More smiles and dancing (NL or English)

[momo]

Wat is er dan nu zo droevig? Zo intens droevig?

(((((((♥️DOOR♥️)))))))

Wat is er dan nu zo droevig? Zo intens droevig?

Waarom wil je dat weten?

Het zijn golven die opkomen en verdwijnen.

Is er iets dat niet verdwijnt? Iets dat blijvend is?

En soms is dat gewoon. En soms is het ongewoon.

Wat is in DE het verschil tussen ‘gewoon’ en ‘ongewoon’?

ik … : dat blijkt nergens te zitten, te zijn, te ervaren.

Volgens mij is het je hartstikke helder en duidelijk, of niet?


Maar laten we desalniettemin vooral zoveel dingen als nodig onder de loep nemen:

momo schreef:

Waar ben je bang voor?

througout schreef:

Eerste antwoord na direct ervaren: de leegte, het verhaal dat er niet meer is.

Wat gebeurt er als het verhaal er niet meer is?

momo schreef:

Wat is die angst eigenlijk precies?

troughout schreef:

Een verhaal. Een gedachte.

Dus er komen geen fysieke sensaties bij kijken?

Hoe kan ik weten dat ik kwaad werd? Nou,mijn keel deed pijn (fysieke sensatie).

Klopt het als ik zeg dat de emotie ‘boosheid’ in jouw beleving een lichaamssensatie was? Kijk de komende dagen eens een paar keer als een sterke emotie zich voordoet. Als het klopt dat de emotie een lichamelijke sensatie is, heeft de sensatie in zichzelf dan een naam als 'woede', 'verdriet', ‘angst’? Waar komt die naam vandaan en wanneer wordt ‘ie toegevoegd? Verandert het feit dat er een naam wordt toegevoegd iets aan de sensatie?

Haal 'ik' weg uit al die zinnen en er blijft alleen Het Verhaal over. Het spinsel. De fictie.
Hoe kan Het Verhaal bestaan zonder subject dat het verhaal beleeft?
Met andere woorden: ik is er niet, wat is er wel?

Beschrijf je Directe Ervaring eens van wat er nu is, zonder het woord ‘ik’ te gebruiken. Dus wat wordt er waargenomen met je zintuigen en wat neem je waar aan opkomende gedachten (niet de inhoud ervan, maar het opkomen ervan). Geef eens een pure opsomming van wat er is, zonder er conclusies over te trekken.

En dan is de vraag: klopt dit? Neemt die stroom zichzelf waar?
Het Droste-effecte van die vraag zuigt aan het direct ervaren. Want wie stelt die vraag over de stroom die zichzelf waarneemt?

Wat is 'een vraag'/'het stellen van een vraag' in DE?

en imaginair ik maakt een verhaal en kleurt de plaatjes.

Wat is die imaginaire ik precies in DE?

...

Omdat het op zaterdag stil bleef sochtends vroeg, dacht ik dat je ritme in het weekend anders was.

Dat had je goed gedacht! Dan ben ik minder vroeg doorgaans :] ..


Liefs!
Anja

[througout]

Hai Anja,
Het kost me moeite om te antwoorden zoals gebruikelijk, met quotes en all. Verwarring. Dingen zijn bij DE anders dan ik zou denken. Er is van alles te ervaren, ik ken er niet zoveel woorden voor.
Als ik van deze vraag:

Wie of wat bepaalt dat het ‘angst’ is wat er gebeurt?

heel boos wordt, dan zit daar dus iets. En dan is

througout says:

Wat is er dan nu zo droevig? Zo intens droevig?

momo says:
Waarom wil je dat weten?

dit voor mij een logische volgende vraag. Wat er gebeurt, is dat ik telkens tegen een soort papieren muur aan loop, de muur van 'ik heb geen idee' of 'ik weet het niet'. En ik weet dat daarachter meer zit dan ik wil weten (het niet-willen-weten is gelijk aan het niet-weten in mijn ervaring). Dus ik prik door dat muurtje heen, zoals jij me dat voordoet, door het stellen van vragen. Misschien formuleer ik het beroerd, en zou de vraag moeten zijn: 'Hoe komt het dat er nu droevigheid gevoeld wordt, wat is dat?'
De volgende sleutel die je me aanreikt is de vraag

Wat is in DE het verschil tussen ‘gewoon’ en ‘ongewoon’?

Ik kom er niet achter, het lijkt alsof in het DE helemaal niets ongewoon is.
En dan ploept er wel weer een theorette (kijk uit) in, die roept dat in DE geen verwachtingen kunnen zijn, daar er in DE ook nooit iets NIET aan de verwachtingen voldoen, maar dat neem ik met DE niet waar: een theorette.
Ik neem niet waar dat er geen verwachtingen zijn, ik neem ook geen verwachtingen waar, maar mijn theorette kan ik niet bevestigen of ontkennen. Dusdus. Wat? Niks.

Wat gebeurt er als het verhaal er niet meer is?

Dat is het einde van alles. Dan is er niets meer. Nee, dat is niet waar. Er is niets van het verhaal. End of story. En zo ongelofelijk vaak lijkt het erop dat het verhaal ALLES is wat er is. En dan is het wegvallen van het verhaal koud. En vreemd. In DE is dat anders. Bij het verhaal is er geen zintuig vrij voor wat is. Zonder verhaal komt er iets anders. iets dat veel echter is. Weinig tekst. Een soort bodem onder het bestaan.
En dan de vraag over wat ángst is. En:

Dus er komen geen fysieke sensaties bij kijken?

Jawel. Ingedrukte, beklemmende gevoelens bijvoorbeeld. Of het gevoel dat er een zwarte wolk het zicht ontneemt. En dat het gevoel, de fysieke sensatie een gedachte oproept. En in de mix van gevoel en verwoording van het gevoel blijkt dat het verhaal dominant is, de gedachte 'zwarte wolk' wordt belangrijker dan wat mijn ogen wel of niet zien.

Klopt het als ik zeg dat de emotie ‘boosheid’ in jouw beleving een lichaamssensatie was?

Deze vind ik heel lastig, een kluwen. Ik las je vragen en ik voelde me klem gezet. In de val gelopen. Dat noem ik 'boos'. Als gevolg daarvan ben ik hard gaan schreeuwen (sorry Marum) en zo hard dat mijn keel er pijn van deed. Dat was niet de boosheid, dat was het gevolg van mijn geschreeuw. Dat gevoel van 'klem gezet' is deel van een oud verhaal. Is dat dan boosheid, of is dat verhaal? Ik zou zeggen dat het het verhaal is.

Kijk de komende dagen eens een paar keer als een sterke emotie zich voordoet.

Ga ik doen.

Als het klopt dat de emotie een lichamelijke sensatie is, heeft de sensatie in zichzelf dan een naam als 'woede', 'verdriet', ‘angst’? Waar komt die naam vandaan en wanneer wordt ‘ie toegevoegd? Verandert het feit dat er een naam wordt toegevoegd iets aan de sensatie?

Ik zie hier weer een spiegelpaleis. Een gebeurtenis (1) raakt aan een andere gebeurtenis (2), er komt een verhaal naar boven (over gebeurtenis 2 in mijn verleden) en om de reactie die het verhaal (1 en 2) oproept te vergoeilijken, te verklaren, te verkleinen, geef ik een emotie-naam aan mijn reactie. Een meta-label. Ik was niet opnieuw het meisje van vijf dat haar zin niet kreeg, nee, ik werd boos omdat (verhaal). Anja, ik ben uitzonderlijk getalenteerd in verhalen. Wat een zeperd dat dat nu juist is wat me al die tijd zo achter mijn eigen staart doet aanjagen.
Morgen meer. Dankjewel. D

[momo]

Het kost me moeite om te antwoorden zoals gebruikelijk, met quotes en all.

Bedoel je dat je moeite hebt met de quotefunctie, of dat je moeite hebt met te antwoorden vanuit DE? .. Either way: je doet het hartstikke goed hoor!!

de gedachte 'zwarte wolk' wordt belangrijker dan wat mijn ogen wel of niet zien.

Scherp!

Anja, ik ben uitzonderlijk getalenteerd in verhalen.

Ain’t we all Darling, ain’t we all … ♥
maar:
Verandert het feit dat er een naam wordt toegevoegd iets aan de sensatie?
Of in het algemeen: verandert het feit dat er een naam of verhaal wordt toegevoegd aan wat dan ook iets aan wat dan ook?


Het belangrijkste gereedschap in dit hele onderzoek is: In staat zijn onderscheid te kunnen maken tussen de feitelijke, rauwe, zintuiglijke input en de interpretatie daarvan. De interpretatie van zintuiglijke input gebeurt razendsnel. Dus tijdens het onderzoeken zal het er altijd zijn. Toch is het mogelijk om alleen op de zintuiglijke input te concentreren.

Observeer je gedachten eens. Sluit gewoon even je ogen en merk ze op. Ze komen, één voor één. Een, soms niet aflatende, stroom van gedachten. Ze benoemen en interpreteren alles wat wordt ervaren en ze vertellen er verhalen over.

Kijk eens naar je gedachten als een automatische etiketteermachine, een verhalenverteller zonder een aan/uit-schakelaar. Kijk daarna een tijdje om je heen.

Let op hoe gedachten opkomen en de dingen die je waarneemt een naam geven, labelen. Merk op hoe ze een verhaal vertellen over al die dingen. Besteed niet veel aandacht aan de inhoud, maar let op hoe het (etiketterings)mechanisme werkt. Er klinkt een geluid en gedachten beschrijven wat er gebeurde. Een tintelend gevoel komt en gedachten geven het een naam, labelen het, en vertellen er van alles over. Doe niets anders dan gewoon opletten op hoe iets wordt ervaren en vervolgens onmiddellijk daarna worden gelabeld. Merk op hoe gedachten je ervaring voorzien van labels, ondertitels, voice-overs ...

Beantwoord dan, na een tijdje, de volgende vragen één voor één, vanuit wat je ziet:

Wat is een gedachte?
Kun je het aanraken, vasthouden, aan iemand laten zien?
Waar komen ze vandaan en wat bepaalt welke gedachte de volgende zal zijn?
Waar gaan gedachten heen als ze verdwijnen?

Is de ene gedachte belangrijker dan de andere, is er een hiërarchie?
Is er één gedachte die de anderen denkt? Kunnen gedachten denken? Kunnen gedachten iets DOEN?

Hebben gedachten een eigenaar?
Als je ‘hoofd vol gedachten is’, wie heeft ze er dan ingestopt?
Zijn het de hersenen die denken? Kun je hersenen zien denken, kun je ervaren dat ze denken?
Ben “jij” het die je gedachten denkt? Is er een 'ik' te vinden die gedachtes denkt?
Is er een 'denker'? Iets dat of iemand die het denken 'doet'? Of gebeurt denken gewoon?

Wat merkt op? Gebeurt het opmerken ook tussen gedachten - wanneer er geen gedachten zijn - en zo ja, zijn gedachten wat je bent? Ben jij je gedachten?
Zou het kunnen dat 'ik' ook niets meer dan een gedachte is?

Kan je een gedachte in het midden stoppen?
Kan je er voor kiezen geen pijnlijke of negatieve gedachtes te hebben?
Kan je kiezen wat je denkt?
Kan je kiezen wat niet te denken?
Is het mogelijk om de ik-gedachte te voorkomen?
Denk jij je gedachten of ‘denken’ gedachten jou?

Hoe weet je of een gedachte 'waar' is?

'ik heb geen idee' of 'ik weet het niet'. En ik weet dat daarachter meer zit dan ik wil weten

Is dat zo? Hoe weet je dat?

Er is van alles te ervaren

JAaaaaaa! 😊


Liefs Liefs Liefs

[througout]

Wat een cadeautje, deze:

een automatische etiketteermachine

Na de lunch had ik pas tijd om je antwoord te lezen en ik had direct daarna een coachee. Met dit beeld, mijn gedachten als 'gedachten' zien, was het een vreemde middag. Op een gegeven ogenblik, een split second, zag ik haar gezicht helemaal anders. De gedachten die daarop over elkaar buitelden deden me glimlachen, en het was niet te ontkennen: door de gedachten gewoon te laten stromen, zonder 'er in mee te gaan', is alles anders.
Ik zou op iedere zin, iedere bijzin van de laatste twee of drie antwoorden en vragen van jou willen ingaan.
Het onderzoek is mooi. (label) Verwondering stroomt (label, ook een beetje een waarneming)
Alles in woorden vatten lukt niet (waarneming). Het worden dan weer verhalen (label).

Verandert het feit dat er een naam wordt toegevoegd iets aan de sensatie?
Of in het algemeen: verandert het feit dat er een naam of verhaal wordt toegevoegd aan wat dan ook iets aan wat dan ook?

Sodeknetter. Of er iets verandert! Alles verandert door het label, door het verhaal, door de naam! Het label roept emoties op en de hele kettingreactie komt lekker op gang.
In DE: nee, een gedachte, een label, verandert niets aan de waarneming. Aan de sensatie. Soms komt er een nieuwe sensatie en soms niet. (Die tatoeage moet er nog komen.)

Let op hoe gedachten opkomen en de dingen die je waarneemt een naam geven, labelen. Merk op hoe ze een verhaal vertellen over al die dingen. Besteed niet veel aandacht aan de inhoud, maar let op hoe het (etiketterings)mechanisme werkt. Er klinkt een geluid en gedachten beschrijven wat er gebeurde. Een tintelend gevoel komt en gedachten geven het een naam, labelen het, en vertellen er van alles over. Doe niets anders dan gewoon opletten op hoe iets wordt ervaren en vervolgens onmiddellijk daarna worden gelabeld. Merk op hoe gedachten je ervaring voorzien van labels, ondertitels, voice-overs ...

Je zou een boek moeten schrijven. Dit is mooi.
Lang geleden, toen ik mezelf nog verhalen vertelde 😊 had ik het beeld van zo'n achthoekige duiventil met aan alle kanten luikjes naar een grote open ruimte in het midden. Die duiventil is mijn hoofd. Gedachten komen in een stroom van pingpongballetjes door die duiventil heen, stuiteren een keer en stuiteren er weer uit. Niet te stoppen, onvoorspelbaar, vrijwel altijd. En wat ik doe als er een stuiter of balletje me niet bevalt, is met een klap alle luikjes dicht slaan. Waardoor het betreffende balletje een takkeherrie van stuiteringen in mijn hoofd aanricht. Met misschien nog een paar balletjes die per ongeluk gelijktijdig binnen waren. Dus... de truuk is om de luikjes open te houden. Allemaal. Wel zo plezierig.
Toen werden gedachten gezien als random en niet-waardevol.

Wat is een gedachte?

Gedachtes zijn cadeautjes, onstoffelijk en zonder impact, tenzij impact aan de gedachte gegeven wordt. Het zijn mistflarden, muzieknoten van een orkest dat achter de heuvel repeteert, geuren van het diner van de buren.

Kun je het aanraken, vasthouden, aan iemand laten zien?

Nee

Waar komen ze vandaan en wat bepaalt welke gedachte de volgende zal zijn?

Ze komen nergens vandaan en de volgende gedachte is niet te bepalen.

Waar gaan gedachten heen als ze verdwijnen?

Ze gaan nergens naartoe. Er is niets dat achterblijft van de gedachte zelf.

Is de ene gedachte belangrijker dan de andere, is er een hiërarchie?

Lieve hemel, wat ben ik blij dat ik geen wetenschapper ben. Nee, er is geen hiërarchie in gedachtes.

Is er één gedachte die de anderen denkt? Kunnen gedachten denken? Kunnen gedachten iets DOEN?

In DE blijkt dat nergens uit. Nee, gedachten kunnen niets doen. Ook niet denken.

Hebben gedachten een eigenaar?

Nee.

Als je ‘hoofd vol gedachten is’, wie heeft ze er dan ingestopt?

Beeld van de duiventil met de dichtgeslagen luikjes: de pingpongballen komen, fact of life. Met de luiken open blijven ze lekker ontspannen doorstromen.

Zijn het de hersenen die denken? Kun je hersenen zien denken, kun je ervaren dat ze denken?

Nee gedachten zijn niet van de hersenen, komen niet voort uit een proces in de hersenen. Er is geen ervaren van denken. Er is gewaarwording van gedachten.

Ben “jij” het die je gedachten denkt? Is er een 'ik' te vinden die gedachtes denkt?

Nee

Is er een 'denker'? Iets dat of iemand die het denken 'doet'? Of gebeurt denken gewoon?

De Grote Pingpongballen gooier. Nee, denken is geen doen, geen activiteit. Gedachtes komen en gaan. Er is niets dat denkt. (Rudolf Steiner eat this)

Wat merkt op?

Geen idee. Er is opmerking, er is opmerkzaamheid en opmerken. Er is geen opmerker.

Gebeurt het opmerken ook tussen gedachten - wanneer er geen gedachten zijn - en zo ja, zijn gedachten wat je bent?

Het gewaarworden van gedachten en geen gedachten is er. Gedachten hebben niets te maken met zijn of bent.

Ben jij je gedachten?

Er is geen ik, er zijn wel gedachten. Die twee zijn dus niet met een = te verbinden.

Zou het kunnen dat 'ik' ook niets meer dan een gedachte is?

Hier leeft een vraagteken. Zou 'ik' een gedachte zijn? Nader onderzoek is nodig.

Kan je een gedachte in het midden stoppen?

Nee

Kan je er voor kiezen geen pijnlijke of negatieve gedachtes te hebben?

Nee

Kan je kiezen wat je denkt?

Nee

Kan je kiezen wat niet te denken?

Nee (met 1 uitzondering: Granny Weatherwax in Terry Pratchett. Zij was in staat om niet aan een hippopotamus te denken toen haar gevraagd werd om daar niet aan te denken. Dat lukte. 'Deep magic that is!' 😊😊😊)

Is het mogelijk om de ik-gedachte te voorkomen?

Nee

Denk jij je gedachten of ‘denken’ gedachten jou?

De gedachten denken een ik - denk ik. Dit is hier niet waar te nemen...

Hoe weet je of een gedachte 'waar' is?

Geen enkele gedachte is waar. Ook deze niet. Door te ervaren is er een ontmoeting met 'waar'. Via het denken gaat dat niet lukken.
Dag, ♥♥♥♥ D

[momo]

..

Een genot om je antwoorden te lezen 😊

het beeld van zo'n achthoekige duiventil met aan alle kanten luikjes naar een grote open ruimte in het midden. Die duiventil is mijn hoofd. Gedachten komen in een stroom van pingpongballetjes door die duiventil heen, stuiteren een keer en stuiteren er weer uit. Niet te stoppen, onvoorspelbaar, vrijwel altijd. En wat ik doe als er een stuiter of balletje me niet bevalt, is met een klap alle luikjes dicht slaan. Waardoor het betreffende balletje een takkeherrie van stuiteringen in mijn hoofd aanricht. Met misschien nog een paar balletjes die per ongeluk gelijktijdig binnen waren. Dus... de truuk is om de luikjes open te houden. Allemaal. Wel zo plezierig.

Prachtige metafoor!

Alles verandert door het label, door het verhaal, door de naam! Het label roept emoties op en de hele kettingreactie komt lekker op gang.
In DE: nee, een gedachte, een label, verandert niets aan de waarneming. Aan de sensatie.

Sodeknetter.

Sodeknetter indeed.

Door te ervaren is er een ontmoeting met 'waar'. Via het denken gaat dat niet lukken.

Kippenvel.

Je zou een boek moeten schrijven. Dit is mooi.

Wat jammer dat ik dit nou net niet zelf bedacht heb, damn, dat was een mooie opsteker geweest!

momo schreef:

Zou het kunnen dat 'ik' ook niets meer dan een gedachte is?

throughout schreef:

Hier leeft een vraagteken. Zou 'ik' een gedachte zijn? Nader onderzoek is nodig.

Wat ik hiermee bedoel is: Zou het kunnen dat ‘ik’ alleen in gedachten bestaat? Omdat er een gedachte over "ik" verschijnt? Waar is die “ik”anders te vinden dan in je gedachten? Kijk hier de komende dagen eens naar: elke keer als er een gedachte opkomt met het woordje "ik" er in kun je nagaan waar het in die specifieke gedachte naar verwijst.


En laten we ook het het lichaam eens onder de loep nemen:
Ga eens een kwartiertje met gesloten ogen zitten en besteed alleen aandacht aan de pure sensaties, zonder te vertrouwen op gedachten of mentale beelden:

Is bekend hoe lang het lichaam is?
Heeft het lichaam een gewicht of volume?
Heeft het lichaam, in de directe ervaring, een vorm?
Is er een grens tussen het lichaam en de kleding?
Is er een grens tussen het lichaam en de stoel?
Is er een binnen of een buiten?
Als er een binnen is - binnenkant van wat precies?
Als er een buiten is – de buitenkant van wat precies?
Waar verwijst het woord/label/de naam 'lichaam 'FEITELIJK' naar?
Wat is de feitelijke ervaring van het lichaam?
Kijk heel goed, vooral met de laatste vraag. Neem de tijd, haast je niet.

En doe deze oefening vervolgens gedurende de dag meerdere keren terwijl je andere dingen doet. Bijvoorbeeld als je je handen wast, tijdens het douchen, tijdens een korte onderbreking van je werk, wandelen, etc.). Wat zijn je bevindingen?


Muchos Liefs-en-overige-os,
Anja

[througout]

Vandaag bij het observeren was duidelijk dat er geen 'ik' is zonder gedachte. De gedachte ligt aan de bron van 'ik'.

elke keer als er een gedachte opkomt met het woordje "ik" er in kun je nagaan waar het in die specifieke gedachte naar verwijst.

wil ik mee doorgaan - dit fascineert.

Super hoe ik nu ook het lichaam onderzoek. Dit is mooi om te doen.

Is bekend hoe lang het lichaam is?

Nee. Heel concreet bleek dat een tijdje terug de lengte een cm gekrompen was. Niets van gemerkt. En in DE is de vraag een totaal raadsel. Bij het stoten van het hoofd, als de ruimte laag is, dan wel. dan is er hoogte, lengte of het teveel of tekort ervan.

Heeft het lichaam een gewicht of volume?

In stilte zittend slaat deze vraag op niets in de ervaring. In de beweging is dat anders. Lopen van een trap: de knieen voelen het gewicht. Een ruimte binnengaan die koud is, de warmte van het eigen lijf geeft iets aan van een volume, een soort grens.

Heeft het lichaam, in de directe ervaring, een vorm?

Met de ogen dicht, stilzittend niet. Bij het vormen van een pot uit een homp klei, dan zijn de vorm van de vingers heel nadrukkelijk aanwezig.

Is er een grens tussen het lichaam en de kleding?

Als er beweging of beklemming is wel. In stilte, niet bewegend, is er weinig verschil tussen kleding en lichaam. Misschien daar waar de ademhaling gevoeld wordt. De rust en de stilte doen ervaren van verschil vervagen.

Is er een grens tussen het lichaam en de stoel?

Waarneming van een sensatie dat er een vlak is onder en achter, een vlak waar dit lichaam op zit en tegenaan leunt. Is er een grens? Als de waarneming zich er op richt wel. Anders niet.

Is er een binnen of een buiten?

Bij pijn is er een binnen. Veel hoofdpijn ervaren de afgelopen week - die laat zich waarnemen binnenin het hoofd. Maar met de aandacht op de ademhaling, dan is er geen verschil tussen binnen en buiten, alsof de cirkel doorloopt. De permanente (of bijna permanente) geluiden in de oren - die zijn niet te localiseren als binnen of buiten. De tinnitus kan overal vandaan komen.

Als er een binnen is - binnenkant van wat precies?

Zoals bij de hoofdpijn, soms kniepijn, dan is er een huid en de pijn zit daaronder of daarachter. De huid is dan de grens tussen binnen en buitenkant. Van dit lichaam.

Als er een buiten is – de buitenkant van wat precies?

De hardheid van de stoel, het hout van het tafelblad neemt dit lichaam waar als aan de andere kant van de huid - in beweging of bij ongemak. Het is de huid die dan de grens is van het lichaam, van binnen en buiten.

Waar verwijst het woord/label/de naam 'lichaam 'FEITELIJK' naar?

Als er geen beweging is, als er geen frictie of pijn is, dan is er geen lichaam te ervaren. Jaren geleden had ik (zoals iedereen indertijd) een waterbed. De ervaring van liggen ging na verloop van tijd over in de ervaring van niets, de ervaring van geen lichaam, van niet liggen.

Wat is de feitelijke ervaring van het lichaam?

Deze wil ik nog wat meer op knagen.

Kijk heel goed, vooral met de laatste vraag. Neem de tijd, haast je niet.

Ga ik doen, dankjewel lieve Anja!
Door

[momo]

Super hoe ik nu ook het lichaam onderzoek. Dit is mooi om te doen.

Ja, da’s mooi hè? Laten we er nog wat dieper op in gaan. En ook hier weer: besteed alleen aandacht aan de pure sensaties, zonder te vertrouwen op gedachten of mentale beelden:

Is bekend hoe lang het lichaam is?

throughout schreef:

Bij het stoten van het hoofd, als de ruimte laag is, dan wel. dan is er hoogte, lengte of het teveel of tekort ervan.

Hoe weet je dat wat je ervaart hoogte, lengte of een teveel of tekort ervan is? Wat is de pure ervaring van 'hoogte', 'lengte', en een 'teveel' of 'tekort'?

Heeft het lichaam een gewicht of volume?

throughout schreef:

Lopen van een trap: de knieen voelen het gewicht. Een ruimte binnengaan die koud is, de warmte van het eigen lijf geeft iets aan van een volume, een soort grens.Hoe weten de knieën dat dat wat ze voelen ‘gewicht’ is?

Wie of wat weet dat de warmte die gevoeld wordt ‘volume’ aan geeft?

Heeft het lichaam, in de directe ervaring, een vorm?

throughout schreef:

Bij het vormen van een pot uit een homp klei, dan zijn de vorm van de vingers heel nadrukkelijk aanwezig.

Op wat voor manier zijn de vormen van de vingers aanwezig? Wie of wat weet dat wat ervaren wordt ‘vorm’ en ‘vingers’ zijn?


Grenzen:

Is er een grens tussen het lichaam en de kleding?

throughout schreef:

Als er beweging of beklemming is wel.

Hoe weet je dat wat ervaren wordt bij beweging of beklemming een ‘grens’ is?

Is er een grens tussen het lichaam en de stoel?

throughout schreef:

Waarneming van een sensatie dat er een vlak is onder en achter, een vlak waar dit lichaam op zit en tegenaan leunt

.

Hoe weet je dat de sensatie die je voelt de sensatie is van een vlak?

throughout schreef:

Is er een grens? Als de waarneming zich er op richt wel. Anders niet.

Waar richt de waarneming zich precies op als je een grens ervaart? Wat is, in de ervaring van een grens, de zintuiglijke waarneming en wat zijn label/naam/interpretatie/verhaal bij/van/over die zintuiglijke waarneming?

Is er een binnen of een buiten? Als er een buiten is – de buitenkant van wat precies?

throughout schreef:

De hardheid van de stoel, het hout van het tafelblad neemt dit lichaam waar als aan de andere kant van de huid - in beweging of bij ongemak. Het is de huid die dan de grens is van het lichaam, van binnen en buiten.

Hoe weet het lichaam dat het 'hout van een tafelblad' waarneemt? Hoe weet het lichaam dat het ‘huid’ waarneemt? En hoe weet het dat de hardheid van het hout iets ‘buiten’ is en de huid de grens tussen ‘binnen’ en ‘buiten’?

Is er een binnen of een buiten?

throughout schreef:

Bij pijn is er een binnen. Veel hoofdpijn ervaren de afgelopen week - die laat zich waarnemen binnenin het hoofd.

Als er een binnen is - binnenkant van wat precies?

throughout schreef:

Zoals bij de hoofdpijn, soms kniepijn, dan is er een huid en de pijn zit daaronder of daarachter. De huid is dan de grens tussen binnen en buitenkant. Van dit lichaam.

Vaak worden sensaties verward met de interpretatie ervan. Bijvoorbeeld een lichamelijke sensatie lijkt het ‘zelf’ te zijn. Als je met sensaties werkt, zul je misschien ook merken dat je ze aangenaam en comfortabel of onaangenaam en ongemakkelijk vindt. Laten we eens naar ‘pijn’ kijken:

Knijp jezelf zo hard dat er milde pijn ontstaat. Voel de sensatie en beantwoord de volgende vragen:

Is de sensatie de feitelijke ervaring van 'pijn', of de daadwerkelijke ervaring van SENSATIE?
Suggereert de pure sensatie zelf op enige manier: 'het is pijn' of 'het is pijnlijk'?
Suggereert de sensatie zelf op wat voor manier dan ook of het 'aangenaam' of 'onaangenaam' is?
Heeft de sensatie eigenschappen of kenmerken?
Brengt de sensatie zelf enige vorm van informatie over? Draagt het iets uit? Communiceert het iets?
Er zijn GEDACHTEN OVER 'pijn'. Kan 'pijn' als zodanig worden gevonden?
Is er een daadwerkelijke ervaring van 'pijn'?
Is een gedachte zich bewust van de sensatie?
Is de sensatie zich bewust van een gedachte?
Is een gedachte zich bewust van een andere gedachte?

Liefs!
Anja

[througout]

Eerst een ervaring: Gisteravond, nadat ik mijn antwoord gepost had, lazerde een shampoo fles op mijn blote voet. Gevoel van blij - dat ik een lichaam heb. Dat ik dat kan ervaren. Het deed overigens pijn - en daar gaan we het dan dus nu over hebben.

Hoe weet je dat wat je ervaart hoogte, lengte of een teveel of tekort ervan is? Wat is de pure ervaring van 'hoogte', 'lengte', en een 'teveel' of 'tekort'?

De ervaring zonder verhaal is de bons, de sensatie die ontstaat als hoofd en iets anders elkaar onvrijwillig raken. Daar zit geen ervaring van 'tekort' of 'te lang' of 'hoogte' in. De ervaring kent geen lengte.

Hoe weten de knieën dat dat wat ze voelen ‘gewicht’ is?

Bij gewichtsverlies is er een sensatie in de knieen waarbij het even duurt voordat het hoofd het weet te plaatsen. De knieen kunnen niet interpreteren wat de sensatie is, er is wel een verder-niet-ingevulde sensatie van 'anders dan voorheen'.

Wie of wat weet dat de warmte die gevoeld wordt ‘volume’ aan geeft?

Iedere keer dat de aandacht naar volume gaat, komt er een EI vorm voorbij. Een ei dat bijvoorbeeld in warmte-kou overgangen behoorlijk 'eiig' is. Maar het gevoel is niet dat die sensatie 'volume' aangeeft. Het is dus andersom: eerst de vraag, dan het beeld (= verhaal) en dan sensatie. Dus deze is niet waar. De vraag

Heeft het lichaam een gewicht of volume?

...heeft dus als antwoord: nee. Gewicht of volume is niet te ervaren.

Waar richt de waarneming zich precies op als je een grens ervaart? Wat is, in de ervaring van een grens, de zintuiglijke waarneming en wat zijn label/naam/interpretatie/verhaal bij/van/over die zintuiglijke waarneming?

Vinger op puntje neus. Verschil tussen vinger en neus is ervaarbaar. Daar zit een verschil (grens): neus voelt vinger, vinger voelt neus (iets voelt iets en andersom).Na verloop van tijd, zonder beweging, tintelingen. In die tintelingen is het al lastig om het ene iets van het ander te onderscheiden. Zoals we van de banaan-stickers op ons voorhoofd kennen, verdwijnt het verschil op den duur totaal. Dan is er geen verschil tussen iets en iets. Ervaring van een verschil tussen een en ander is bij frictie, bij beweging ten opzicht van elkaar. Is er een definitie 'grens' in dat gevoel? Nee.

Knijp jezelf zo hard dat er milde pijn ontstaat. Voel de sensatie en beantwoord de volgende vragen:
Is de sensatie de feitelijke ervaring van 'pijn', of de daadwerkelijke ervaring van SENSATIE?

Er is de ervaring van sensatie. 'Pijn' is een interpretatie.

Suggereert de pure sensatie zelf op enige manier: 'het is pijn' of 'het is pijnlijk'?

Nee.
Deze constatering roept een tsunami aan 'ja-maar' gedachten op.

Suggereert de sensatie zelf op wat voor manier dan ook of het 'aangenaam' of 'onaangenaam' is?

Nee.

Heeft de sensatie eigenschappen of kenmerken?

Meer dan 'een sensatie' is niet te ervaren.

Brengt de sensatie zelf enige vorm van informatie over? Draagt het iets uit? Communiceert het iets?

Nee (3x)

Er zijn GEDACHTEN OVER 'pijn'.

Sodeknetter. Zouden die gewoon random door ons systeem vliegen? Allways & everywhere? Om anytime geactiveerd te kunnen worden?

Kan 'pijn' als zodanig worden gevonden?

Nee.

Is er een daadwerkelijke ervaring van 'pijn'?

Apart van de gedachte? Nee.

Is een gedachte zich bewust van de sensatie?

Een gedachte is niet bewust van wat dan ook. Hij komt voorbij. Hoe de circusact dan begint (=het verhaal 'au,' het verhaal 'shit dit doet pijn,' het verhaal 'nu kan ik niet meer xxx') snap ik nu niet.

Is de sensatie zich bewust van een gedachte?

De ervaring van de sensatie is niet dat die bewust is, het is. Einde verhaal.

Is een gedachte zich bewust van een andere gedachte?

Nee. Het is allemaal tomeloos onpersoonlijk.
Nu maar afwachten wat er vanavond op mijn tenen dondert :-) Of een andere gezellige herinnering aan dit lijf.
XXD

[momo]

...

Amazing, isn’t it?

Nog even een paar puntjes op de i van het lichaam:

voordat het hoofd het weet te plaatsen.

Wat is de Directe Ervaring van ‘het hoofd weet te plaatsen’?

Vinger op puntje neus. Verschil tussen vinger en neus is ervaarbaar. Daar zit een verschil … : neus voelt vinger, vinger voelt neus (iets voelt iets en andersom). .. Ervaring van een verschil tussen een en ander is bij frictie, bij beweging ten opzicht van elkaar.

Hoe wordt geweten dat iets iets voelt en andersom? Hoe wordt geweten dat in de ervaring een verschil tussen een en ander is?

Deze constatering roept een tsunami aan 'ja-maar' gedachten op.

Haha, ja, die ken ik! Is er een verschil tussen een ja-maar' gedachte en 'niet-ja-maar' gedachte?

Meer dan 'een sensatie' is niet te ervaren.

Yesss. Heeft het lichaam, in de directe ervaring, een vorm?

momo schreef:

Er zijn GEDACHTEN OVER 'pijn'.

throughout schreef:

Sodeknetter. Zouden die gewoon random door ons systeem vliegen? Allways & everywhere? Om anytime geactiveerd te kunnen worden?

You tell me. Als je een dag lang je gedachten bestudeert, wat zijn dan je bevindingen?

Een gedachte is niet bewust van wat dan ook. Hij komt voorbij. Hoe de circusact dan begint (=het verhaal 'au,' het verhaal 'shit dit doet pijn,' het verhaal 'nu kan ik niet meer xxx') snap ik nu niet.

Verwacht je dat er een moment zal komen dat je het wel snapt? Hoe weet je het als dat moment aangebroken is? Wat is ‘willen snappen’ en 'snappen' in DE? Als je, zoals boven beschreven, een dag lang je gedachten bestudeert: zit er een logische volgorde in je gedachtestroom?

Het is allemaal tomeloos onpersoonlijk.

Jaaa

Nu maar afwachten wat er vanavond op mijn tenen dondert :-)

Hehe



Liefs!
Anja

[througout]

Wat is waar?
Het domein van 'correcte antwoorden', de antwoorden die van me worden gevraagd en die ik braaf geef, zonder het echt te doorvoelen, nadert. Althans, dat is een gedachte.
Wat is waar?
Puntje van mijn neus + vinger, is dat 1 sensatie of zijn dat er 2? In DE is dat nog niet helder. Is er een supersonische flipswitch tussen 2 enkele sensaties zodat in DE niet ervaren wordt dat er maar 1 is?

Hoe wordt geweten dat iets iets voelt en andersom? Hoe wordt geweten dat in de ervaring een verschil tussen een en ander is?

Dom zijn - dat is wat nu opkomt.
Sensatie van twee, bij beweging, bij wrijving. Mijn vingers op het toetsenbord. Sensatie van raken, sensatie van afwisseling, vinger en toets, in snelheid of traag. Zonder vinger geen sensatie, zonder toets ook geen sensatie. 1 + 1 = 1, dat is het juiste antwoord, of lijkt het te zijn, maar de ervaring is er niet. Dom.
'Dom' komt ook op in een andere context: kan het echt zijn dat de sensatie zooooo simpel is? Dat de herinnering die het Madeleine koekje in Marcel Proust oproept, dat dat NIET de oorsprong in een sensatie (smaak van het koekje) heeft, maar wederom dat dat een gedachte is? Dat de smaak (-van-lang-geleden) NIET de herinnering oproept, maar dat die herinnering in het multiverse rondzwiert en zomaar opeens 'aanhaakt'?
De tsunami van ja-maar gedachten die ik eerder noemde - dat is in DE maar 1 gedachte. Als ik dat ene cadeautje open (waarbij het domein van DE verlaten wordt, ik betreed dan de wereld van de verhalen) en dan zit daar een ja-maar karakter in, en die gedachte is de eerste kraal van een ketting. Door mijn aandacht raakt die kraal los en rollen andere kralen ook van het koord, waardoor het gevoel van die tsunami ontstaat. Geen idee of die metafoor klopt, want gedachten brengen geen gedachten voort, dat is helder. En toch is er een circus of een ketting-reactie, dominostenen effect.
Wat een constructies allemaal zeg, en kom ik zo een stap dichter bij wat is waar?

Haha, ja, die ken ik! Is er een verschil tussen een ja-maar' gedachte en 'niet-ja-maar' gedachte?

Er is geen verschil.
Er zijn sensaties, of er is een sensatie. En er is een gedachte. In DE is dat alle smaken die er zijn. Er is geen verschil tussen een ja-maar gedachte en een niet-ja-maar-gedachte.

Wat is ‘willen snappen’ en 'snappen' in DE?

Dit is zo elementair. 'Willen snappen' en 'snappen' zitten allebei niet in DE. Het zijn gedachten. Verhalen. En ik wil zo graag snappen - ik wil verhalen zo graag congruent maken! En het is zo niet nodig, zo niet relevant.

Als je, zoals boven beschreven, een dag lang je gedachten bestudeert: zit er een logische volgorde in je gedachtestroom?

To-taal niet. Het is echt een wonder dat er zoveel goed gaat. Dat er zoveel gewoon gebeurt.

Amazing, isn’t it?

It is. Rather.

Wat is de Directe Ervaring van ‘het hoofd weet te plaatsen’?

Dit is dus een worsteling en hier komt mijn twijfel en het Madeleine koekje van Proust vandaan. Dit lichaam weegt X, de afslankpoging heeft het gevolg dat het lichaam X-A weegt. Dan een koffer de trap op dragen. Een sensatie in de knieen. Interpretatie van de sensatie = herkenning. Ach ja, zo voelde het, toen het lichaam nog X woog. In DE is de sensatie een sensatie. In de herkenning vraag ik me af: is dit alleen een verhaal? Is er geen sensatie die herkent? In DE niet... Vraag die opkomt: is het zijn zo simpel, zo ongecompliceerd, zo... dom?
...
Dag, D.

[througout]

In de app zitten lezen en bij Direct Experience en bij Labeling & Language valt een kwartje. Ook omdat teksten hier en daar herkend worden uit wat jij schreef. Dankjewel, dankjewel. Boy wat heb jij een geduld!
Zolang ik mijn gedachten geloof, blijft 'wat is waar' een fantoom.
Dus de vraag of er 1 of 2 sensaties ervaren worden, is ook een mindfuck. De vraag stellen is hetzelfde als uit het DE zijn.
Alle (alle) gedachten leiden af van het zijn.
het zijn is niet dom, simpel of eenvoudig, het zijn is compleet.
de gedachten, de focus, het verhaal, de verbijzondering - dat alles maakt de ervaring incompleet.
incompleet = niet waar.
Vinger tegen neus?
Leven ervaart.
enkelvoud.

[momo]

De vraag stellen is hetzelfde als uit het DE zijn.
Alle (alle) gedachten leiden af van het zijn.
het zijn is niet dom, simpel of eenvoudig, het zijn is compleet.

AMEN

.......


Hoe is dat? Dat dat het is?

♥

[througout]

Goedemorgen Anja,

Hoe is dat? Dat dat het is?

Krankjorum.
Ongeloof.
Gisteravond flitsen van alles tegelijk: boosheid, slappe lach, verwondering, vloeken, tranen.
En ook heel gewoon. ' Supernormal', een trui gerepareerd. In bad. Naar bed.
Vanmorgen een trap zuigen.
Ik kijk rond en alles is hetzelfde.
Rondkijken en alles is nieuw.
1 + 1 is de grootste grap. No such thing.
Veel 'ik'-gedachten. Een tsunami hahahahahaha.
♥♥♥♥♥
Door

[momo]

1 + 1 is de grootste grap. No such thing.

😁

Veel 'ik'-gedachten. Een tsunami hahahahahaha.

Gedachten zijn ook onderdeel van onze Directe Ervaring. Alleen hun inhoud niet… 〷◠‿◠〷
Zijn er nog gedachten die indruk maken? Zijn er nog losse eindjes? Prangende vragen? Twijfels?


Wat is de feitelijke ervaring van het lichaam? Waar verwijst het woord/label/de naam 'lichaam 'FEITELIJK' naar? Heeft het lichaam, in de directe ervaring, een vorm? …


Is er nog een ‘ik’ dat ergens zit, is, ervaart? Heeft ‘ik’ iets met het lichaam te maken? Ben jij je lichaam?


Hoe zit het met ‘anderen’: Waar is de scheidslijn tussen jou en anderen? Is er een zelf 'hierbinnen' dat afgescheiden is van de wereld en anderen 'daarbuiten'? Hoe zit het met 'eigendom'? En 'tegengestelde belangen'?


En hoe zit het met het verlangen om alles te begrijpen? En het verlangen verlost te zijn van het stemmetje? Zijn die nog steeds aanwezig?


♥♥♥

[througout]

Zijn er nog gedachten die indruk maken?

Schrik van mijn ongeremdheid. X belt, geen zin in, te druk, telefoongesprek op een haar na weggedrukt. Een normaal gesproken dierbaar (lang van stof) familielid!
Aan de andere kant: vage kennis van tijd geleden die me een lang document stuurt van behoorlijk hoge complexiteit of ik dat 'even' wil nakijken (bij wijze van vriendendienst, onbezoldigd dus) - dat kan gewoon met 'nee' worden beantwoordt. Dat is een molensteen minder. Wow.

Zijn er nog losse eindjes?

Zoek naar houvast.

Prangende vragen?

Hoe praten mensen hierover? Geen idee wat te vertellen als mensen vragen hoe het gaat.

Twijfels?

Ja, ongeloof en twijfels.

Wat is de feitelijke ervaring van het lichaam?

Een centrum van ervaring. Fietsen met tegenwind voelt in dit lichaam zus. Een tegenligger met de wind in de rug heeft een andere ervaring. Toch zijn we allebei 'ervarend' en deel van hetzelfde leven.

Waar verwijst het woord/label/de naam 'lichaam 'FEITELIJK' naar?

Deze vraag blijft lastig. Het verwijst naar Leven, zolang het lichaam leeft.

Heeft het lichaam, in de directe ervaring, een vorm? …

Met ogen dicht heeft een lichaam geen vorm. Met ogen open zijn er ledematen. Bewegen of stil.

Is er nog een ‘ik’ dat ergens zit, is, ervaart?

Er zijn veel gewoonte-gedachten die soms nog hun werk doen. En dan is er weer een 'ik'. In de verkeerde rijbaan, willen invoegen op de juiste, waar het daar rijdende verkeer geen ruimte voor openlaat. Ongebreideld vloeken en boos zijn. Daarin zit nog een rest verontwaardiging van een na-ijlend ik.

Heeft ‘ik’ iets met het lichaam te maken?

Nee.

Ben jij je lichaam?

Bij pijn wel ja. Op andere momenten is er niets.

Hoe zit het met ‘anderen’: Waar is de scheidslijn tussen jou en anderen?

Anderen en ik zijn een. Niet altijd, wel in rust en (bijvoorbeeld) op de fiets.

Is er een zelf 'hierbinnen' dat afgescheiden is van de wereld en anderen 'daarbuiten'?

Al is dat gevoel of ervaren nog niet permanent, het is er wel bij vlagen: nee, er is niets afgescheiden. Niet van dit hierbinnen, niet van de wereld, niet van de rest van het bestaan.

Hoe zit het met 'eigendom'?

Een fantastische, fatale gedachte. Een pas op de plaats is verstandig.

En 'tegengestelde belangen'?

De 'vage kennis' van hierboven. Voorstelbaar dat zijn belang in zijn ogen is dat ik in zijn document duik en er de tijd aan geef die ervoor nodig is om commentaar te leveren. Dan is het nee dat hier klonk tegengesteld is aan zijn belang. Voor het leven maakt het niet uit. En dat is wat waar is. De rest is verhaal. Tegengestelde belangen zijn verhalen.

En hoe zit het met het verlangen om alles te begrijpen?

Dat is er nog. Verlangen, ja!

En het verlangen verlost te zijn van het stemmetje?

Aan het einde van de werkdag was-ie er weer! Mopperend dat het weer niet genoeg was (na bijna non-stop 11 uur gewerkt), dat er nog zoveel niet af was. Moest even schakelen, toen de realisatie dat dat verhaal ook allemaal oke is.

Zijn die nog steeds aanwezig?

Ja, ze zijn er nog. Alive and kicking... :-)
XXX