Only Being

[wout]

Of zijn dit weer bespiegelingen die alleen maar gaan over willen begrijpen

Ja, maar is dat te vermijden?
We communiceren middels concepten/begrippen en omdat te doen moet er geconceptualiseerd worden toch?

Ik heb me altijd afgevraagd hoe zo’n buitenlamp met sensor werkt, als er beweging is springt hij aan maar hoe detecteert hij beweging? De lamp neemt een veld waar maar reageert niet. Is dat hoe bewustzijn werkt? Pas als er een object verschijnt, waaronder gedachten en fysieke sensaties, is het actief, neemt het waar, als er niets is om waar te nemen is het leeg. Maar er is iets om in te verschijnen, noem het ruimte die pas wordt waargenomen/bestaat als er iets is.

Ik had je antwoord al eerder gelezen en vroeg me af of het zinvol het gesprek deze kant op te dirigeren. Nee dus, dat ging vanzelf.
Zodra bewustzijn zich richt op het besef dat het er is, wordt het zelf de inhoud van het bewustzijn en is het dus eigenlijk niet meer wat het is. Je krijgt er nooit je vingers achter, kan het niet waarnemen en het laat zich niet in een concept gieten.
- Is bewust-zijn zichzelf-verlichtend? Is er licht mogelijk zonder object of een object zonder licht?
- m.a.w. Kun je bewustzijn vinden zonder dat het ergens bewust van is?
- Is 'ik' of 'bewustzijn' of welke naam je dat concept ook wilt geven altijd aanwezig?
- Kun je daar NU bewijs voor vinden, anders dan gedachten over continuiteit, een ik-geschiedenis etc?
- Kun je weten hoe bewustzijn/ik werkt en kun je je het toeeigenen?

Maar als een werkstuk/klus uit een opeenvolging van bepaalde handelingen bestaat dan zal er toch zoiets moeten zijn als opeenvolging en herinneren anders lopen we als een blind paard rond.

Hier moest ik even om lachen. Loopt de mensheid dan niet als een blind paard rond of als een olifant in een porseleinkast?
Beetje of topic, maar nu het over concepten gaat ook weer wel van toepassing:
- Als je eenmaal begint met gedachten over continuïteit en oorzaak gevolg te geloven, hoe weet je dan waar je op moet houden met dat te doen? Hoe kies je welke samenhang geloofwaardig is en welke niet? Is een bepaalde gedachtenstroom zinniger dan een andere? Zo ja, hoe voorkom je dan heilige oorlogen? Of is een concept van/over de werkelijkheid een concept dat op zijn beurt weer valt onder het concept van concepten over de wekelijkheid en is allemaal één en dezelfde pot nat?

BTW Ik neem dat een in elkaar vallend kaartenhuis een okaye ervaring is ?

Fijn weekend?

[Libun]

Dag Wout

-Ja, maar is dat te vermijden?
We communiceren middels concepten/begrippen en omdat te doen moet er geconceptualiseerd worden toch?

Inderdaad, het lijkt me dat als je woorden gebruikt concepten onvermijdelijk zijn, maar als ik ga ‘verhalen’ ga ik een grens over.

- Is bewust-zijn zichzelf-verlichtend? Is er licht mogelijk zonder object of een object zonder licht?

Als licht niet op een object valt is het voor mij niet waarneembaar, wel mogelijk.
Ik hou het erop dat een object zonder licht mogelijk is maar voor mij niet waarneembaar, niet te bewijzen overigens.

- m.a.w. Kun je bewustzijn vinden zonder dat het ergens bewust van is?

Als ik bovenstaande antwoorden van toepassing maak op het licht van bewustzijn, kom ik tot dezelfde slotsom. Als ik het licht van bewustzijn zie als het licht dat bewustzijn is en er is geen object zie ik geen licht/bewustzijn, dat is niet hetzelfde als dat het er niet is. Als ik een object waarneem dan betekent dat automatisch dat er licht/bewustzijn is.
Lijkt over de leegte te gaan. Zoals ik eerder zei ben ik wel eens tijd kwijt en kon ik het bewustzijn dus niet vinden of was er niet(????).

- Is 'ik' of 'bewustzijn' of welke naam je dat concept ook wilt geven altijd aanwezig?

Ik ervaar continuïteit van bestaan maar kan dat niet bewijzen. Misschien is het maar een gedachte.

- Kun je daar NU bewijs voor vinden, anders dan gedachten over continuiteit, een ik-geschiedenis etc?

Nee dus.

- Kun je weten hoe bewustzijn/ik werkt en kun je je het toeeigenen?

Dat wordt weer een Droste redenering. Uiteindelijk blijft er niets anders over dan mijn verzet tegen het niet te weten op te geven en niet in een verhaal te storten en vooral niet te proberen ‘het’ te weten.

-Hier moest ik even om lachen. Loopt de mensheid dan niet als een blind paard rond of als een olifant in een porseleinkast?

Ja.

- Als je eenmaal begint met gedachten over continuïteit en oorzaak gevolg te geloven, hoe weet je dan waar je op moet houden met dat te doen? Hoe kies je welke samenhang geloofwaardig is en welke niet? Is een bepaalde gedachtenstroom zinniger dan een andere? Zo ja, hoe voorkom je dan heilige oorlogen? Of is een concept van/over de werkelijkheid een concept dat op zijn beurt weer valt onder het concept van concepten over de wekelijkheid en is allemaal één en dezelfde pot nat?

Ik kan niet vatten wat je precies bedoelt, wat bij me opkomt is dat we met z’n allen in het koninkrijk van de opvattingen zijn aanbeland en dat dualiteit daar koning is. We moeten verhuizen, maar ja dat is ook een opvatting.

-BTW Ik neem dat een in elkaar vallend kaartenhuis een okaye ervaring is ?

Op dat moment was het geen ervaring volgens mij, althans ik registreerde niets lichamelijks. Nu lijkt het alsof ik ‘afgepeld’ wordt. Is oké. Eigenlijk meer dan oké.
Groet Louis

[wout]

Hoi Louis,

Ik ben traag met reageren, maar heb ook de indruk dat het zinvol is op dit moment om niet te snel te gaan. Om de vragen en je eigen antwoorden te 'laten inweken'. Dat neemt niet weg dat er nu wel weer heel lang tussen zat... (shame on me)
Wat mij betreft zeker zinvol, voor jou ook?

Dat wordt weer een Droste redenering. Uiteindelijk blijft er niets anders over dan mijn verzet tegen het niet te weten op te geven en niet in een verhaal te storten en vooral niet te proberen ‘het’ te weten.

A) Hoe gaat dat in z'n werk iemand zijn die moet proberen niet te weten?
1. Uit welke componenten (waarnemingen) bestaat de persoon die dat probeert? Of is die persoon niets anders dan gevoelens van irritatie/verzet gekoppeld aan gedachten dat dit (ik) anders zou moeten zijn?
Als je alle componenten van de ervaring 'ik die verzet op moet weten te geven ...t/m vooral niet moet proberen het te weten' aandachtig langsloop en bekijkt, is dan een stukje van die ervaring (sensaties, woordelijke-gedachten,
2. Hoe vindt 'niet proberen te weten' plaats?
3. Wat is je directe ervaring van niet-weten?

Ik ervaar continuïteit van bestaan maar kan dat niet bewijzen. Misschien is het maar een gedachte.

Je ervaart 'continuiteit van bestaan'.
C) Kun je onder woorden brengen waaruit die ervaring bestaat?

wat bij me opkomt is dat we met z’n allen in het koninkrijk van de opvattingen zijn aanbeland en dat dualiteit daar koning is. We moeten verhuizen, maar ja dat is ook een opvatting.

Check. Mooi gezegd, maar het is ook een opvatting inderdaad.
D) Dit is een beetje een filosofisch uitstapje, maar wel één die uitnodigt tot echt kijken.
1. Is het mogelijk te verhuizen naar iets anders? Of belandt je dan in een Droste verhuizing waarin je eindeloos kunt blijven verhuizen vanuit dualiteit naar een waarnemingsstandpunt dat vervolgens ook weer gezien wordt en van waaruit de op dat moment geldende waarheid als waarheid wordt beleefd?

2. Kun je ooit bewijs vinden dat je bij 'de' of 'een' definitieve waarheid bent aangeland?

[Lunamaya]

Ha Louis,

LunaMaya hier.

Wout heeft gevraagd of 1 van de andere gidsen het over wil nemen.
Ik heb wel zin nog even met je te kijken, heb de indruk dat er niet veel meer nodig is om echt helder te worden. Heb het grootste gedeelte gelezen van jullie veldtocht. Soms komt het ingewikkeld over, ingewikkelder dan nodig is volgens mij.
Ik zou naar de basics willen kijken met je, om alle andere dingen die het verwarrend kunnen maken (tijdelijk) buiten spel te zetten.

Hoe zit je er in?

Ik hoor graag van je!

Groetjes LunaM

[Libun]

Dag LunaM
Eerst verbaasd, dan ego-dingetje en daarna de gedachte: kan geen kwaad en toen: ja graag. Ik kom er niet echt doorheen geloof ik, whatever that may mean. Dank in ieder geval dat je alles hebt doorgelezen en bereid bent mij te gidsen. ik wil graag nog stappen zetten.
Groet Louis.

[Lunamaya]

Hallo Louis,

Eerst verbaasd, dan ego-dingetje

heb je gezien dat je een pm hebt van Wout?

en daarna de gedachte: kan geen kwaad en toen: ja graag. Ik kom er niet echt doorheen geloof ik, whatever that may mean.

Ik kan het me voorstellen! En tja, wat ons eindpunt gaat zijn kan ik niet voorspellen, maar de inzet is in ieder geval een glasheldere overtuiging dat een sturende "ik" er niet is.

Dank in ieder geval dat je alles hebt doorgelezen en bereid bent mij te gidsen. ik wil graag nog stappen zetten.

graag gedaan en gaan we doen!

Louis, lukt het je elke dag of op zn minst om de dag te posten? Ik zal dat ook proberen en een hoog tempo zal het proces ten goede komen is de ervaring.

Ik begin even met een paar vragen om zo een zo goed mogelijk beeld te krijgen van waar je staat.
Kan je proberen de vragen zo eerlijk mogelijk vanuit je eigen ervaring te beantwoorden?

1. Kan je gedetailleerd uitleggen wat de illusie van een afgescheiden zelf is voor jou, wanneer is deze illusie begonnen en hoe werkt hij voor jou in het bijzonder?

2. Kan je kijken, hoe zit het voor jou met het maken van keuzes?

3. Hoe zit het met vrije wil en controle?

4. Wat maakt dat dingen gebeuren?

5. Hoe werkt dat in jouw beleving?

6. Waar ben je eigenlijk verantwoordelijk voor?

Nogmaals, geef alleen voorbeelden vanuit de ervaring. Theorieën van anderen zullen het alleen maar verwarrend maken op dit moment. Dus probeer zo dicht mogelijk bij jezelf in het hier en nu te blijven om te kijken hoe dit werkt.

Ik lees je antwoorden graag,

Groetjese LunaM

[Libun]

Dag LunaM

-heb je gezien dat je een pm hebt van Wout?

Neen, waar kan ik die vinden?

-een glasheldere overtuiging dat een sturende "ik" er niet is.

Dat wil ik ‘zien’

-Louis, lukt het je elke dag of op zn minst om de dag te posten? Ik zal dat ook proberen en een hoog tempo zal het proces ten goede komen is de ervaring.

Afgesproken.

-1. Kan je gedetailleerd uitleggen wat de illusie van een afgescheiden zelf is voor jou, wanneer is deze illusie begonnen en hoe werkt hij voor jou in het bijzonder?

Voor mij is het geen illusie, ik en de ander zijn twee. Het lijkt altijd zo te zijn geweest. Het maakt mij strategisch en alert. Op dit moment in een gedoe met iemand hetgeen een aanslag betekent op mijn vertrouwen in de goede afloop van dingen. Wordt daar somber van met dito gedachten, kleurt deze antwoorden. Wat denkt de ander?
Ik kom terug bij dit antwoord omdat al schrijvende het lijkt alsof het wat lichter wordt, komt ook een gedachte van we zitten allemaal in hetzelfde schuitje, beter dezelfde kant op roeien.

2. Kan je kijken, hoe zit het voor jou met het maken van keuzes?

Kan vaak lang duren, blijven wikken en wegen. Bang om de knoop door te hakken. Als ik dan je woorden lees dat een sturende ik er niet is dan word ik goed ziek van het feit dat ik het mezelf behoorlijk moeilijk kan maken. De notie: wat als ik een foute keuze maak is prominent aanwezig. Sinds ik hier mee bezig ben neem ik soms sneller een beslissing met het gevoel van het maakt niet uit als er maar beweging is. Met nieuwsgierigheid van wat het op gaat leveren en wat ik daar dan mee ga doen.

3. Hoe zit het met vrije wil en controle?

Als de dingen niet lopen zoals ik ze gepland heb of verwacht dan voel ik weinig controle wat ik dan wel heel graag wil. Weerstand komt snel om de hoek kijken evenals oordelen. Het leven leeft zichzelf zei iemand laatst en soms kan ik dat ervaren maar vaak is het een vergezicht. Toch had ik een paar weken geleden een periode dat ik geen behoefte had aan een vrije wil en controle, de dingen ontvouwden zich en hier werd deelgenomen zonder allerlei dagdromen over welke kant het uit moest.

4. Wat maakt dat dingen gebeuren?

Ik verricht handelingen waardoor weer andere gebeurtenissen plaatsvinden. Een hoop ‘ik’ in de regel. En soms is het totaal anders, er gebeuren dingen en dat resulteert in andere dingen die gebeuren aan deze kant, er wordt niets gedaan of er is niemand die iets doet. Vijf minuten later snap ik dat zelf niet meer.

5. Hoe werkt dat in jouw beleving?

Op dit moment hik ik weer erg aan tegen het feit dat de dingen altijd op mijn manier moeten en dat het anders niet goed is. Ik kan me dood vechten over futiliteiten, alsof er ik weet niet wat kan gebeuren als het anders verloopt als ik in gedachten had. En wederom, soms sta ik erbij en kijk ik ernaar, als totale buitenstaander, weliswaar geïnteresseerd maar meer als toeschouwer.

6. Waar ben je eigenlijk verantwoordelijk voor?

Mijn eerste reactie is: voor alles wat er zich afspeelt in mijn leven. Maar ik heb laatst nog tegen iemand gezegd dat verantwoordelijkheid niet bestaat, het lijkt erg schizofreen. Een paar weken geleden stapte ik een stuk makkelijker door het leven, er was geen ervaring van moeite, ‘ik’ deed de dingen die gedaan moesten worden. Er deden zich situaties voor maar die werden niet gezien als tegenslagen. Nu is er veel meer ‘ik’ in het beleven en lijkt leven op lopen door stroop. De situatie is nagenoeg hetzelfde, het is de zienswijze die het verschil maakt.
Groet Louis

[Libun]

Heb PM gevonden.

[Lunamaya]

Hallo Louis,

-een glasheldere overtuiging dat een sturende "ik" er niet is.

Dat wil ik ‘zien’

op koers!

-1. Kan je gedetailleerd uitleggen wat de illusie van een afgescheiden zelf is voor jou, wanneer is deze illusie begonnen en hoe werkt hij voor jou in het bijzonder?

Voor mij is het geen illusie, ik en de ander zijn twee. Het lijkt altijd zo te zijn geweest.

Kan je omschrijven waar de IK in jouw beleving zich dan bevind, en waar de ANDER? Probeer zo duidelijk mogelijk een locatie aan te geven. (Het kan best als wat herhaling gaan voelen, dat heeft een belangrijke functie, het koersen op het gaan zien!).

Het maakt mij strategisch en alert. Op dit moment in een gedoe met iemand hetgeen een aanslag betekent op mijn vertrouwen in de goede afloop van dingen. Wordt daar somber van met dito gedachten, kleurt deze antwoorden. Wat denkt de ander?
Ik kom terug bij dit antwoord omdat al schrijvende het lijkt alsof het wat lichter wordt, komt ook een gedachte van we zitten allemaal in hetzelfde schuitje, beter dezelfde kant op roeien.

Ja precies. Dat is een mooie manier om het leven te zien. Ik zou dan meer zeggen, we zijn allemaal de rivier, het water. We zitten niet in het schuitje. We zijn het water. En dat stroomt. Het kan maar 1 kant op. Het is heerlijk te ervaren dat je je daar volkomen aan over kan geven, en dat alles gewoon door gaat zonder dat je het gevoel hebt dat jij het moet doen!

2. Kan je kijken, hoe zit het voor jou met het maken van keuzes?

Kan vaak lang duren, blijven wikken en wegen. Bang om de knoop door te hakken. Als ik dan je woorden lees dat een sturende ik er niet is dan word ik goed ziek van het feit dat ik het mezelf behoorlijk moeilijk kan maken. De notie: wat als ik een foute keuze maak is prominent aanwezig. Sinds ik hier mee bezig ben neem ik soms sneller een beslissing met het gevoel van het maakt niet uit als er maar beweging is. Met nieuwsgierigheid van wat het op gaat leveren en wat ik daar dan mee ga doen.

Alan watts heeft op dit front veel gezegd en ik weet nog dat ik toen ik zelf met bovenstaande dillema's stroeide (zo herkenbaar Louis) dat ik veel had aan zijn heldere uitleg over dit thema. Hier onder is een rouwe lezing van hem. Daaronder post ik een verkorte maar daar is muziek onder geplakt. Als het raakt, zoek vooral meer van hem op. Hij zit in de lijn van LU (niet alles uiteraard, maar dit soort thema's zeker, hij wordt ook op de site aangeraden).

https://www.youtube.com/watch?v=N4UOvtPcl6I

https://www.youtube.com/watch?v=Zo40_LXLTLQ&t=9s

3. Hoe zit het met vrije wil en controle?

Als de dingen niet lopen zoals ik ze gepland heb of verwacht dan voel ik weinig controle wat ik dan wel heel graag wil. Weerstand komt snel om de hoek kijken evenals oordelen. Het leven leeft zichzelf zei iemand laatst en soms kan ik dat ervaren maar vaak is het een vergezicht.

Toch had ik een paar weken geleden een periode dat ik geen behoefte had aan een vrije wil en controle, de dingen ontvouwden zich en hier werd deelgenomen zonder allerlei dagdromen over welke kant het uit moest.

wat fijn dat dat af en toe zich aan je manifesteert. Deze kant willen we op. Gevoelens blijven heus wel maar er kan wel meer rust ontstaan omdat het gezien wordt als het ontvouwen van het leven. Goed en fout krijgen een heel andere betekenis. Zoals Alan Watts zei ik geloof in het tweede fragment over keuzes: een foute keuze kan niet gemaakt worden. Het is als wolken. Heb je ooit een mislukte wolk gezien?

4. Wat maakt dat dingen gebeuren?

Ik verricht handelingen waardoor weer andere gebeurtenissen plaatsvinden. Een hoop ‘ik’ in de regel. En soms is het totaal anders, er gebeuren dingen en dat resulteert in andere dingen die gebeuren aan deze kant, er wordt niets gedaan of er is niemand die iets doet. Vijf minuten later snap ik dat zelf niet meer.

op de wip ;)
Kan je eens de handenoefening doen? Ga ontspannen zitten aan tafel, met je handen voor je op tafel. Besluit niet van te voren wat je gaat doen. Nou zijn er na tien tellen twee keuzes die gemaakt kunnen worden.
Of je tilt je handen op. Of je laat ze liggen.
Doe deze oefening een paar keer. Besluit geen van de keren van te voren wat je zal doen. Maar observeer. En ik hoor graag van je terug wat je hebt gezien.

5. Hoe werkt dat in jouw beleving?

Op dit moment hik ik weer erg aan tegen het feit dat de dingen altijd op mijn manier moeten en dat het anders niet goed is. Ik kan me dood vechten over futiliteiten, alsof er ik weet niet wat kan gebeuren als het anders verloopt als ik in gedachten had. En wederom, soms sta ik erbij en kijk ik ernaar, als totale buitenstaander, weliswaar geïnteresseerd maar meer als toeschouwer.

en daar vind jij ook weer wat van blijkbaar. Dus een "ik met een mening" die een "ik die zich dood vecht over futiliteiten" aan het observeren is. Best bijzonder. Waar zou dit alles zich eigenlijk afspelen?

6. Waar ben je eigenlijk verantwoordelijk voor?

Mijn eerste reactie is: voor alles wat er zich afspeelt in mijn leven. Maar ik heb laatst nog tegen iemand gezegd dat verantwoordelijkheid niet bestaat, het lijkt erg schizofreen. Een paar weken geleden stapte ik een stuk makkelijker door het leven, er was geen ervaring van moeite, ‘ik’ deed de dingen die gedaan moesten worden. Er deden zich situaties voor maar die werden niet gezien als tegenslagen. Nu is er veel meer ‘ik’ in het beleven en lijkt leven op lopen door stroop. De situatie is nagenoeg hetzelfde, het is de zienswijze die het verschil maakt.

nou, dat lijkt me niet de richting die je op wilt toch. En mooi gezien, het is nagenoeg hetzelfde. Daarom blijven we erop hameren dat er in wezen niets veranderen zal als het doorzien is. Net zo als toen ontdekt werd dat Sinterklaas niet bestond. "hij is er nog" maar "hij bestaat niet". Laten we maar gauw uit de stroop stappen, want dat klinkt veel te plakkerig!

Lichte groetjes LunaM!

[Libun]

Dag LunaM

-Kan je omschrijven waar de IK in jouw beleving zich dan bevind, en waar de ANDER?

Die ik en ook die ander zijn beiden gedachten en als zodanig situeer ik die in mijn hoofd achter mijn ogen. Ik kijk naar mijn handen op het toetsenbord die dit typen…….. en toen? Als de ander in levende lijve voor me staat is daar de ander maar ik weet gewoon dat het beeld dat van die ander gevormd wordt hier wordt gevormd, ben ik weer terug in mijn hoofd. Idem als ik voor de spiegel ga staan. De locatie is dus in mijn hoofd omdat ik ervan uitga dat daar de gedachten gevormd worden. Dat wat gezien wordt wordt daar ook geprocessed tot het beeld dat waargenomen wordt, maar het zijn allebei opvattingen.
-zonder dat je het gevoel hebt dat jij het moet doen!
Ik ben de Weg de Waarheid en het Leven.

-Alan watts

Ik heb wat van hem gelezen waaronder De Wijsheid Van Onzekerheid en het boek getiteld Zen. Is enige tijd geleden maar vooral het eerste vond ik erg mooi, het tweede is erg lang geleden en daarvan weet ik het niet meer. Ook wel filmpjes gekeken, een prachtige stem en dictie en troostend.

-Heb je ooit een mislukte wolk gezien?

Nee, ik vind er alleen iets van en elk vinden is een stagnatie in de stroom van de rivier.

-En ik hoor graag van je terug wat je hebt gezien.

Om te beginnen is het, vind ik, moeilijk om geen besluit vooraf te nemen. Ook kan ik niet tot tien tellen want dan zijn mijn gedachten vaak al ergens anders en dan doe ik wat, til een hand op of laat ze liggen. Het laatste het vaakst want ik ben moe. Ik heb zoiets ook met Wout gedaan en weer wordt me duidelijk dat ik denk te beslissen maar het is zoals Watts zegt meer een snap decision. Wat ik nu zie is dat ik de oefening veranderd heb: wel of niet optillen of links of rechts. ik maak gewoon nog meer mogelijkheden en te nemen beslissingen, de aardappels van Watts. Alsof een extra mogelijkheid scheppen me dichter bij ‘zien’ brengt. Het lijkt alsof ik enerzijds het gevoel wil beslissingen te nemen terwijl ik anderzijds wil ‘zien’ dat er geen beslissing genomen wordt. Als die ‘ikken’ beginnen irritatie op te wekken.
Na een uur nog een aantal keren gedaan. Terugkerende gedachte: waarom zou ik ze optillen. Na de tel 10 is er niks. Soms gaan ze omhoog, soms bij acht.

-Waar zou dit alles zich eigenlijk afspelen?

Allemaal gedachten, ‘ik’ zegt dan: speelt zich af in mijn hoofd maar vinden kan ik ze niet.

-"hij is er nog" maar "hij bestaat niet".

Inderdaad, al mijn gedachten hebben geen substantie.
Groet Louis

[Lunamaya]

Hai Louis!

Die ik en ook die ander zijn beiden gedachten en als zodanig situeer ik die in mijn hoofd achter mijn ogen. Ik kijk naar mijn handen op het toetsenbord die dit typen…….. en toen? Als de ander in levende lijve voor me staat is daar de ander maar ik weet gewoon dat het beeld dat van die ander gevormd wordt hier wordt gevormd, ben ik weer terug in mijn hoofd. Idem als ik voor de spiegel ga staan. De locatie is dus in mijn hoofd omdat ik ervan uitga dat daar de gedachten gevormd worden. Dat wat gezien wordt wordt daar ook geprocessed tot het beeld dat waargenomen wordt, maar het zijn allebei opvattingen.
-zonder dat je het gevoel hebt dat jij het moet doen!
Ik ben de Weg de Waarheid en het Leven.

Er zijn volgens mij wat dingen die door elkaar gaan lopen.
Er is sprake van waarneming.
En volgens jou ook sprake van een waarnemer?
Er zijn gedachtes. Het wordt vaak ervaren dat gedachtes zich afspelen achter de ogen.
Gedachtes worden ook waargenomen. Maar wordt het door een IK waargenomen? Of is er waarneming van?
En wordt het aangestuurd, deze gedachtes? Hoe dan? Hoe stuur je je gedachtes aan?

-Alan watts

Ik heb wat van hem gelezen waaronder De Wijsheid Van Onzekerheid en het boek getiteld Zen. Is enige tijd geleden maar vooral het eerste vond ik erg mooi, het tweede is erg lang geleden en daarvan weet ik het niet meer. Ook wel filmpjes gekeken, een prachtige stem en dictie en troostend.

ah, mooi!

-Heb je ooit een mislukte wolk gezien?

Nee, ik vind er alleen iets van en elk vinden is een stagnatie in de stroom van de rivier.

Zou "iets ergens van vinden" ook een onderdeel van de stroom kunnen zijn?

Om te beginnen is het, vind ik, moeilijk om geen besluit vooraf te nemen.

haha, ja. Dus hier zie je heel duidelijk, de dringen gedachtes zich opeens op (terwijl je dat helemaal niet wilt, wie doet het dan???): "jij gaat zo echt je hand niet optillen"!

Ook kan ik niet tot tien tellen want dan zijn mijn gedachten vaak al ergens anders

idem hier. Geen controle dus.

en dan doe ik wat, til een hand op of laat ze liggen.

jij? Of gebeurd het?

Ik heb zoiets ook met Wout gedaan en weer wordt me duidelijk dat ik denk te beslissen maar het is zoals Watts zegt meer een snap decision

je denkt te beslissen, maar kijk nou gewoon naar wat er gebeurd! Beslis jij? Het is niet zien, maar overtuigingen die blijven zeggen dat jij in controle bent. Daarom hameren we zo op kijken.
Doe de oefening nog maar eens met de handen, of voor de verandering ga je staan en besluit je niet of je een stap zet of niet. En misschien dan tot drie tellen! ;)

. Wat ik nu zie is dat ik de oefening veranderd heb: wel of niet optillen of links of rechts. ik maak gewoon nog meer mogelijkheden en te nemen beslissingen, de aardappels van Watts. Alsof een extra mogelijkheid scheppen me dichter bij ‘zien’ brengt. Het lijkt alsof ik enerzijds het gevoel wil beslissingen te nemen terwijl ik anderzijds wil ‘zien’ dat er geen beslissing genomen wordt.

Ja presies. Je verwart voelen dus met zien. Dan maar weer even Sinterklaas. Hij voelt echt als hij in de buurt is en een beetje heilig doet. Maar dat maakt hem niet echt!

Als die ‘ikken’ beginnen irritatie op te wekken.

hahaha, goed zo! Lets get it over with! ;) Het wordt er echt allemaal nodeloos ingewikkeld van! Niet nodig!

Na een uur nog een aantal keren gedaan. Terugkerende gedachte: waarom zou ik ze optillen. Na de tel 10 is er niks. Soms gaan ze omhoog, soms bij acht.

en dus, wat is je conclusie over controle?

-Waar zou dit alles zich eigenlijk afspelen?

Allemaal gedachten, ‘ik’ zegt dan: speelt zich af in mijn hoofd maar vinden kan ik ze niet.

https://www.youtube.com/watch?v=hy2DXK7JQyM&t=349s Lisa Kahale heeft wat prachtige dingen gezegd. Misschien kan je dit filmpje even bekijken.

Inderdaad, al mijn gedachten hebben geen substantie.

maar dat maakt ze niet "verkeerd" alleen het moet gezien worden voor wat het is.

Hey Louis,
Bedankt voor je werk! En succes met je speurtocht!

Tot horens! LunaM

[Libun]

Dag LunaM

-Er zijn volgens mij wat dingen die door elkaar gaan lopen.

Bedoel je waarneming en waarnemer?

-Er is sprake van waarneming.
En volgens jou ook sprake van een waarnemer?
Er zijn gedachtes. Het wordt vaak ervaren dat gedachtes zich afspelen achter de ogen.
Gedachtes worden ook waargenomen. Maar wordt het door een IK waargenomen? Of is er waarneming van?
En wordt het aangestuurd, deze gedachtes? Hoe dan? Hoe stuur je je gedachtes aan?

Ik neem deze vragen samen omdat ze naar hetzelfde verwijzen, althans dat denk ik. Ik ben toch al geruime tijd hiermee bezig en voor mijn gevoel is er een waarnemer ook al weet ik donders goed dat ik hem niet kan vinden, wat ik vind zijn slechts gedachten over iets dat waarneemt, dat postuleer ik dan dat er iets is dat waarneemt. Kennelijk kan ik maar niet zien dat er waarnemen mogelijk is zonder waarnemer. De notie: ja maar dan doe ik zo maar wat (wat eigenlijk moet zijn: dan gebeurt er zomaar wat), is kennelijk taboe. Wat wel staat is dat er waarneming plaatsvindt, in dit geval van gedachten maar dat maakt niet uit waarvan. Voor het waarnemen is er geen ik nodig net zomin als voor lopen. Ik lag wakker in bed en draaide me om, er was geen besluitvormings proces aan vooraf gegaan, er werd omgedraaid. Vanmorgen dacht ik: zal ik kaas of jam nemen en vond dat er een ik was die die vraag stelde en die dat besluit ging nemen, maar ineens realiseerde ik me: waar komt die vraag vandaan? Ik kan wel een antwoord op die vraag verzinnen maar weet totaal niet waar hij vandaan komt, hij komt op dus wordt niet aangestuurd. Ik weet niet waar een idee vandaan komt (ook al loop ik er soms mee te pronken).

-Zou "iets ergens van vinden" ook een onderdeel van de stroom kunnen zijn?

Zou er iets kunnen zijn dat geen onderdeel van de stroom is? Alles dat hier gemanifesteerd wordt is onderdeel van de stroom, ook het ‘mij er niet aan over kunnen geven’ en vinden dat dat zo is. Er blijft geen houvast over.

-en dan doe ik wat, til een hand op of laat ze liggen.
jij? Of gebeurd het?

Tot een milliseconde voor het al of niet tillen is geen besluit genomen, ik wacht en dan gebeurt het of niet. Ik wacht?????????? Er zijn alleen maar gedachten over wel of niet en ondertussen gebeurt het of niet. Moet erg aan John Lennon denken: Life is what’s happening while you’re busy making other plans!

-Doe de oefening nog maar eens met de handen, of voor de verandering ga je staan en besluit je niet of je een stap zet of niet. En misschien dan tot drie tellen! ;)

3 Tellen is hetzelfde als 10 seconden: meteen allerlei gedachten zelfs al over wat ik ga schrijven terwijl ik nog met de oefening moet beginnen. Ik draai me om en ga zitten en realiseer me dat ik een stap heb gezet terwijl ik eigenlijk de oefening niet meer wilde doen. Gedachten gedachten gedachten van nergens naar nergens.

-Ja presies. Je verwart voelen dus met zien. Dan maar weer even Sinterklaas. Hij voelt echt als hij in de buurt is en een beetje heilig doet. Maar dat maakt hem niet echt!

Voelen = denken = niet-zien

-Na een uur nog een aantal keren gedaan. Terugkerende gedachte: waarom zou ik ze optillen. Na de tel 10 is er niks. Soms gaan ze omhoog, soms bij acht.
en dus, wat is je conclusie over controle?

Er ligt geen besluitvorming aan ten grondslag. Dat klinkt wat twijfelend. Er is geen controle.

-Misschien kan je dit filmpje even bekijken.

Toeval of niet, toen ik pas met LU begon vond ik filmpjes van haar op YouTube, was meteen gegrepen.[/quote]

-En succes met je speurtocht!

Waarnaar speur ik eigenlijk? (haha)
Groet Louis

[Lunamaya]

Hoi Louis,

Ik schrijf je morgen!

Maar heel even:

waarnaar speur ik eigenlijk?

wie? ;)

Liefs

[Libun]

Dag LunaM

waarnaar speur ik eigenlijk?

Aaaargh, de clown voor de gek gehouden!!!!! Ik ben vanaf later vanmiddag tot zondagavond offline ivm Yogaweekeinde.
Groet Louis

[Lunamaya]

Geniet van je yogaweekeinde!

Kan je mee nemen deze dagen:

als er overgave is aan dat wat is en gebeurd, alsof de waarneming een toeschouwer is, gedachtes die handelingen niet toeeigenen aan een ik (gedachtes komen maar je had al gezien dat die niet worden gestuurd toch), wat gebeurd er dan?

Worden er dan nog beslissingen gemaakt?

Wordt er nog verantwoordelijkheid genomen?

Observeer maar, probeer het niet in gedachten uit te stippelen. Kijk maar wat er gebeurd als de ik z'n plek minder claimt.



Tot over een paar dagen,

Groetjes lunaM