The Gate

Het lukt en het lukt ook weer niet.

Voorbeelden van beide graag.

Op een of andere manier vind ik dit heel grappig. Waarom weet ik niet zo goed...

Ik kan ergens over nadenken, dat heeft dan richting en onderwerp. En de gedachten stroom volgt dan de richting en onderwerp. Maar zit een gedachte onder, de wat stillere gedachte, die een eigenweg gaat. Dat was het wel en niet lukken.

Verder kijkend kan ik niet zeggen dat ik de gedachten tot in de puntjes dicteer. Eigenlijk weet ik niet waar de gedachten heen gaan of een welk pad in detail ze zullen volgen.

Bovenstaande is wanneer ik gericht probeer de eigenaar en bestuurder van gedachten te zijn. Het heeft dus een focus. Maar dan nog wordt ik bijvoorbeeld afgeleid en volgen gedachten plots weer een eigen pad. Met meditatie is dat ook een leuke. Dan is het al snel helder dat gedachten helemaal niet onder controle te houden zijn en zit je constant weer met je aandacht bij gedachten of kom je er achter dat je al weer een tijdje in een gedachten stroom zit.

Gedurende de dag leiden de gedachten hun eigen bestaan.

Hier moet ik nog even verder mee experimenteren.

Maar ik moet nog even spelen hiermee.

Hoe wou je dat aanpakken? Hoe ziet je experiment er uit? Hoe ga je hiermee "spelen" en hoe gaat dat je inzicht geven?

Ik bedoel eigenlijk gewoon kijken en zoals ik boven al beschreef kijken naar gedachten terwijl ik de intentie heb om ze te beheersen.

Wat ik zo kort even opmerk is dat er een idee volgt op gedachten dat ik gedachten stuur.

En wat zegt dat?

Dat zou impliceren dat ik mijn gedachten stuur maar een idee is. ...
Ik kan wel voelen/voorstellen dat de gedachten op zich zelf staan. Ze komen en ze gaan, er zijn ook gedachten die gaan over gedachten, gedachten die vertellen dat gedachten gecontroleerd worden, te sturen zijn, niet te sturen zijn, van mij zijn, niet van mij zijn. Dat maakt het heel lastig wanneer je je bezig houd met de inhoud van gedachten.

Mind blowing eigenlijk, maakt je gedachten totaal onbruikbaar voor onderzoek...

Mind blowing eigenlijk, maakt je gedachten totaal onbruikbaar voor onderzoek...

Ah. Nu kunnen we beginnen.

Hoi Auke,

Meteen maar in het diepe.

Als je kijkt naar het gevoel "ik" of "ik ben", wat is dat dan?
Is dat er altijd?
Is het er ook als de aandacht er niet op gericht is? (dat is een moeilijke, maar het is mogelijk om dat te weten te komen)
Is het verschillend van het gevoel "an unmistakable sense of Aliveness" ? (als je een goede Nederlandse vertaling weet houd ik me aanbevolen)
Zo ja, wat is het verschil?

Uiteraard komt er mind aan te pas om de vragen te beantwoorden, om de woorden te vinden, maar het observeren is direct en buiten denken om.

Laat ook vooral weten wat je tijdens het onderzoek tegenkomt/ervaart.

Hoi Lex,

Ik ben er nog hoor.
Alleen niet veel online.

Waar blijf je dan?
Moeten we een stapje terug?

Hoi Lex, ik ben er weer hoor!!

Als je kijkt naar het gevoel "ik" of "ik ben", wat is dat dan?

Die ik is een steeds veranderend gevoel. Beelden zitten er aan vast, beelden van een lichaam en persoon.
Een gevoel ook. Dat gevoel heeft ook een locatie boven in mijn lichaam, in mijn hoofd. Wat ook wel leuk is is dat op die manier mijn benen minder bij mij horen als mijn hoofd. :)

Ik ga hier nog even verder naar kijken. Ik vind het niet heel makkelijk om helder te krijgen.

Is dat er altijd? Is het er ook als de aandacht er niet op gericht is? (dat is een moeilijke, maar het is mogelijk om dat te weten te komen)

Het besef van "ik" of "ik ben" is niet altijd aanwezig in het moment. Wordt ook vaak achteraf gekoppeld aan een ervaring. "Ik heb dit of dat gedaan". De tweede vraag is dan ook van toepassing hier. Is de zelf er niet omdat de aandacht er niet op gericht is of omdat er geen ik is.

Is de maan er niet wanneer ik er niet met mijn aandacht bij ben? Bestaat er geen oorlog wanneer ik niet mijn aandacht hier op richt?

Ik weet het niet is eigenlijk het antwoord op dit moment.

Hoi Lex, ik ben er weer hoor!!

Goed voorbeeld van normaal gebruik van het woordje "ik". Geen bijbetekenissen, duidelijke taal. "Ik" is hier meer een aanwijzend voornaamwoord dan een persoonlijk voornaamwoord. "Dit mens, niet die andere". Eigenlijk heeft het woordje "ik" alleen betekenis in een context met een ander. Bijvoorbeeld: Jij leest nu wat ik geschreven heb.
Elke gedachte met "ik" er in is dus een communicatie met een denkbeeldige ander. Interessant om je af te vragen als zo'n gedachte langskomt: Tegen wie heb ik het eigenlijk?

Die ik is een steeds veranderend gevoel.

Wat je hier beschrijft is natuurlijk geen ik. Dat zijn allerlei gevoelens. Wellicht gekoppeld aan de gedachte of het gevoel "dat ben ik".
Is er nog een andere ik? Eén die wat constanter is?

Dat gevoel heeft ook een locatie boven in mijn lichaam, in mijn hoofd.

Er zit dus kennelijk een centrum in je hoofd. Is dat waar alle acties van uit gaan, dat de gedachten produceert, waar de waarnemingen tot leven komen?

Je leest nu letters op een scherm. Waar vindt de bewustwording van die letters plaats?
Lees die zin nog maar een paar keer om dat duidelijk te krijgen.

Pak de muis en beweeg de pointer over het scherm. Gebeurt dat vanuit dat centrum? Kun je zien wat precies de bewegingen van de muis bepaalt? Blijf de muis bewegen tot er helderheid ontstaat of een besef dat het niet te bepalen is. (zelfde wat mij betreft)

Sluit nu je ogen en wacht op de volgende gedachte (dat kan misschien even duren, maar hij komt, gegarandeerd).
Lees niet verder en doe dat eerst.
Als je toch verder leest: Was dat een actie gestuurd vanuit dat centrum? Een beslissing van dat centrum "ik"?
Als je braaf was en niet verder las: Werd die gedachte geproduceerd door dat centrum, door jou?

Is de zelf er niet omdat de aandacht er niet op gericht is of omdat er geen ik is.

Het gaat (nog) niet om de/het zelf, maar om het gevoel "ik ben", het gevoel van levendige aanwezigheid. En die vraag heb je al beantwoord:

Het besef van "ik" of "ik ben" is niet altijd aanwezig

Wat je waarneemt kun je niet zijn. Dus het besef dat je er bent is niet wat je bent.

Ik weet het niet is eigenlijk het antwoord op dit moment.

"Ik weet het niet" is meestal het meest zinnige antwoord op de meeste vragen hier. Maar niet op alle.

Hoi Lex,
Had je al laten weten dat ik in een turbulente tijd zit. Ik zou even wachten tot het weer rustiger zou worden. Wat ik deze dagen heb opgemerkt was dat 's nachts en in de ochtend het heel heftig is en later in de middag avond weer zakt. Het heeft met name te maken met gedachten die hele heftige emoties, gevoelens en sensaties in het lichaam creëren.

Tegelijkertijd zie ik dat ik die gedachten niet kan sturen. Ik kan niet zeggen, ik stop die gedachten even. Ik geloof de gedachten ook en tegelijkertijd zie ik dat in de middag de gedachten anders zijn, positiever en ook die gedachten voelen op dat moment als waar aan.

Een constant veranderende Rollercoaster van emoties, gevoelens, angst, paniek, heftige sensaties in mijn lichaam. Heel heftig moet ik zeggen.

Ik heb het toch proberen aan te grijpen als een mogelijkheid om naar die dingen te kijken van uit de suggestie die je me gaf in je laatste reactie.

Dat gevoel heeft ook een locatie boven in mijn lichaam, in mijn hoofd.

Er zit dus kennelijk een centrum in je hoofd. Is dat waar alle acties van uit gaan, dat de gedachten produceert, waar de waarnemingen tot leven komen?

Wat mij de afgelopen dagen is opgevallen wanneer ik de rust en tijd neem om te kijken naar die "locatie" is dat die heftige lichamelijke sensaties niet verbonden zijn met de "locatie" dat centrum. Dat is ook niet de plek die de sensaties veroorzaakt of er iets mee te doen lijkt te hebben. Dat centrum lijkt meer gewoon de sensaties en emoties te zien.

Je leest nu letters op een scherm. Waar vindt de bewustwording van die letters plaats?
Lees die zin nog maar een paar keer om dat duidelijk te krijgen.

Vind ik nog een lastige. Ik zie dat ik de zin lees in gedachten. De gedachten lezen de woorden en er vormt zich een besef wat er staat.

Pak de muis en beweeg de pointer over het scherm. Gebeurt dat vanuit dat centrum? Kun je zien wat precies de bewegingen van de muis bepaalt? Blijf de muis bewegen tot er helderheid ontstaat of een besef dat het niet te bepalen is. (zelfde wat mij betreft)

Dit is wel leuk, ik zie dat de bewegingen een soort autonoom iets zijn. Ik zie, merk beweging op. De bewegingen verrassen me soms zelfs. Bij een stevige niesbui die ik net had zijn er ook allerlei bewegingen het lijkt dat de bewegingen meer een soort spontane reacties zijn.

Sluit nu je ogen en wacht op de volgende gedachte (dat kan misschien even duren, maar hij komt, gegarandeerd).
Lees niet verder en doe dat eerst.
Als je toch verder leest: Was dat een actie gestuurd vanuit dat centrum? Een beslissing van dat centrum "ik"?
Als je braaf was en niet verder las: Werd die gedachte geproduceerd door dat centrum, door jou?

Ok, ik hoor bij het type dat gewoon doorleest :) Ook dat lijkt overigens een soort spontane reactie, meer als dat ik beslis om dat te doen. Er zat niet eens een zo grote hapering in met een beslissing om wel of niet door te lezen.

Ik hoef na het sluiten van mijn ogen niet lang te wachten op gedachten :) Ik weet niet zo goed waar die gedachten vandaan komen. Ik heb er niet veel invloed op ze komen op en zijn inhoudelijk van persoonlijke aard.
Wanneer ik bekijk waar die gedachten zitten, dan wijs ik een zelfde plek aan als het centrum in mijn hoofd. Dat maakt het ook nog niet helder is voor me.

Blinde zoekt ziener

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet.
Eigenlijk is het omgekeerd.
Jij ziet iets wat ik niet zie.

Fijn dat je de draad weer oppakt.

Tegelijkertijd zie ik dat ik die gedachten niet kan sturen

Zou dat kunnen komen, doordat die sturende ik zelf ook een gedachte is?

Waar vindt de bewustwording van die letters plaats?

De gedachten lezen de woorden

Kunnen gedachten lezen?

Waar vindt de bewustwording van die letters plaats?

er vormt zich een besef wat er staat.

Juist. Goed gezien. Meer valt er niet over te zeggen.

ik zie dat de bewegingen een soort autonoom iets zijn

precies. Dat is wat ik je wou laten zien. De bewegingen zijn autonoom. Alles gaat vanzelf zonder zelf.

Dat centrum lijkt meer gewoon de sensaties en emoties te zien.

Dus dat centrum heeft geen controle, maar is wel waar de waarneming plaats vindt?
Van alles?
Komen alle zintuiglijke en lichamelijke waarnemingen in dat ene punt uit?

Tegelijkertijd zie ik dat ik die gedachten niet kan sturen

Zou dat kunnen komen, doordat die sturende ik zelf ook een gedachte is?

Dat zou zomaar kunnen, en verklaren ook...
Haha, daar ging ik eens even goed over nadenken :)

Er zijn gedachten en die gedachten bevatten een ik, en er bestaan overtuigingen over een sturende ik.
Het moet nog wel echt gezien worden. Het is een ingenieus systeem die gedachten en het denken.

Waar vindt de bewustwording van die letters plaats?

De gedachten lezen de woorden

Kunnen gedachten lezen?

Nee, zo bedoelde ik die zin niet. Het is een niet afgemaakte zin. In gedachten las ik de zin en herhaalden de woorden zich in mijn gedachten...

Dat centrum lijkt meer gewoon de sensaties en emoties te zien.

Dus dat centrum heeft geen controle, maar is wel waar de waarneming plaats vindt?
Van alles?
Komen alle zintuiglijke en lichamelijke waarnemingen in dat ene punt uit?

Nee, dat centrum neem ik ook waar. Ben ik me ook bewust van dus daar komen de waarnemingen niet in samen of vandaan. Het is een beetje verwarrend.

Ik merk op dat ik nog wel graag een plek heb wat van mij is of zo...

Het ding is dat dat "centrum" wel door mij wordt ervaren.
De vraag is of het wel een centrum is. Het zou nog wel eens gewoon alles kunnen zijn...
Ik merk tegelijkertijd dat mijn "mind" probeert er iets zinnigs van te maken.

Ik kijk naar buiten zie beelden. Maar is er wel buiten? Er zijn beelden en ideeën over die beelden
Ik voel mijn de druk van benen over elkaar, druk van mijn voeten die de grond raken en mijn billen op de stoel.
Maar als ik mijn ogen dichtdoe en me even voorstel dat ik niet "weet" wat er aan de hand is voel ik alleen sensaties.
Waar zijn die sensaties? Buiten? Binnen? niet binnen, niet buiten?

Ik kijk naar buiten zie beelden. Maar is er wel buiten? Er zijn beelden en ideeën over die beelden
Ik voel mijn de druk van benen over elkaar, druk van mijn voeten die de grond raken en mijn billen op de stoel.
Maar als ik mijn ogen dichtdoe en me even voorstel dat ik niet "weet" wat er aan de hand is voel ik alleen sensaties.
Waar zijn die sensaties? Buiten? Binnen? niet binnen, niet buiten?

Zo gaat ie goed.

Zijspoortje:
Ik kreeg ooit bij een ontspanningsoefening een prachtige opdracht: "Ervaar sensaties in je lichaam zoals je luistert naar geluiden in een oerwoud, die je niet kunt plaatsen, dus zonder labelen/benoemen. Je neemt van alles waar en hebt geen idee wat het is."
Het effect was, dat ik (subtiele) dingen ging voelen, die ik heel lang niet had toegelaten, domweg omdat ik ze niet kon benoemen.

Binnen en buiten zijn labels van het denken. Aan waarnemingen toegekende labels.

Later meer.

Ja, labels, aangenomen tweedehands informatie omdat dat zo is geleerd, geloofd voor zoete koek.
Het voelt spannend, alsof er iets te verliezen valt hoewel dat niet mogelijk is omdat het altijd zo is geweest. Er veranderd helemaal niets eigenlijk. Het leven gaat door zoals het altijd doorgaat.

Het emotioneert me, ik voel weerstand tegen de emotie, blijf typen, ... het gaat gewoon door zoals altijd.

Het emotioneert me, ik voel weerstand tegen de emotie

Ook dat is niet anders als het altijd geweest is. Toch?

Dat centrum neem ik ook waar. Ben ik me ook bewust van dus daar komen de waarnemingen niet in samen of vandaan

Goed gezien.

Het is een beetje verwarrend.

Ik vermoed dat dat zo lijkt omdat je perspectief verschuift. Wordt het niet juist duidelijker?