Excuses voor het late schrijven. Gisteren was een volle dag.
Er is nergens een ik te be- of herkennen. Het ik dat we gebruiken is alleen praktisch om het bewustzijn aan te duiden, of eigenlijk beter het continue proces van zijn; gedachtes, ervaringen, herinneringen, voelen. De identiteit die gecreëerd werd heeft nooit bestaan en dat verhaaltje waarbij toe-eigening van het ego kwam, blijkt geen enkel fundament te hebben. Er is alleen wat er is en er hoeft geen filter van het ik voor te komen.1) Is er een ik, op welke manier of in welke vorm dan ook ? Is er ooit een ik geweest? Is er een zelf, is er iets dat is afgescheiden van al het andere?
Het bestaan van een zelf is de illusie dat er iets is dat dit bewustzijn leidt, iets dat de gedachtes denkt, maar vooral beslissingen maakt, dingen begrijpt. De illusie van een afgescheiden zelf is het idee dat er iemand is die de in dat complexe proces van gedachtes, gevoelens, begrijpen, weten, voelen de regie voert, beslissingen neemt, waarden heeft, gedragseigenschappen, maar evengoed bezit, vrienden, familie, etc. Al die banden, connecties zijn fictief en bestaan in feite niet. Al die dingen hangen samen met de personage in de wereld van de afspraken. Het afgescheiden zelf in specifiek is de personage die achter het stuur zou zitten, waarvan gedacht wordt dat iemand dat is. Terwijl er in feite nooit iemand is die omschreven kan worden.2) Leg gedetailleerd uit wat de illusie van een afgescheiden zelf is, wanneer begint deze illusie en hoe werkt hij?
Gisteren heb ik hier lange tijd aan gedacht. En vroeg ik me af of ik nou wel of niet los stond hiervan, of ik nog als afgescheiden persoon dacht of niet. Het besef dat het onmogelijk is dat er een afgescheiden zelf is, want dan zou er een zelf moeten zijn en het is onmogelijk om een zelf te definiëren, juist omdat het onmogelijk is om een moment daarvoor te kiezen.3) Hoe voelt het om dit te zien ? Geef een gedetailleerde beschrijving.
Toen dit besef kwam, kwam die zachtheid weer om alles heen. De wereld waarin niets definieerbaar is. Het voelde als een tinteling die door me heen trok. Een zachtheid en beweeglijkheid rondom alles wat ik zag. Als een warmte door mijn lichaam.
Kun je jezelf kennen? Wie ben jij? Omschrijf eens wie jij bent? En ben jij dat?4) Hoe zou je deze illusie omschrijven/uitleggen aan iemand die er nooit van gehoord heeft, maar er wel nieuwsgierig naar is?
Nee? Oké? Is er een jij? Hoe werken gedachtes? Hoe ervaar jij gedachtes? Hoe ik het zie is dat gedachtes gewoon komen, dat daar geen actieve besturing van iets of iemand bij komt kijken. Er komen gewoon gedachtes. Hoe zit het met emoties? Met gevoelens? Met voelen? Er komen volgens mij gevoelens, gedachtes, emoties etc op. Er is niet iemand die dit stuurt of waarneemt. Er is wat er gedacht, ervaren, gevoelt wordt. Ben jij dan al dit? Deze gedachtes, gevoelens, emoties? Nee, volgens mij ook niet. Ben jij jouw herinneringen, het heden en de toekomst? Is dat wie jij bent? Volgens mij is er alleen het leven. Het leven waarvan jij een onderdeel uit maakt. Zoals een vogel door de natuur vliegt, leef jij een mensen leven, dat weliswaar een intelligenter wezen is, complexere communicatie kent, maar nog niet per se een identiteit heeft. Die identiteit die hebben we gecreëerd om verschil te kunnen maken tussen mensen, gedrag toe te kunnen schrijven aan personen, wetten te kunnen maken waaraan mensen zich hebben te houden. Ben jij die identiteit ook? Ben jij wat jij gedaan hebt? Is er een jij die deed? Of waren er gewoon handelingen die later aan iemand zijn toegeschreven? Dat verschil maakt het denk ik duidelijk. Was er iemand die de handeling aanstuurde of werd er gedaan en is daar later een identiteit aan gekoppeld? Volgens mij is het eerste het geval, maar dat zul je voor jezelf moeten uitzoeken? Klopt dat voor jou ook?
Ik denk dat het een proces was van de afgelopen maanden. Het laatste duwtje was denk ik gisteren toen ik me weer ging afvragen of er een ik is, of ik denk in de vorm van "ik denk" of dat er gewoon denken is. Is er nog een ik die denkt? Of komen de gedachtes gewoon? Hoe zit het dan met sturen van gedachtes? Het ratio? bestaat er zoiets? En weer was het nodig om dit uit te denken en te omschrijven, wat is er echt? Wat ervaar ik? Is er alleen ervaren? Steeds weer zulke gedachtes en vooral het uitdenken van de redenatie. Waar komt dit uit? De ervaring dat gedachtes gewoon komen, is voor mij een belangrijke, want dat is continu te toetsen. Is er een denker of komen er gedachtes?5) Wat was het laatste duwtje dat je over de drempel hielp, wat maakte dat je het zag?
Was er een speciaal moment of gebeurde het langzaamaan? Wat gebeurde precies?
Dat maakt voor mij het helderst dat er geen ik is.
Zijn de antwoorden duidelijk voor jou? Bedankt voor de vragen die je stelde.
Goede tijd!
Nogmaals dank,
Bram