The Gate

Je antwoorden hebben nog enkele vragen opgeroepen.

''Ik lees net Adyashanti (het einde van je wereld) over ontwaken en de fase erna en dat is héél herkenbaar op dit moment. Dat heeft mijn onzekerheid weggenomen.''
Mijn onzekerheid ?

''Het is heel dubbel allemaal, maar heel normaal, zegt Adyashanti. Alles gebeurt gewoon en het blijft helder dat ik dat niet ben. De komende tijd zullen al die conditioneringen wel in het licht van onwaarheid langzaam wegvallen, of niet... Er is alleen ervaren en in dat ervaren steken al die conditoneringen nog de kop op.''
Is er wel iemand waar iets voor weg kan vallen of niet?

Je antwoord op vraag 3.
Ik wist? Ik snapte? Je kunt niets doen? Dat impliceert een ik, een ik dat niets kan doen. Maakte jij dat wel mee of was er al geen ik?

Tja, woorden hè.. Onzekerheid was er wel, of dit het nu was... Omdat als het directe ervaren van geluid, zien, doen etc. er is, dan is alles ook heel direct, hier is het directe ervaren nog veelal met het denken dat gewoon doorgaat. Het denken maakt grijpbewegingen als het ware al is er geen ik waar het zich aan vast kan grijpen. Er was onzekerheid, maar het kon zich niet ergens aan hechten ofwel er is niemand die er iets mee moet.

Nee, er is niemand waar voor iets weg kan vallen. Alles gaat gewoon door zoals het gaat het ging, zonder ik. Overtuigingen, verhalen, neigingen, gewoonten, humeur, denken, verveling, meningen, het is er allemaal nog, gebeurt allemaal automatisch. In het licht van mijn eerdere 'verlichting' jaren geleden, waarbij dat meteen wegviel (uit het systeem) en er alleen direct ervaren was zonder denken, leeft er hier een verwachting hier dat het weer zo zou zijn. Maar zonder ik kunnen al die conditioneringen geen krampen meer veroorzaken. Niettemin is er een beweging, een verlangen hier om in het directe ervaren minder dat energievretende denken te ervaren en gewoon simpelweg zien, proeven, doen, luisteren etc.

En vraag 3... Er had beter kunnen staan; het werd gezien, er was weten. Mijn illusoire ik was het verhaal van Ilona aan het lezen en opeens was er het doorzien dat die ik niet bestond, er was gewoon lezen, zien, doen etc. Ervaren van afstand viel weg. Herinneringen aan die directe verwijzingen van leraren werden herkend. Dat wordt dan hier vertaald naar 'ik snapte'. Er was natuurlijk al geen ik, maar het idee van een ik was er altijd wel, de ik-gedachte, en daarvoor werd de uitspraak van Tony Parsons; er is hier niemand, niet begrepen. Of wel begrepen, maar er werd een heel idee bij gezien hoe dat zou zijn, met inbegrip van die ik, waarvan niet werd gezien dat het maar een gedachte was.

''Maar zonder ik kunnen al die conditioneringen geen krampen *meer* veroorzaken.''
Was er vroeger toch een ik dat iets veroorzaakte?
Is dit niet in tegenspraak met je antwoord op vraag 1) ?

Nou, er was de beleving dat er een ik was en die alles anders wilde dan het was... De illusie was er, het geloof in een ik. De hele reden dat deze site er is :)

Dank je voor al de antwoorden.
Ik heb geen vragen meer en stuur je een Private Message (zie hiervoor in de blauwe band bovenaan de berichten) met meer info.