The Gate

Hallo Joran, ik sta voor mijn koffer en ik kies tussen een witte of een zwarte broek om aan te doen. Ik denk dat IK kies maar dat kiezen gebeurt vaak heel apart. Ik leg wit klaar en neem later toch zwart en ik zeg: ik kon niet kiezen. Maar er is alleen kiezen en de Ik kan ik niet vinden. Er wordt gekozen. En dan denk ik dat ik dat deed. Als ik dicht bij dat keuzemoment probeer te komen: nee, ik kies niet. Geen ik te vinden daar. Alles gaat vanzelf, ook of misschien vooral als ik niet denk. Maar dat gaat ook vanzelf. Joran, ik ga nog even verder met kijken.

Ja, mooi... Je DENKT dat ik dat deed... De enige manier om een 'ik' te fabriceren is door een gedachte... Is dat waar?

Het denken... Gebeurt dat ook vanzelf...? De meeste mensen hebben een heel sterk ik-gevoel bij een of ander iets wat gebeurt.. De een bij kiezen, de ander bij denken, doen, zien, voelen, horen, aandacht richten...

Dag jorat, Ik heb dat zeker sterk gehad met denken. De laatste jaren zie ik dat denken ook gebeurt zonder dat je daar controle over hebt.ik kan er niks aan doen dat een gedachte binnen valt. Maar mijn overtuiging bleef wel: je kunt wel uitmaken hoe je op een gedachte reageert als je je er eenmaal van bewust bent: klopt het wat ik denk, kan het anders zijn? Zo verwarrend dit: als dat ook voorgeprogrammeerd is: wat moet ik dan met dat ijverige uitpluizen? En eigenlijk maakt het niet uit wat ik denk want her gebeurt allemaal vanzelf. Ik snap dat wel en toch is het gevoel iets te moeten (laten) heel sterk. Ik moet niks want ik bestaat niet eens. Dus kan niks. Dat idee van controle verliezen blijft sterk ook al weet ik dat niet te hebben. Zo'n sterke gewoonte.

Zo verwarrend dit: als dat ook voorgeprogrammeerd is: wat moet ik dan met dat ijverige uitpluizen?
Zien dat het gewoon gebeurt, er is uitpluizen, niemand die uitpluist...

En eigenlijk maakt het niet uit wat ik denk want het gebeurt allemaal vanzelf. Ik snap dat wel en toch is het gevoel iets te moeten (laten) heel sterk.

Je maakt het te ingewikkeld... Het leven gebeurt, leeft zichzelf en er gebeurt van alles (doen en laten)... Wat we hier doen is puur en alleen maar kijken of er een entiteit 'ik' is die aan het stuur zit... Die is er of die is er niet... Het gaat er niet om of je het snapt, maar dat het gezien wordt... Doe jij iets?
Hoe kun je controle verliezen als je die nooit gehad hebt? Waar is de controleur? Is het iets anders dan gedachten die opkomen? En die kies je niet, zeg je zelf al...

Hallo Jorat,
Weer terug van vakantie en toegang tot internet.
Zit er iemand aan het stuur? Ik denk daar vanalles over maar als ik alleen maar kijk: nee, niemand aan het stuur.
En snappen is niet belangrijk. Ook alleen maar gedachten: of ik snap of niet: alles gaat door. Er is soms begrijpen en soms niet. Ik doe dat niet. Inzicht komt en gaat, geen controle. Wat je zei: hoe kan je controle verliezen als je die nooit had, raakte me wel. Al dat proberen (controleren) wordt minder de laatste dagen. Soms zijn er emoties, die gaan door als ik geraakt ben maar dan merk ik de emotie op en zie de gewoonte om te begrijpen, controleren, corrigeren etc maar die lost dan op of wordt minder. Dat is fijn. Toch blijft een onzekerheid: is dit genoeg, zie ik het nu echt?

Hoi,
Het klinkt of er een verwachting dat er iets zou moeten gebeuren waardoor je zekerheid hebt dat het gezien is. Waar zit je op te wachten? Je zou niet meer geraakt mogen worden? Je controledrang zou moeten verdwijnen? Kijk eens naar je ideeën en verwachtingen van hoe je leven zal zijn als je het gezien hebt...

Hallo Jorat,
Ja, verwachtingen heb ik wel: Een idee dat er dan meer rust is en ja, minder geraakt zijn. Een soort besef dat voortdurend bij me is, helderder zicht. Geen twijfel of IK echt doorzien wordt maar een weten. Minder spanning omdat veel spanning ontstaat rondom al die IK-ideeen.
Ik heb de 21 interviews gelezen en daarbij kreeg ik ook de indruk dat bij iedereen een duidelijk moment aanwijsbaar is dat men het "niet alleen weet maar ook ziet"

Hoi Cypres,
Ja, we gaan net zolang door totdat het helemaal gezien is.
Je verwachtingen zitten in de weg. Wie moet er meer rust hebben, wie moet minder geraakt zijn, wie moet helderer zicht hebben? Zijn dat mogelijk ook gewoon ik-gedachten over de toekomst die voorbij komen?

Hallo Jorat,
Ja, dat zie ik nu. Ook hierover overtuigingen. Soms zie ik zelf niet dat ik ze heb.....
Maar natuurlijk is dat zo: het zijn gewoon gedachten over wat IK nodig zou hebben. Een lachertje natuurlijk als je bedenkt dat Ik so wi so een gedachte is en dus niks nodig kan hebben. Ben benieuwd welke overtuiging hierna weer boven komt drijven. Er is meer vertrouwen en rust op dit moment. En het besef: dit moment en opmerken/ open staan, dat is leven, meer niet. Mooi ook!

Hey Cypress,
Mooi! Inderdaad, een gedachte heeft niets nodig.
Is er wel iemand die vertrouwen en rust heeft, iemand die opmerkt?
Waar zit je nog vast?

Hoi Jorat,
Daar heb ik een paar dagen naar gezocht. En eigenlijk: negens aan.
Er was soms enige onrust bij de gedachte dat 'het klaar is' omdat daar automatisch ongeloof achter lijkt te volgen: is dat wel echt zo, hou ik het wel vast? Maar dat zijn alleen gedachten en ik hou niks vast of hoef niets vast te houden want ik is nergens.
Dus soms er is enige onrust en er zijn gedachten maar geen IK. En dan is er weer beseffen en grinniken en later rust.
Mag ik je heel hartelijk bedanken, ook al is er geen Ik en geen Jorat? Er is wel hulp en die wordt zeer gewaardeerd!
Groeten Cypres

Hoi Cypres,
Graag gedaan. Het is dankbaar werk. Het is prachtig als er weer iemand ziet dat 'ik' alleen maar een gedachte/geloof is.

Om dit te helemaal te checken wil ik je vragen de volgende vijf vragen te beantwoorden. Als de antwoorden geen vragen meer oproepen bij mij, vraag ik nog enkele andere LU-ers om te kijken naar dit topic en of zij nog vragen hebben.

1) Is er een ik, op welke manier of in welke vorm dan ook ? Is er ooit een ik geweest? Is er een zelf, is er iets dat is afgescheiden van al het andere?

2) Leg gedetailleerd uit wat de illusie van een afgescheiden zelf is, wanneer begint deze illusie en hoe werkt hij?

3) Hoe voelt het om dit te zien ? Geef een gedetailleerde beschrijving.

4) Hoe zou je deze illusie omschrijven/uitleggen aan iemand die er nooit van gehoord heeft, maar er wel nieuwsgierig naar is?

5) Wat was het laatste duwtje dat je over de drempel hielp, wat maakte dat je het zag?
Was er een speciaal moment of gebeurde het langzaamaan? Wat gebeurde precies?

Ik ben benieuwd naar je antwoorden...

Hallo Jorat,
Wat grappig, ik beantwoord je vragen, ze zijn af, ik druk op verzenden en er gaat iets fout, dus ik moet het opnieuw doen. Alsof ik een herexamen doe. Er is even irritatie maar ook : Kan geen kwaad,
Hier komen mijn antwoorden opnieuw:

1) Is er een ik, op welke manier of in welke vorm dan ook ? Is er ooit een ik geweest? Is er een zelf, is er iets dat is afgescheiden van al het andere?
Nee er is geen IK in welke vorm dan ook. Nooit geweest. Er was alleen een geloof in een individueel IK, dat ook gekoesterd werd en gecultiveerd. Daaronder is alleen ervaring en bewustzijn en dat delen we met zijn allen, niets persoonlijks. Niemand die ervaart of bewust is.

2) Leg gedetailleerd uit wat de illusie van een afgescheiden zelf is, wanneer begint deze illusie en hoe werkt hij?
Waar begint die: als kind is er nog geen verbondenheid met de omgeving en geen afscheiding. Er zijn ervaringen en ergens in de ontwikkeling leren we betekenis geven en ervaringen koppelen aan een IK-idee en later gedachten. Gevoed door signalen uit onze omgeving die ook gelooft in die afscheiding en individualiteit. Het geloof in de IK zelf houdt zichzelf in stand. We leren allemaal hoe we moeten zijn om te voldoen aan allerlei eisen. Alsof we dat kunnen sturen. We groeien op met verantwoordlijkheidsbesef alsof we dat kunnen sturen. In werkelijkheid is er de ervaring wel: we voelen en doen dingen en denken dat we kiezen/sturen. En nemen onze gevoelens persoonlijk op. Maar gevoelens komen en gaan, we hebben daarin niks in de hand. Ook niet als we eraan vasthouden of loslaten: dat gebeurt of niet.
En IK-concept is handig in communicatie, maar meer eigenlijk niet.

3) Hoe voelt het om dit te zien ? Geef een gedetailleerde beschrijving.
Het voelt goed om dit te zien. Er was al besef dat gedachten komen en gaan en niet serieus genomen hoeven worden en niet persoonlijk zijn. Dat IK ook gewoon zo'n gedachte is, was nieuw en voelde gelijk als een soort van waarheid maar ook oncomfortabel in het begin: riep onzekerheid en angst op en protest (waar heb ik me dan allermaal in godsnaam mee beziggehouden, wat een tijdsverlies, begrip vrije wil). Nu is er vooral rust en aanvaarding en verwondering over onze verdwazing/verdwaling. Ook mededogen met anderen die nog de stress van hun verhalen en valse Ik ervaren. Er is rust en ervaren en soms onrust en een bijna onmiddellijk weten dat het een geconditioneerde IK-valkuil is. Vertrouwen en gewoon leven, meer samenvallen met 'mijn' leven, het leven en geen verzet tegen wat is.
Soms momenten van grote helderheid, vooral bij het in de natuur zijn, dan is ineens alles mooier, werkelijker.

4) Hoe zou je deze illusie omschrijven/uitleggen aan iemand die er nooit van gehoord heeft, maar er wel nieuwsgierig naar is?
Er is verbazing dat er momenteel geen behoefte is om te delen en uitleggen. Als iemand nieuwsgierig is: ik zou zo iemand denk ik vragen of die zich zou kunnen voorstellen dat IK niet bestaat maar enkel een gedachte is. Ik zou uitleggen dat ervaring wel bestaat: gedachten/gevoelens/lichaam/emoties, maar dat dat allemaal doorgaat of we denken of niet. En vragen of iemand zijn gedachten kan sturen. Nee? dat dat komt omdat er niet zo Iemand is.
Verder is mijn antwoord op 2 wel bruikbaar in dit verband denk ik.

5) Wat was het laatste duwtje dat je over de drempel hielp, wat maakte dat je het zag?
Was er een speciaal moment of gebeurde het langzaamaan? Wat gebeurde precies?
Het laatste duwtje kwam toen ik me realiseerde dat ook datgene waarop ik wachtte: inzicht/ wonder/ helder zicht/ etc, ook niet meer is dan zo'n loze gedachte die me juist gevangen houdt. Gebaseerd op de aanname van een bestaande IK.
Wonderlijk dat het inderdaad zo is dat je al je hele leven er bovenop zit zonder het te zien.
En toen dat stukje Ik wegviel was er even wachten(voor de zekerheid, haha) en er verscheen geen nieuwe.
En nu is er het besef dat wat komt, allemaal komt, met of zonder gedachten en het is goed (en soms even niet).


En nu is er wachten op je antwoord........
hartelijke groet
Cypres

Hey Cypres,
Wat heerlijk om te lezen. Voor mij is het helder dat je het gezien hebt. Geen vragen meer. Blij voor je! Voor iemand die bang was het nooit te zullen zien is het snel gegaan :) Ik zal op facebook vragen of andere gidsen nog wel vragen hebben of anders jouw ontwaken willen bevestigen. Als er nog vragen zijn stel ik die eerst nog. Als het bevestigd wordt krijg je een uitnodiging om op facebook lid te worden van de Liberation Unleashed-gemeenschap. Dat kan ik je zeker aanraden.

Hartelijke groet,

Jorat

Hallo Jorat,
Dat is snel!
Ik hoor het wel als er toch nog vragen zijn en alvast:
Dank je wel voor je inspanningen, het was heel helpend en er is veel waardering voor!
Hartelijke groet
Cypres