The Gate

Goedemiddag Floris,

Mee eens. Ah, geen moeite om een kwartje te proberen te laten vallen nodig. "maar ik denk vaak van wel", hmm.. Zou het kunnen dat wanneer je 'denkt van wel'.. dat dat gewoon weer een gedachte is? Die jij dan dus niet bent? 'Ik denk dat ik dit denk', is dat niet gewoon weer een gedachte? Denk je dan wel, of zou dit ook zomaar gewoon een andere gedachte kunnen zijn? .. En.. sloeg die (de verwarring) weer toe?

Dat zou kunnen, sterker nog, het is zeker dat ik die gedachten niet ben maar ik lijk hier niks mee te kunnen? Enorme vraagtekens komen op. De verwarring heerst alweer ja. Deze kennis lijk ik al een tijdje in huis te hebben. Theoretisch dan..

En als je je voorstelt dat je droomt en je je hand ergens op legt, dan komen er (waarschijnlijk vaak) ook sensaties. Is die ervaring niet hetzelfde als de ervaring die je nu hebt?

Dan worden inderdaad sensaties gevoeld maar deze lijken iets af te wijken dan een 'echte' aanraking. Kan niet precies vertellen waar de verschillen liggen.

Ik zou zeggen dat als de hand eraf wordt gehaald, dat er waarschijnlijk niet gevoelt meer kan worden, dus er is zoiets als een 'conventionele waarheid', maar die hoeft niet erg strikt genomen waarheidsgetrouw te zijn. Soms wordt er gesproken over zoiets als 'de hand voelt', maar wanneer iemand zegt dat er iets gevoeld wordt, wordt er dan niet gewoon verwezen naar (de aanwezigheid van) sensaties?

Dit is ook even lastig. Zeg je dat wat ik voor waar aan neem/ nam, niet waar hoeft te zijn? Dat is duidelijk. Sta van niks meer te kijken eerlijk gezegd. Dus als het goed begrepen wordt.... uh nevermind ik heb eigenlijk helemaal geen idee meer. De laatste zin lijk ik te begrijpen en ja dat lijkt meer op een verwijzing dan een hand die daadwerkelijk voelt.

Is in je ervaring dan wel een verschil tussen 'voelen' en 'sensaties', of zouden we deze woorden als synoniemen kunnen gebruiken?

Die zou je als synoniemen kunnen gebruiken ja.

Ik snap je. Ik bedoelde zelf dat als je de zin 'het lichaam doet zeer' onderzoekt en probeert zo dicht mogelijk bij je ervaring probeert te blijven dat je het zou kunnen vertalen naar 'er zijn veel intense (pijn) sensaties', zoals je in je laatste zin beschrijft

Dat is een betere vertaling. Check.

Wow, ja goed, een verzamelnaam! Net zoals je kunt zeggen dat je droomt en ergens naartoe loopt maar dat er daar eigenlijk niet een echt lopend lichaam aanwezig is, maar bepaalde sensaties en bijvoorbeeld misschien af en toe een visueel beeld van lopende benen?

VERWARRING ALERT! :D
Dat zou je inderdaad zo kunnen zeggen. Lijk het te begrijpen maar ook weer niet.


Groeten,
Ash

Dag Ash,

Dat zou kunnen, sterker nog, het is zeker dat ik die gedachten niet ben maar ik lijk hier niks mee te kunnen? Enorme vraagtekens komen op. De verwarring heerst alweer ja. Deze kennis lijk ik al een tijdje in huis te hebben. Theoretisch dan..

En zou je die gedachten ook kunnen zien als gewone gedachten, of moet het per se gezien worden als 'mijn gedachten'? Als je een boom ziet, zeg je ook niet dat het jouw boom is. Wat maakt de (waarneming van de) boom anders dan de waarneming van de gedachten? Als je over die vraag nadenkt, kan ik verwachten dat er wat 'tegenwerpinggedachten' (ja.. ik moet er ook maar wat van maken) omhoog komen.
Je lijkt hier niets mee te kunnen, je bedoelt dat je hier geen kennis uit kunt halen o.i.d.? Oké.. nogmaals een diepe duik: je zegt deze kennis lijk ik al een tijdje in huis te hebben, wie of wat is die 'ik' eigenlijk die het al een tijdje in huis heeft, kun je zo'n ik vinden?

Dan worden inderdaad sensaties gevoeld maar deze lijken iets af te wijken dan een 'echte' aanraking. Kan niet precies vertellen waar de verschillen liggen.

Oké.

Dit is ook even lastig. Zeg je dat wat ik voor waar aan neem/ nam, niet waar hoeft te zijn? Dat is duidelijk. Sta van niks meer te kijken eerlijk gezegd. Dus als het goed begrepen wordt.... uh nevermind ik heb eigenlijk helemaal geen idee meer.

Ja ik bedoel dat -voor in ieder geval mijn idee- onze -en ik noem het maar even- menselijke droom dingen op bepaalde manieren lijken te werken, maar dat dat niet existentieel is of hoeft te zijn. Met betrekking tot waar we het over hadden, hebben we in onze menselijke droom de regel/conventionele waarheid dat je bijvoorbeeld een lichaam nodig hebt om sensaties te ervaren, fysieke ogen om te zien, etc., maar ik zou niet zeggen dat dit een existentiële regel/waarheid is.

De laatste zin lijk ik te begrijpen en ja dat lijkt meer op een verwijzing dan een hand die daadwerkelijk voelt.
Die zou je als synoniemen kunnen gebruiken ja.

super.

VERWARRING ALERT! :D
Dat zou je inderdaad zo kunnen zeggen. Lijk het te begrijpen maar ook weer niet.

haha! Hmm.. nieuwe poging, zou het kunnen dat er helemaal geen lichaam is, dat de perceptie van een lichaam alleen dat is, een perceptie/ervaring/kleuren? Als je naar je hand kijkt, is dit wel echt een hand? Is die ervaring gemaakt van vlees en bloed, heeft die ervaring gewicht of een achterkant? Kun je opmerken hoe die ideeën mentaal op de ervaring (en iedere andere ervaring) gegooid worden? Is er in je ervaring bijvoorbeeld wel iets te vinden dat bijvoorbeeld gewicht heeft? Dan zou je ervaring gewicht moeten hebben..

Ik zie je (verwarde) reactie graag weer verschijnen.

Gr,
Floris

Goedendag Floris,

Het leven gaat gewoon door natuurlijk, blijkbaar. Heb even minder tijd maar ik ga proberen minimaal een keer per dag te reageren.

En zou je die gedachten ook kunnen zien als gewone gedachten, of moet het per se gezien worden als 'mijn gedachten'? Als je een boom ziet, zeg je ook niet dat het jouw boom is. Wat maakt de (waarneming van de) boom anders dan de waarneming van de gedachten? Als je over die vraag nadenkt, kan ik verwachten dat er wat 'tegenwerpinggedachten' (ja.. ik moet er ook maar wat van maken) omhoog komen.
Je lijkt hier niets mee te kunnen, je bedoelt dat je hier geen kennis uit kunt halen o.i.d.? Oké.. nogmaals een diepe duik: je zegt deze kennis lijk ik al een tijdje in huis te hebben, wie of wat is die 'ik' eigenlijk die het al een tijdje in huis heeft, kun je zo'n ik vinden?

Niks wat ervaren wordt kan van 'mij' zijn. Geen gedachten, geen andere waarnemingen met welke zintuigen dan ook. Hoe moet dit gezegd worden... uhmm.. lastig.. hier is een poging. Het lijkt al een tijd bekend dat ik mijn gedachten niet ben maar in de praktijk is er nog weinig van terecht gekomen. Waar dat precies bekend moet zijn. Geen idee. Ook geen idee wie die 'ik' is. Kan deze tot op heden niet lokaliseren en lijkt zo uit de lucht gegrepen, net als andere gedachten/ concepten/ overtuigingen. Geen idee wat er allemaal aan de hand is maar er komen steeds meer vragen.

Ja ik bedoel dat -voor in ieder geval mijn idee- onze -en ik noem het maar even- menselijke droom dingen op bepaalde manieren lijken te werken, maar dat dat niet existentieel is of hoeft te zijn. Met betrekking tot waar we het over hadden, hebben we in onze menselijke droom de regel/conventionele waarheid dat je bijvoorbeeld een lichaam nodig hebt om sensaties te ervaren, fysieke ogen om te zien, etc., maar ik zou niet zeggen dat dit een existentiële regel/waarheid is.

Nu je het zo brengt. Wie of wat bepaald wat een existentiële waarheid is? Lijk geïndoctrineerd te zijn met het idee dit lichaam te zijn. 'Ik' weet 'ergens' dat dit niet waar is. Vandaar dat ik hier ben?

haha! Hmm.. nieuwe poging, zou het kunnen dat er helemaal geen lichaam is, dat de perceptie van een lichaam alleen dat is, een perceptie/ervaring/kleuren? Als je naar je hand kijkt, is dit wel echt een hand? Is die ervaring gemaakt van vlees en bloed, heeft die ervaring gewicht of een achterkant? Kun je opmerken hoe die ideeën mentaal op de ervaring (en iedere andere ervaring) gegooid worden? Is er in je ervaring bijvoorbeeld wel iets te vinden dat bijvoorbeeld gewicht heeft? Dan zou je ervaring gewicht moeten hebben..

Het klinkt aannemelijker dat er alleen perceptie/ ervaringen/ etc worden ervaren. Het opmerkingen van die mentale constructies lijkt nog wat ingewikkeld.. Gewicht of lading als een object of iets dergelijks? In dat geval zou ik zeggen nee. Het is leeg. Het hangt in de lucht.

Groeten en een fijne dag,
Ash

Goededag Ash,

Het leven gaat gewoon door natuurlijk, blijkbaar. Heb even minder tijd maar ik ga proberen minimaal een keer per dag te reageren.

Geen probleem, wat werkt voor jou.

Niks wat ervaren wordt kan van 'mij' zijn. Geen gedachten, geen andere waarnemingen met welke zintuigen dan ook. Hoe moet dit gezegd worden... uhmm.. lastig.. hier is een poging. Het lijkt al een tijd bekend dat ik mijn gedachten niet ben maar in de praktijk is er nog weinig van terecht gekomen. Waar dat precies bekend moet zijn. Geen idee. Ook geen idee wie die 'ik' is. Kan deze tot op heden niet lokaliseren en lijkt zo uit de lucht gegrepen, net als andere gedachten/ concepten/ overtuigingen. Geen idee wat er allemaal aan de hand is maar er komen steeds meer vragen.

Oké, even kijken of er bij deze vraag een aanname om de hoek komt kijken: kun je weten waar gedachten eigenlijk vandaan komen?
En kan dat wat die ik niet kan lokaliseren gevonden worden?

Nu je het zo brengt. Wie of wat bepaald wat een existentiële waarheid is? Lijk geïndoctrineerd te zijn met het idee dit lichaam te zijn. 'Ik' weet 'ergens' dat dit niet waar is. Vandaar dat ik hier ben?

Ha, geïndoctrineerd zijn met een lichaam zijn, inderdaad. Is dit dezelfde situatie als iemand in je droom naar je toe komt en wijst naar het droomlichaam en je het idee geeft dat je het droomlichaam in de droom bent? Ik gebruik de droom vergelijking vaker bij je, omdat de meeste mensen snappen dat de droom niet bestaat uit objecten, oftewel dingen met een soort zelfstandig bestaan, maar dat wel denken over de droom/ervaring die ze het wakkere leven noemen.

'Ik' weet 'ergens' dat dit niet waar is. Vandaar dat ik hier ben?

Dat klinkt mij niet raar. Hoe vond je deze website?

Het klinkt aannemelijker dat er alleen perceptie/ ervaringen/ etc worden ervaren. Het opmerkingen van die mentale constructies lijkt nog wat ingewikkeld.. Gewicht of lading als een object of iets dergelijks? In dat geval zou ik zeggen nee. Het is leeg. Het hangt in de lucht.

Ja precies. "Het hangt in de lucht", ja ik snap je, ik denk wel eens iets richting 'het hangt in de ruimte'. Als je naar bijvoorbeeld een persoon (of pot, hand, computer, etc.) kijkt, is er dan nog een verhaal/idee gelooft over hoe die daar gekomen is? Oftewel, wordt er naast gewicht, functie, substantie ook een geschiedenis aan de ervaring toegevoegd? Maar heeft deze ervaring die je persoon kunt noemen, of welk object dan ook, werkelijk een geschiedenis, of zou dit gewoon slechts een mentale toevoeging kunnen zijn?


Deze website focust zich op geen-zelf. Maar in ons gesprek reageer ik voornamelijk op jou en zijn we veel breder bezig dan alleen wat nodig is om te weten dat er geen zelf is. Zou je het willen beperken tot geen zelf, of wil je het iets breder trekken (wat ik tot dusver al voor een groot deel heb gedaan)? Ik zie je reactie graag tegemoet.

Groeten,
Floris

Dag Floris,

Oké, even kijken of er bij deze vraag een aanname om de hoek komt kijken: kun je weten waar gedachten eigenlijk vandaan komen?
En kan dat wat die ik niet kan lokaliseren gevonden worden?

Kan niet geweten worden waar gedachten vandaan komen. Zou dat niet een andere gedachten zijn over gedachtes? Weet vaak niet eens meer wat er gelokaliseerd moet worden want er valt niks te vinden.

Ha, geïndoctrineerd zijn met een lichaam zijn, inderdaad. Is dit dezelfde situatie als iemand in je droom naar je toe komt en wijst naar het droomlichaam en je het idee geeft dat je het droomlichaam in de droom bent? Ik gebruik de droom vergelijking vaker bij je, omdat de meeste mensen snappen dat de droom niet bestaat uit objecten, oftewel dingen met een soort zelfstandig bestaan, maar dat wel denken over de droom/ervaring die ze het wakkere leven noemen.

Dat lijkt de zelfde situatie te zijn. 'Lijkt' lijkt een favoriet woord te zijn.

Dat klinkt mij niet raar. Hoe vond je deze website?

Via een forum waar ik vooral lurk, tijdens mijn zoektocht naar wat waar is.

Ja precies. "Het hangt in de lucht", ja ik snap je, ik denk wel eens iets richting 'het hangt in de ruimte'. Als je naar bijvoorbeeld een persoon (of pot, hand, computer, etc.) kijkt, is er dan nog een verhaal/idee gelooft over hoe die daar gekomen is? Oftewel, wordt er naast gewicht, functie, substantie ook een geschiedenis aan de ervaring toegevoegd? Maar heeft deze ervaring die je persoon kunt noemen, of welk object dan ook, werkelijk een geschiedenis, of zou dit gewoon slechts een mentale toevoeging kunnen zijn?

Met kijken alleen is er geen verhaal/ idee, die worden mentaal toegevoegd.

Deze website focust zich op geen-zelf. Maar in ons gesprek reageer ik voornamelijk op jou en zijn we veel breder bezig dan alleen wat nodig is om te weten dat er geen zelf is. Zou je het willen beperken tot geen zelf, of wil je het iets breder trekken (wat ik tot dusver al voor een groot deel heb gedaan)? Ik zie je reactie graag tegemoet.

Ik dacht dat ik vooral op antwoorden van jou reageer. Hoe kan ik überhaupt iets weten? Beperk het graag tot het geen zelf! De rest is inderdaad niet nodig? Ben hier gekomen omdat alle extra kennis, lezen, gesprekken, docu's, stil zitten etc allemaal alleen maar aanvoelen als extra ballast. Ben hier zodat jij me hopelijk kan helpen die zogenoemde poort te vinden dus het doorzien van de illusie. Door jou antwoorden lijkt er geen 'progressie'.

Zie je reactie graag tegemoet.


Groeten,
Ash

Dag Ash,

Kan niet geweten worden waar gedachten vandaan komen. Zou dat niet een andere gedachten zijn over gedachtes?

Klinkt mij goed. En ja, wat geeft aan dat gedachten überhaupt ergens vandaan komen..

Weet vaak niet eens meer wat er gelokaliseerd moet worden want er valt niks te vinden.

:-). Wanneer je naar een zelf/ik zocht, was er toen eigenlijk wel een idee wat er gevonden zou moeten worden? Of was er het idee dat dat misschien wel duidelijk zou zijn wanneer het was gevonden?

Dat lijkt de zelfde situatie te zijn. 'Lijkt' lijkt een favoriet woord te zijn.

En lijkt er een verschil te zijn tussen wat lijkt en wat je echt zou noemen?

Met kijken alleen is er geen verhaal/ idee, die worden mentaal toegevoegd.

Oké goed. En om het mogelijk nog iets verder te nemen; heeft ervaring zelf een geschiedenis? Deze ervaring die er nu voor je is/wat er nu gebeurt, wordt of is die veroorzaakt door een verleden of wat dan ook, of zou het kunnen dat het gewoon hier is?

Ik dacht dat ik vooral op antwoorden van jou reageer. Hoe kan ik überhaupt iets weten? Beperk het graag tot het geen zelf! De rest is inderdaad niet nodig? Ben hier gekomen omdat alle extra kennis, lezen, gesprekken, docu's, stil zitten etc allemaal alleen maar aanvoelen als extra ballast. Ben hier zodat jij me hopelijk kan helpen die zogenoemde poort te vinden dus het doorzien van de illusie. Door jou antwoorden lijkt er geen 'progressie'.

Nou, ja. Maar ik reageer ook op jou en stuur het gesprek in die zin niet compleet. Nou, ik bedoelde ook niet om extra informatie of kennis uit te wisselen, maar om extra assumpties te ontkrachten. Wanneer het duidelijk is dat er geen zelf is, wil dat niet zeggen dat het dan bijvoorbeeld ook duidelijk is dat er geen objecten worden ervaren, oftewel, dat er geen subject-object split is. Dus daar graag nogmaals je reactie op, doen wat goed voelt zou ik zeggen:-)
Ha, de poort te vinden. Nou, wat als ik zeg dat er geen zelf is, nu niet en er is er nooit een geweest. Lijkt het je daar niet op? Het is net als dat je zou geloven dat je de kerstman bent.. Er is geen kerstman, maar als er geen is maar iemand gelooft er wel in en sterker nog dat die de kerstman is, hoe maak je dat dan aan iemand duidelijk? De methode die op dit forum gebruikt wordt is om men naar de kerstman te laten zoeken, tot het steeds duidelijker wordt dat er geen bestaat en het slechts een aanname was.

Gr,
Floris

Hey Floris,

Klinkt mij goed. En ja, wat geeft aan dat gedachten überhaupt ergens vandaan komen..

Andere gedachtes?

:-). Wanneer je naar een zelf/ik zocht, was er toen eigenlijk wel een idee wat er gevonden zou moeten worden? Of was er het idee dat dat misschien wel duidelijk zou zijn wanneer het was gevonden?

Vind je dat om te glimlachen? Ik niet. ;). Helemaal geen idee wat er gevonden zou moeten worden want dan hoef je niet te zoeken? Aan de andere kant, als je niet weet wat gevonden moet worden en het bestaat ook niet eens... Het doorzien van de illusie is niks vinden want er valt niks te vinden.

Merk toch dat ik nog steeds iets verwacht. Van al die LU dialogen die ik heb gelezen zie je toch dat er bij velen een aha moment is ergens en dat ze 'het' gezien hebben. Ik lijk hierop te wachten. Gisteren ook jou eerste LU thread gelezen (Vaak ook zeer komisch, en herken veel in jou 'proces'.)

En lijkt er een verschil te zijn tussen wat lijkt en wat je echt zou noemen?

Nee, dat zijn allemaal maar woorden.

Oké goed. En om het mogelijk nog iets verder te nemen; heeft ervaring zelf een geschiedenis? Deze ervaring die er nu voor je is/wat er nu gebeurt, wordt of is die veroorzaakt door een verleden of wat dan ook, of zou het kunnen dat het gewoon hier is?

Deze vraag komt heel vaag door ergens maar zal er wat van proberen te maken. Kan ook zijn dat het verkeerd begrepen is.

Nevermind het antwoord is nee. Het is gewoon zoals het is en niets heeft hier enige invloed op.

Geen idee wat ik allemaal aan het typen ben. Ik snap er geen fluit van. Ga al dagen heen en weer van oohhh ja, het is allemaal zoals het is en wat ben 'ik' allemaal aan het doen? Heb ik niks beters te doen? Dit voelt als een soort disrespect naar het leven ergens? Tot aan momenten dat ik dit tot op het bot zal uitpluizen en er iets te vinden valt! Cirkels. Moet me vaak ook inhouden om niet weer van voor af aan met Jed te beginnen bijv. of me met meer zogenaamde kennis te voeden. Dat moest er even uit.

Nou, ja. Maar ik reageer ook op jou en stuur het gesprek in die zin niet compleet. Nou, ik bedoelde ook niet om extra informatie of kennis uit te wisselen, maar om extra assumpties te ontkrachten. Wanneer het duidelijk is dat er geen zelf is, wil dat niet zeggen dat het dan bijvoorbeeld ook duidelijk is dat er geen objecten worden ervaren, oftewel, dat er geen subject-object split is. Dus daar graag nogmaals je reactie op, doen wat goed voelt zou ik zeggen:-)

Tuurlijk is er interactie tussen 'jou' en 'mij'. Terwijl ik dit typ komt er weer een storm aan gedachten naar boven die vaker komen: waarom ervaar ik dan niet wat die 'anderen' ervaren? Gedachtes willen er van alles van maken en zijn vaak vermoeiend. Dit was maar een voorbeeld. Mijn favoriete bezigheid van de gedachtes die hier opkomen blijkt filosofie te zijn. Schopenhauer is er niks bij.

Als er geen ik is om objecten te ervaren blijft er niet veel over en kan er geen split zijn? Dan is gewoon alles wat is. Klinkt logisch als ik mijn antwoord zo lees maar kan er geen kaas van maken. Zucht..

Ha, de poort te vinden. Nou, wat als ik zeg dat er geen zelf is, nu niet en er is er nooit een geweest. Lijkt het je daar niet op? Het is net als dat je zou geloven dat je de kerstman bent.. Er is geen kerstman, maar als er geen is maar iemand gelooft er wel in en sterker nog dat die de kerstman is, hoe maak je dat dan aan iemand duidelijk? De methode die op dit forum gebruikt wordt is om men naar de kerstman te laten zoeken, tot het steeds duidelijker wordt dat er geen bestaat en het slechts een aanname was.

Daar lijkt het niet op. Er is geen zelf. Nou als we het zo bekijken heb 'ik' de illusie doorzien. Feest. Sorry voor mijn sarcasme.

Wil je nogmaals bedanken voor de tijd die je hiervoor neemt.

Groeten,
Ash

Correctie.

De favoriete bezigheid van de gedachtes die hier opkomen.... Niet mijn gedachtes.

Dit voelt als een soort disrespect naar het leven ergens?

Om dit even te verduidelijken. De laatste tijd staart dat wat ooit gedacht was dat ik ben in de spiegel en kijk recht in de ogen die worden ´ervaren´. Kan helemaal niks vinden en vaak komt er een soort van awkward/ leeg gevoel tot op het angstige aan. Aan de andere kant worden komen er vaak narcistisch achtige gedachten die het jammer vinden dat ik 'mezelf' niet ben? Omdat het eigenlijk ook vaak leuk is? Het koste heel veel moeite om dit te typen.

Dag Ash,

Andere gedachtes?

hmm, ik snap je denkkronkel niet helemaal.

Vind je dat om te glimlachen? Ik niet. ;). Helemaal geen idee wat er gevonden zou moeten worden want dan hoef je niet te zoeken? Aan de andere kant, als je niet weet wat gevonden moet worden en het bestaat ook niet eens... Het doorzien van de illusie is niks vinden want er valt niks te vinden.

Juist, mee eens. Maar voel dit meer als een weten, of is het meer iets van een conclusie? Als er geen zelf in de ervaring gevonden is, oftewel, als er geen in de ervaring zit, dan kun je met andere woorden zeggen dat er geen zelf ervaren wordt, en nooit ervaren kan worden, mee eens? En ben je het dan met me eens, dat je alleen een idee van een zelf/entiteit/persoon kunt hebben omdat deze ideeën/concepten je zijn aangeleerd?

Merk toch dat ik nog steeds iets verwacht. Van al die LU dialogen die ik heb gelezen zie je toch dat er bij velen een aha moment is ergens en dat ze 'het' gezien hebben. Ik lijk hierop te wachten. Gisteren ook jou eerste LU thread gelezen (Vaak ook zeer komisch, en herken veel in jou 'proces'.)

Ja, en erg veel mensen wachten op een bepaald 'aha' moment, wellicht deed ik dat ook zoals je misschien gelezen had. Echter, kun je misschien voorstellen dat wachten of hopen op een aha-moment niet bijzonder veel goeds doet. Bij sommige is er een grote realisatie, bij sommige wordt het gaandeweg steeds duidelijker. Soms kan een bepaalde ervaring gebeuren bij mensen die realiseren dat er geen zelf is, maar dat hoeft niet. Bij veel mensen die dat wel hebben, zijn de verhoogde emoties die komen vaak of altijd tijdelijk.

Deze vraag komt heel vaag door ergens maar zal er wat van proberen te maken. Kan ook zijn dat het verkeerd begrepen is.
Nevermind het antwoord is nee. Het is gewoon zoals het is en niets heeft hier enige invloed op.

Klinkt mij goed

Geen idee wat ik allemaal aan het typen ben. Ik snap er geen fluit van. Ga al dagen heen en weer van oohhh ja, het is allemaal zoals het is en wat ben 'ik' allemaal aan het doen? Heb ik niks beters te doen? Dit voelt als een soort disrespect naar het leven ergens? Tot aan momenten dat ik dit tot op het bot zal uitpluizen en er iets te vinden valt! Cirkels. Moet me vaak ook inhouden om niet weer van voor af aan met Jed te beginnen bijv. of me met meer zogenaamde kennis te voeden. Dat moest er even uit.

Omdat je misschien denkt, zoals wellicht praktisch iedereen op deze aarde denkt, dat je eerst iets moet hebben, vinden, wat dan ook, zodat je dan iets kan zijn (bijv. gelukkig)? En wat denk je van het idee dat wat je bent, of hoe je je voelt eerder gaat over (de kwaliteit van) de keuzes die je maakt? En dat als je ipv van keuzes te maken die je laten voelen dat er iets is wat je mist en moet krijgen, in plaats daarvan jezelf toestaat de keuzes te maken die het best voelen, je dus jezelf dan ook weer steeds verder uitlijnt met wat goed voelt?

Ik hoor graag van je,
Floris

Ik had nog niet op je laatste berichten gereageerd, bij deze:

Om dit even te verduidelijken. De laatste tijd staart dat wat ooit gedacht was dat ik ben in de spiegel en kijk recht in de ogen die worden ´ervaren´. Kan helemaal niks vinden en vaak komt er een soort van awkward/ leeg gevoel tot op het angstige aan. Aan de andere kant worden komen er vaak narcistisch achtige gedachten die het jammer vinden dat ik 'mezelf' niet ben? Omdat het eigenlijk ook vaak leuk is? Het koste heel veel moeite om dit te typen.

Dat 'jezelf' in de spiegel aankijken snap ik. Ik had zelf een tijd dat "ik" ooit voor de spiegel stond en er het idee was dat het net leek alsof het lichaam zichzelf aan het aanstaren was. De ervaring wordt wat onpersoonlijker. Niet gek, dat dingen minder persoon-lijk voelen wanneer je niet meer gelooft een persoon te zijn. Daar bedoel ik zeker niet mee dat dingen als connectie, geluk, liefde en dergelijk weggaan. Soms voelde dat wat ongelooflijk (als in iets soort prettigs) en soms ook wat griezelig. Misschien dat er een investering was geweest in de identiteit, en dat wanneer dit loslaat je dit voelt? Iedereen investeert een hoop energie in de identiteit, zou het er anders wel zijn..? Ik kan me ook wel gevoelens als een soort sipheid of haast een mild rouwgevoel herinneren, als iets losliet. Dat je het een en het ander voelt is misschien gewoon een natuurlijk proces. Misschien zacht en aardig met/voor jezelf zijn?

Dag Floris,

hmm, ik snap je denkkronkel niet helemaal.

Als ik ga nadenken waar andere gedachten vandaan komen denk ik dat dat weer andere gedachtes zijn.

Juist, mee eens. Maar voel dit meer als een weten, of is het meer iets van een conclusie? Als er geen zelf in de ervaring gevonden is, oftewel, als er geen in de ervaring zit, dan kun je met andere woorden zeggen dat er geen zelf ervaren wordt, en nooit ervaren kan worden, mee eens? En ben je het dan met me eens, dat je alleen een idee van een zelf/entiteit/persoon kunt hebben omdat deze ideeën/concepten je zijn aangeleerd?

Op die eerste vraag weet ik geen antwoord. De rest ben ik het mee eens. Dat kan alleen een idee zijn maar wie heeft dat idee verdomme?

Omdat je misschien denkt, zoals wellicht praktisch iedereen op deze aarde denkt, dat je eerst iets moet hebben, vinden, wat dan ook, zodat je dan iets kan zijn (bijv. gelukkig)?

Er lijkt niks te missen, ik bespeur vooral nieuwsgierigheid. Iets dat alles wilt weten. 'Waarom?' komt vaak naar boven.

En wat denk je van het idee dat wat je bent, of hoe je je voelt eerder gaat over (de kwaliteit van) de keuzes die je maakt? En dat als je ipv van keuzes te maken die je laten voelen dat er iets is wat je mist en moet krijgen, in plaats daarvan jezelf toestaat de keuzes te maken die het best voelen, je dus jezelf dan ook weer steeds verder uitlijnt met wat goed voelt?

Lijk meer tijd nodig te hebben om dit te laten bezinken. Het resoneert om het maar deftig te zeggen maar voel soort van weerstand?

Fijne avond,
Ash

Ik had nog niet op je laatste berichten gereageerd, bij deze:

Om dit even te verduidelijken. De laatste tijd staart dat wat ooit gedacht was dat ik ben in de spiegel en kijk recht in de ogen die worden ´ervaren´. Kan helemaal niks vinden en vaak komt er een soort van awkward/ leeg gevoel tot op het angstige aan. Aan de andere kant worden komen er vaak narcistisch achtige gedachten die het jammer vinden dat ik 'mezelf' niet ben? Omdat het eigenlijk ook vaak leuk is? Het koste heel veel moeite om dit te typen.

Dat 'jezelf' in de spiegel aankijken snap ik. Ik had zelf een tijd dat "ik" ooit voor de spiegel stond en er het idee was dat het net leek alsof het lichaam zichzelf aan het aanstaren was. De ervaring wordt wat onpersoonlijker. Niet gek, dat dingen minder persoon-lijk voelen wanneer je niet meer gelooft een persoon te zijn. Daar bedoel ik zeker niet mee dat dingen als connectie, geluk, liefde en dergelijk weggaan. Soms voelde dat wat ongelooflijk (als in iets soort prettigs) en soms ook wat griezelig. Misschien dat er een investering was geweest in de identiteit, en dat wanneer dit loslaat je dit voelt? Iedereen investeert een hoop energie in de identiteit, zou het er anders wel zijn..? Ik kan me ook wel gevoelens als een soort sipheid of haast een mild rouwgevoel herinneren, als iets losliet. Dat je het een en het ander voelt is misschien gewoon een natuurlijk proces. Misschien zacht en aardig met/voor jezelf zijn?

Ik had nog niet op je laatste berichten gereageerd, bij deze:

Om dit even te verduidelijken. De laatste tijd staart dat wat ooit gedacht was dat ik ben in de spiegel en kijk recht in de ogen die worden ´ervaren´. Kan helemaal niks vinden en vaak komt er een soort van awkward/ leeg gevoel tot op het angstige aan. Aan de andere kant worden komen er vaak narcistisch achtige gedachten die het jammer vinden dat ik 'mezelf' niet ben? Omdat het eigenlijk ook vaak leuk is? Het koste heel veel moeite om dit te typen.

Dat 'jezelf' in de spiegel aankijken snap ik. Ik had zelf een tijd dat "ik" ooit voor de spiegel stond en er het idee was dat het net leek alsof het lichaam zichzelf aan het aanstaren was. De ervaring wordt wat onpersoonlijker. Niet gek, dat dingen minder persoon-lijk voelen wanneer je niet meer gelooft een persoon te zijn. Daar bedoel ik zeker niet mee dat dingen als connectie, geluk, liefde en dergelijk weggaan. Soms voelde dat wat ongelooflijk (als in iets soort prettigs) en soms ook wat griezelig. Misschien dat er een investering was geweest in de identiteit, en dat wanneer dit loslaat je dit voelt? Iedereen investeert een hoop energie in de identiteit, zou het er anders wel zijn..? Ik kan me ook wel gevoelens als een soort sipheid of haast een mild rouwgevoel herinneren, als iets losliet. Dat je het een en het ander voelt is misschien gewoon een natuurlijk proces. Misschien zacht en aardig met/voor jezelf zijn?

Ik had nog niet op je laatste berichten gereageerd, bij deze:

Om dit even te verduidelijken. De laatste tijd staart dat wat ooit gedacht was dat ik ben in de spiegel en kijk recht in de ogen die worden ´ervaren´. Kan helemaal niks vinden en vaak komt er een soort van awkward/ leeg gevoel tot op het angstige aan. Aan de andere kant worden komen er vaak narcistisch achtige gedachten die het jammer vinden dat ik 'mezelf' niet ben? Omdat het eigenlijk ook vaak leuk is? Het koste heel veel moeite om dit te typen.

Dat 'jezelf' in de spiegel aankijken snap ik. Ik had zelf een tijd dat "ik" ooit voor de spiegel stond en er het idee was dat het net leek alsof het lichaam zichzelf aan het aanstaren was. De ervaring wordt wat onpersoonlijker. Niet gek, dat dingen minder persoon-lijk voelen wanneer je niet meer gelooft een persoon te zijn. Daar bedoel ik zeker niet mee dat dingen als connectie, geluk, liefde en dergelijk weggaan. Soms voelde dat wat ongelooflijk (als in iets soort prettigs) en soms ook wat griezelig. Misschien dat er een investering was geweest in de identiteit, en dat wanneer dit loslaat je dit voelt? Iedereen investeert een hoop energie in de identiteit, zou het er anders wel zijn..? Ik kan me ook wel gevoelens als een soort sipheid of haast een mild rouwgevoel herinneren, als iets losliet. Dat je het een en het ander voelt is misschien gewoon een natuurlijk proces. Misschien zacht en aardig met/voor jezelf zijn?