Bestaat er ergens zoiets als een losstaande entiteit (ik, mij, zelf, mijzelf, Celine) in wat voor vorm dan ook? Is die er ooit geweest?
Nee, deze bestaat niet, en heeft niet bestaan, zelfs niet als Celine gespeld zou worden als Marcel. ;)
Leg gedetailleerd en vanuit uit wat de illusie van een afgescheiden zelf is, wanneer begint deze illusie en hoe werkt hij?
De illusie van een afgescheiden zelf is de gedachte dat de gedachte aan een zelf, aan ik, werkelijk een inhoudelijke substantie heeft. Deze illusie ontstaat direct na de geboorte, wanneer er aan 'dat wat geboren is' een naam gehangen wordt, waarbij deze naam eigenlijk een verzamelbak wordt van eigenschappen, gedragingen, een context eigenlijk, welke in interactie met de waargenomen werkelijkheid en de ervaringen daarbinnen, wordt gevuld en waaraan een verwijzing 'ik' gehangen wordt. Die 'ik' is slechts een verzameling gedachten, emoties, herinneringen, verhaal, enzovoorts. Het is uiteindelijk een label, leeg, maar waaraan al deze dingen zijn gehangen en welke van daaruit als waar, als echt bestaand lijkt te zijn. Na goed te KIJKEN - niet er over DENKEN, maar KIJKEN - blijkt dit label naar niets tastbaars te verwijzen.
Hoe voelt het om dit te zien? Wat is het verschil met voordat we begonnen?
Het voelt goed dit (weer) te zien. Door het vele denken hierover was er gek genoeg ergens een verhaal ontstaan, waaraan het idee van een identiteit is gehangen. Door weer te gaan KIJKEN, was er een soort 'aha' of 'tuurlijk' of 'zie je wel', en dat is erg prettig.
Hoe zou je deze illusie omschrijven/uitleggen aan iemand die er nooit van gehoord heeft, maar nieuwsgierig naar is?
Daarbij zou gebruik gemaakt worden van de theorie van vraag twee, in combinatie met het KIJKEN, direct waarnemen van dat wat gedacht wordt dat is, maar - als er wordt gekeken - niet blijkt te zijn.
Wat was het laatste duwtje dat je over de drempel hielp, wat maakte dat je het zag? Was er een speciaal moment of gebeurde het langzaamaan? Wat gebeurde er precies?
Het was een kwestie van 'het weer zien van iets wat gaandeweg 'verloren' geraakt was'. Vooral het stuk 'vanuit ervaring' en KIJKEN heeft hierbij erg geholpen, waarbij de verbazing groot was, en soort van ook weer niet, omdat het helemaal niets nieuws is, niet weg was geweest, alleen niet meer gezien werd.
Hoe zit het met keuzes, vrije wil en controle. Wat maakt dat dingen gebeuren? Hoe werkt dat? Waar ben je verantwoordelijk voor? Geef voorbeelden vanuit de ervaring.
Het leven leeft, zou ik haast zeggen. In plaats van vrije wil, gaat het eerder op het inspelen op 'voorbij komende golven'. Vind dit lastig uit te leggen. Er is geen echte keuze, maar wel het gevoel van een keuze; een besef van wat het volgende is, of iets in die trend. Voorbeeld: tijdens het afwassen is er niemand aan het afwassen. Er zijn de handelingen, die samen met andere handelingen weer een groter geheel vormen, daar zit geen denken bij, daarbij worden geen bewuste keuzes gemaakt. Een ander ding wat in dit kader opvalt, is dat er de gedachte is van een keuze maken, bijvoorbeeld om even naar buiten te laten, maar vervolgens gebeuren er andere dingen waarop wordt ingespeeld, en is 'de gemaakte keuze' - vluchtig als alles is; iets wat nu ook duidelijker dan ooit voor ogen staat - al weer verleden.
Tot zover mijn bevindingen. Wanneer iets niet duidelijk is, of er nog vragen zijn, hoor ik dat graag.
Lieve Lex, tot zover in elk geval bedankt hiervoor, het heeft duidelijk geholpen, erg fijn! Het voelt als een verademing en het is duidelijk dat er nu vervolgd kan worden. Op het moment dat hier werd aangeklopt zaten er een aantal knopen en verwarringen - m.b.t. realiteit - die nu (weer) in een helderder daglicht staan. THANKS to 'you', thanks to 'me'. :)
