The Gate

Klopt helemaal, van die laksheid! Sterker nog, de afgelopen week ben ik er maar even heel matig mee bezig geweest. Ook die oefening dus nog steeds niet gedaan. Nu zat ik net even buiten, en viel precies hetzelfde binnen: 'beter nu even de boel weer opschroeven en er energie in steken, want volgens mij zijn we vrij dichtbij' dan is het toch zonde om het te verslonzen nu. Dus helemaal mee eens. Weer even de boel wat intensiveren nu!

Op zich is dit wel iets dat eigenlijk al heel lang duidelijk voor me is. Dit gaat meestal puur op ingevingen. Het loopt ook áltijd anders dan vooraf gedacht. Een hele enkele neer niet, dan wordt een oorspronkelijk idee, zoals die in een moment van inspiratie - ook natuurlijk áltijd een ingeving! - 'binnen kwam', aangehouden. Ja, dat is wel overduidelijk met muziek... dat wordt nooit 'be-dacht'. Kan het willen tot ik een ons weeg, maar als er geen inspiratie is, dan gebeurt er niets ook, tot grote frustratie soms. ;) Dus dat is eigenlijk wel een heel goed en duidelijk voorbeeld die ook al een eeuwigheid duidelijk is haha.

Zo'n maakproces gaat altijd via ingevingen, 'van het één komt het ander' etc. concept aanhouden is soms vrij lastig voor dit specifieke mind-body-organisme lol (sorry)..... dus ja, goed voorbeeld van iets dat overduidelijk niet door 'mij' tot stand komt. Al is er natuurlijk wel een aangeboren gevoel voor muziek, bepaalde sterke punten/talenten. Maar daar heb je zelf niet echt een aandeel in. Dat is als het ware 'gegeven' en geen eigen prestige.

Nee, het is niet te observeren hoe groot ik ben, of waar een begin of einde aan mij is. Er zijn op dat moment enkel gewaarwordingen. Eigenlijk nogal 'losse' gewaarwordingen. Als de aandacht naar de voeten gaat, is 'daar' het voelen, gaat het naar de rug, is 'daar' het voelen, of bij de benen, dan is het daar. Het geheel, waardoor er zoiets als 'lengte' wordt waargenomen, kan in die toestand niet worden waargenomen in de directe ervaring werd heel duidelijk. Heb er echt goed de tijd voor genomen om er heel zeker van te zijn en het goed en grondig te observeren, maar dat is in de directe ervaring duidelijk niet waar te nemen.
Er zijn losse gewaarwordingen: dan ineens een geluid van spelende kinderen bij de buren, 'rechts' ineens een geluid in het huis de de buren, een gedachte, aandachtsverlies, herpakken, en weer ineens een bepaald gebied voelen. Lichaamslengte kon zeker niet worden gevoeld. Enkel dat de aandacht dan naar de uiteindes gaat, en dan weer terug naar het ooggebied (waar het ik-centrum lijkt te zijn.. lijkt, want dat is bijvoorbeeld niet het het geval als de aandacht bij de vingertoppen is bv).

Dus vooral gewaarwordingen. Aandacht gaat ergens naar toe... geen vast geheel in de directe ervaring.

Bijvoorbeeld gevoelens als minderwaardigheid die bij sommige mensen ervaren wordt... dat komt gewoon op, en heeft vaak behoorlijke diep wortels. Vaak zijn die dingen ook zo door de tijd een beetje gegroeid natuurlijk, als verstandhoudingen en zo. Als ik-gevoelens of ikjes die als het ware omhoog komen in zo'n situatie. Hoe kunnen dat soort dingen meer in 'het reine' komen? Of is dat een heel ander terrein?

De laatste tijd probeer pas ik daar vaak zelfonderzoek op toe. Maar dat is wel iets heel anders. Maar lijkt wel alsof dit inzicht , of bijna-inzien, daarbij (nog) niet echt helpt. Want die al die automatische patronen gaan wel gewoon onverminderd door heb ik het idee.

Mooi!
Dus waar jouw lijf begint en waar de genzen zijn, is er in directe ervaring niet. Het is een gedachte. Wij maken zelf de afgrenzing in ons brein. Niet erg en waarschijnlijk ook nodig maar wel goed te beseffen.

Waar is geluid is ook een mooie! Kan je eens kijken waar geluid zich afspeelt als je naar directe ervaring kijkt. Zit het in je oor? In het object? In de ruimte? (wat als je een van deze wegneemt, is het geluid er dan nog?).

Dit is een heel belangrijke vraag van je.
Er zijn dus gevoelens die opkomen in contact met anderen. Gevoelens komen op. Ze zijn niet perse waar, maar ze komen. Is daar een "ik" voor nodig? Kijk maar eens.

Maar er is dus wel een "ik-gevoel". (Denk aan het Sinterklaas gevoel als hij in de ruimte is, het gevoel is er en doet iets met je, maar je weet dat het niet echt is). Ik gevoel gaat niet zo maar weg. Dat heeft veel tijd en oefening nodig. Wel is het helpend om als het ware naar het gebeuren te kijken als in een film. Klim erboven uit en aanschouw het tafereel. Kijk die poppetjes eens met elkaar wissebissen! waar gaat het nu eigenlijk over? wat drijft ze. Het gebeurd. Gevoelens komen. Hebben vaak een "oorsprong". Is er verwachting dat dit weg zal gaan wanneer je doorzien hebt dat de IK er niet werkelijk is?

Ik denk dat op zo'n moment je zien en weten hoe het zit wordt overgenomen door hele sterke patronen inderdaad. Er zijn manieren om hier verder onderzoek naar te doen. Daar ben ik niet in geschoold maar is meer kost voor de after!

Kan je nog even naar geluid kijken en terug laten horen wat je ziet?
Ps. Mooi dat je verder gaat met het schrijven zonder toeeigenenen, zonder "ik". Zou ik even mee door gaan!

Hey VK.
Fijn dat je zo goed aan het kijken bent. Als je dat zwart bekijkt, wie kijkt dan naar dat zwart?

Antwoord later uitgebreider, ik ben momenteel ziek.

Groetjes Lise

In mij is altijd de rotsvaste overtuiging geweest dat ik als centrum in m'n hoofd aanwezig ben. Om precies te zijn in het kijken, het oogcentrum. Dus die vraag 'is het ik ergens aan te wijzen?' scheen me wat onzinnig, want altijd van mening geweest dat het daar zit, dus die vraag kon ik wel beantwoorden voor m'n idee.

Kom dan wel een soort uit 'tja, je kunt jezelf gewoon niet zien, maar je bent er wel', maar dat is natuurlijk wel weer een gedachtelijke bschouwing.

In de directe ervaring is er zien, maar geen eind- of beginpunt van een ziener. En toch ook een soort wel, maar daarin ben ik dan gewoon het bewustzijn dat ziet.... transparant, immaterieel, substantieloos, een soort het licht dat er naar kijkt....

. exact. Er is zien. Maar dat wat ziet, hebben wij een naam gegeven, maar wat het werkelijk meer is dan ervaring...?

Iets om vaker mee te oefeningen wellicht. Eens kijken welke implicaties daar eventueel uit volgen, en wat dat mettertijd eventueel duidelijk maakt.....

ja heel goed. En dan vooral in de dagelijkse activiteiten en niet te veel "in gedachten". Die maken het over het algemeen nog complexer, als je stil gaat zitten en overpeinzen.



Had net weer een helder momentje met betrekking tot hoe een besluit tot stand komt. Een nogal triviaal moment verder, maar goed, daar zijn we geloof ik dol op bij het onderzoeken van the direct experience. ;)

Liep op straat, en er was twijfel over welke route te nemen naar huis: linksaf of rechtsaf? De voorkeur was aan het begin rechtsaf, maar het werd toch linksaf, want kort diende zich een beeld over die route aan waarbij de huizen van die route even kort van binnen werden geflitst, en die aanblik, daar langs lopen, wakkerde meer verlangen aan de aanblik van de andere route. Dus werd het die keuze. Dus in een korte flits riep het ene beeld meer verlangen op de andere, en dat stuurde de voorkeur en dus de keuze. En daar kwam geen ik aan te pas die 'de knoop doorhakte'. Het was simpelweg: vraag ('linksaf of rechtsaf?' -> korte beeldflits -> verlangen/voorkeur -> sturende kracht achter het besluit-> actie.

Of het altijd zo werkt is natuurlijk nu de vraag. :D Maar grappig momentje van zien weer hoe het werkt. Volgens mij gaat het eigenlijk heel vaak zo...

Ja leuk he! Voor mij is dit een van de beste oefeningen geweest. Niet in het hoofd van te voren besluiten, maar het laten gebeuren en dan bekijken hoe een keuze tot stand komt.

Anyway.... vanavond weer mee geëxperimenteerd. Kan toch zeker niet iets van een vorm aanwijzen, of een exact punt. Er is wel een vrij sterk punt van 'algemeen' of 'ongeveer', maar het is ook een soort eeh non-lokaal of zo, niet-exact, ondefinieerbaar/onaanwijsbaar...... vrij apart!

ja, dus de zelf, waarvan je toch een soort van overtuiging hebt dat die ergens te vinden moet zijn, heeft nu de status "ongeveer", "soort non-lokaal" "niet exact" "ondefinieerbaar" "zwart"etc. En je weet niet niet zeker... En toch moet het ergens te vinden zijn die ik.... of zou het "ik" bestaan uit niet meer dan aannames en is het een "zelfgevoel" maar niet ergens een aanwijsbare IK te vinden. Er is ervaring. We noemen alle ervaring van MIJ. Maar waar de MIJ is....

Terwijl de identificatie toch altijd op z'n minst was een gezichtje erbij, een hoofd, m'n subtiel gevisualiseerde uiterlijk waarmee 'het' zich heeft leren identificeren door middel van het beeld dat dagelijks in de spiegel is te zien.... maar zou gezicht morgen ineens niet meer bestaan, dan is er uiteraard nog steeds die 'sense of being' die ik net beschreef. Dus dat ik niet zijn.....

heel mooi gekeken. Want wat kan je allemaal weg nemen aan je lijfelijke zelf om nog een zelf te zijn. Ben je nog een zelf als je slaapt, is het lichaam nog van belang. Als je verlamd zou zijn? Als je armen er af zouden zijn?
Misschien ga je binnekort nog een keer naar een water. Probeer eens te liggen op je rug, drijven. En kijk dan eens rustig, waar begin JIJ en waar eindig JIJ?...

Lunamaya.... ik vroeg me zo opeens af: wat is nu eigenlijk de bedoeling of het 'het eindpunt' van dit onderzoek? Is het de bedoeling uiteindelijk tot een soort ervaring te komen, waarin bijvoorbeeld dualiteit van waarnemer en waargenomene wegvalt? Wat houdt 'het gaan door de gate' nu eigenlijk zo ongeveer in?

Ik heb nog steeds niet het gevoel van dat het helemaal kristalhelder is, en het gevoel dat ik dit toch nog steeds moet onderzoeken. Het moment van 'boem, het is volledig helder!' is er nog niet helemaal. Maar ook wel het gevoel daar niet heel ver vandaan te zijn meer. Maar ik blijf nog even onderzoeken. Vroeg me alleen wel af, wat precies dat 'door de gate gaan' is.
Top

Daarin kijk ik naar wat jij laat merken in gesprek. Wanneer het voor jou echt helder lijkt, zal ik nog wat vragen stellen om te kijken of er nog ergens ruis is. Ik zal wat andere gidsen vragen om mee te kijken. Mijn ervaring is dat het beter is het bij de ander te laten.
Ik denk dat je nog steeds heel goed aan het ontwikkelen bent maar je overtuiging dat er toch nog ergens iets te vinden moet zijn (hoezo eigenlijk, waardoor is dat geloof zo rotsvast, niemand heeft ooit een IK gevonden), is nog heel sterk. Je blijft heel fanatiek zoeken. Ik wacht een beetje op het moment dat je zal ervaren: ik hoef niet te zoeken, het is er niet, dat is duidelijk. Dat zal een zekere vorm van opluchting kunnen geven. Het is voor sommige mensen verlichtend om niet meer te hoeven zoeken, verbinden aan iets wat er gewoonweg niet is. Ik denk dat veel mensen blijven zoeken, en van de ene sprituele beweging naar de andere hoppen om verlichting te bereiken. Terwijl je eigenlijk het omgekeerde moet doen. Stoppen met "zoeken". Gewoon kijken naar wat is en dat is het. Niet meer. Niet minder. De rest zijn aannames, dromen, fantasieën, overtuigingen. Prima. Maar niet waar.

Er is bij het kijken met ogen dicht: zien, het geziene (het zwart), en een ziener. Al is die laatste niet aan te wijzen, niet exact te lokaliseren, substantieloos en geen 'ding'. Het heeft geen vorm. Het is leeg, en toch vol van 'zijn' of levendigheid.

zie je wat je doet. Je blijft maar geloven hierin. Wat als er niet meer dan de ervaring is??? Is dat erg? Wat blijft er over als er alleen ervaring is, verandert er iets?

Wat is echter het probleem met dat het 'ik' te noemen? Of het zelf (Zelf?)

Kan je daar zelf een antwoord op geven?

Als het zwart zou verdwijnen, komt dat in feite neem op bewusteloosheid. Geen waarneming, geen bewustzijn.

Hoe weet je dat? Wat blijft er over als je bewusteloos bent? Als je dood bent? Wat gebeurd er met bewustzijn? Weet jij het?

De kern van bewustzijn lijkt waarnemen te zijn... Onlosmakelijk met elkaar verbonden. Net als dat geluid een ontvanger nodig heeft willen geluidsgolven tot de waarneming van concrete geluiden leiden. :)

Ja wel een implicatie: dat ik iig niet m'n lichaam ben. Maar daar was ik al wel een beetje over uit.

een beetje wel ja, maar steeds beter. En het daarvan loskomen helpt bij het zien dat we ons identificeren met iets wat in wereklijkheid maar een idee is.

Vanmiddag had ik een wat aparte ervaring. Ik was even gaan zitten in het stadje op een plek waar voortdurend allemaal mensen voorbij lopen en fietsen. En zo kijkende en observerende zag ik ineens al die mensen en dingen als objecten in m'n bewustzijn, en viel me ineens een manier van kijken binnen dat al wat ik voorbij zag komen eigenlijk in the end leeg van essentie is. Dus al die verschijnselen verloren ineens al hun betekenis die ze normaal voor me hebben. Het reclamebord met flitsende letters had ineens geen betekenis, letters zag ik slechts als letters, symbooltjes (en had geen eens zin om te lezen wat er verder aan 'boodschap' stond) etc. Toen ik een voorbijgaand hondje zag, en daar op die manier naar keek raakte het me... zo'n lief beestje en ook al zo vergankelijk... geen idee waarom het op die manier binnenkwam. Die was te schattig om zo te bekijken denk ik haha.

Ik keek voor me naar de stoeptegels, er liep een mier, en ineens bekeek het allemaal echt als iets dat in the end allemaal in bewustzijn werd gezien. Terwijl normaal gesproken is er dan een objectieve buitenwereld, los van mij en daar ben ik dan maar een poppetje weer binnen.

Ik wist tegelijkertijd heel goed dat het gewoon een tijdelijk moment was. Maar het was een apart moment. Merk dat het wel wat doet wat dat betreft om zo met de directe ervaring bezig te zijn en de aandacht zo op het bewustzijn zélf te richten. Weet niet, het was wel een soort awakeningmomentje. Normaal heeft alles en iedereen een bepaalde lading als ik er naar kijk; ik zoem op iets of iemand in, en meteen heeft dat een bepaald plaats en betekenis. En nu waren het ineens slechts objecten met een onderliggend besef van leegte van essentie. Omdat ik dit ook meer in mezelf ga zien, en wat voor mij geldt natuurlijk dan ook voor al het andere geldt.....

Wilde ik weer even delen. Even spontaan getypt, en gewoon in de ik-vorm getypt. ;)

Fijn dat je dit beschrijft, mooi om te lezen.

Het heeft ook even geduurd eigenlijk en moest ook echt even wennen aan die directe manier van puur waarnemen zonder gedachten óver het ervaren. Die gewoonte was niet makkelijk aan de kant te zetten. Maar nu ik dit meer op die manier zo doen, merk ik wel dat dat helpt. Helpt aanzienlijk dit onderzoek meer body te geven.

ik merk ook een enorme omslag bij je! :) Hoe voel je je?

vanaf Maandag ben ik een week offline. Als je voor zondag ochtend een bericht stuurt, ga ik nog reageren (mits mijn gezondheid het toe laat).

Liefs LunaM