Gids gezocht

[Marcel Graumans]

Even nog een toevoeging na het nalezen.

Er is "sense' - een lichamelijke (ergens tussen hart en solar plexus / en of met inbegrip ervan, ligt aan wat de situatie is), welke geassocieerd wordt met iets van een 'ik gevoel'. Daarnaast is er de 'sense' zoals ik die hierboven beschrijf. Waarbij het natuurlijk zaak is - in het kader van dit onderzoek - naar het eerste te kijken. (waarvan akte. :P )

[lex]

Korte reactie, heb een druk weekend:

Waarbij het natuurlijk zaak is - in het kader van dit onderzoek - naar het eerste te kijken. (waarvan akte. :P )

Ze zijn allebei van evengroot belang, beide “senses”. Het gaat erom dat ze beiden, hoe subtiel ook, waarnemingen/sensaties zijn en niet jij (of ik).

[Marcel Graumans]

Het gaat erom dat ze beiden, hoe subtiel ook, waarnemingen/sensaties zijn en niet jij (of ik).

Snap het punt. Goed beschouwd is er nergens een afgescheiden ik te vinden. Slechts in gedachten wordt er die koppeling gemaakt en verwijst 'ik' naar die 'sense(s)', maar zijn het natuurlijk niet. Die 'senses' zijn er, de gedachten zijn er, het label ik is er, maar er is niet zoiets als een 'ik die beet te pakken is of zoiets'. Er is het verhaal van 'ik', met alle drama die daarbij hoort (inhoud van de gedachten), met als enige kanttekening dat het ook precies dat is, inhoud van een gedacht, zonder enige tastbaarheid - bij gebrek aan een beter woord. Tot zover lijkt het duidelijk.

Blijft het ding van keuzes staan, omdat er op zijn minst de indruk is dat daar 'mogelijkheden' zijn. Kan nog steeds niet zien dat alles automatisch gaat, of zou gaan. Waar die keuzes vervolgens gemaakt worden is een stuk onduidelijker, omdat het niet 'ik' - Marcel - is wat dit doet, maar toch gebeurt het schijnbaar. Iets om verder op door te gaan.

Fijne dag, Lex en bedankt!

[lex]

Hoi Marcel,

Het is duidelijk dat er al veel duidelijk is. Dat als er al iets van een “ik” bestaat, dat die slechts bestaat uit een voorbijgaande gedachte, sensatie of interpretatie van zijnsbesef. Iets vluchtigs, dus, en niet tastbaar, laat staan constant.

Kan nog steeds niet zien dat alles automatisch gaat, of zou gaan.

“Automatisch” vind ik zo'n koud woord. Ik prefereer “spontaan”. Bovendien zijn het allemaal visies van de mind, die verklaringen op de werkelijkheid wil plakken. “Oorzaken hebben gevolgen” is misschien een wat genuanceerder gedachte dan: “Ik kies daarvoor”, maar het blijft allemaal plakwerk. Waarom moet je zien dat alles automatisch gaat? Misschien is het allemaal Gods wil, weet jij veel?

Dat is waarom LU focust op de directe ervaring. Het denken kan de realiteit (whatever that is) alleen een beetje ondertitelen. En “ik” ben ook een uitvinding van het denken. Een programmaatje dat draait op de wetware van het brein.

Dus het wordt nu tijd alle filosofiën en beschouwingen achter ons te laten en te gaan kijken naar de directe ervaring. Kans is groot dat het “keuzeprobleem” daardoor vanzelf oplost.

Dus in plaats van je af te zonderen in meditatief onderzoek, ga je nu in eenvoudige handelingen en bezigheden, zoals de afwas, wandelen of typen op een toetsenbord, kijken of daar een ik bezig is, of er iemand is, die de afwasborstel hanteert of er iemand (jij) is, die besluit welke volgende toets er ingedrukt wordt. Kijken dus. Dit zou moeilijk voor je kunnen worden, omdat het akelig eenvoudig is.

Gaarne Uw bevindingen.

[Marcel Graumans]

als er al iets van een “ik” bestaat, dat die slechts bestaat uit een voorbijgaande gedachte, sensatie of interpretatie van zijnsbesef. Iets vluchtigs, dus, en niet tastbaar, laat staan constant.

Ja, raak. :) Was een puntje, omdat er de veronderstelling was dat ook de inhoud van de 'ik gedachten' zou verdwijnen, maar goed bekeken zijn ze er, maar hoeft er niets mee, meer dan zien dat het een label is.

“Automatisch” vind ik zo'n koud woord. Ik prefereer “spontaan”. Bovendien zijn het allemaal visies van de mind, die verklaringen op de werkelijkheid wil plakken.

Spontaan is prettiger inderdaad. :) Ook hier weer duidelijk: mind labelt en maakt verhaal, buiten het nu, achteraf. Iets wat ook te zien is in de meeste gevallen.

weet jij veel?

Dat werd wel ooit gedacht, hahahaha.

Dat is waarom LU focust op de directe ervaring. Het denken kan de realiteit (whatever that is) alleen een beetje ondertitelen. En “ik” ben ook een uitvinding van het denken. Een programmaatje dat draait op de wetware van het brein.

Snap wat geschreven staat. Wel een lastig punt, gezien het feit dat 'gezien' is / 'doorzien' is, dat 'realiteit' nogal betrekkelijk is. Feitelijk is het een aaneenschakeling van hypothetische momentopnamen (en dat is niet uit een boekje, maar (een) ervaring), dus zal hiervoor een stukje 'uitstel van ongeloof' nodig zijn. Ga ik wat mee doen.

Dus het wordt nu tijd alle filosofiën en beschouwingen achter ons te laten en te gaan kijken naar de directe ervaring. Kans is groot dat het “keuzeprobleem” daardoor vanzelf oplost.

Zoals hierboven gezegd: Ik zal dat - voor zover dat lukt - voor deze exercitie onder het kopje 'theorie' / 'beschouwing' scharen. Een lastig punt is wel gebleken.

Dus in plaats van je af te zonderen in meditatief onderzoek, ga je nu in eenvoudige handelingen en bezigheden, zoals de afwas, wandelen of typen op een toetsenbord, kijken of daar een ik bezig is, of er iemand is, die de afwasborstel hanteert of er iemand (jij) is, die besluit welke volgende toets er ingedrukt wordt. Kijken dus. Dit zou moeilijk voor je kunnen worden, omdat het akelig eenvoudig is.

Bedankt voor de aanwijzing. Ja, dat zal wel eens lastig kunnen worden, simpliciteit, hahaha. ;)

Gaarne Uw bevindingen.

I'll be back, hahahaha...... 'U' hoort van 'mij'. :P

Ik blijf overigens bedanken, ben zo blij met wat hier gebeurt. Het helpt enorm, THANKS!!

[lex]

Hi Marcel,

Druk weekend voor de boeg, je hoort pas volgende week weer van me.

Hier een oefening om ook in communicatie met andere mensen in de directe ervaring waar te blijven nemen:
Als je spreekt, luister dan naar de klank (dus niet de inhoud) van je stem en voel hoe die resoneert in je lichaam.

Op je andere punten ga ik later in.

Fijn weekend,

Lex

[Marcel Graumans]

Hoi Lex,

Druk weekend voor de boeg, je hoort pas volgende week weer van me.

Komt - hoe kan het ook anders - wel goed uit eigenlijk. :)

Hier een oefening om ook in communicatie met andere mensen in de directe ervaring waar te blijven nemen:
Als je spreekt, luister dan naar de klank (dus niet de inhoud) van je stem en voel hoe die resoneert in je lichaam.

Thanks, wordt meegenomen.

Fijn weekend, enjoy!

Warme groet

[Marcel Graumans]

Hoi Lex,

Op dit moment even niet zo veel tijd i.v.m. het opvangen van de kinderen, i.v.m. een laatste fase van ziekte bij de paps van 'mijn' ex. Het reageren zal dus wat langer op zich laten wachten.

Warme groet,

Marcel

[lex]

Geen probleem, take it easy (but take it).

Kijk maar of je ook in de drukte kan zien of er iemand is, die van alles doet of dat het vanzelf gebeurt.

[Marcel Graumans]

Hoi Lex,

Nee, ook daar geen afgescheiden ik te vinden die iets doet. Die was er eigenlijk nooit te vinden. Schijnbaar wel een verwachting dat dit zien alles ineens heel anders zou maken, qua functioneren, qua gevoelens die voorbij komen, et cetera. Dat ik nooit als afgescheiden iets heeft bestaan, zal bestaan of zou kunnen bestaan, was - gek genoeg - eigenlijk al duidelijk, maar kon op één of andere manier niet geloofd worden of zo? Weet niet of er ooit daadwerkelijk in die afgescheiden ik geloofd is. Het lijkt er meer op dat die 'ik' 'erin geforceerd moest worden', omdat alles om mij heen liet zien hoe 'het geloof in ik' het ware geloof is. Snapte daar als kind al geen donder van, wilde er bij horen en ben zo iets van een ik gaan fabriceren, maar nooit echt in kunnen geloven. Persoonlijk bezit - iets wat de laatste dagen als gedachte voorbij komt - is iets wat 'ik' - weet niet hoe anders te communiceren - nooit kon begrijpen. Vroeg toen ik vijf was en er grond gekocht werd om een huis op te (laten) bouwen, hoe dat nu kon, grond kopen; 'de aarde is toch van iedereen!?' - Niet als verhaal van 'kijk mij eens', maar iets wat duidelijk voor ogen kwam de laatste tijd.

Als je spreekt, luister dan naar de klank (dus niet de inhoud) van je stem en voel hoe die resoneert in je lichaam.

Die woorden komen er dan gewoon uitgefloept. Eenzelfde proces als met schrijven. En - eerder niet bewust gedaan - als er dan gekeken wordt naar een 'ik' die iets doet, komt het in het domein 'belachelijk'. Dat laatste - dat schrijven en spreken spontaan gebeurt - was al een hele poos, zo niet altijd duidelijk. Het zijn beiden ook hobby's, communiceren in het algemeen, zeg maar. Wel zijn er momenten bekend dat er juist heel veel bij nagedacht werd, woorden gewogen, et cetera, maar dat werd al snel weer opgegeven, omdat er dan alleen misverstanden en miscommunicatie ontstaat.

Tot zover waartoe gekomen werd.

Lees graag je reactie,

Warme groet,

Marcel

[lex]

Mijn reactie is om je te vragen of het nu 100% duidelijk is. Ik krijg de indruk dat het altijd al duidelijk was, maar dat het nu ook duidelijk is dat het altijd al duidelijk was. En dat het eigenlijk ook niks bijzonders is. Elk kind weet het.
Ik heb een jaar niet gegidst omdat ik het allemaal te grote flauwe kul vond, maar ik kwam er achter dat het mensen toch oplucht om dit te zien, hoe banaal simpel het ook eigenlijk is.

En nog een laatste vraag: Ben je klaar voor de eindronde? Dat zijn vijf vragen, misschien heb je ze al eens gezien, die kunnen helpen te zien of er nog onduidelijkheden zijn of tot verdieping kunnen leiden.

[Marcel Graumans]

Mijn reactie is om je te vragen of het nu 100% duidelijk is.

Ja, heel duidelijk. :)

Ik krijg de indruk dat het altijd al duidelijk was, maar dat het nu ook duidelijk is dat het altijd al duidelijk was. En dat het eigenlijk ook niks bijzonders is.

Ja, ja, ja, ja.... :P

Elk kind weet het.

Zo raak! Inderdaad. Fascinerend hoe daar 'iets overheen komt' - lijkt te komen. :)

ik kwam er achter dat het mensen toch oplucht om dit te zien,

Zeker, al is het maar als een 'zie je wel' of zoiets, maar dan buiten de context van 'gelijk halen'. Het heeft veel duidelijk gemaakt / weer duidelijk gemaakt / laten zien dat het eigenlijk nooit onduidelijk was.

Ja, helemaal klaar voor de eindronde, nou ja, wie is daar klaar voor hè. :) Alle gekheid op een stokkie, ja klaar voor, en tot zover bedankt, er is het e.e.a. ontknoopt wat gaandeweg in de knoop geraakt was.

Warme, dankbare groet,

Marcel

[lex]

Hoi Marcel,

Hier zijn de vragen:

1. Bestaat er ergens zoiets als een losstaande entiteit (ik, mij, zelf, mijzelf, Celine) in wat voor vorm dan ook? Is die er ooit geweest?
2. Leg gedetailleerd en vanuit uit wat de illusie van een afgescheiden zelf is, wanneer begint deze illusie en hoe werkt hij?
3. Hoe voelt het om dit te zien? Wat is het verschil met voordat we begonnen?
4. Hoe zou je deze illusie omschrijven/uitleggen aan iemand die er nooit van gehoord heeft, maar nieuwsgierig naar is?
5. Wat was het laatste duwtje dat je over de drempel hielp, wat maakte dat je het zag? Was er een speciaal moment of gebeurde het langzaamaan? Wat gebeurde er precies?
6. Hoe zit het met keuzes, vrije wil en controle. Wat maakt dat dingen gebeuren? Hoe werkt dat? Waar ben je verantwoordelijk voor? Geef voorbeelden vanuit de ervaring.

Fijn weekend,

Lex

[lex]

Had 'm gecopieerd en de verkeerde naam laten staan, zie ik nu. Misschien helpt dat wel. :-)

[Marcel Graumans]

Bestaat er ergens zoiets als een losstaande entiteit (ik, mij, zelf, mijzelf, Celine) in wat voor vorm dan ook? Is die er ooit geweest?

Nee, deze bestaat niet, en heeft niet bestaan, zelfs niet als Celine gespeld zou worden als Marcel. ;)

Leg gedetailleerd en vanuit uit wat de illusie van een afgescheiden zelf is, wanneer begint deze illusie en hoe werkt hij?

De illusie van een afgescheiden zelf is de gedachte dat de gedachte aan een zelf, aan ik, werkelijk een inhoudelijke substantie heeft. Deze illusie ontstaat direct na de geboorte, wanneer er aan 'dat wat geboren is' een naam gehangen wordt, waarbij deze naam eigenlijk een verzamelbak wordt van eigenschappen, gedragingen, een context eigenlijk, welke in interactie met de waargenomen werkelijkheid en de ervaringen daarbinnen, wordt gevuld en waaraan een verwijzing 'ik' gehangen wordt. Die 'ik' is slechts een verzameling gedachten, emoties, herinneringen, verhaal, enzovoorts. Het is uiteindelijk een label, leeg, maar waaraan al deze dingen zijn gehangen en welke van daaruit als waar, als echt bestaand lijkt te zijn. Na goed te KIJKEN - niet er over DENKEN, maar KIJKEN - blijkt dit label naar niets tastbaars te verwijzen.

Hoe voelt het om dit te zien? Wat is het verschil met voordat we begonnen?

Het voelt goed dit (weer) te zien. Door het vele denken hierover was er gek genoeg ergens een verhaal ontstaan, waaraan het idee van een identiteit is gehangen. Door weer te gaan KIJKEN, was er een soort 'aha' of 'tuurlijk' of 'zie je wel', en dat is erg prettig.

Hoe zou je deze illusie omschrijven/uitleggen aan iemand die er nooit van gehoord heeft, maar nieuwsgierig naar is?

Daarbij zou gebruik gemaakt worden van de theorie van vraag twee, in combinatie met het KIJKEN, direct waarnemen van dat wat gedacht wordt dat is, maar - als er wordt gekeken - niet blijkt te zijn.

Wat was het laatste duwtje dat je over de drempel hielp, wat maakte dat je het zag? Was er een speciaal moment of gebeurde het langzaamaan? Wat gebeurde er precies?

Het was een kwestie van 'het weer zien van iets wat gaandeweg 'verloren' geraakt was'. Vooral het stuk 'vanuit ervaring' en KIJKEN heeft hierbij erg geholpen, waarbij de verbazing groot was, en soort van ook weer niet, omdat het helemaal niets nieuws is, niet weg was geweest, alleen niet meer gezien werd.

Hoe zit het met keuzes, vrije wil en controle. Wat maakt dat dingen gebeuren? Hoe werkt dat? Waar ben je verantwoordelijk voor? Geef voorbeelden vanuit de ervaring.

Het leven leeft, zou ik haast zeggen. In plaats van vrije wil, gaat het eerder op het inspelen op 'voorbij komende golven'. Vind dit lastig uit te leggen. Er is geen echte keuze, maar wel het gevoel van een keuze; een besef van wat het volgende is, of iets in die trend. Voorbeeld: tijdens het afwassen is er niemand aan het afwassen. Er zijn de handelingen, die samen met andere handelingen weer een groter geheel vormen, daar zit geen denken bij, daarbij worden geen bewuste keuzes gemaakt. Een ander ding wat in dit kader opvalt, is dat er de gedachte is van een keuze maken, bijvoorbeeld om even naar buiten te laten, maar vervolgens gebeuren er andere dingen waarop wordt ingespeeld, en is 'de gemaakte keuze' - vluchtig als alles is; iets wat nu ook duidelijker dan ooit voor ogen staat - al weer verleden.

Tot zover mijn bevindingen. Wanneer iets niet duidelijk is, of er nog vragen zijn, hoor ik dat graag.

Lieve Lex, tot zover in elk geval bedankt hiervoor, het heeft duidelijk geholpen, erg fijn! Het voelt als een verademing en het is duidelijk dat er nu vervolgd kan worden. Op het moment dat hier werd aangeklopt zaten er een aantal knopen en verwarringen - m.b.t. realiteit - die nu (weer) in een helderder daglicht staan. THANKS to 'you', thanks to 'me'. :)