaat over gedachtes bij het typen, dan is dit uiteraard breder te trekken. Observeer maar bij jezelf, in gesprek, in actie, terwijl je bezig bent met werk, autorijden. Kijk of er dingen zijn die je nog opvallen als je het Kijk maar eens wat er gebeurd als je ook in dit proces het nadenken achterwegen laat. Vallen plannen in duigen? Lopen dingen heel anders dan voorheen? Kijk maar en ik hoor het graag terug.

EN toch is die ''ik'' nog steeds aanwezig, het is zo'n sterke gewoonte om het leven vanuit een ik te leven, hoe vermoeiend en belastend dat ook is.

Tja, waar is die "ik" dan? Kan je eens goed zoeken? Misschien is het niet meer dan automatisme, zoals ik al eerder schreef, maar als je echt kijkt... Volgens mij heb je dat namelijk wel gezien ;).
De gedachte "ik" zal echt nog wel een tijd de kop op steken! Maar belangrijker is het geloof wat je daar aan hecht, hoe serieus je dit neem. Eigenlijk niet veel anders als met gedachten.




Vannacht drong het ineens door dat de ''ik'' puur gebaseerd is op herinneringen waardoor het in stand wordt gehouden en dat die ''ik'' op dit moment, nu dus geen enkele houvast biedt en dat dat ook helemaal niet nodig is. Alles loopt zoals ht loopt zoals jij laatst al schreef :)
Nee, houvast zeker niet. Behalve als je een illusie een prettige houvast vindt ;) Als je het eenmaal ziet, en weet, is het een vreemd soort houvast.

Als er goed naar gekeken wordt valt op dat zowel de gedachte als de beweging wordt waargenomen.
Dus het lijkt alsof een gedachte een handeling aanstuurt maar beiden worden waargenomen.
Als de gedachte die zogezegd de vingers opdracht geven spontaan verschijnt en niet te sturen is gebeuren beiden spontaan toch?
Wat vaak bij het zogenaamd maken van keuzes gebeurt is dat de keuze na het maken wordt ingepalmd en opgeëist door gedachten. Afhankelijk van het resultaat is er dan trots of spijt

:)

En uiteraard groetjes. Ik verstuurde de post voordat het de bedoeling was.

Lunamaya

Dit stukje ging mis met de Quote. Hier even zoals de bedoeling was.

Vannacht drong het ineens door dat de ''ik'' puur gebaseerd is op herinneringen waardoor het in stand wordt gehouden en dat die ''ik'' op dit moment, nu dus geen enkele houvast biedt en dat dat ook helemaal niet nodig is. Alles loopt zoals ht loopt zoals jij laatst al schreef :)

Nee, houvast zeker niet. Behalve als je een illusie een prettige houvast vindt ;) Als je het eenmaal ziet, en weet, is het een vreemd soort houvast.

Hallo Lunamaya,

Observeer maar bij jezelf, in gesprek, in actie, terwijl je bezig bent met werk, autorijden. Kijk of er dingen zijn die je nog opvallen als je het Kijk maar eens wat er gebeurd als je ook in dit proces het nadenken achterwegen laat. Vallen plannen in duigen? Lopen dingen heel anders dan voorheen?

Dit werd bewust en onbewust al een tijdje gedaan. Gisteren tijdens een lange autorit viel me op hoe je gedachten er achteraf steeds wat van maken. ''Ik ben naar rechts gegaan en omdat ik dat ging doen zette ik mijn richtingaanwijzers aan'' Ondertussen is het in de realiteit allang gebeurd en zijn er daarna nog allerlei handelingen vanzelf verricht.
Dingen lopen niet anders dan voorheen, het loopt zoals het loopt maar nu is dat prima. Daarvoor natuurlijk ook maar ''ik'' vond vaak dat het anders had kunnen gaan. De laatste zin komt nu trouwens volstrekt belachelijk over :)

De zorgen over wat er kan gebeuren zijn sterk geminderd. Wanneer zo'n gedachte verschijnt volgt meteen het inzicht dat het zich op het moment zelf wel zal oplossen. Soms komt er ineens een bombardement van nare gedachten maar ze worden niet meer dan waargenomen.
Op het werk is de neiging om te (ver)oordelen een stuk minder geworden. Ik ben van nature nogal soft maar door allerlei verantwoordelijkheden werd dat als verkeerd beschouwd en werd er de rol van de taaie verantwoordelijke gespeeld.
Nu is er het gevoel dat er gewoon zijn is en dat er niets verkeerd is aan soft en aardig zijn :-)

Desondanks is er nog steeds een ik. De verbondenheid is geminderd, er is het gevoel dat die verbondenheid steeds minder wordt.Ik weet het wel maar ik zie en beleef het niet, dat is het overheersende gevoel op dit moment.

De gedachte "ik" zal echt nog wel een tijd de kop op steken! Maar belangrijker is het geloof wat je daar aan hecht, hoe serieus je dit neem. Eigenlijk niet veel anders als met gedachten.

Misschien heeft de gedachte dat er ineens iets moet wegvallen of gebeuren zich wel genesteld en wordt er heimelijk toch gewacht op een soort van aha-moment...

Groetjes Johan

Ha Johan,

fijn om te lezen allemaal.

Het is inderdaad goed mogelijk dat er geen AHA moment komt. Dat komt niet altijd! De schifts die je beschrijft passen wel erg bij het niet meer hechten aan een IK. Hoe serieus neem je het ik gevoel...?

Kan je eens goed kijken naar het ik-gevoel ("ik ben" / "ik besta") en speciaal wat het verschil is met "het gevoel te leven"?


Liefs Lunamaya

Hoi Lunamaya,

Hoe serieus neem je het ik gevoel...?

Als ik mijn bovenstaande post herlees niet meer serieus maar vandaag vond ik weer echt dat ik in mijn hoofd zat. Er werd gewerkt, gepraat en gehandeld alsof er nooit nagedacht was over het bestaan van een zelf. Desondanks is er één verschil: ik neem het waar. Van tijd tot tijd zie ik mijn gevoelens, emoties en gedachten maar dat duurt maar even en dan ben ik weer geïdentificeerd met een ''ik''.
Ergens in Gateless Gatecrashers las ik dat je vertrouwen moet hebben in het proces. Mischien is er wat verkramping.. In ieder geval is het wat moeilijk op dit moment.

Kan je eens goed kijken naar het ik-gevoel ("ik ben" / "ik besta") en speciaal wat het verschil is met "het gevoel te leven"?

Bij het ik-gevoel is er een persoon. Er is een lichaam waarvan wordt gedacht dat ik dat ben. Ik ben gelimiteerd tot dat lichaam en ik sta los van de wereld om mij heen.

''Het gevoel te leven'' betekent dat het ik-gevoel een illusie is. De wereld wordt waargenomen door dit lichaam maar ik ben het niet. De wereld die wordt waargenomen is inclusief alles. Ook mijn lichaam, gedachten en alles wat zich in mijn hoofd afspeelt hoort daarbij...
Er is het gevoel dat er momenteel tegen ''het gevoel te leven'' wordt aangeleund maar dat de persoon die ik dacht te zijn probeert alles bij het oude te houden.
Ik hoor weer graag van je :)

Groetjes Johan

Hey Johan!

Weet je, we hebben geen haast!!! Alles is goed! Het gaat zoals het gaat en dat is helemaal prima. Ik vind dat je het super doet, en heb alle vertrouwen.

Toch, blijkbaar zijn er nog wat "sticky" points, die je sterk aan je Ik-gevoel verbinden. Geen idee welk jaar je geboren bent en het begin gemaakt is aan het "ik-geloof" maar ik schat dat daar wel wat jaren werk in gestopt zijn. Dat mag beste even wat tijd nemen om terug naar de basis te keren! Gaan we toch nog even goed naar kijken, fijn dat je zo goed aan kan geven waar het voor jou nog plakt!

Ik pak even wat stukjes uit je laatste post:

Er is het gevoel dat er momenteel tegen ''het gevoel te leven'' wordt aangeleund maar dat de persoon die ik dacht te zijn probeert alles bij het oude te houden.

Kan je kijken naar degene die alles probeert bij het oude te houden? Kijk een heeeeeel goed, waar zit die? Heeft die een vorm, een plek, ergens het lichaam, waar dan, hoe ziet die er uit?

Bij het ik-gevoel is er een persoon. Er is een lichaam waarvan wordt gedacht dat ik dat ben. Ik ben gelimiteerd tot dat lichaam en ik sta los van de wereld om mij heen.

Misschien zinvol hiernaar te kijken. Kan je de oefening die ik eerder eens gaf, te kijken naar het begin en het einde van je lichaam nog een keer doen, maar misschien ook terwijl je loopt, terwijl je zit, praat... waar begint en eindigt je lichaam? En wat wordt er gezien, ervaren, gevoeld als je ogen gesloten zijn. Neem echt ruim de tijd voor deze oefening!

Wie is die IK waar dat lichaam aan vast zit? Er is een lichaam, maar waar is die IK? Als daar een IK aan verbonden is, waar zit die dan? Kan je de plek aanwijzen? Is er een verschil tussen IK neem waar en waarneming?
Is er een verschil tussen "ik hoor geluiden" en waarneming van? (en waar is bijvoorbeeld het begin en einde van deze geluiden?)
Is er een verschil tussen "ik voel beweging" en waarneming van?
Is er een verschil tussen "ik zie vormen/ kleuren/ beweging" en waarneming van?

Bij al het bovenstaande, waar is de IK in dit geheel? Op welke plek is die te vinden? Kijk maar goed, neem niets voor waar aan!

Je mag wel even naar buiten kijken (heb je ergens een raam?) en beschrijven wat je waar neemt. Kan je eens kijken naar je waarneming met het IK- GEVOEL en daarna waarneming zonder, dus alleen directe waarneming, en dit hier opschrijven.
Veel liefs,

Lunamaya

Hoi Lunamaya,

Weet je, we hebben geen haast!!! Alles is goed! Het gaat zoals het gaat en dat is helemaal prima. Ik vind dat je het super doet, en heb alle vertrouwen.

Dankjewel voor deze lieve en bemoedigende woorden! Ik vroeg me eerlijk gezegd af of ik niet te langzaam was met alles maar natuurlijk is dat ook maar een gedachte..

Dat mag beste even wat tijd nemen om terug naar de basis te keren!

Het voelt ook echt als naar de basis terugkeren, als een restauratie van een oud gebouw die terug in zijn oorspronkelijke staat wordt gebracht.

Kan je kijken naar degene die alles probeert bij het oude te houden? Kijk een heeeeeel goed, waar zit die? Heeft die een vorm, een plek, ergens het lichaam, waar dan, hoe ziet die er uit?

Er wordt gezien dat dit echt om gedachten, overtuigingen en oude denkpatronen gaat. Ik ben 50 jaar dus het is er echt ingesleten. Het heeft absoluut geen vorm, geen plek, het is er gewoon niet... Het zijn maar gedachten, maar wel hardnekkige. Die gedachten verzetten zich tegen dit proces, tenminste als ze serieus worden genomen. Als ze waargenomen worden verdwijnen ze. Het zijn gedachten die gedachten in stand willen houden.

Kan je de oefening die ik eerder eens gaf, te kijken naar het begin en het einde van je lichaam nog een keer doen, maar misschien ook terwijl je loopt, terwijl je zit, praat... waar begint en eindigt je lichaam? En wat wordt er gezien, ervaren, gevoeld als je ogen gesloten zijn. Neem echt ruim de tijd voor deze oefening!

Dit wordt vanavond en morgen in praktijk gebracht, tot nu toe is dit alleen liggend gedaan.

Is er een verschil tussen IK neem waar en waarneming?

Als er echt gekeken wordt niet. Het effect is namelijk hetzelfde, in beide gevallen wordt er waargenomen. IK is niet meer dan een overbodige toevoeging! En een toevoeging waar uit gewoonte gebruik van wordt gemaakt omdat iedereen dat nu eenmaal doet.

Is er een verschil tussen "ik hoor geluiden" en waarneming van? (en waar is bijvoorbeeld het begin en einde van deze geluiden?)Is er een verschil tussen "ik voel beweging" en waarneming van?Is er een verschil tussen "ik zie vormen/ kleuren/ beweging" en waarneming van?

Geluid wordt waargenomen, de oren zijn een instrument maar kunnen zelf niet waarnemen. Dit geldt ook voor bijvoorbeeld luidsprekers. Er kan niet gezegd worden: ''de muziek begint bij de boxen en eindigt in mijn oren''. Muziek wordt waargenomen en dat is het. De IK is ook hier een toevoeging, meer niet.

Is er een verschil tussen "ik voel beweging" en waarneming van? Is er een verschil tussen "ik zie vormen/ kleuren/ beweging" en waarneming van?

Nee, de IK is hierbij ook overbodig. Er is alleen vorm of kleur of wat dan ook als er wordt waargenomen. De IK maakt in de waarneming geen verschil en voegt niets toe. Er bestaat dus niets zonder waarneming!?
De IK is niet meer dan een gedachte en wordt ook waargenomen net als de vormen, kleuren, geluiden, het lichaam enzovoorts.

Je mag wel even naar buiten kijken (heb je ergens een raam?) en beschrijven wat je waar neemt. Kan je eens kijken naar je waarneming met het IK- GEVOEL en daarna waarneming zonder, dus alleen directe waarneming, en dit hier opschrijven.

Er is hier een raam naast mij maar het is al donker :) Buiten is er niets te zien hier vandaan en de kat ligt te slapen op de vensterbank. Het geluid van verkeer wordt waargenomen en voor me op tafel staat de laptop met uiteraard deze post open. Er wordt nu duidelijk gevoeld dat er waarneming is maar dat de IK daar helemaal niet bij moet. De consequentie van niet-ik is nu heel duidelijk: Als er geen IK is wordt er dus niets door die IK bestuurd!
Als er daarna geprobeerd wordt om als IK waar te nemen komt dat vreemd over. Alsof er iemand wordt bijgehaald die niet meer kan zien dan wat er al gezien is :)

Ik ga dit laten bezinken en nog verder oefenen.
Morgen kan er niet gepost worden, ik ben de hele dag weg maar vrijdag ben ik er weer.

Bedankt voor alles,
Groetjes Johan

Hoi Johan!

Dankjewel voor deze lieve en bemoedigende woorden! Ik vroeg me eerlijk gezegd af of ik niet te langzaam was met alles maar natuurlijk is dat ook maar een gedachte..

Precies!!!
Hoe zo kan je te langzaam zijn? Wie is te langzaam. Ook dit proces verloopt zoals het loopt. Daar komt geen ik bij aan te pas en het kan alleen maar gaan zoals het gaat. :) heerlijk toch?!

in beide gevallen wordt er waargenomen

Geluid wordt waargenomen

Door wie of wat WORDT er waargenomen. Of zou het kunnen dat er simpelweg waarneming is?

Er bestaat dus niets zonder waarneming!?

:) onderzoek dit... wat blijft er over als er geen waarneming is? Kan directe waarneming wegvallen en wat blijft er dan over?

Ik hoor graag van je terug hoe de oefening met het lichaam gaat!
Ik lees vrijdag van je.

Liefs

Lunamaya