The Gate

Dag Lex,

Ik snap het. Natuurlijk moest ik kunnen zien dat mijn gedachten als een gek tekeer gingen want hoe zou ik dat anders weten ? Ik bedoelde, zoals je ook oppert, dat ik er inderdaad van een afstandje naar kon kijken in de wetenschap dat het slechts gedachten zijn, objectjes die voorbijgaan, zonder allerlei emoties te voelen bij het verhaal in mijn hoofd met de daarmee gepaard gaande samentrekking in mijn buik. En dan is inderdaad de vraag, wie zou dan van een afstandje moeten kijken als er überhaupt geen entiteit is ? Voor mij is dat een bevrijdende gedachte. Ik weet natuurlijk niet wat er zich in mijn onderbewuste afspeelt, maar ik voel geen angst bij de gedachte om ‘geen-persoon’ te zijn. Integendeel. Ik kan niet wachten.
Liefs,

Dahlia

Hoi Dahlia,

ik voel geen angst bij de gedachte om ‘geen-persoon’ te zijn. Integendeel. Ik kan niet wachten.

Het goede nieuws: Je hoeft niet te wachten, want je bent al geen persoon. Maar het is niet zo dat je een geen-persoon bent of kunt worden. Zo zit het niet. De persoon die je meent te zijn is een aangeleerd idee, concept, op zijn best een stuk sociaal gereedschap. Lex is één kant van deze conversatie, Dahlia is de andere. Zoals we tafels van stoelen onderscheiden. Voor het gemak. Handig. Het persoon-idee is echter een eigen leven gaan leiden en bestaat voort in het denken, ook als er geen andere mensen aanwezig zijn. Dat is natuurlijk van de gekke.
Het feit dat je niet kunt wachten om "geen-persoon" te realiseren geeft aan dat er nog verwachtingen zijn. Wat zijn die? Bevrijding? Zo ja, van wat? Ik vrees dat ik je moet teleurstellen. Er verandert echt helemaal niets. Hooguit houdt het zoeken op als je beseft dat er niets te vinden is. Kan een bevrijding zijn, maar ook een desillusie.

In wezen is het simpel, maar omdat er zo'n toestand van gemaakt wordt met guru's (en ook hier: een heel forum met vrijwilligers, dan moet het toch iets bijzonders zijn?) En sommige mensen zaten zo in een zoekkramp dat ze na het inzicht in een extase schieten, zodat mensen, die het nog niet hebben gezien denken dat dat de normale gang van zaken is.
De meeste mensen die het zien worden heel stil, dus die hoor of zie je niet. Een veel voorkomend bij-effect is het besef dat niemand beter of slechter, meer of minder waard is dan jij en zeker niet "verlichter"

Oefening:
Haal diep adem.
Lees dan de volgende post.

Haal diep adem.
Lees dan de volgende post.

Wat veroorzaakte dat je dat deed (of misschien niet)?
Was er een entiteit die besliste of gebeurde de beslissing spontaan?
Ging er een gedachte aan vooraf en zo ja, dacht jij die gedachte of kwam die ook spontaan op?
Weet je je volgende gedachte al?

Kijk, observeer, onderzoek nu: Is er ergens binnen of buiten je een entiteit te vinden, die de boel regelt, het lichaam aanstuurt? Is er een bepaald punt waar alle zintuiglijke waarnemingen (inclusief lichamelijke sensaties) samenkomen?

Dag Lex,

Ach, natuurlijk. Ik trap toch steeds in de val dat er nu een situatie is die moet veranderen en dat daarna het doel is bereikt. Ik weet, althans theoretisch, dat er hoeft niets te veranderen want dat wat ik zoek is er al. Ik lijk toch te wachten op een ‘moment’. Ik ben bezig om een doel te behalen. Ik lees in jouw post (en al eerder) dat dit echter een illusie is.

Het feit dat je niet kunt wachten om "geen-persoon" te realiseren geeft aan dat er nog verwachtingen zijn. Wat zijn die? Bevrijding?

Ja. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat het anders is. Ik verwacht geen geluk of mooie dingen ofzo, maar inderdaad wel een gevoel van bevrijding, misschien opluchting. Ik hoef niet meer te zoeken in het leven. Ik verwacht dat het niet-zoeken een bepaalde rust zal opleveren. Maar ik begrijp, gevoelens van rust, opluchting komen op, of niet.

Wat veroorzaakte dat je dat deed (of misschien niet)?

Ik las je opdracht en ademde diep in en uit.

Was er een entiteit die besliste of gebeurde de beslissing spontaan?

De handeling gebeurde meteen na het lezen. Ik kon geen entiteit opmerken die besloot: ‘aan die opdracht zal ik nu voldoen’. Het gebeurde. Spontaan denk ik echter niet. De handeling volgde op de letters die ik las.

Ging er een gedachte aan vooraf en zo ja, dacht jij die gedachte of kwam die ook spontaan op?

Er was geen gedachte. Ik kan mij echter voorstellen, als je verzoek bijv. onredelijk was geweest, dat er gedachten in mij zouden zijn opgekomen (waarom vraagt hij dat ? Dat wil ik niet. Zal ik het toch maar doen ?) Het voelt alsof ik die gedachten denk maar ze komen op. Dat weet ik en dat ervaar ik.

Weet je je volgende gedachte al?

Nee.

Kijk, observeer, onderzoek nu: Is er ergens binnen of buiten je een entiteit te vinden, die de boel regelt, het lichaam aanstuurt? Is er een bepaald punt waar alle zintuiglijke waarnemingen (inclusief lichamelijke sensaties) samenkomen?

Ik zie buiten of binnen (als ik mijn ogen sluit) geen entiteit. Het lichaam lijkt zelfstandig te opereren. Ik voel nu wat onrustige sensaties in mijn lichaam die nerveus aanvoelen. Ik heb liever geen onrustig gevoel maar toch gebeurt dat. Dat zou ik zelf anders geregeld hebben, als dat kon.

Ik kan niet echt één specifiek punt ontdekken waar alles samenkomt. Wel lijken de sensaties van horen en zien en voelen zich te centreren in en rond mijn lichaam. Horen en zien in mijn hoofd, alhoewel ik geen sensaties daarvan ervaar. Voelen lijkt meer in mijn buik te zijn.

Groet,

Dahlia

dat wat ik zoek is er al

Dat wat je zoekt is er niet. De zoeker is het gezochte en die is niet te vinden.

inderdaad wel een gevoel van bevrijding, misschien opluchting.

Dat zou kunnen en dat is dan even genieten. Soms wel een paar maanden, maar dan gaat dat voorbij en is alles weer als vanouds, behalve dat je niet meer zoekt omdat je zeker weet dat er niets te vinden is.

Op zich is het niet nodig om heel diep/ver te gaan om de afwezigheid van een zelf te zien, maar kennelijk kleven er allerlei associaties aan het ik-idee (zintuigen, aanwezigheid, lichaam, willen), daarom lijkt het me goed die te onderzoeken.

Het lichaam lijkt zelfstandig te opereren.

"lijkt" - dus daar is geen zekerheid over. Is er een andere mogelijkheid? Wat bepaalt wat het lichaam doet? Waar komen de handelingen vandaan? Wat is de bron?

Het lijkt of jij beslissingen kunt nemen, bijvoorbeeld om je adem in te houden. Maar is dat zo, of is dat alleen een algemeen aanvaard concept? Waarschijnlijk weten zelfs de knapste neurologen niet wat de ene handeling veroorzaakt en niet de andere. Betekent "ik kies daarvoor" niet eigenlijk: "ik heb geen flauw idee wat me hiertoe drijft." ?

Ik heb liever geen onrustig gevoel maar toch gebeurt dat.

En de weerstand tegen dat onrustige gevoel? Is er iemand die die weerstand heeft? Of gebeurt dat ook?

Horen en zien in mijn hoofd, alhoewel ik geen sensaties daarvan ervaar.

Als je daar geen sensaties van ervaart, wat projecteert horen en zien dan in je hoofd? Is dat misschien omdat je daar je ogen en oren veronderstelt?
En wat is je hoofd in je onmiddellijke ervaring?
Idem voor je buik, waar het voelen lijkt plaats te vinden:
In je directe ervaring: Is het voelen in je buik of creëert het voelen een buik-locatie? Of nog anders?

Ha Lex,

Is er een andere mogelijkheid? Wat bepaalt wat het lichaam doet? Waar komen de handelingen vandaan? Wat is de bron?

Als ik mijn vinger optil, is er eerst een idee/gedachte (zelfs woordeloos): ik ga mijn vinger optillen. Of zelfs tegelijkertijd. Gek, maar het lijkt zo mijn beslissing om dat te doen. Terwijl mijn hartslag gebeurt gewoon. Uit zichzelf. Ik weet niet wat de bron is van het functionern van mijn lichaam. Nu krabde ik mij zojuist even en dat ging geheel spontaan. Ik merkte het pas na de handeling. Er was ook geen gedachte vooraf. Dat gaat dus vanzelf. Waarschijnlijk volgend op een impuls.
Maar zoals ik al zei: als ik met intentie een mijn vinger omhoog wil brengen, dan lijkt het alsof de handeling volgt op mijn wil. En intentie is een gedachte. Gedachten verschijnen. Dan verschijnt de gedachte: 'til je vinger op', dus ook zomaar. En waar die gedachte vandaan komt...dat weet ik niet.

En de weerstand tegen dat onrustige gevoel? Is er iemand die die weerstand heeft? Of gebeurt dat ook?

Ik begin mij steeds meer te realiseren dat weerstand ook een verschijnende sensatie is. Ik heb bijvoorbeeld vandaag, op dit moment iets minder maar toch nog wel, een gevoel van weerstand. Niet tegen iets specifieks maar tegen alles eigenlijk. Ik kijk er nu naar. Een gevoel van zwaarte rond mijn hoofd en romp. Gedachten verschijnen die beschuldigend zijn en een mogelijke verklaring van mijn weerstand. De gedachten verleiden mij om de weerstand over 'mij' te laten gaan, het verleden. Maar ik kan geen entiteit traceren als ik naar binnen kijk. Dus sensaties van weerstand gebeuren.

wat projecteert horen en zien dan in je hoofd? Is dat misschien omdat je daar je ogen en oren veronderstelt?
En wat is je hoofd in je onmiddellijke ervaring?
Idem voor je buik, waar het voelen lijkt plaats te vinden:
In je directe ervaring: Is het voelen in je buik of creëert het voelen een buik-locatie? Of nog anders?

Nou, als ik een geluid hoor van een vogel buiten, dan hoor ik het geluid buiten, zo lijkt het althans. Dus waar het vandaan komt. Maar ik denk inderdaad dat de veronderstelling dat mijn ogen en oren ter hoogte van mijn hoofd zitten, maakt dat ik op die ruimte focus bij de vraag of deze zintuigen sensaties voortbrengen.

In mijn onmiddellijke ervaring is mijn hoofd een ruimte. Ik zie wel een topje van mijn neus in het midden maar dat zou ook een zwevend topje kunnen zijn.
Met ogen dicht is mijn buik ook een open ruimte met wat sterkere sensaties dan de weidse ruimte eromheen. Het klopt dat die sterkere sensaties de locatie van een buik lijken te veronderstellen. Met ogen open zie ik een lichaamsdeel dat we 'buik' noemen. Daar zijn sterkere sensaties voelbaar dan bijv. in de knieën.

Ik merk dat het onderzoek me vandaag wat zwaarder valt door de eerdergenoemde aanwezige gevoelens van weerstand. Ik probeerde al eerder vandaag te antwoorden maar merkte dat ik er 'niet doorheen' kwam. Alsof er een stroperige barriere mij verhinderde om echt naar binnen te kijken.

Liefs,
Dahlia

Hoi Dahlia,

Je kan dan wel weerstand en stroperigheid ervaren, maar het onderzoek gaat als een trein. Goed bezig!
Op specifieke zaken zoals gevoelen en subtiele gewaarwordingen letten kost wellicht inspanning, maar het is misschien goed om je te realiseren dat waarnemen op zich moeiteloos is. Het kost geen enkele moeite om waar te nemen dat je doodmoe bent, niet? Ook alle weerstand verschijnt zonder enige moeite.

sensaties van weerstand gebeuren.

Is er weerstand tegen de weerstand? Of is weerstand op zich OK?

Gek, maar het lijkt zo mijn beslissing om dat te doen.

Nu wordt het subtiel: Is er iemand die een beslissing neemt, of gaat de vinger omhoog en komt er daarna een ik-gevoel/gedachte die doet lijken of er iemand is, jij, die dat deed?

Hoeveel momenten zijn er op een dag dat zo'n "ik-gevoel" of "ik-doe-het" gevoel zich manifesteert? De meeste van de tijd gebeurt er gewoon. Er wordt gelopen, gepraat, geademd en soms een beslissing genomen en af en toe is daar het gevoel dat jij dat doet.

Ik weet niet wat je zoal voor handelingen verricht, maar ik veronderstel dat je dagelijks huishoudelijke dingen doet zoals stofzuigen of de afwas. Observeer tijdens die handelingen of jij ze doet of dat ze gebeuren. Ben jij werkelijk aan het stofzuigen? Of noemen we dat alleen zo in het dagelijks spraakgebruik? Observeer tijdens de handeling (of wandeling).
Ik hoor graag je bevindingen.

Liefs,

Lex

Ha Lex,

Is er weerstand tegen de weerstand? Of is weerstand op zich OK?

Op zich zijn de sensaties van weerstand ok. Natuurlijk, schaterlachen voelt beter maar de weerstand mag er zijn. Ik merk dat ik gevoelens van weerstand steeds meer hun gang laat gaan, ze zijn er toch, en dat weerstand tegen de weerstand steeds minder opkomt.

Observeer tijdens de handeling (of wandeling).

Ik ben de ochtend mijn handelingen aan het observeren en merk inderdaad dat die vanzelf gebeuren. Zonder 'ik' die het besluit neemt die handeling daadwerkelijk uit te gaan voeren. Het 'ik-gevoel' manifesteert zich eigenlijk alleen wanneer ik erop ga letten of 'ik' iets doe. Als ik gewoon met mijn dagelijkse dingen bezig ben, dan gebeuren dingen gewoon.

Het 'ik-gevoel' is dus niet constant aanwezig.

Liefs,

Dahlia

Als ik gewoon met mijn dagelijkse dingen bezig ben, dan gebeuren dingen gewoon.

Mag ik zeggen, dat "ik" in bovenstaande zin niet meer is dan een sociaal handig aanwijzend voornaamwoord?
"Ik doe de afwas wel" Dan weet de rest van het gezin dat ze lekker TV kunnen blijven kijken, maar verder "gebeurt" de afwas.
Natuurlijk is er hersenactiviteit (nemen we aan) en lichamelijke handelingen, maar geen entiteit "ik" die het orkest dirigeert.
Is het duidelijk?
Hoe zie je nu het fenomeen "ik"? Waar verwijst dat woordje naar?

Dag Lex,

Er zijn twee verschillende manieren waarop ik nu het woordje 'ik' ervaar. Theoretisch weet ik dat het slechts een wijze van uitdrukken is. Het 'ik' verwijst dan naar dit lichaam met zijn conditionering. Het 'ik' zelf heeft geen realiteit. Ik heb ook ervaren in de verschillende onderzoeken dat er geen 'ik' aan te pas komt bij de zintuiglijke waarnemingen en dat handelingen vanzelf gebeuren. Ik kan ook geen entiteit 'ik' vinden als ik mijn ogen sluit en zoek.

Maar toch, maar toch.
Het gevoel een apart persoon te zijn met een wil die bepaalt wat er gebeurt is zo duidelijk aanwezig. Soms heb ik het gevoel dat ik mijzelf uit alle macht probeer te overtuigen dat er niemand is in de hoop dat het dan miraculeus 'zonneklaar' zal zijn. Ik kan mij niet voorstellen dat 'dit' het al is. Dan voel ik mij alsof ik mij voor de gek hou. Ik kan simpelweg niet geloven dat de theoretische kennis alleen genoeg is. Ik wacht (inderdaad, de verwachting) dat ik energetisch ook zal ervaren dat ik geen afgescheiden persoon ben. En dan niet alleen tijdens de oefeningen en vervolgens, wanneer ik weer verderga met mijn reguliere leven, weer meteen terugschiet in mijn kramp een apart persoon te zijn.

Ik weet niet wat precies het probleem is. Heb ik een verwachting die irreëel is ? Komt er geen energetische verandering (dan ben ik blijkbaar voorgelogen door al die leraren) en heeft dit onderzoek naar het bestaan van een ' ik' in alle eerlijkheid geen enkele praktische waarde ?
Of wil ik het niet misschien niet hard genoeg ( moet ik dag en nacht aan het onderzoek besteden) ?

Om het samen te vatten: ik kan mij niet voorstellen dat dit het nu is (incl. hoe ik mijzelf ervaar, te weten als apart) aangezien ik mij altijd al zo heb gevoeld. Dan is er niets veranderd behalve dat ik theoretisch wat meer weet.

Liefs,
Dahlia

Hoi Dahlia,

Het gevoel een apart persoon te zijn met een wil die bepaalt wat er gebeurt is zo duidelijk aanwezig.

Ja wat wil je, na een leven lang bevestiging van die conditionering en een maatschappij die er alles aan doet om dat idee te versterken en te bevestigen.
Als je buikpijn hebt en je maakt je vreselijk zorgen en je komt er vervolgens achter dat dat is omdat je bruine bonen hebt gegeten en niet iets ernstigs, dan wordt de pijn niet minder, maar de heisa er om heen en de zorgen vallen weg en er volgt het vertrouwen dat het vanzelf wel overgaat.

Na het "zien" zijn er grofweg twee vervolgen: Je houdt op met zoeken en leeft vrolijk verder of de ontwikkeling gaat door, verder onderzoek, Vipasana meditaties, mindfullness dat soort activiteiten. Er is sinds kort een Liberation Unleashed groep "The Ten Fetters", met het doel alle banden en illusies te verbreken, zoals verlangens, angsten, kwaadwilligheid, gehechtheid en dat soort zaken. Dat komt uit het Boeddhisme, maar ik weet er weinig van af. Na 30 jaar zoeken ben ik meer type 1. Ik merk wel wat ik tegenkom en dan wordt dat aangepakt. En de ik-illusie komt bij mij ook dagelijks vele malen voorbij, maar ik heb er geen last meer van. Hij (of ik) doet maar. Ik weet dat het niet echt is en denk ook maar niet dat ik in een continu serene toestand verkeer. Het enige wat anders is, is dat ik niet meer zoek en nooit meer in de war ben, door de zekerheid dat er absoluut niets te weten valt.

Heel in het kort: het is zo simpel, dat het wel een desillusie kan zijn.

Ik kan mij niet voorstellen dat 'dit' het al is.

Ja, sorry. Dit is het. Dit is waar al die heisa om is en guru's van leven en waar duizenden boeken over geschreven zijn. Ik stel voor (tegen alle regels in) dat je nu je favoriete boek pakt en daar een stuk uit leest. Of iets waarvan je het gevoel had dat je het nooit helemaal begreep en kijkt of het anders binnenkomt.

Natuurlijk, als je last hebt van het gevoel van afgescheidenheid kun je daar nog aan gaan "werken". Zelf ben ik meer van vertrouwen en overgave en laat het leven zijn gang gaan. Bovendien zie ik duidelijk dat er ook geen andere keus is, bij gebrek aan kiezer.

Komt er geen energetische verandering (dan ben ik blijkbaar voorgelogen door al die leraren)

Het is geen knop die je omdraait en dat is het. En energetische veranderingen gebeuren vaak, maar hoeven niet op te treden. Wat ik ervan heb begrepen is het maar beter als dat niet gebeurt of heel geleidelijk. Het enige is een subtiel verschuiven van het perspectief. Van "ik doe dingen" naar "het gebeurt allemaal vanzelf". Van een centrum naar een ruimte zou ik het willen noemen. En op den duur een ontkramping. Het geloof in een ik-structuur is vaak een behoorlijke kramptoestand, alhoewel veel mensen ook plezier in het hele spel lijken te hebben.

heeft dit onderzoek naar het bestaan van een ' ik' in alle eerlijkheid geen enkele praktische waarde ?

Jawel. Als het zoeken ophoudt komt er ruimte en energie vrij voor zinnige zaken. Nooit beginnen met zoeken had ook gekund. Het lijkt een beetje op roken: Het voordeel van roken en dan stoppen is dat je weet wat roken en verslaafd zijn is. En ook met dit is er een ontwenningsperiode. Zoals je al gemerkt hebt kan "het ego" flink spartelen. Het ene moment ben je "verlicht", het andere zit je weer vol in de identificatie.

ik kan mij niet voorstellen dat dit het nu is

Dat kan ik mij voorstellen. Echter: Dit is het. Inclusief het jezelf als apart ervaren. Dat is één van de vele mogelijke ervaringen en die is er flink ingestampt, dus die zal mogelijk nog wel een tijdje doorzeuren. Maar de weerstand er tegen is niet nodig. Het is geen fijne ervaring, maar het is toch ook weer niet zo erg als kiespijn, niet?

Of wil ik het niet misschien niet hard genoeg

Je wilt iets wat er niet is. Dus het maakt niet uit of je het hard wilt, een beetje wilt, maar misschien als je het helemaal niet wilt is er wat ruimte voor vrede en ontspanning. Maar ja, kun je ophouden met willen al zou je dat willen?

Teleurgesteld? Gedesillusioneerd? OK. Maar laat je niet ontmoedigen.
Niet veel vragen deze keer, schrijf maar wat er in je opkomt.

Liefs,

Lex

P.S.

Het denken vertelt ons dat er een onmetelijk universum is dat al biljoenen jaren bestaat. In de onmiddellijke ervaring vindt er altijd maar één gebeurtenis op één moment plaats. Hier en nu. Meer is er niet. Dus die twee geven volkomen verschillende informatie. Maar wat betreft "ik" zijn ze het eens. Door logische redenatie kun je concluderen dat "ik" een aangeleerd verzinsel is en als je kijkt is er in de ervaring alleen een ik-gevoel/gedachte of op zijn best besef te vinden. En het ik-besef is eigenlijk geef ik-besef maar alleen "aanwezigheid bewust van er te zijn", daar is geen persoon of afgescheidenheid in te vinden. Kijk maar goed.

Kwam zo op. Weet niet of je er iets aan hebt.

Fijn weekend

Kom nog eentje tegen toevallig in proces van collega gids Petrus:

'If you expect any benefits from your search, material, mental or spiritual, you have missed the point. Truth gives no advantage. It gives you no higher status, no power over others; all you get is truth and the freedom from the false.'
~Nisargadatta

Dag Lex,

Ik snap wat je schrijft en bedoelt. Ik kan daar niets tegenin brengen. Ik had en wellicht heb de verwachting dat ik niet meer ten prooi val aan de identificatie, wanneer ik de afwezigheid van een afgescheiden persoon heb ervaren door het onderzoek. Omdat ik merk dat ik nog geregeld in de drama's van het leven wordt meegezogen, heb ik sterk het gevoel ' er nog niet te zijn'. Gisteren na het lezen van je post heb ik wederom pen en papier gepakt en opgetekend waar ik dacht dat op dat moment mijn ik bevond. Die kon ik niet vinden, behalve als personage in de verhalen van gedachten en een sensatie in het lichaam die ik voorheen als vanzelfsprekend aannam als zijnde mijn persoon. Kortom, mijn ik is opgemaakt uit gedachten en een lichamelijk gevoel dat ik op een bepaalde manier interpreteer. Als ik die oefening doe, komt er wat ruimte, een lichtheid en is het gevoel van ik niet meer zo ondoordringbaar. Op sommige momenten komt er ook verwondering op: " hoe heb ik dit nooit eerder kunnen zien." Helaas, zoals ik reeds eerder schreef, zijn die momenten niet van lange duur en identificeer ik mij als snel weer met mijn persoon. En dat gaat niet gepaard, zoals bij jou het geval is, met het weten dat dit een illusie is. Mijn oefeningen ten spijt, geloof ik weer totaal in mijn ' schuld over het verleden, angst voor de toekomst-verhalen'. Moet ik vaker de oefeningen doen totdat het besef echt beklijft ?

Groet,

Dahlia

wanneer ik de afwezigheid van een afgescheiden persoon heb ervaren

Het gaat niet om ervaren, maar om zien. Inzicht. Ervaring komt en gaat. Inzicht is blijvend. Het moment van inzicht is een ervaring, die het perspectief wijzigt. Zoals het inzicht dat Sinterklaas niet bestaat, maar oom Gerard is met een aangeplakte baard. Eens gezien kan het niet meer ontzien worden. Maar je kunt nog steeds gevoelens van ontzag ervaren als je zo'n majesteus geklede oude man op een paard ziet, al weet je dat het niet echt is. Dus de essentie is: weten dat het niet echt is. Is het 100% duidelijk dat "ik" verzonnen is? Een uit de hand gelopen bedenksel waar in de loop van de tijd allerlei associaties aan zijn gaan kleven? Of niet?
Zo niet dan gaan we gewoon door met onderzoeken.

Het inzicht hoeft niet het einde van het verhaal te zijn. Voor sommigen wel, voor anderen is het juist het begin van een "grote schoonmaak". Maar de basis is dan gelegd.

Als ik die oefening doe, komt er wat ruimte, een lichtheid en is het gevoel van ik niet meer zo ondoordringbaar.

Kijk eens aan. Heb je een mooi stuk gereedschap.

En dat gaat niet gepaard, zoals bij jou het geval is, met het weten dat dit een illusie is.

Toen ik het net (vers van de pers, zeg maar) gezien had, moest ik heel vaak telkens opnieuw kijken. En elke keer dat ik keek bleek er geen "ik" te zijn. Dat was mijn sadhana. En soms moet ik nog steeds even bewust kijken, maar nooit is er ineens wèl een centrum van controle of perceptie. Dus kijk,kijk,kijk. Als je observeert zie en ervaar je van alles. Dingen, gedachten,gevoelens, maar nooit een ik die de boel regelt, bestuurt of waarneemt.

geloof ik weer totaal in mijn ' schuld over het verleden, angst voor de toekomst-verhalen'

Totaal? Als je dit zo opschrijft moet er toch op zijn minst enige afstand zijn. En anders moet je misschien goed luisteren naar die verhalen. Die komen ergens vandaan en willen kennelijk gehoord/ervaren worden. Als je toch pen en papier in de hand hebt, schrijf ze eens op. Misschien is die angst voor de toekomst wel gerechtvaardigd. En heeft het "schuld over verleden" verhaal ook iets te melden.

En dan de vraag van de dag:

identificeer ik mij als snel weer met mijn persoon

Hoe werkt dat precies? Wat versta je onder identificatie? Wie/wat identificeert zich waarmee? Wat is "mijn persoon"?

Liefs, ga door, houd moed,

Lex