Ha Ronald,
Hier zijn mijn antwoorden. Niet vanuit het intellect maar gewoon de pen zijn werk laten doen (of de handen en het toetsenbord)
1)Is er een ik, op welke manier of in welke vorm dan ook ?. Is er ooit een ik geweest? Is er een zelf, is er iets dat is afgescheiden van al het andere?
Er is geen ik, geen 'vaststaand, substantieel' ding. Er kan wel een beleving van een 'ik'' een ervaring. Omdat het een ervaring is het van voorbijgaande aard. Uiteindelijk bestaat een ik alleen maar als een gedachte en als gevoel.
En die komen en die gaan...
Als 'ik' het 'ik' gevoel echt helemaal voel lost het uiteindelijk op...en is er niets!
Er is dus nooit een 'ik' geweest en er zal nooit een 'ik' zijn...
Een 'zelf' (kleine letter) schakel ik gelijk aan een 'ik' (kleine letter). Misschien is 'ik' meer de gedachte en 'zelf' meer het gevoel. Er is geen afgescheiden 'zelf' dat afgescheiden is van al het andere...
Er is een ogenschijnlijk lichaam/geest systeem en dat staat in relatie tot alles.
Op fundamenteel niveau is er alleen 1 energie/bewustzijn dat zich continue op verschillende manieren uitdrukt.
2)Leg gedetailleerd uit wat de illusie van een afgescheiden zelf is, wanneer begint deze illusie en hoe werkt hij?
De illusie van het afgescheiden zelf is de grote collectieve vergissing van de mensheid.
Mensen identificeren zich met wat ze denken te zijn, met een zelf beeld, met een verzameling gedachten, beelden, fantasieën waar ze het label 'ik; op plakken.
Deze 'ik' denkt dat het afgescheiden is van al het andere om hem heen en dat hij/zij vrij is om te kiezen en dat bij die keuzes ook verantwoordelijkheid hoort (al het een goede keuze was is het 'mijn' verdienste en het een slechte keuze was is het 'mijn' schuld).
Wanneer is deze illusie ontstaan?
Heel eerlijk gezegd weet ik het niet precies.....Al vrij snel na de geboorte (paar maanden) schijnt er bij babies een soort van zelf besef op te komen? Wellicht gewoon een natuurlijk proces? Niets mis mee, met zo'n besef, het is een manier van het organisme om te overleven. Maar er is nog geen aanwezigheid van een geheugen en een 'ik' gedachte' (ik die van alles claimt). Dat schijnt na 2 a 2,5 jaar te ontstaan. Er ontstaat een 'verhaal van 'ik'/'mij' dat afgescheiden is van de rest, dat een eigen verantwoordelijkheid heeft en een vrije wil. dat persoonlijk is en dat zich afspeelt in de tijd. En de 'ik' zoekt eigenlijk onbewust naar eenheid, naar liefde...
De eenheid die werd ervaren in de baarmoeder, in de symbiotische versmelting met de moeder en ook nog in de eerste levensfase toen alles onpersoonlijk was. Er was huilen maar er was niet het besef 'ik huil'
Dus de 'ik' zoekt liefde, eenheid in de buitenwereld en gaat eerst zoeken in aandacht, liefde, dan in materiële zaken, vriendjes, vriendinnetjes, speelgoed, opleiding, werk, geld, status en dat gaat geen eenheid, geen liefde brengen en dan wordt het gezocht in het spirituele....als ik verlicht ben ben ik gelukkig!
Wat er niet wordt gezien is dat een 'ik' nooit gelukkig kan worden, het is een soort bodemloze put, er is altijd weer iets nieuws, iets beters, iets mooiers.
Als de illusie wordt gezien, wordt doorzien valt de beweging spontaan stil....geluk laat zich zien bij het stilvallen van de 'ik' bij het doorzien van de 'ik' en bij het te voorschijn komen van het 'IK" (Al dat is...)...En dat was er altijd al, he kan het er ooit niet zijn geweest....? :-)
3)Hoe voelt het om dit te zien ? Geef een gedetailleerde beschrijving.
Het voelt rustig, vrij, ontspannen, giechelig (schrijf je dat zo?), verwonderd, fijnmazig, kwetsbaar, open, ruimtelijk, grenzeloos!
en dit zijn maar woorden...woorden zijn per definitie onwaar want hoe kan een woord een gevoel uitdrukken? het is altijd een verarming, een verzwakking, eenverwijzing....
Wat ik ook ervaar....nee wat ervaren wordt :-) is dat er ook soms sprake is van spanning, verkramping, angst, eenzaamheid oftwel 'negatieve' emoties...ze worden ervaren, gezien en lossen dan vanzelf weer op...
Dus het is volgens mij niet zo dat 'het' zien alleen maar leidt tot positieve gewaarwordingen, gevoelens, gedachten....er wordt gezien dat alle gewaarwordingen, gevoelens en gedachten gewoon komen en gaan...alles is zoals het is!!
Ik kan dus 'stress' voelen en gelijkertijd...op een dieper niveau rust voelen.....Heel subtiel maar het is er absoluut...het is dan en/en.....bijzonder om te merken!
4)Hoe zou je deze illusie omschrijven/uitleggen aan iemand die er nooit van gehoord heeft, maar er wel nieuwsgierig naar is?
Jij, de persoon die je denkt te zijn bestaat niet, bestaat alleen maar in je gedachten
Wat je werkelijk bent is niet in woorden uit te drukken...maar ik ga het toch proberen....het is de ruimte waarin 'jij' verschijnt. Als je je identificeert met die ruimte (jij bent dat!) ervaar je vrijheid, als je je identificeert met je 'ik', met je 'persoonlijkheid' ervaar begrenzing...vaak verkramping.
Dus zie dat je niet je gedachten bent, dat de 'ik' die je denkt te zijn slechts een illusie is.
5)Wat was het laatste duwtje dat je over de drempel hielp, wat maakte dat je het zag?
Was er een speciaal moment of gebeurde het langzaamaan? Wat gebeurde precies?
Grappig...het laatste zetje was dit proces....dit proces op LU, samen met 'liberator' Ronald. Er vol mee bezig te zijn en alles te geven, diep te kijken, werkelijk te kijken naar wat waar is.
Tijdens het proces, de dialoog met Ronald las ik af en toe in een boek en het was een zin uit het boek van David Carse - Perfect Briljant Stillness...die is heel bijzonders deed...
De zin was: 'Er stroomt alleen maar bewustzijn door dit lichaam, zonder bewustzijn is er alleen maar een lijk'
ik zag glashelder dat dit onpersoonlijk bewustzijn/leven is....er is geen 'ik' in te bekennnen!
ja als gedachte....maar niet als 'iets' dat zaken controleert. Er is 1 leven/bewustzijn dat zich in miljarden verschillende vormen uitdrukt!
Helder...klaar!
Met liefde, Peter