The Gate

Hoi Thomas,

Bliksem ingeslagen in elektriciteitscentrale. hele omgeving zonder stroom. Ik zit hier op het platteland ergens in Brazilië en het is regentijd. Had heel even internet via mobiele netwerk op mijn mobiel. Vandaar. En morgen vlieg ik terug, dus dat geeft ook wat oponthoud met antwoorden. Vanaf dinsdag zit er weer regelmaat in als alles goed gaat.

Het (valse-)ik kan gewoon niks doen eigenlijk.

Is er nog een ander ik?
En waarom kan het ik (jij dus) niets doen?

De illusie van ik (en de doener).

Is er verschil tussen "ik" en "de doener". Zo ja wat is het verschil?

Kun je die identificatie en dat "claimen" een tijdje observeren, kijken hoe het eruitziet, welke gedachten/gevoelens ermee samenhangen en dat omschrijven?

Ga ik doen

En?

Een of andere vorm van "ik ben niks waard" vinden we vaak ergens op de bodem van het ego. Meestal gecreëerd als conclusie na herhaalde afwijzing van een belangrijk persoon (ouder, leraar, vriend(in))

Is dat nog relevant voor dit "proces", of gaat het erom te zien dat dat het is?

Nee, is niet direct relevant voor dit proces. Is een zijspoor.

Dit is wat het is. Het is te simpel voor woorden.

Yep. En dat is voor veel mensen precies de moeilijkheid.

Ik (het controle mechanisme) kan me daar alleen maar aan overgeven.

Als er inderdaad geen ik is, is er dan een andere mogelijkheid dan volledige overgave? Is dat niet al het geval? Kan jij (het controle mechanisme) zich overgeven?

Dat verlangen vind zijn weg wel.

Net als de controle-stuipjes. Het gebeurt allemaal.

Minder ongeloof. Minder oordelen. Of doorzien dat dat oordelen gebeurt.

Dat laatste. en misschien dat het oordelen over het oordelen wegvalt.

Meer vertrouwen. Vertrouwen als een soort innerlijk "weten".

En de zekerheid van het niet weten.

Er is levens energie die wordt geleefd via het ogenschijnlijke persoontje.

Het is simpeler: Er is leven. En af en toe een is er een persoon. Is die persoon meer dan een gedachte?

Maar wat is het probleem met niets zijn?

Ik zou het niet weten..

Ik bedoelde eigenlijk te vragen: Wat is het probleem met niemand zijn? Niks is wel heel weinig.

Bliksem ingeslagen in elektriciteitscentrale. hele omgeving zonder stroom. Ik zit hier op het platteland ergens in Brazilië en het is regentijd. Had heel even internet via mobiele netwerk op mijn mobiel. Vandaar. En morgen vlieg ik terug, dus dat geeft ook wat oponthoud met antwoorden. Vanaf dinsdag zit er weer regelmaat in als alles goed gaat.

Ok, da's weer s wat anders dan met een stabiele lijn vanuit een keurige aangeharkte Nederlandse nieuwbouwwijk.. Goede reis alvast!

(Wat dat betreft een persoonlijke observatie (interpretatie) die aansluit bij bovenstaadne tegenstelling: Het is alsof in mijn tot nu toe keurig aangeharkt tuintje allerlei onkruid en wilde planten beginnen te groeien. Beetje een gevoel van chaos wat opkomt.. (Het label prachtig zou ik nu even niet gebruiken..))

Is er nog een ander ik?

Nee, er is alleen wat er is. Wat er wordt waargenomen. Wat er gebeurt. Met een continue ondertiteling erbij (het verhaal wat erbij wordt verteld)

Ik weet niet of dit relevant is, maar:
Verneukeratief is dat af en toe dat "het verhaal / de persoon constructie" de leiding denkt te willen nemen en zaken "wil" afdwingen" vanuit een soort controle dwang. Gebeurde gisteren bijvoorbeeld, ik was bezig om op een manipulatieve manier een besluit vakantie af te dwingen bij mijn vriendin. Wat helemaal niet lukt.

Het is een subtiel verschil tussen dat iets "natuurlijk" ontstaat/ gebeurt en iets (een script?) wat vanuit een soort ongeduld, onrust, verkramping wordt getriggerd..
(En dan kan ik die verkramping achteraf wel ontleden en zien dat daar een overtuiging als "kies voor jezelf" opzit (Maar ja, wie kiest wat?). Wat weer een laagje is bovenop de angst dat "ik niks waard ben")

En waarom kan het ik (jij dus) niets doen?

Dingen (verlangens, behoeftes) ontstaan, gebeuren vanuit leegte, stilte.. komen op. De ik/claim-gedachte heeft er geen controle over. Daar is overigens wel verzet op merk ik..

De essentie is eigenlijk: Things happen. Punt.
Maar dat is gortdroog en zonder "betekenis" (voor de persoon).
Dus wordt het verhaal erbij gemaakt.
De ultieme frustratie van het ik-idee is dat er gewoon geen controle is..
Je gewoon overgeven aan de rit, zoals in zo'n efteling atractie met die irritante muziek..

(Wat deze "spanning" verergert is dat ik nu ook bezig ben om mijn eigen coachpraktijk "aan de gang te krijgen". En dan schiet het dus heen en weer tussen "laten ontstaan" en het idee dat ik daar "gas op moet geven" (Wat weer versterkt wordt door een vriendin die zegt: Wat houdt je tegen om te beginnen?"). Gevolg: Frustratie.
Sorry, mischien een beetje off-track..

Is er verschil tussen "ik" en "de doener". Zo ja wat is het verschil?

Er is alleen maar wat gebeurt, en dat wordt achteraf gelabeld door de ik-constructie als een "bewuste" aktie".

Dus er is alleen maar doen. En dat wat het waarneemt.
Zonder eigenaar.

Kun je die identificatie en dat "claimen" een tijdje observeren, kijken hoe het eruitziet, welke gedachten/gevoelens ermee samenhangen en dat omschrijven?

Zie de voorbeelden hierboven denk ik..
Wat het lastig maakt is dat er emotie bij komt kijken. Gevoelens.
Er is waarneming van een gebeurtenis, vervolgens gaat het door en filter van ideeen over de waarneming, wat weer gekoppeld is aan gevoelens/emoties bij de ideeen. En de ideeen en gevoelens worden vervolgens aan een "eigenaar" (Ik) geplakt (Of geclaimd door het ik).

Het is simpeler: Er is leven. En af en toe een is er een persoon. Is die persoon meer dan een gedachte?

Het is juist de identificatie met die persoon-gedachte die alle leven (levensenergie) in de weg staat (obstructie)

Ik bedoelde eigenlijk te vragen: Wat is het probleem met niemand zijn? Niks is wel heel weinig.

Het "probleem" met niemand zijn is: geen eigenaarschap. Geen trots, maar ook geen schaamte.
"Doelen stellen" wordt dan ook zo.. kansloos.. Wie stelt er doelen? Verlangen: Dat snap ik nog wel. Dat komt op..

Ik heb trouwens het gevoel dat alles nog meer IN de knoop draait, -gevoel van interne irritatie, boosheid, spanning, verzet- dan eruit.. Wat IS dit allemaal. Dit IS het enige wat er is. Kan ook niet ontkent worden.. Maar het ik-je kan daar helemaal niks mee...

Hoi Thomas,

Ben ook weer in het keurig geregelde Nederland. Hoewel ik na drie maanden een gezin in mijn vrijgezellenflatje wel het een en ander te regelen en te herinrichten heb.

Het is alsof in mijn tot nu toe keurig aangeharkt tuintje allerlei onkruid en wilde planten beginnen te groeien.

Dat groeit natuurlijk prima op bullshit. Mooi bij-effect dat dat allemaal gratis aan het licht komt.

Verneukeratief is dat af en toe dat "het verhaal / de persoon constructie" de leiding denkt te willen nemen en zaken "wil" afdwingen" vanuit een soort controle dwang. Gebeurde gisteren bijvoorbeeld

Belangrijk (voor dit proces) is vooral dat je ziet dat het gebeurt. Niet zozeer dat je een willoze speelbal bent van je neigingen, maar meer dat je er helemaal niet bent, er zijn alleen neigingen.

Het is een subtiel verschil tussen dat iets "natuurlijk" ontstaat/ gebeurt en iets (een script?) wat vanuit een soort ongeduld, onrust, verkramping wordt getriggerd..

Wat is het verschil?

De ik/claim-gedachte heeft er geen controle over.

Een gedachte heeft natuurlijk geen controle over een andere gedachte. Kan natuurlijk wel iets in gang zetten. Kun je een ik-gedachte vinden die geen ondertiteling of commentaar achteraf is?

Daar is overigens wel verzet op merk ik..

Is er nog weerstand tegen dat verzet of houden de laagjes daar op?

Je gewoon overgeven aan de rit, zoals in zo'n efteling atractie met die irritante muziek..

Wat een vreselijke doch rake metafoor. Ja, zo voelt het leven af en toe.
Filmpje
Het is overigens nog erger. Kun jij kiezen voor overgave? Als er geen centrale controlerende ik bestaat, is overgave de enige mogelijkheid en is dat al altijd bij iedereen al het geval. Control-freaks hebben hun controledwang niet in de hand.

De essentie is eigenlijk: Things happen. Punt.

De essentie is eigenlijk: Things happen. Punt.

Dus er is alleen maar doen. En dat wat het waarneemt.
Zonder eigenaar.

Wat is het dat waarneemt? Staat dat los van wat waargenomen wordt? Is er "iets" dat waarneemt, ervaart, of is er alleen het ervaren ?

Er is waarneming van een gebeurtenis, vervolgens gaat het door en filter van ideeen over de waarneming, wat weer gekoppeld is aan gevoelens/emoties bij de ideeen. En de ideeen en gevoelens worden vervolgens aan een "eigenaar" (Ik) geplakt (Of geclaimd door het ik).

Ja zo gaat dat. Helder gezien.

Wat het lastig maakt is dat er emotie bij komt kijken. Gevoelens.

Wat is er lastig aan emoties?

Het is juist de identificatie met die persoon-gedachte die alle leven (levensenergie) in de weg staat (obstructie)

Ha, we hebben een schuldige. Die gaan we eens danig aan de tand voelen. Wat is die identificatie? En hoe komt die tot stand? Emoties begrijp ik, dat zijn soms hinderlijke en ongewenste verschijnselen, die de boel vaak verstoren voor het doelgerichte ego. Maar identificatie begrijp ik niet, kun je me dat uitleggen? Wat identificeert zich met die persoon-gedachte?

"Doelen stellen" wordt dan ook zo.. kansloos.. Wie stelt er doelen? Verlangen: Dat snap ik nog wel. Dat komt op..

Doelen stellen ook. Verlangen/inspiratie -> idee ->uitwerking. Zo iets.

Ik heb trouwens het gevoel dat alles nog meer IN de knoop draait, -gevoel van interne irritatie, boosheid, spanning, verzet- dan eruit..

Goed teken! Hou vol.

Wat deze "spanning" verergert is dat ik nu ook bezig ben om mijn eigen coachpraktijk "aan de gang te krijgen".

Wat houdt je tegen om te beginnen?


Hang on in there, this too will pass,

Lex

Ik reageer morgen even. Wil even een paar dingen laten bezinken..

Belangrijk (voor dit proces) is vooral dat je ziet dat het gebeurt. Niet zozeer dat je een willoze speelbal bent van je neigingen, maar meer dat je er helemaal niet bent, er zijn alleen neigingen.

Dat zie ik ook inderdaad: neigingen, patronen, programmerinkjes

Wat is het verschil?

Feitelijk hetzelfde. Het gebeurt allebei. Meer dat er wordt gezien die patroontjes in werking zijn

Kun je een ik-gedachte vinden die geen ondertiteling of commentaar achteraf is?

Nee. Geen enkele gedachte is echt oorspronkelijk. Alles bestaat in reactie op elkaar.

Is er nog weerstand tegen dat verzet of houden de laagjes daar op?

Ik zie het verzet, en dat is het dan

Kun jij kiezen voor overgave?

Nee, natuurlijk niet. Alleen ervaren dat verzet er niet meer is. En mischien soms wel, maar dan is dat wat wordt ervaren.

Wat is het dat waarneemt?

Geen idee. Dan wordt het labels plakken op niks

Staat dat los van wat waargenomen wordt?

Dat is het lastige voor de geest. Die denkt in "als dit, dan dat". Die wil het opknippen in delen. Maar alles is alleen maar dit. De film, en de kijker tegelijk. en het doek waarin het zich afspeelt.
Niet te vatten voor een simpel stel hersens trouwens..
Het is pas als de hersens het af en toe heel even opgeven, dat er een soort achterliggende besef is (wat niet in woorden uit te drukken is)

Is er "iets" dat waarneemt, ervaart, of is er alleen het ervaren ?

Er is ervaren van wat gebeurt (inclusief het doen door het lichaam/geest ding)

Wat is er lastig aan emoties?

Emoties komen op en gaan. Het wordt lastig als ze niet doorvoeld worden. Weggedrukt. Verkrampt. Door verzet erop. Door de gedachte "het zou er niet mogen zijn". Dan worden het meer een soort pijnlichamen (om met Eckhardt Tolle te spreken).

Ha, we hebben een schuldige. Die gaan we eens danig aan de tand voelen. Wat is die identificatie? En hoe komt die tot stand? Emoties begrijp ik, dat zijn soms hinderlijke en ongewenste verschijnselen, die de boel vaak verstoren voor het doelgerichte ego. Maar identificatie begrijp ik niet, kun je me dat uitleggen?

Identificatie is (zover ik het zie) de grijpbeweging van de geest die een verhaal plakt op die gevoelens. En door dat verhaal (of meerdere verhalen) ontstaan een persoon constructie. Dan lijkt er opeens een "eigenaar" te zijn. Als een vogelnest. Het zijn allemaal gewoon takjes. Maar doordat het zo door elkaar is verweven lijkt een opeens "iets".

Wat identificeert zich met die persoon-gedachte?

Uiteindelijk is het "niets" wat zich identificeert met die persoonsgedachte. Er is alleen die kluwen van gedachten. Een set gedachte-gevoel programmering.

Doelen stellen ook. Verlangen/inspiratie -> idee ->uitwerking. Zo iets.

Alles komt op. En dooft weer uit. Allemaal cycli.

Wat houdt je tegen om te beginnen?

Dat is wel een instink vraag.. Wat kan ik doen?
Het ontstaat (Of niet)

"Dat ik nu ook bezig ben om mijn eigen coachpraktijk "aan de gang te krijgen"

Klinkt alsof ik aan het roer sta. Maar ik zie dat het zich in zn eigen tempo ontvouwt. Ik zag afgelopen week een plaatje waar (laten we zeggen) 1% van het bewustzijn boven water was, en waar je je dus bewust van was. En de rest van de 99% onder water. Vond dat wel treffend. Wat kan die 1% doen? Hoogstens commentaar leven op wat die 99% blijkbaar doet en wil..

Hoi Thomas,

Het lijkt me helder.

Alles komt op. En dooft weer uit. Allemaal cycli.

Wat houdt je tegen om te beginnen?

Was geen strikvraag hoor. Lijkt me zinnig om te kijken waar de weerstand zit. Vond het een goede vraag van je vriendin. Maar valt buiten dit proces. Was meer naar aanleiding van de formulering van het oorspronkelijke onderwerp. (In search of hidden bullshit)


Ter afronding ga ik je nog een aantal (standaard) vragen stellen, daarna laat ik een andere gids nog eens kritisch kijken, misschien dat daar nog vragen uit voort komen.

Hier komen ze:

• Bestaat er ergens zoiets als een losstaande entiteit (ik, mij, zelf, mijzelf, Thomas ) in wat voor vorm dan ook? Is die er ooit geweest?
• Leg gedetailleerd vanuit je eigen ervaring uit wat de illusie van een afgescheiden zelf is, wanneer begint deze illusie en hoe werkt hij?
• Hoe voelt het om dit te zien? Wat is het verschil met voordat we begonnen?
• Hoe zou je deze illusie omschrijven/uitleggen aan iemand die er nooit van gehoord heeft, maar nieuwsgierig naar is?
• Wat was het laatste duwtje dat je over de drempel hielp, wat maakte dat je het zag? Was er een speciaal moment of gebeurde het langzaamaan? Wat gebeurde er precies?
• Hoe zit dat met keuzes, vrije wil en controle. Wat maakt dat dingen gebeuren? Hoe werkt dat? Waar ben je verantwoordelijk voor? Geef voorbeelden vanuit de ervaring.
• Heb je nog een opmerking of iets toe te voegen?

Lex

Dag Lex, drukke dag vandaag. Wil graag even de tijd nemen hiervoor. Ik kom hier morgen op terug.

Hoi Thomas,

De regel van "elke dag posten" vervalt hierbij. Neem je tijd hiervoor. Geen haast.

Nog wel even dit:
Bespeur ik een neiging tot fatalisme? Zoiets als "ik sta er bij en ik kijk er naar, maar ik ben geheel machteloos".
Of: "ik kan niets anders doen dan maar afwachten wat er gaat gebeuren".


Lex.

Wat houdt je tegen om te beginnen?

Even off topic (met het risico dat we weer terug bij af zijn), maar: Dat is wel wat uit verlangen opkomt zogezegd. Tegelijkertijd zijn er angsten (of gedachtes) en die energie samen zorgt ervoor dat het systeem al dan niet in beweging komt. Er is zeker wel beweging zogezegd.

Er komt spanning op door de gedachtes over "wat houdt je tegen om te beginnen" te vertalen naar de aanname "ik had al begonnen moeten zijn", gevolgd door het oordeel: er zal wel iets niet goed zijn. en tegelijkertijd is er dan nog steeds het verlangen, wat blijkbaar nog niet helder genoeg is. Ik zie de rondjes die worden gemaakt.

Dus samengevat. Wat houdt me tegen om te beginnen? Dat de angst (of behoudende krachten) op dit moment groter is dan het verlangen. Of: dat het verlangen nog niet groot genoeg is. Allemaal interpretatie. En dat is wat dat is.
Het meest wezenlijke is dat er vertrouwen is dat het zich ontvouwt.

Als je me zou vragen, wat is het wezenlijke wat je "weet" over dit leven zou ik zeggen. Er is levensenergie. That's it. Dat wordt door/via "dit" lichaam/geest ding ervaren. Het wil stromen.
er is dus alleen maar de stroom. En soms obstructie. En dan begint (soms) het (onder)zoeken.

Bestaat er ergens zoiets als een losstaande entiteit (ik, mij, zelf, mijzelf, Thomas ) in wat voor vorm dan ook? Is die er ooit geweest?

Nee. Ik kan m niet vinden (die zin is al een paradox). Het is een culturele constructie. Interessant om uit te vinden hoe dat ontstaan is trouwens. Zal vast met taal te maken hebben.
Het is te simpel voor woorden, maar omdat iedereen deze ik/jij-constructie gebruikt valt het niet op.

Leg gedetailleerd vanuit je eigen ervaring uit wat de illusie van een afgescheiden zelf is, wanneer begint deze illusie en hoe werkt hij?

Het is het misverstand dat het lichaam/geest systeem wat wordt waargenomen apart wordt gezien van de rest van wat wordt waargenomen. Maar er is alleen maar alles dat wordt waargenomen. Alles "bestaat" bij de gratie van waarneming, bewustzijn.
Het lijkt alsof je invloed hebt op wat dat lichaam geest "doet". Bijvoorbeeld typen, of nu mijn vingers bewegen. De illusie van vrije wil. De gedachte is: Dat zal dan vast worden bestuurd door "iemand". Een poppetje aan de knoppen in de geest (of zoiets). En zo is daar een afgescheiden persoontje gecreëerd door het denken.
Het is krom: in de westerse maatschappij wordt je eerst een sprookje aangeleerd over je "ik", waarna je m (als t je raakt) weer moet leren ont-zien.

Hoe voelt het om dit te zien? Wat is het verschil met voordat we begonnen?

Het is in essentie hetzelfde. Er is alleen (meer) helderheid. Er is niet een nieuwe staat van "zijn" ofzo. Het wordt soms wel weer even "vergeten" in bepaalde stressvolle situaties. Maar ok, het voelt soms.. lichter. Een soort van geamuseerdheid. Kijkend naar je eigen show..

Tegelijkertijd is er nog steeds het verhaal van "je leven" met alle scripts die het aansturen. Via dat lichaam/geest systeem speelt "alles" zich af. Het wordt alleen helderder gezien. Alsof het water gezakt is, en alle oude fietsen en troep onder water zichtbaar worden.

Hoe zou je deze illusie omschrijven/uitleggen aan iemand die er nooit van gehoord heeft, maar nieuwsgierig naar is?

Dat "ik" een aangeleerde constructie is in je jeugd en dat de ik-illusie zo sterk is omdat iedereen m gelooft. Allemaal schapen in de wei.
Dat er in je lichaam/geest een neiging bestaat tot toekennen van betekenis aan gebeurtenis, waarvan je denkt dat die uit vrije wil zijn ontstaan. Dat "ik" vaak gekoppeld is aan spanning in het lijf: vastgezette emoties die niet doorvoeld zijn. Pijnlichamen. Dat dat het gevoel (en illusie) van ik en mijn problemen versterkt. Dat je soms denkt dat je daarvan af moet. Door iets te doen in de "buitenwereld" waardoor dat gevoel verdoofd wordt door een andere plezierige ervaring. Er zijn gedachtes, gekoppeld aan verkramping. Meer niet. Dat (door)zien is de truuk.

Wat was het laatste duwtje dat je over de drempel hielp, wat maakte dat je het zag? Was er een speciaal moment of gebeurde het langzaamaan? Wat gebeurde er precies?

Het is meer een gradueel wegvallen (doorzien) van losse ideeën / "stukjes" die de IK gedachte in stand houden. Het is het continue "licht erop laten schijnen" van het elke dag vragen beantwoorden wat goed werkt. De ik-constructie kan geen nieuwe laagjes bouwen in de tussentijd. Wat zeker ook helpt is GEEN advaita filmpjes, boeken etc, te lezen en bekijken. Dat is een soort truukje van de geest. Het lijkt alsof je "goed bezig" bent. Maar het is gewoon een uitstel tactiek.

Hoe zit dat met keuzes, vrije wil en controle. Wat maakt dat dingen gebeuren? Hoe werkt dat?

Keuzes: lijken gemaakt te worden. Worden gemaakt. Maar niet door "iemand".
Vrije wil: Vrij en wil is sowieso een tegenstelling. Maar er komt een verlangen op. En dat vindt dan zn weg. Manifesteert zich, populair gezegd. Achteraf worden daar labels als "resultaat" op geplakt. Of labels/gedachtes als "dit gaat niet snel genoeg, er moet wat gebeuren" (in mijn geval)
Controle: Je zou kunnen stellen dat er binnen de ontvouwende energie een soort (bij)sturing mogelijk is. bijvoorbeeld een auto die remt. Maar dan nog, wie doet dat in essentie dan? Niemand.. En de werkelijkheid is (volgens mij) oneindig veel groter dan de menselijke geest kan vatten, dus wat valt er te controleren.

Vrijheid (voor de persoon) is ook een interessant concept: Dat is altijd relatief. Absolute vrijheid is misschien meer te zien dat er niemand is die vrij is. Of dat wat je wezenlijk bent altijd vrij is.

Waar ben je verantwoordelijk voor? Geef voorbeelden vanuit de ervaring.

Als Ik niet besta. Wie er dan verantwoordelijk voor wat?
Dan is het voor alles. Of voor niets.
Kunnen dingen anders gaan dan ze gaan?
Het gaat zoals het gaat. Dingen gebeuren.
Verantwoordelijkheid is weer een claim-constructie.

Ben ik verantwoordelijk voor dat ik dit "proces" ben gestart? Dat ik hier met jou over spreek? Dat is ook een soort "itch" ergens, die zorgt dat er op onderzoek wordt uitgegaan, waardoor ik uiteindelijk dit gesprek voer. Daar kies je ook niet bewust voor. Nergens voor trouwens. Hoogstens dat je achteraf kan zeggen dat die keuze is gemaakt (blijkbaar).

Heb je nog een opmerking of iets toe te voegen?

Klinkt het gek als ik een beetje een gevoel van "machteloosheid" ervaar? Hoort dat erbij?
Is dit dan "het roer loslaten"? Die zogenaamde 1e stap?
Dat is nog een proces op zich (voor de -aardig wat- stukjes "controlerende" conditionering) wat pas begint als je "het" ziet lijkt me...

Bespeur ik een neiging tot fatalisme? Zoiets als "ik sta er bij en ik kijk er naar, maar ik ben geheel machteloos". Of: "ik kan niets anders doen dan maar afwachten wat er gaat gebeuren".

Om door te gaan op mijn vorige opmerking: Er is een soort "sadness" (Het Engelse woord vind ik mooier). Is dit het dan. Is DIT het dan? Wat nou groots en meeslepend? Weg illusie, weg hoop..

Ik dacht altijd dat mijn persoonlijke kernwaarde vrijheid was, maar ik zie dat dat een illusie is. Misschien is dat het verwarrende.. Tegelijkertijd is er drang naar vrijheid, de neiging tot een soort "break-out" (zo voelt het): Weg van het burgerlijke leven, weg uit deze baan, weg uit deze nieuwbouwwoning, weg uit deze relatie.. Meer zuiverheid in de dingen van het leven. Dat wat Ik echt is de ruimte geven..

Kortom helderheid, samen met meer verwarring op het "persoonlijke". Misschien is het ook juist de bewustwording van al die zaken die de onvrijheid in stand houden..

Ik weet ergens ook: dit is een begin, niet het einde.
Stoppen met zoeken (Er valt niks te vinden bedacht ik me gisteren), beginnen met leven.

Ha Lex,

Wat ik verwarrend vind is dat het leven altijd via de ik-constructie wordt beleefd. Dat kan niet anders. Dat is de "jas" die ik aan heb. Dus frustratie en stress zullen nog steeds gebeuren. Het is niet dat het opeens relaxter wordt. Minder pijnlijk ofzo..

Ik heb vandaag een teamsessie gefaciliteerd voor collega's (ik werk bij een grote overheidsorganisatie) en ik trek het niveau van bullshit en levensenergie zuigende energie en niveau van gesprekken niet meer. Dat is extreem persoonlijk (zo voelt het). En toch is er geen persoon (zegt men). Tegelijkertijd wordt er irritatie, spanning , etc ervaren... er is dus wel de ervaring.. Erg verwarrend.
Het is meer dat ik misschien steeds minder tolerantie heb voor bullshit en onzin. Dat is dan een "goede" ontwikkeling..

Ik ben zonet een rondje gaan lopen en de gedachte kwam op: ik ben de enige die hier een eind aan kan maken. Mezelf bevrijden van de keten die deze baan inmiddels is geworden. Liever een magere wolf dan een vet schaap zeg maar..
Dat is volgens mij ook de enige manier waarmee ik met (zelf) respect (hoe valt die term te rijmen met "er is geen zelf") de coach kan zijn die ik wil zijn. En dat is het antwoord op die eerdere vraag: "wat houdt je tegen om te beginnen".
(Dat is dus vrij vaak "ik" als je t zo terug leest..)

Misschien allemaal off-topic en meer voor een "gewone" coach, maar wilde het even kwijt.

Uiteindelijk is het leven "laten leven" (ipv "gevangen" zitten in angst of bepaalde concepten en overtuigingen) belangrijker dan "verlicht zijn" of wat voor verheven toestand dan ook. (en ja, wie doet DAT dan. Of beter gezegd. wie houdt wat tegen. Zijn het die het die gedachte-constructies gevoed door angst..? Het voelt soms als aangekoekte etensresten in een pan.. Ooit voedzaam, nu gewoon plakkerige troep)

Hoi Thomas

Wat ik verwarrend vind is dat het leven altijd via de ik-constructie wordt beleefd. Dat kan niet anders. Dat is de "jas" die ik aan heb.

Is dat nu werkelijk zo of is het niet meer dan een uit de hand gelopen taalgrapje?
Heb ik een ik-constructie jas aan?
Ervaar ik het leven of ervaart "het leven" een ik-constructie?

Het heeft een flinke tijd geduurd voor ik weer het woordje "ik" onbekommerd te pas en te onpas durfde te gebruiken.
Het verschil is dat ik nu weet waar ik het over heb. Als ik het woordje "ik" gebruik ben ik mij bewust van wat ik er (op dat moment) mee bedoel. Voor mezelf besta ik niet, voor anderen (jij bijvoorbeeld) wel. Voor jou ben ik simpelweg de andere kant van deze conversatie. Als ik bij de dokter ben bedoel ik met "ik" het lichaam.
Misschien is het een leuke oefening om het woordje "ik" een tijdje te vermijden. Dat is wat gekunsteld, maar best nuttig.
Voorbeeld: "Ik wil" = "Er is een verlangen" etc.
En ook: Elke keer als er een gedachte opkomt met het woordje "ik" er in kun je nagaan waar het in die specifieke gedachte naar verwijst.

Zijn het die het die gedachte-constructies gevoed door angst..?

Of is het de angst gevoed door gedachten?

ik trek het niveau van bullshit en levensenergie zuigende energie en niveau van gesprekken niet meer.

Herkenbaar. Gebeurt veel na "zien". Ineens wordt veel "onzin" enorm uitvergroot.
Heb je voorbeelden? Wat stoort je in het bijzonder?

ik ben de enige die hier een eind aan kan maken. Mezelf bevrijden van de keten die deze baan inmiddels is geworden. Liever een magere wolf dan een vet schaap zeg maar.

Ik heb dat al eens gezegd ergens geloof ik, maar kiezen voor een eerlijker leven en daarmee het risico nemen op minder of zelfs geen inkomsten is een grote en moedige stap, die weinig mensen durven te nemen. Het gevolg is dat veel mensen dingen blijven doen die ze eigenlijk niet willen en die de wereld schaden, uit angst voor financiële achteruitgang.
Wat gebeurt er als je "jezelf bevrijdt"? Wat zal er veranderen?

Het voelt soms als aangekoekte etensresten in een pan.. Ooit voedzaam, nu gewoon plakkerige troep

U bent de koning van de onsmakelijke, doch voedzame metaforen.

Hoi Thomas,

Na wat ruggespraak met een andere gids nog een paar vragen.

Maar er komt een verlangen op. En dat vindt dan zn weg

Wat is je directe ervaring van verlangen? Wat is het verschil tussen een verlangen en een gedachte? Gaat ‘verlangen’ gepaard met lichamelijke sensaties? Hoe ziet ‘verlangen dat z’n weg vindt’ er precies uit?

Controle: Je zou kunnen stellen dat er binnen de ontvouwende energie een soort (bij)sturing mogelijk is. bijvoorbeeld een auto die remt. Maar dan nog, wie doet dat in essentie dan? Niemand.. En de werkelijkheid is (volgens mij) oneindig veel groter dan de menselijke geest kan vatten, dus wat valt er te controleren.

en

Klinkt het gek als ik een beetje een gevoel van "machteloosheid" ervaar? Hoort dat erbij?

Hebben die twee "overpeinzingen" met elkaar te maken? Worstel je nog met het idee van controle? Zie je het verschil tussen "geen controle hebben" en "er is geen zelf"? In het eerste geval is er een machteloos ik ("ik heb geen controle"), in het tweede geval helemaal geen ik, maar kan er nog prima controle zijn. Denk maar aan een uitvoerend musicus.

Ik dacht altijd dat mijn persoonlijke kernwaarde vrijheid was, maar ik zie dat dat een illusie is. Misschien is dat het verwarrende.. Tegelijkertijd is er drang naar vrijheid, de neiging tot een soort "break-out" (zo voelt het): Weg van het burgerlijke leven, weg uit deze baan, weg uit deze nieuwbouwwoning, weg uit deze relatie.. Meer zuiverheid in de dingen van het leven. Dat wat Ik echt is de ruimte geven.

Om te beginnen: Wat is het verschil als je het woordje Ik in de laatste zin weglaat?
Ten tweede: Wil je vrij zijn van wat je overkomt (ik wil er van af) of wil je vrij zijn wat er ook gebeurt (alles is ok zoals het is)?

Lex (+momo)

Is dat nu werkelijk zo of is het niet meer dan een uit de hand gelopen taalgrapje?

Ok, vast een verhaaltje of metafoor wat ik heb opgepikt (waar dit persoontje blijkbaar wel van houdt)

Heb ik een ik-constructie jas aan?

Nee, dat is ook een verhaaltje

Ervaar ik het leven of ervaart "het leven" een ik-constructie?

Dat laatste

Misschien is het een leuke oefening om het woordje "ik" een tijdje te vermijden. Dat is wat gekunsteld, maar best nuttig.
Voorbeeld: "Ik wil" = "Er is een verlangen" etc.

Dat is wel een goeie idd

Herkenbaar. Gebeurt veel na "zien". Ineens wordt veel "onzin" enorm uitvergroot.
Heb je voorbeelden? Wat stoort je in het bijzonder?

Ik kan al niet goed over koetjes en kalfjes praten overigens. Maar zat gisteren naar een verhaal van Robert Bridgeman (podcast van leven zonder stress) te luisteren. Je hoort dan een mix van deels herkenbare advaita-achtige verhalen, gecombineerd met een saus van meditatie, "ik heb die en die retraite gedaan", "we gaan als mensheid een nieuwe fase in", reïncarnatie, blabla..". De hele spirituele kerstboom komt voorbij. Allemaal verhalen die hij in zijn "methode" gooit en er een soort van advaita-fusion achtige gerecht van maakt wat veel nieuwe (millenial) zoekers vast zal aanspreken (Wat ook ergens irriteert trouwens. Allemaal filters van mij..). Hij vertelt het met een soort van onwrikbare zekerheid en het is een goede verkoper en zakenman. Maar het is niet per se waar. Ook geen idee of het niet waar is, maar het is geen zuiver zelfonderzoek.

Wat gebeurt er als je "jezelf bevrijdt"? Wat zal er veranderen?

"Jezelf" is al vrij, dus feitelijk klopt die zin niet.

Maar wat verandert er.. Minder incongruentie qua handeling en gedachte. Minder commentaar bij datgene wat ogenschijnlijk gebeurt. Of wellicht doorzien van het commentaar wat wordt geleverd bij een bepaalde gebeurtenis vanuit een bepaalde overtuiging, en dat commentaar niet meer geloven.

Wat is je directe ervaring van verlangen? Wat is het verschil tussen een verlangen en een gedachte?

Ik heb 2 weken geleden een gesprek gevoerd met iemand de DE keuze heeft gemaakt om haar baan op te zeggen en volledig voor zichzelf als coach te beginnen. Daar werd ik echt heel erg enthousiast van (en, ok: het was een leuke dame om te zien). Dus hoog niveau van "rapport", hoge, bruisende energie in het lijf, ik stond helemaal "aan"..

Vervolgens kwamen er gedachtes op als " ik moet voor mezelf kiezen" en "ik moet er even uit". "Ik moet op een soort retraite".

Vervolgens vanuit de gedachte vrij snel de 1e optie kort onderzocht en geboekt, na een kort twijfel die werd overruled door de gedachte in de categorie "omdat je het waard bent, een cadeautje aan jezelf..". Allemaal gedachtes dus.

De volgende dag een soort unheimisch gevoel dat het niet helemaal klopte. Ergens in de maagstreek.. Even contact mee gemaakt en ik kwam tot de conclusie dat dit niet goed doordacht en doorvoeld was en heb vervolgens de hele boel geannuleerd met een hoop sorry's erbij.
Het moment dat ik doorgaf dat ik wilde annuleren, "brak de hemel weer open" als het ware. De spanning in het lijf viel weg. Alles was weer "uit de knoop".

Gaat ‘verlangen’ gepaard met lichamelijke sensaties? Hoe ziet ‘verlangen dat z’n weg vindt’ er precies uit?

Hier sluit voorbeeld 2 op aan. Nu was er opeens "1000 euro verdiend" (hoe bedoel je mindfuck) en die week weg was ook al "gereserveerd" in het hoofd. En het verlangen om "even weg te gaan" was er nog steeds. Waar zit dat verlangen? Een wezenlijke staat van "zijn" in het lijf zou ik bijna zeggen. Niet per se op 1 plek. Het is meer een soort "moeiteloos moeten" wat er dan opkomt.. Er zit geen twijfel op. Ik had vlak nadat ik bovenstaand "loopje" had doorlopen tegen iemand gezegd "Dan kan ik veel beter een weekje gaan surfen in Portugal". Dat komt er dan "zo" uit. Zonder hard over na te denken. Vervolgens spreek ik een aantal gasten die dat vaker gedaan hebben, komen met tips en lang verhaal kort: Dat weekje is uiteindelijk vrij moeiteloos geboekt, goede surfleraar geregeld. Moeiteloos, geen wrijving.. Dat is wel typisch voor de dingen die "ontstaan".

Hebben die twee "overpeinzingen" met elkaar te maken? Worstel je nog met het idee van controle?

Het is wellicht een soort laatste "verzet" op die realisatie. Alles ontstaat, gebeurt. Dat is wat wordt ervaren. Soms lijkt het of "ik" wat doe. Maar ook dat komt op en gebeurt.

Zie je het verschil tussen "geen controle hebben" en "er is geen zelf"? In het eerste geval is er een machteloos ik ("ik heb geen controle"), in het tweede geval helemaal geen ik, maar kan er nog prima controle zijn. Denk maar aan een uitvoerend musicus.

Haha, ja, zolang er het ik concept (gedachte) is, wat een soort of "kramp" of verzet oplevert, waardoor de illusie van een ik-je nog "echter" lijkt, is er ook iets wat denkt geen controle te hebben. Geen illusie, geen probleem. Dan is er gewoon wat er gebeurt. Inclusief die kramp die er dan gewoon is (maar niet heel lang).

Er is gewoon helemaal niks te bekennen, haha

(En dat voorbeeld van die musicus vind ik mooi: Er is controle van het lichaam/geest systeem op de handeling van het musiceren)

Om te beginnen: Wat is het verschil als je het woordje Ik in de laatste zin weglaat?

"Dat wat echt is de ruimte geven": Dat is er altijd al, toch?

Ten tweede: Wil je vrij zijn van wat je overkomt (ik wil er van af) of wil je vrij zijn wat er ook gebeurt (alles is ok zoals het is)?

Dat tweede: "vrij zijn wat er ook gebeurt"

Hoi Thomas,

Je antwoorden zien er helder uit of er steeds meer inzicht doorbreekt.

Een puntje dat ik niet begrijp:

Dat wat Ik echt is de ruimte geven..

Om te beginnen: Wat is het verschil als je het woordje Ik in de laatste zin weglaat?

"Dat wat echt is de ruimte geven": Dat is er altijd al, toch?

Hier ben ik de draad kwijt. Wat bedoel je met die allereerste zin:"Dat wat Ik echt is de ruimte geven"?

Ten tweede: Wil je vrij zijn van wat je overkomt (ik wil er van af) of wil je vrij zijn wat er ook gebeurt (alles is ok zoals het is)?

Dat tweede: "vrij zijn wat er ook gebeurt"

Is dat gevoel van machteloosheid nu weg?

Maar wat verandert er.. Minder incongruentie qua handeling en gedachte. Minder commentaar bij datgene wat ogenschijnlijk gebeurt. Of wellicht doorzien van het commentaar wat wordt geleverd bij een bepaalde gebeurtenis vanuit een bepaalde overtuiging, en dat commentaar niet meer geloven.

Zou heel goed kunnen.

Dan kan ik veel beter een weekje gaan surfen in Portugal

Leuk. In Nazare?

Er is gewoon helemaal niks te bekennen, haha

In ieder geval niemand.


Het lijkt er op dat we zo langzamerhand aan een afronding toe zijn, wat vind jij?

Lex

Wat bedoel je met die allereerste zin:"Dat wat Ik echt is de ruimte geven"?

Als in "Ik" in de ruimste zin van het woord. Energie, bewustzijn, alles, niets..
Dus niet de zogenaamde "iemand". De zin klopt ook niet, want wie geeft "ik" de ruimte?
Bewustzijn is er gewoon, toch? Het is meer het doorzien van al datgene wat van die helderheid "afleidt"

Is dat gevoel van machteloosheid nu weg?

ja, gebeurtenissen, gedachtes, interpretaties. Het komt, het gaat, In 1 continue ervaring
Wat gezien wordt is waaruit het ik-je bestaat: patronen, verwachtingen, hoop, neigingen, streven, iets willen zijn, worden, een verzameling neuroses bij elkaar, haha.
(Eigenlijk is dit de ultieme zelfspot..)

Leuk. In Nazare?

In Ericeira

Het lijkt er op dat we zo langzamerhand aan een afronding toe zijn, wat vind jij?

Yep. Enorm bedankt voor het gidsen in dit proces (Of beter gezegd: "Zelfontleding") en je scherpe vragen.
Al weet ik niet "wie" ik nou moet bedanken..

Ik las ergens dat er een soort "aftercare" facebook groep is, klopt dat?
Heb mogelijk nog wel wat vragen over "wat nu"?
En over het idiote gegeven dat er feitelijk "niemand" is om mee te praten