The Gate

Hoi Peter,

Dank voor je snelle terugkoppeling! Ik ga er meteen mee aan de slag.

tot morgen,
Johanna

Beste Peter,

Ik ben er nog echt niet uit, hoor, rrrgggh! Het gaat een beetje op en af, lijkt wel. Hoe dan ook, zo staat het er nu voor:

Het inzicht begint te dagen dat een ik-gevoel samenhangt met labels plakken, positieve of negatieve, en met iets claimen. Als het alleen maar positieve labels zijn, dan zorgt dat niet direct voor ongemak. Maar zodra er negatieve labels geplakt worden en het ik-gevoel niet zo gauw het tegenovergestelde vindt om zich aan vast te klampen, dan komt er ongemak.

Wat betreft in en uit-the-flow: bij in-the-flow is er geen gevoel van een aparte, afgescheiden ik, ook al is er misschien niet meteen een allesomvattend eenheidsgevoel. Wat er aan het gebeuren is, overheerst de ervaring. Ik denk dat op zulke momenten de ervaring is dat het leven leeft als en door een uitkijkpunt in de schepping: dit lichaam met zijn zintuigen. Klopt dat?

Bij in-the-flow borrelen er vanzelf leuke ideeën en ingevingen op, ze stapelen zich als het ware op. De wet van de aantrekking in actie, denk ik. De timing van handelingen valt goed. De dingen verlopen vloeiend en moeiteloos. Blij, liefdevol, inclusief, welwillend, enz. Zodra ik dan een label ergens opplak met “ik” erin (ik ben iemand met liefdevolle gedachten, of zoiets), zet ik de stroom in mijn ervaring vast en is het voorbij. Ik zou het verschijnsel willen begrijpen, en roep daarom mijn analytisch vermogen erbij. Dat is waarschijnlijk geen probleem, en labels zelfs misschien ook niet, zolang die maar niet te vast worden geplakt en eraan wordt vastgehouden.

Bij uit-the-flow stroomt er niks. Alleen maar de ene negatieve gedachte na de andere. Ook de wet van de aantrekking in werking, denk ik. Ik denk soms dat het op zulke momenten beter is om niets te doen, dan om uit frustratie maar met iets te beginnen. Durf te wachten, instrueer ik mezelf dan (Haha, wie instrueert wat?) En dan kijk ik om me heen en zie daar allerhande tekenen van het leven dat gewoon door is gegaan met leven: boomtoppen wuivend in de wind, een koolmeesje hippend op het terras, de hond zachtjes blaffend terwijl zijn pootjes bewegen in zijn slaap, enzovoorts. Dat haalt me dan vaak weer uit de verkeerde groef waar ik in zat, richting in-the-flow.

Je merkt het verschil tussen de “ik-loze-in-the- flow” en de zogezegde “claimende-ik-uit-the-flow”… Is er iets of iemand die deze ervaring van in-the-flow heeft (claimt) of is er alleen de ervaring? Wat is die geheimzinnige “ik” nu precies?

Bij in-the-flow is er alleen maar de ervaring.

De “ik” komt om de hoek kijken wanneer ik een gedachte of gevoel gewaar word die/dat ik niet fijn vind, die/dat benauwend is. Maar waarom zou dat een aanleiding moeten zijn voor een ik-gevoel? Het enige wat dat tot gevolg heeft, is dat het ongemak blijft voortduren. Konden akelige gedachten of gevoelens gewoon maar overwaaien zonder ze met een een “ik” te associëren – bijv. waarom overkomt mij dit, waarom wordt dit mij aangedaan, enz.

Is de “ik” er nodig om waar te nemen dat je “in-the-flow bent” of dat je een label opplakt “eigen drammerige karakter”?

Nee, absoluut niet nodig; werkt juist averechts. Het levert niets op!

Als er niet gelabeld wordt, wie of wat blijft er dan over?

Heerlijke ruimte.

“Wanneer ik uit de flow ben, zoek ik gedachten als reddingsboei, lijkt wel, om mezelf te rechtvaardigen of in te dekken. Want ik voel dat er iets niet goed loopt, maar weet niet wat.” Het is niet de bedoeling van dit proces om je te beter te voelen of om je volmaakte “ik” uit te vinden (als ik dat even mag kanttekenen).

Nee, dat was/is helder.

Wie is die “ik” die “gedachten” zoekt als reddingsboei?

Geen idee … Ik denk een verzameling gedachten die gaan over “ik”, het denkbeeldige centrale punt van beleven. Er is natuurlijk een organisme, een lichaam, met zintuigen die van alles waarnemen in de directe omgeving. Als het bijvoorbeeld in Japan hard waait, merken de zintuigen van dit lichaam dat niet. Maar als het hier waait, worden de zintuigen van dit lichaam dat wel gewaar. Wie wordt het dan gewaar? Is dat “mijn” ervaring? Zo nee, van wie dan wel? De gewaarwording wordt door de zintuigen opgemerkt en er zou poëzie over geschreven kunnen worden; dan dient de gewaarwording als kapstok voor een inspiratiestroom. En als het dan een mooi gedicht is, wordt het misschien over 100 jaar nog gelezen, maar dan staat het volledig los van wat er nu voor “ik” mee in verband wordt gebracht. Hoe zit dit???

Wat zie ik als ik direct waarneem? Het lichaam, het uitkijk- en ervaringspunt, dat in principe niet anders is dan alle andere uitkijk- en ervaringspunten: andere lichamen, flora, fauna, planeten, enz.

Ilona geeft ergens het voorbeeld van een universiteit. Er zijn gebouwen, er zijn lichamen, maar het begrip universiteit is een contruct. Dat zit in je hoofd. Dat bestaat niet echt. Het is een abstract iets. Omdat er afspraken over zijn gemaakt, kun je het construct hanteren in het dagelijks leven, maar echt bestaan doet het niet. Is dat ook zo met “ik”, met “iemand”, met “persoonlijkheid”? Ik begin te denken van wel. Maar ja, plezier, vrijheid, liefde enz. zijn ook abstracte begrippen, en die bestaan toch wel degelijk. Neem ik ergens een verkeerde afslag? Het is toch niet zo dat alleen fysiek, tastbare dingen bestaan? Nee, want gedachten en gevoelens bestaan ook. Waarom dan niet een “ik” ook al is het een verzameling gedachten en gevoelens over een ik, een verhaal over een ik? Maar dat is dan net weer als een verhaal over Batman of Frodo. Leuk zo’n verhaal, maar we weten dat het fictie is.

Misschien doet het er helemaal niet toe om te weten of iets echt is of niet, of in welke mate het concreet of abstract is. Alles mag langs komen. Het gaat erom dat er geen “owner” is. Als er een verhaal over Batman is waarin Batman honderd keer zegt dat hij die en die eigenschappen heeft, dan weet ik nog steeds dat het allemaal fictie is. Het verhaal bestaat, maar ik word er niet warm of koud van. Maar als een “ik” (ikzelf of een ander) van alles vertel(t), stink ik erin en denk ik dat het echt is. Hoe zit dit??

Fijn. Iets doorzien. Er is niets mis met de ander, het zijn verhalen toch?

Precies.

Wat wordt er doorzien Johanna, wat is een projectie – niet meer dan een “gedachte” toch?

Ja, een projectie is een gedachte die waarachtig lijkt voor degene die aan het projecteren is. Als ik projecteer dan denk ik rechtvaardiging voor die gedachte te zien in een plaatje in de wereld. En dat versterkt die gedachte dan weer. Een luspatroon. En als ik last heb van een gedachte in luspatroon dan is het een opluchting als die niet meer actief is.

Wat is datgene dat ervaart?

Dat is iets of iemand dat door en als mijn lichaam naar buiten kijkt. Een van de ontelbare uitkijk- en ervaringspunten in de schepping.

Is die “ik” er altijd?

Ja, dat denk ik wel. Overal. En het is bezig zichzelf in de uitdrukking te ontmoeten. Zoiets, denk ik.

Op dit moment word ik er tureluurs van en heb het er moeilijk mee. (Waar wordt wie tureluurs van? Arrgghh!)

Probeer het vooral niet ver te zoeken. Je bent er dichter bij dan je denkt, en er verder van af “als” je denkt… Probeer het niet te theoretiseren, onderzoek alles heel open, zonder vorige kennis, in jouw directe ervaring.

Laten we het concept “in en uit de flow” volledig vallen tijdens dit proces.

Vanuit de directe ervaring zijn er (1) zintuiglijke sensaties (horen, zien, ruiken, smaken, sensorische prikkels), (2) gedachten, (3) gevoelens en (4) het besef van “zijn”.

Alles gebeurt vanzelf, het leven gaat door zonder na te denken, dat geef je meermaals aan in wat je schrijft:

…En dan kijk ik om me heen en zie daar allerhande tekenen van het leven dat gewoon door is gegaan met leven: boomtoppen wuivend in de wind, een koolmeesje hippend op het terras, de hond zachtjes blaffend terwijl zijn pootjes bewegen in zijn slaap, enzovoorts.

…/…

…is er geen gevoel van een aparte, afgescheiden ik, ook al is er misschien niet meteen een allesomvattend eenheidsgevoel…

Dit is een gedachte (dit zijn gedachten) over wat je er ervaren wordt op dat moment. De gedachte is een concept dat over de ervaring wordt gelegd, maar is nooit de ervaring zelf. Een beoordeling of een waardering van een gedachte, is een gedachte over een gedachte. Sommige gedachten verwijzen naar die ervaring, andere gedachten verwijzen naar andere gedachten, zo ontstaan “verhalen”.

Is de “ik” er nodig om waar te nemen dat je “in-the-flow bent” of dat je een label opplakt “eigen drammerige karakter”?

Nee, absoluut niet nodig; werkt juist averechts. Het levert niets op!

Precies. Je wil er van af. Kijk eens wat die “ik” slechts is in jouw directe waarneming: laten we een oefening doen:

Ga eens een handeling doen van vijf minuten en beschrijf aandachtig en gedetailleerd wat jij doet, in de ik-vorm. Bijvoorbeeld: ik ga thee/koffie zetten. Beschrijf daarna precies hetzelfde verhaal in de onpersoonlijke vorm, zonder het woord “ik” te gebruiken. Schrijf je commentaren hier.

Bij in-the-flow is er alleen maar de ervaring.

Anders toch ook?

Konden akelige gedachten of gevoelens gewoon maar overwaaien zonder ze met een een “ik” te associëren…

Die gedachten komen en gaan. Vanwaar ze komen, hoef je je geen zorgen over te maken. Kijk gewoon dat ze verschijnen en verdwijnen. Ze gebeuren, net als een geluid dat verschijnt, een geur die verdwijnt… Geen enkele van die gedachten behoren jou toe. Ze beginnen pas bij jou te horen als er een “mijn” of “van mij” ontstaat. Observeer gedachten. Sluit gewoon even je ogen en merk het op. Ze komen, een voor een, als een nooit eindigende rivier van gedachten, met een etiket op alles wat wordt gevoeld en wordt ervaren.

Als er niet gelabeld wordt, wie of wat blijft er dan over?

Heerlijke ruimte.

Onderzoek in detail hoe een gedachte werkt. Wat valt er op? Gebeurt het nota nemen van wat er gebeurt ook tussen twee gedachten - als er geen gedachten zijn - en zo ja, zijn gedachten dan wat je bent?

…zoek ik gedachten als reddingsboei, lijkt wel, om mezelf te rechtvaardigen of in te dekken.

Heb je gedachten nodig om er te zijn?

Wie is die “ik” die “gedachten” zoekt als reddingsboei?

Geen idee … Ik denk een verzameling gedachten die gaan over “ik”,

Precies. “ik” = een gedachte. Is die “ik” er altijd?

Omdat er afspraken over zijn gemaakt, kun je het construct hanteren in het dagelijks leven, maar echt bestaan doet het niet. Is dat ook zo met “ik”, met “iemand”, met “persoonlijkheid”?

Ja dus.

Neem ik ergens een verkeerde afslag? Het is toch niet zo dat alleen fysiek, tastbare dingen bestaan?

Wie is die “ik” die een verkeerde afslag neemt eigenlijk? Een gedachte over een ik-gedachte. Check dit eens.

Waarom dan niet een “ik” ook al is het een verzameling gedachten en gevoelens over een ik, een verhaal over een ik?

Meer dan een verhaal is het niet. Even fictie als Batman of Frodo. Neem dit (direct) waar, je kan het “ik” niet vinden want het bestaat niet. Waarom niet? Je wou er toch van af van dat “ik”?

Maar als een “ik” (ikzelf of een ander) van alles vertel(t), stink ik erin en denk ik dat het echt is. Hoe zit dit??

Het zijn gedachten die je over dat “ik” hebt, de verhaaltjes die er rond worden opgebouwd of afgebroken, de oordelen (=gedachten) die je over dat zogezegde “ik” hebt die je onvrij maken, die je in een lus laten lopen, of er een konijnenhol van maken – dat even terzijde – maar het gaat er in dit proces om, dat je de illusie van het “ik” doorziet. Dus kan ik er eigenlijk niet op antwoorden, je moet het zelf ontdekken, je komt er zo achter – of je bent er ondertussen al achter gekomen – wat die “ik” is.

Liefs,

Hoi Peter,

Ik zie door de bomen het bos niet meer. Maar dat komt misschien doordat de avond al wat gevorderd is. Hoe dan ook, ik wil die oefening graag meteen doen.

Ga eens een handeling doen van vijf minuten en beschrijf aandachtig en gedetailleerd wat jij doet, in de ik-vorm. Bijvoorbeeld: ik ga thee/koffie zetten. Beschrijf daarna precies hetzelfde verhaal in de onpersoonlijke vorm, zonder het woord “ik” te gebruiken. Schrijf je commentaren hier.

Ik had zojuist een kijkje genomen bij een online kookboek-maker. Ik wil nl. voor de kinderen een kookboekje samenstellen met gerechten die ze van thuis kennen, en rond kerst opsturen; ze wonen alledrie in het buitenland, dus samenkomen zal dit jaar niet gaan. Na een korte verkenning, heb ik een account aangemaak op zo'n fotoboeksite. Daar gaat-ie:

In de ik-vorm
Ik ga naar google en type de zoekwoorden "Belgie online kookboek maken" in. Er komen een aantal mogelijkheden. De eerste die ik klik brengt me naar een site waarbij ik software moet downloaden. Daar heb ik geen zin in. Ik ga terug naar de zoeklijst. De tweede mogelijkheid is een site waarop ik online het kookboek kan samenstellen. Ik begin het proces door een afmeting te kiezen en het aantal pagina's in te stellen, zodat ik kan zien of dit wat is. Het is allemaal best gebruikersvriendelijk. Ik upload een foto om te zien hoe dat gaat. Dan klik ik het knopje voor het invoegen van tekst om te zien hoe dat verloopt. Allemaal prima. Ik registreer en maak een account aan. Dan sla ik op wat ik gemaakt heb. Vervolgens log ik uit en weer in, om te zien of ik snel weer bij mijn eigen maaksel uit kan komen. Dat is zo. Morgen ga ik er aan beginnen.

In de onpersoonlijke vorm
De zoekwoorden "Belgie online kookboek maken" worden in google ingebracht. Er verschijnen een aantal mogelijkheden. De eerste die geklikt wordt, leidt naar een site die voorstelt om software te downloaden. Dat is niet de bedoeling. De tweede op de zoeklijst is een site die het mogelijk maakt online een kookboek samen te stellen. Het proces begint wanneer er een afmeting wordt gekozen en het aantal pagina's ingesteld. Zo wordt duidelijk of dit wat is. Het is allemaal best gebruikersvriendelijk. Een foto wordt geupload om te zien hoe dat gaat. Het knopje tekst wordt geklikt om te zien hoe tekst invoegen verloopt. Allemaal prima. De registratie wordt voltooid en een account is aangemaakt. Het werk tot nu toe wordt opgeslagen. Dan wordt er uitgelogd en weer ingelogd, om te zien of het mogelijk is om snel bij de eigen pagina te komen. Dat is zo. Alles staat klaar om de volgende dag te beginnen.

Haha, wat grappig is dit!

In het eerste verslag wordt de ervaring geclaimd door een "ik". Het tweede verslag is een objectievere manier om de handeling te omschrijven. Die is van niemand. Is dat wat je bedoelde met de oefening?

Dag Johanna,

Het tweede verslag is een objectievere manier om de handeling te omschrijven. Die is van niemand.

Precies. Objectief gezien is er "niemand". We zijn er bijna.

Neem je tijd om de vragen te bekijken, blijf hierbij de kunstmatige opsplitsing doen in de mind van "gedachten", "gevoelens" , "zintuiglijke prikkels" en het besef te zijn. Kijk er onbevangen naar, m.a.w. toets de werkelijkheid die verschijnt. Hoe zit dat nu met die "ik", bestaat die écht?

Veel plezier,

Dank je voor je reactie. Ik was zo benieuwd of ik in de buurt zat/zit. Ja, ik ga er vandaag weer mee aan de slag. Proberen het op een zo onbevangen mogelijke manier te doen.

Oja, zojuist terug van wandelen met de hond. Hij mag eigenlijk hier niet vrij rennen, maar op een paar gemaaide maisvelden laat ik hem toch even los, om lekker heen en weer te racen tussen de rijen stoppels. Aan een kant grenst dat veld aan lange achtertuinen. Daar heeft hij vandaag het tokken van kippen gehoord en hij was daar niet weg te krijgen met mijn stem. Dus toen aangelijnd. Een eind verderop weer even geoefend met komen en toen losgelaten. Meteen rende hij terug. Dus toen moest ik er weer achteraan. Gelukkig heeft hij geen kip te pakken gekregen, dat spookte al door mijn hoofd. Toen ik met hem, aangelijnd, weer naar huis liep, gingen er allerlei gedachten door mijn hoofd: stoute hond; ik doe iets niet goed; de komende dagen mag hij niet meer los. En opeens kwam daar ook de gedachte: wie is er nu zo geirriteerd? Wat als er geen zelf is die geirriteerd kan zijn? Hij is gewoon bezig hond te zijn, tenslotte, en ik loop hier gewoon te lopen op een najaarsmorgen. Wat is er eigenlijk aan de hand? Toen voel alles van me af en kon ik weer vriendelijk tegen de hond zijn (ik was heel zakelijk geweest). Bij de volgende wandeling zal ik wel zien wat we doen; dat is voor dan, niet voor nu.

Nogmaals, heel veel dank voor je inzet en sturing! Ik vaar op de koers die je uitzet. Tot vanavond!
groetjes,
Johanna

Onder het ontbijt klaarmaken schiet dit me te binnen: voorheen als ik geirriteerd of teneergeslagen was en ik kwam er met bijv. de vragen van The Work (Byron Katie) niet uit, dan leidde ik mijzelf af. Want ik weet allang dat blijven hangen in negativiteit helemaal nergens toe leidt. Maar wat er zojuist tijdens de wandeling anders gebeurde, was dat ik me afvroeg: wat als die "ik", dat "zelf" er helemaal niet is? Bij wie hoort dan die irritatie? Het gevoel van frustratie/irritatie komt weliswaar op, maar mag toch ook gewoon weer vertrekken, was de gedachte. Waarop het vervolgens vertrok. Dat is een nieuwe ervaring. Vind ik wel heel erg gaaf!!

Het opgeluchte gevoel is de hele dag gebleven. Meestal ervaar ik in de late namiddag een dipje, maar vandaag totaal niet.

Jouw vragen beantwoorden:

Probeer het vooral niet ver te zoeken. Je bent er dichter bij dan je denkt, en er verder van af “als” je denkt… Probeer het niet te theoretiseren, onderzoek alles heel open, zonder vorige kennis, in jouw directe ervaring.

Die ervaring van vanmorgen volgde de gedachte "Wat als een "ik" gewoon niet bestaat?" Met andere woorden, die ervaring van blije vrije opluchting ging helemaal voorbij aan het denken en getheoretiseer van de afgelopen dagen. Gewoon, onbevangen springen. Haha!

Vanuit de directe ervaring zijn er (1) zintuiglijke sensaties (horen, zien, ruiken, smaken, sensorische prikkels), (2) gedachten, (3) gevoelens en (4) het besef van “zijn”.

Ja, ik probeer al vanaf het begin deze punten in gedachten te houden. Raak wel steeds afgeleid, vandaar nu weer even geciteerd.

Dit is een gedachte (dit zijn gedachten) over wat je er ervaren wordt op dat moment. De gedachte is een concept dat over de ervaring wordt gelegd, maar is nooit de ervaring zelf. Een beoordeling of een waardering van een gedachte, is een gedachte over een gedachte. Sommige gedachten verwijzen naar die ervaring, andere gedachten verwijzen naar andere gedachten, zo ontstaan “verhalen”.

Ja, dat begrijp ik verstandelijk goed. In de praktijk loopt de boel soms door elkaar, voor de handigheid denk ik. Je kunt niet elke keer als je Batman (of welke verzameling labels dan ook) zegt er meteen achteraan zeggen "die zoals bekend fictie is". En voor je het weet denk je dat Batman bestaat. Maar goed om me te realiseren: "een gedachte is een concept dat over de ervaring wordt gelegd, maar is nooit de ervaring zelf."

Kijk eens wat die “ik” slechts is in jouw directe waarneming

Het enige wat ik met zekerheid kan zeggen over "ik" is dat het een soort visnet is waarin allerlei vaststellingen en meningen (gevangen) zitten. Soms verliest het net er een en soms komt er een nieuwe bij. Het blijft een uiterst gammel geheel.

Wat ik vanmorgen ervoer toen opeens de frustratie van me afviel was een bepaalde levendigheid. Die kwam naar voren toen de frustratie lek was geprikt door de oefening "Wat als het "ik" niet bestaat? Van wie is de frustratie dan?" Die levendigheid en goedgemutst-heid is heel herkenbaar, die voelen heel vertrouwd. Maar er zitten (gelukkig!) geen labels op; ze zijn niet te claimen.

Bij in-the-flow is er alleen maar de ervaring.

Anders toch ook?

Ja, maar dan hangt er van alles aan, en dat leidt zo af. Maar, oke, we zouden dit onderwerp even laten rusten. Heel goed denk ik.

Die gedachten komen en gaan. Vanwaar ze komen, hoef je je geen zorgen over te maken. Kijk gewoon dat ze verschijnen en verdwijnen. Ze gebeuren, net als een geluid dat verschijnt, een geur die verdwijnt… Geen enkele van die gedachten behoren jou toe. Ze beginnen pas bij jou te horen als er een “mijn” of “van mij” ontstaat. Observeer gedachten. Sluit gewoon even je ogen en merk het op. Ze komen, een voor een, als een nooit eindigende rivier van gedachten, met een etiket op alles wat wordt gevoeld en wordt ervaren.

Ik snap dit, heel goed zelfs, sinds deze morgen!

Onderzoek in detail hoe een gedachte werkt. Wat valt er op? Gebeurt het nota nemen van wat er gebeurt ook tussen twee gedachten - als er geen gedachten zijn - en zo ja, zijn gedachten dan wat je bent?

Een gedachte komt uit het niets en verdwijnt in het niets, tenzij een "ik" eraan gaat hangen en het claimt. Ik zie gedachten als wolkjes (soms donderwolken) die voorbij drijven. Als ik me concentreer op de ruimte tussen de wolken in, de blauwe lucht zeg maar, voelt dat heerlijk ruim. Het geeft niet als er dan weer een wolkje komt, want daar zit ook weer ruimte omheen. Gedachten zijn niet wie ik ben. Ze komen langs, ik word ze gewaar en ze vertrekken weer.

Heb je gedachten nodig om er te zijn?

Nee, helemaal niet. Vertoeven in de blauwe lucht tussen de wolken is eigenlijk veel fijner dan hangen aan zo'n wolk en de inhoud claimen. Ook als ik slaap zijn er geen gedachten en toch ben ik er dan nog steeds. Tenminste, ik ben er weer zodra ik wakker word.

“ik” = een gedachte. Is die “ik” er altijd?

Nee, ik leg het visnet soms weg. Bijvoorbeeld als ik me op de blauwe lucht tussen de wolken concentreer, als ik slaap, als ik heel geconcentreerd ergens mee bezig ben. En toch ben ik er dan nog wel. Die "ik" is een andere ik dan de claimende "ik". Die wijze van zijn, is er voortdurend. Ik denk dat dat dezelfde wijze van zijn is van alle mensen, dieren, flora, de hele schepping. Waarom zou het zijn van een menselijk lichaam anders zijn dan dat van een andere uiting in de schepping?

Wie is die “ik” die een verkeerde afslag neemt eigenlijk? Een gedachte over een ik-gedachte. Check dit eens.

Dit begreep ik gisteravond bij eerste lezing totaal niet. Het was abacadabra voor me. Maar nu snap ik het wel. Het visnet.

Dus kan ik er eigenlijk niet op antwoorden, je moet het zelf ontdekken, je komt er zo achter – of je bent er ondertussen al achter gekomen – wat die “ik” is.

Zo zie ik het nu:
De "ik" zoals het in het dagelijks leven wordt gehanteerd, dat is het visnet. Het zijn, wat er altijd is, is de blauwe lucht achter de wolken, en daar is alles deel van.

blijf hierbij de kunstmatige opsplitsing doen in de mind van "gedachten", "gevoelens" , "zintuiglijke prikkels" en het besef te zijn. Kijk er onbevangen naar, m.a.w. toets de werkelijkheid die verschijnt. Hoe zit dat nu met die "ik", bestaat die écht?

Dat laatste, het besef te zijn - de blauwe lucht - dat kwam vandaag heel duidelijk in het vizier. Ik moet mezelf wel steeds eraan helpen herinneren dat ik het visnet echt niet meer wil en er afscheid van heb genomen.

Wat een reis!

Dag Johanna,

die ervaring van blije vrije opluchting ging helemaal voorbij aan het denken en getheoretiseer van de afgelopen dagen. Gewoon, onbevangen springen. Haha!

Fijn! Voorbij het denken, zonder dat "ik". Wat een vrijheid is dit? Merk je het verschil met het begin van het proces?

wat ik met zekerheid kan zeggen over "ik" is dat het een soort visnet is waarin allerlei vaststellingen en meningen (gevangen) zitten

een opmerking hierbij: om het "ik" - die niet echt bestaat - te definiëren, gebruik je hier een metafoor. Zie je dat deze metafoor ook (slechts) een gedachte (of een reeks gedachten) is over het "ik"? Ook die gedachte kan zien als iets dat voorbijkomt, je hoeft je niet vast te pinnen op de gedachte dat er "iets" gevangen zit, het "ik" verschijnt en verdwijnt. Je doorziet dat er geclaimd wordt, je doorziet dat er frustratie opkomt en verdwijnt, dat is voldoende voor de weg die we hier samen hebben afgelegd: er is geen "ik", het is een illusie.

Gedachten zijn niet wie ik ben. Ze komen langs, ik word ze gewaar en ze vertrekken weer.

Je schrijft het hier nu zelf. Mooi. Weerom dezelfde opmerking. ""ik" word ze gewaar" is ook een (ik-) gedachte die over de ervaring wordt gelegd. Ook dat gebeurt, het is een inzicht die je hebt. Alles gebeurt ook zonder dat "ik". Er is alleen maar wat gebeurt.

Die wijze van zijn, is er voortdurend. Ik denk dat dat dezelfde wijze van zijn is van alle mensen, dieren, flora, de hele schepping.

Hier zeg je het zelf. Mooi.

Johanna, op dit forum worden nog een paar standaardvragen gesteld, om af te ronden, maar ze kunnen jou ook wat verheldering opleveren. Als je vind dat je er klaar voor bent, dan ga ik je die stellen, goed? Er stonden hierboven nog enkele vraagjes tussen de opmerkingen.

Tot zo,

Goedemorgen Peter,

Fijn je reactie te lezen, ik keek ernaar uit.

In het boekje Gateless Gatecrashers komen aan het einde van een uitwisseling een aantal vragen aan bod, ik vermoed dat je die bedoelt. Ik ben daar nog niet klaar voor. "Ik" is nog te dominant aanwezig en dat type vragen voelt als de boel forceren. Toen ik met het boekje begon, kon ik iemands weg maar heel even volgen. Naar gelang onze uitwisseling vorderde, merkte ik dat ik, al verder lezend, de stappen steeds verder mee kon maken. Maar ik ben er nog niet helemaal.

Vandaag ga ik door met wat ik gisteren heb ingezet. Ik neem de vragen uit je meest recente bericht mee. De gedachte van het visnet: die had ik inderdaad geadopoteerd, haha! Dus heel goed dat je aangeeft dat die gedachte/metafoor alleen maar langskomt en weer mag verdwijnen, en dat het "visnet" verder niet bestaat.

Je schrijft:

het "ik" verschijnt en verdwijnt

Dat had ik me nog niet gerealiseerd. Daar wil ik zeker mee aan de gang. Ik dacht dat er helemaal vanaf zou moeten zijn, in dit stadium al. En dat is natuurlijk ook weer een gedachte/inschatting, die ik helemaal niet vast hoef te houden. Er begint steeds meer weg te vallen.

Tot vanavond!
Johanna

Hoi Peter,

Je schreef in een eerder bericht:

Wat is het verschil tussen dingen die "gebeuren" en dingen die "spontaan gebeuren"?
Belangrijk is: wat is er te zien vanuit de directe waarneming. Observeer het en omschrijf het.

Er is geen verschil, wanneer ik een handeling observeer. Er is van de buitenkant geen verschil te zien. 'Spontaan' of 'niet spontaan' zijn dus gedachten over een handeling, een label.

Maar als ik iets doe in een opwelling, of op ingeving, voelt het heel anders dan wanneer ik hetzelfde doe 'met voorbedachte rade'. In het laatste geval staat het woord 'ik' overal met grote letters op.

Ik ben weer verstrikt, voel ik. Straks verder.

groeten
Johanna

Beste Peter,

Dank voor je ondersteuning en voor het meestappen op dit paadje!

die ervaring van blije vrije opluchting ging helemaal voorbij aan het denken en getheoretiseer van de afgelopen dagen. Gewoon, onbevangen springen. Haha!

Fijn! Voorbij het denken, zonder dat "ik". Wat een vrijheid is dit? Merk je het verschil met het begin van het proces?

Ja, dat was even een heel andere ervaring. Los van allerlei beperkende gedachten. Vandaag heb ik geprobeerd weer bij dat gevoel te komen, maar dat lukte niet goed. Als ik er met een redenatie probeer te komen, ontstaat er verwarring. Ik geloof dat ik gewoon moet springen en me af moet vragen, zoals gisteren: "Wat als "ik" en "mezelf" niet bestaan, van wie is deze gedachte of dit gevoel dan? Hoort die bij iemand? Moet die hier blijven of mag die weg trekken?" Dan is de keuze gauw gemaakt.

wat ik met zekerheid kan zeggen over "ik" is dat het een soort visnet is waarin allerlei vaststellingen en meningen (gevangen) zitten

een opmerking hierbij: om het "ik" - die niet echt bestaat - te definiëren, gebruik je hier een metafoor. Zie je dat deze metafoor ook (slechts) een gedachte (of een reeks gedachten) is over het "ik"? Ook die gedachte kan zien als iets dat voorbijkomt, je hoeft je niet vast te pinnen op de gedachte dat er "iets" gevangen zit, het "ik" verschijnt en verdwijnt.

Dat merkte ik gisteren heel goed. Vandaag verscheen de 'ik' meer dan dat die verdween.

Je doorziet dat er geclaimd wordt, je doorziet dat er frustratie opkomt en verdwijnt, dat is voldoende voor de weg die we hier samen hebben afgelegd:

Ja, tegen beide uitspraken kan ik oprecht ja zeggen. Ze kloppen.

er is geen "ik", het is een illusie.

en die uitspraak ontglipt me steeds.

Gedachten zijn niet wie ik ben. Ze komen langs, ik word ze gewaar en ze vertrekken weer.

Je schrijft het hier nu zelf. Mooi. Weerom dezelfde opmerking. ""ik" word ze gewaar" is ook een (ik-) gedachte die over de ervaring wordt gelegd. Ook dat gebeurt, het is een inzicht die je hebt. Alles gebeurt ook zonder dat "ik". Er is alleen maar wat gebeurt.

Het is zo vreemd om me voor te stellen (beseffen doe ik nog niet volledig) dat alles alleen maar gebeurt. Helemaal zonder sturing. Ik snap het van verschijnselen in de natuur; daar zitten niet tig 'ikjes' met de overtuiging dat ze alles besturen. En het is logisch aan te nemen dat het met het menselijk organisme niet anders is. Maar het gevoel is er maar heer sporadisch.

Die wijze van zijn, is er voortdurend. Ik denk dat dat dezelfde wijze van zijn is van alle mensen, dieren, flora, de hele schepping.

Hier zeg je het zelf. Mooi.

Ja, ik weet dat het zo werkelijk is, maar het besef is er niet altijd.

Johanna, op dit forum worden nog een paar standaardvragen gesteld, om af te ronden, maar ze kunnen jou ook wat verheldering opleveren. Als je vind dat je er klaar voor bent, dan ga ik je die stellen, goed? Er stonden hierboven nog enkele vraagjes tussen de opmerkingen.

Misschien is het dan toch goed om die vragen nu maar aan de beurt te laten komen?

Nogmaals, heel veel dank voor al je inzet!! Waardeer ik zeer.

liefs
Johanna

Dag Johanna,

Even een terugval is volkomen normaal. Hou daarom alle metaforen en kennis uit het verleden er buiten. Geredeneer brengt ook geen zoden aan de dijk. Ga alleen uit van wat er is. Kijk aandachtig wat er gebeurt, vertrouw op het proces zoals je hier al schreef:

En dat is natuurlijk ook weer een gedachte/inschatting, die ik helemaal niet vast hoef te houden. Er begint steeds meer weg te vallen.

Je bent in het proces aan de poort of er net voorbij.
Het geloof in een “ik” valt weg. Daar draait het om, alles gebeurt ook zonder die “ik”. Die “ik” is er helemaal niet nodig om iets te laten gebeuren, het gebeurt vanzelf, onderzoek het maar, de “ik” verschijnt er altijd pas achteraf, die loopt altijd achter de feiten aan, het is een gedachtenconstructie die verschijnt en verdwijnt.

wanneer ik hetzelfde doe 'met voorbedachte rade'. In het laatste geval staat het woord 'ik' overal met grote letters op.

Wie is die “ik” die hetzelfde-doet-‘met voorbedachte rade’? Gewoon een andere gedachte in het hoofd. Vaarwel luspatronen…

Ik ben weer verstrikt,

Wat is die “ik” die zich verstrikt voelt?

er is geen "ik", het is een illusie.

en die uitspraak ontglipt me steeds.

Wat bedoel je met "ontglipt me steeds"?
Er is geen “ik” die buiten de gedachten kan worden gevonden. Onderzoek dit in de directe waarneming aub.


Wat verwacht je dat er nu anders wordt?


Neem je tijd om de vragen te beantwoorden, we zijn er bijna.

Liefs,

Dank je Peter voor je reactie; die geeft moed.

Geen redenatie, geen metafoor, gewoon direct waarnemen: gedachten, gevoelens, sensaties en besef. Daar gaan we de dag mee in, afgesproken.

Gisteravond en vanmorgen bij het opstaan kwam de gedachte weer langs: alles verglijdt, in de zin van: stuff komt langs en verdwijnt weer: dingen, ideeen, ervaringen, inzichten. En dus ook het idee van 'ik' verglijdt: dat idee komt en gaat. Dat snap ik en dat voel ik. Het label 'ik' heeft geen substantie. Dat snap en voel ik ook. En toch wringt er nog iets ... En dat verglijdt ook, haha.

Vol goede moed en plezier een nieuwe dag in!

Tot vananvond,
Johanna

Hoi weer,

Eventjes tussendoor. Wat betreft 'alles gebeurt gewoon', komt er vandaag vaak de volgende gedachte langs. Ik noem hem hier om je te vragen of ik daarmee richting poort beweeg of juist ervandaan.

Dingen gebeuren gewoon, oke, daar gaan we vanuit. Ik zie dan dat er dingen met elkaar in verband staan. Bijvoorbeeld, het regent gewoon. Dat staat in verband met een bepaalde vochtigheidsgraad en temperatuur in de lucht (voor zover ik het begrijp, haha), en daarom kan men een regenbui redelijk goed voorspellen. Of: de hond loopt en snuffelt. Opeens stopt hij. Waarom? Omdat hij iets geroken heeft waar hij nog wat langer aan wil ruiken. Een zaadje valt in de aarde en een paar weken later staat er een paardenbloem. Enz.

Dit verband kan je causaal noemen, maar daar gaat het nu even niet om. Het gaat om de uitwisseling die dus steeds plaats vindt. Alles verschijnt en verdwijnt in mijn blikveld (observation range) en wisselt met elkaar uit en de zintuigen pikken het op. En in die uitwisseling zit steeds het verrassende, het levendige: een stap op een weg, chocolade op de tong, een likje van de hond, verse sneeuw op een bergtop, enz.

Met andere woorden: alles gebeurt gewoon = alles wisselt gewoon steeds met van alles uit.

Ik kijk door de tuindeur naar buiten en zie dat het regent. Het water dringt in de aarde door, of: de aarde zuigt het water op. Niets is aan het claimen.

Tot zover nu. Vanavond meer,
liefs
Johanna