Gids

[Katja2]

Dag Patrick, Nu in dit moment bewegen mijn handen zich over het toetsenbord mijn vingers typen letter voor letter in. Voor mij op het scherm zie ik woorden ontstaan die weerklank vinden. Er gaat een golf van gedachten door me heen, ze komen op en gaan in een moment. Er zijn emoties, ik zie ze alle kanten op schieten. Het voelt als een beweging door het lichaam. Het lichaam reageert door tintelen. Er is geen einde aan deze sensatie, het stopt niet bij de huid. De tinteling voelt om het lichaam en door het lichaam. Een sterke stroom, een gevoel van tranen, zachtheid, liefde. Mijn vingers blijven bewegen, gaan vanzelf over de toetsen.

Een verhaal over een ervaring welt nu op. Tweeëndertig uur geleden stond ik, samen met haar man, aan het sterfbed van een jonge vrouw. De laatste maanden ben ik wekelijks een paar dagen bij hun ingetrokken. De laatste uren, laatste moment tot de laatste uitademing, een aaneenschakeling van ervaringen, gevoelens, sensaties en gedachten die zich in fracties van seconden afwisselden. Een diepe verbondenheid en intimiteit, verdriet, rust, vrede, vasthouden, loslaten. Alleen maar gewaar van zijn en zien dat in het moment dat na de uitademing geen inademing volgt een laatste zucht. Dan is alles stil, een ruimte van niet weten, geen leven en geen dood, niets…en alles, gewaar van eenheid.

[Patrick]

Dank je voor de mooie verduidelijking.
Echt aanwezig zijn bij het sterven van iemand is telkens een heel intense beleving. Mijn medeleven hiervoor.

Je schrijft “Er zijn emoties, ik zie ze alle kanten op schieten.”
Is dit hetzelfde als “Er zijn emoties die alle kanten op schieten. Dit wordt gezien.” ?
Is er een getuige of waarnemer nodig om dit waar te nemen en te kunnen beschrijven?
Kan je dit toelichten alsof je het aan iemand vertelt die er nog nooit van gehoord heeft?

[Katja2]

Ja Patrick, dat klopt, dit wordt gezien.

Er is waarnemen, geen waarnemer.
Er is alleen direct ervaren, en dat kan alleen, in dit moment. Nu in dit moment dat ik type, verschuif of de stoel, de wind langs mijn gezicht voel (ik zit buiten), mijn adem voel, het lichaam voel tintelen in dit moment, de bladeren van bomen hoor ritselen.
Het zijn met iemand die sterft laat helder het ik- en zelfconcept zien. Het heeft geen enkele betekenis. Er is alleen zijn en ervaren dat alles opkomt en verdwijnt, dat alles stroomt, gedachten, emoties en de sensaties van de lichamelijke ervaring. Het is niets en alles, het is!

[Patrick]

Het zijn met iemand die sterft laat helder het ik- en zelfconcept zien. Het heeft geen enkele betekenis.
Je bevestigt hiermee dat het ik een concept is, dus enkel een gedachte is en geen realiteit.
Hoe zou je dit uitleggen aan iemand die dit niet ziet en overtuigd is van het bestaan van een zelf?

[Katja2]

Het zijn met iemand die sterft laat helder het ik- en zelfconcept zien. Het heeft geen enkele betekenis.
Je bevestigt hiermee dat het ik een concept is, dus enkel een gedachte is en geen realiteit.
Hoe zou je dit uitleggen aan iemand die dit niet ziet en overtuigd is van het bestaan van een zelf?

Uitleggen dat er geen ik en zelf is aan iemand die hier wel van overtuigd is, dat doe ik niet. Wat ik doe is delen wat ik ervaar. Zoals ik het beschreven heb.

Er is alleen direct ervaren, en dat kan alleen, in dit moment. Nu in dit moment dat ik type, verschuif of de stoel, de wind langs mijn gezicht voel (ik zit buiten), mijn adem voel, het lichaam voel tintelen in dit moment, de bladeren van bomen hoor ritselen.

Het gaat altijd over de directe ervaring, meer is er niet. Ik deel mijn ontroering over het zien van dit ene moment en benoem de vrijheid die ik ervaar. Er is overigens wel een quote die ik soms benoem om wat ik ervaar over te brengen m.b.t. het niet-zelf; 'niets te zijn, nergens naar toe en niets te doen'. Met de aanvulling dat er niets te geloven is alleen in alle nieuwsgierigheid te onderzoeken.

[Patrick]

Dag Katja,

Dank je voor de heldere antwoorden.
Er zijn geen vragen meer.
Om af te sluiten stuur ik je een private message met informatie.

Hartelijke groeten,
Patrick