Only Being

[wout]

Het blijft bedenken, conceptualiseren, een poging om te bevatten. Die poging heeft geen effect op de realiteit.

Yes!

Gedachten doen niets met de werkelijkheid, zijn over de werkelijkheid, die identiteit wordt beleefd.

Gaan gedachten echt oer de werkelijkheid? Dan is er dus een werkelijkheid daar ergens die je kunt ervaren. Maar als je kijkt, wat is dan je waarneming?
Ervaar je de muur als je die aanraakt, ruik je koffie? Of zijn er enkel sensaties?
Is er ook maar iets (buiten een conceptualiserende gedachte) dat bewijst dat er iets echts is dat ervaren wordt? Of is er enkel de ervaring?
En is er ook maar iets dat er op wijst dat er een ervaarder is, of is er enkel ervaring'?

-Binnen afgescheidenheid werkt het net zo: je kunt het ondeelbare niet ervaren omdat kijken lijkt plaats te vinden vanuit een deel dat gezien wordt.
Vanuit onafgescheidenheid/ondeelbaarheid kan er best afgescheidenheid gezien en ervaren worden. Daar is het hele plaatje mogelijk inclusief de delen. Niet dat afgescheidenheid er echt van wordt, maar het is wel een optie.

Deze alinea begrijp ik niet, kan je dat misschien op een andere manier zeggen?

Sorry, simpel gezegd: het deel kan het grote geheel niet zien. Zolang er een identificatie als deel is, is er die schijnbare afgescheidenheid. Is die identificatie er even niet, dan kan alles als geheel ervaren worden.
Ik vermoed dat dat is wat er gebeurt als 'het knippert' bij je.
Kijk je vervolgens naar het deeltje, het ik-verhaal (en niet vanuit het verhaal-deeltje), dan 'val' je weer uit dat verhaal en zie je het anders.
Is dat ook jouw ervaring?

Knipperbol.

Yes, I like that! En juist bij emoties is het zinvol om te blijven kijken. Daar zitten mogelijk ingesleten patronen. Stel jezelf dan dan vragen die uitnodigen tot echt kijken.
- Kan ik een denker vinden die los staat van de ervaring (afgescheiden van)?
- Is een gedachte een zelfstandige identiteit (1) die ervaren wordt (2) door een ervaarder(3)? Met andere woorden: zijn er 3 dingen aanwezig of zijn ze één?
- Is er iemand om boos op te zijn, of is er een ervaring met een projectie naar buiten die insinueert dat die persoon ook buiten mijn ervaring bestaat).
- Is er iemand die boos kan zijn, woede kan voelen of is er enkel sensatie?
- Is er een heetst van de strijd mogelijk op het moment dat er gezien wordt dat afgescheidenheid onecht is? Of is er dan gewoon sensatie met of zonder labels zoals 'emotie, woede, strijd'?

[Libun]

Ik neem nu alleen deze omdat ik ga proberen elke dag te schrijven en deze erg verstrekkend is volgens mij.

-Gaan gedachten echt over de werkelijkheid? Dan is er dus een werkelijkheid daar ergens die je kunt ervaren. Maar als je kijkt, wat is dan je waarneming?
Ervaar je de muur als je die aanraakt, ruik je koffie? Of zijn er enkel sensaties?
Is er ook maar iets (buiten een conceptualiserende gedachte) dat bewijst dat er iets echts is dat ervaren wordt? Of is er enkel de ervaring?
En is er ook maar iets dat er op wijst dat er een ervaarder is, of is er enkel ervaring'?

=9 juli: Dit lichaam voelt maar ik bepaal het niet, eerder bepaalt de kat het door het kat-zijn. De sensaties in mijn hand bij het aaien zijn de sensaties in mijn hand, andere dan wanneer ik over de muur strijk maar nog steeds voel ik mijn hand en niet de kat of de muur. Weird! Als ik daarop ga doordenken…… Zal wel niet de bedoeling zijn.

Had ik misschien toch moeten doen: alle sensatie vinden plaats in het lichaam en zoals je ergens eerder gezegd hebt: het lichaam ervaart niet, het wordt ervaren. Ik begrijp hem niet maar dan is het lichaam slecht een antenne, het vangt dingen op. Dat het iets opvangt zegt mij dat er iets is maar de vorm die dat iets krijgt, in het lichaam, hoeft niet de werkelijkheid te zijn, dat wordt niet bewezen door het opvangen. Nou ik het zo opschrijf kan ik wel zeggen dat het de werkelijkheid niet is, het is een vertaling. Bij ruiken vind ik het makkelijker: ik ruik, eigenlijk ‘er is ruiken’, een sensatie meer niet. Dat ik het koffie noem is onbelangrijk en voegt niets toe aan de sensatie. Bij zien vind ik het al lastiger worden: ik zie een stoel, ‘er is zien’ de sensatie van zien. Dat zien bewijst niet dat die stoel er is en evenmin dat er een ziener is, er wordt alleen gezien. Knipper, knipper, knipper (niet met mijn ogen). Ik concludeer het bestaan van de werkelijkheid uit het zien en tegelijkertijd zeg ik dat het enige dat ik kan stellen is dat er iets opgevangen wordt door deze antenne. Tenzij ik die antenne de ervaarder noem is er geen ervaarder.
Als ik naar gedachten kijk als naar sensaties vormen ze geen bewijs voor de werkelijkheid.

-Maar als je kijkt, wat is dan je waarneming?

Er zijn alleen sensaties.

[Libun]

-Gaan gedachten echt over de werkelijkheid? Dan is er dus een werkelijkheid daar ergens die je kunt ervaren. Maar als je kijkt, wat is dan je waarneming?

Is er dan geen werkelijkheid daar ergens die ik kan ervaren? Of zeg je: misschien is er wel een werkelijkheid maar dat is niet wat je ervaart? Wat ervaren wordt zijn sensaties, maar dat is niet in overeenstemming met: het lichaam ervaart niets het wordt ervaren. Nog een stapje terug: er is kennelijk een wisselwerking tussen al wat is maar geen scheidingen tussen al wat is. Als ik een ik poneer creëer ik scheidingen. Gisteren stond op de kalender: onze essentie is innerlijke ruimte. Bij mij kwam de gedachte: dat is dezelfde ruimte als de uiterlijke ruimte. Dan begint het te knipperen. Ineens wist ik niet meer wat met kijken bedoeld wordt en wat een waarneming is

[wout]

Ok, let's dig deeper into the body/sensations:

Kun je in je directe ervaring een neus vinden die ruikt?
Kun je ogen vinden die kijken?
Oren die horen?
Een lichaam dat voelt?

En zo ja, wat is dan die directe ervaring van een neus, oog, oor etc?

Nog een stapje terug: er is kennelijk een wisselwerking tussen al wat is maar geen scheidingen tussen al wat is.

Die zin wijst er op dat er dingen zijn die JIJ kunt ervaren... Maar je geeft ook aan dat er alleen het ervaren zelf is.
- Wat is je directe ervaring van al-wat-is?
- Waar vindt je het bewijs voor een JIJ/IK die dingen ervaart? Waar is die ik/jij, kun je hem aanwijzen, heeft hij eigenschappen?

[Libun]

-Is dat ook jouw ervaring?

Ja. Soms is er een ‘begrijpen’ en dan is het weg en dan komt het begrijpen als vastgrijpen, het ik-verhaal. Ik loop te wandelen in de polder en ervaar mezelf als een met de omgeving, niet extatisch of zo maar meer als gewoon natuurlijk. Als ik er naar ga kijken is het weg. Wat weg is is de sensatie van ruimte. ‘Ik’ loop daar weer in de polder. Kan het niet goed omschrijven.

Kun je in je directe ervaring een neus vinden die ruikt?
Kun je ogen vinden die kijken?
Oren die horen?
Een lichaam dat voelt?

Vind in de zin van waarnemen? Vind in de zin van ervaren? Directe ervaring!!!!!! In de directe ervaring vind ik dat alles niet. Er is ruiken, kijken, horen, voelen. Bij het lichaam begin ik te wankelen omdat ik het zie en de rest zie ik niet, met een beetje goede wil dan. Dus dan concludeer ik min of meer dat ik het lichaam niet direct waarneem. Maar als ik scherper kijk is dat wat ik aan het lichaam waarneem is de wind die de huid raakt, de grond die de voetzool raakt, de arm die op het been ligt, de pols op het toetsenbord. Zonder al die sensaties….. wilde ik gaan zeggen maar ik bedoel het enige dat ik direct waarneem zijn die sensaties niet het lichaam.

- Wat is je directe ervaring van al-wat-is?

Sensaties

- Waar vindt je het bewijs voor een JIJ/IK die dingen ervaart?

Nergens. Circumstantial evidence, knipperbol.

-Waar is die ik/jij, kun je hem aanwijzen, heeft hij eigenschappen?

Het licht gaat even uit. Er zijn alleen maar sensaties en dan die gedachten van: jamaar jamaar jamaar…. (ik-verhaal)

Groet Louis

[Libun]

- Kan ik een denker vinden die los staat van de ervaring (afgescheiden van)?

Nee, er is alleen de ervaring. Op dit moment ben ik boos en ik zie hoe ik meteen een ik-verhaal bouw dat self-fueling is, mijn gezicht verstrakt, trek me terug etc. Er zijn veel gedachten.

- Is een gedachte een zelfstandige identiteit (1) die ervaren wordt (2) door een ervaarder(3)? Met andere woorden: zijn er 3 dingen aanwezig of zijn ze één?

Er is alleen de gedachte. Ik zie nu ineens samenhang tussen deze twee vragen. Ik zeg dat er geen denker is los van de ervaring maar er is wel denken. Tussen de vorige zin en deze zit een dag en een nacht. Er is alleen denken niet de gedachte, dat is geen zelfstandige identiteit. het lijkt alsof er alleen werkwoorden zijn. Blijft de vraag: zijn die drie dingen één en noemen we dat denken? Of is de vraag weer teveel richting willen begrijpen c.q. ik-verhaal.

- Is er iemand om boos op te zijn, of is er een ervaring met een projectie naar buiten die insinueert dat die persoon ook buiten mijn ervaring bestaat).

Ik worstel met het onderscheid sensatie-ervaring, ik gebruik het door elkaar en weet niet of dat juist is. Is dat juist? Mijn antwoord op jouw vraag is dat er een ervaring is met een projectie naar buiten. Het doet me denken aan het onderscheid tussen aanleiding en oorzaak. Er is een persoon daarbuiten die best aanleiding kan zijn maar nooit oorzaak. De persoon om boos op te zijn is alleen in mijn ervaring (eigenlijk alleen in mijn denken), daarbuiten is slechts een persoon.

- Is er iemand die boos kan zijn, woede kan voelen of is er enkel sensatie?

Er is hier boosheid/woede, de ik is erbij verzonnen en ik weet even niet waarom. Vrees dat ik ga filosoferen als ik daarmee aan de slag ga. Maar gezien de volgende vraag: als ik de sensatie hierbinnen houd, ik bedoel niet onderdrukken eerder het tegendeel, dan hoef ik die persoon om boos op te zijn niet te creëren. Alle sensaties blijven thuis.

- Is er een heetst van de strijd mogelijk op het moment dat er gezien wordt dat afgescheidenheid onecht is?

Als gezien wordt dat afgescheidenheid onecht is kan er geen strijd bestaan want strijd is per definitie tussen meerdere entiteiten en dan bestaat slechts een. Het klinkt raar maar als ik 'thuis' blijf is er geen afgescheidenheid.

-Of is er dan gewoon sensatie met of zonder labels zoals 'emotie, woede, strijd'?

Alleen sensatie met of zonder label maar niet het label strijd in de zin van ‘strijd tussen’.

[Libun]

Dag Wout
Even zomaar, als dat bestaat. Het gaat heel veel over waarnemen, sensaties, ervaringen en is er een jij die waarneemt/ervaart? De conclusie is steeds: er is geen doener alleen maar doen, in al zijn vormen. Dat ‘er is geen doener’ geeft de sensatie/ervaring/inzicht (ik weet niet welk woord hiervoor te gebruiken) van niet-afgescheidenheid, wat me terugzet in de oude waarneming/aanname is dat wat ik vind dat er fout gaat in mijn leven. Er komt dan een notie van schuld en dan is er ogenblikkelijk een schuldige, ik uiteraard. Ik bedoel daar nu niet een ik-verhaal van te maken maar ik zie gewoon dat het o zo tere ‘gevoel’ van niet-afgescheiden zijn geen stand houdt. Ik realiseer me nu dat daar ook geen doener is, in mijn ervaren/voelen van afgescheiden zijn ben ik niet-afgescheiden, altijd. Is er een mentaal obstakel? Dat het niet gaat over ervaren/voelen van niet-afgescheiden zijn maar van inzien dat het zo is?
Groet Louis

[wout]

Hoi Louis,

Ik ben nu na de vakantie even heel druk, dus zit daardoor niet zo bovenop ons forum draadje als ik zou willen. Doe mijn best!

Als je verslag doet van het afgescheiden zijn (knipperbol) dan kun je dat toch alleen maar doen, omdat die afgescheidenheid gezien wordt?

De ik die afgescheiden is, die zie je. Alleen conditionering (=niet-kijken) houdt je daarin vast.
Mijn ervaring is dat als je vanuit een best wel emotionele periode komt (dat label plak ik even op jouw situatie) dat afgescheidenheid, of een emotioneel verhaal niet ineens 'weg' is als eenmaal gezien is dat het niet 'echt' is.

Je herkent het wanneer er een ik-verhaal is en wijst een schuldige aan zeg je. Dan is er dus ook een ik die rechtertje speelt en veroordeelt. Zeg maar een super-ego die erboven staat. Maar die is ook onderdeel van je huidige ik-verhaal.

Wat je daaraan kunt doen? Keer op keer kijken als je in dat gevoel van afgescheidenheid, van een emotionele-ik beland en uit het verhaal stappen. Dat vereist discipline, maar zonder die discipline is er steeds een terugvallen in een oud patroon dat dan geloofwaardig blijft.

Dus herhaaldelijk kijken of je een ik kunt vinden die doet, steeds teruggaan naar dat kijken en het ik-verhaal stilzetten. Dat kan de gewoonte breken.

En daarbij kunnen we steeds verder kijken, naar die ik en hem ontrafelen.

Je gaf aan dat als je je lichaam ziet, dat het dan echt lijkt te zijn. (Echter dan bij de andere zintuigen). Dat wat je ziet, dat ben je?
- Kijk eens alleen naar een hand. Laat die hand zich omdraaien en bewegen. Ben jij dat? Ben je wat je ziet? Doe jij dat? Kun je een doener/dader vinden?
- Kijk naar een ander lichaamsdeel. Bijvoorbeeld een been in een broekspijp. Als je volledig focussed op kijken, zie je dan een been, of enkel kleuren?
- Als je kijkt naar een lichaamsdeel zoals een hand, vindt je dan een samenhang tussen wat je ziet en een gevoels-sensatie op die plaats?

- Kun je een plek aanwijzen waar degeen 'die schuldig is' aan afgescheiden zijn zich bevindt? Of heeft hij bepaalde eigenschappen (deze vragen zijn er niet om een gewenst antwoord te krijgen, maar boven tafel te krijgen wat en hoe je dat precies ervaart )

[Libun]

Dag Wout

-Ik ben nu na de vakantie even heel druk, dus zit daardoor niet zo bovenop ons forum draadje als ik zou willen. Doe mijn best!

Alle begrip en ik kan er sowieso mee vooruit. Ga weer lezen. De grondtoon is dankbaarheid voor je gidsen.

-Als je verslag doet van het afgescheiden zijn (knipperbol) dan kun je dat toch alleen maar doen, omdat die afgescheidenheid gezien wordt?

Ineens bedenk ik dat ik zonder het echt in de gaten te hebben 2 soorten afgescheidenheid onderken: de eerste noem ik vaak een gesloten hart waarbij ik niet bij machte ben om contact te maken, volgens mij zit ik dan in een stevig ik-verhaal en de tweede is de afgescheidenheid waar we het hier over hebben die ik zie als het scheppen van een ik. Ik weet niet of er verband is maar daar ga ik niet over filosoferen, ik richt me op de tweede. Vandaag tijdens de meditatie kwam de gedachte bij me op dat ik ook telkenmale als het zich voordoet de optie kan open laten dat er geen ik is, zonder denken daarover of tegenwerpingen in mijn hoofd toe te staan. Telkenmale als het zich voordoet wordt de afgescheidenheid gezien.

- Kijk eens alleen naar een hand. Laat die hand zich omdraaien en bewegen. Ben jij dat? Ben je wat je ziet? Doe jij dat? Kun je een doener/dader vinden?

Als ik op die manier kijk dan lijkt mijn hand een spin en schrik ik bijna van. Ik beweeg mijn vingers als de poten van een spin en raak het gebruikelijke zien: ‘mijn hand, dat doe ik’, kwijt, even kwijt want alras komt de gedachte: ik doe dat en meteen de vraag ‘waar is ik dan’? Wat is ik? Het oude liedje: ik ben niet mijn hand maar hij is wel van mij. En dan weer ‘het wordt gedaan want ik kan geen jij vinden’.

- Kijk naar een ander lichaamsdeel. Bijvoorbeeld een been in een broekspijp. Als je volledig focussed op kijken, zie je dan een been, of enkel kleuren?

Kleuren te onderscheiden van ander keuren van dat wat er naast is. Been is een naam, namen zijn niet zichtbaar.

- Als je kijkt naar een lichaamsdeel zoals een hand, vindt je dan een samenhang tussen wat je ziet en een gevoels-sensatie op die plaats?

Dit vind ik een lastige vraag. Bij de yoga die ik doe is er een oefening waarbij je met gesloten ogen naar je hand gaat en de vorm kwijt raakt, geen beeld maakt. Er is dan wel een energetische sensatie, wordt zo genoemd, ter plekke van de hand. Als ik mijn ogen open houd dan is die sensatie er ook poneer ik hem in mijn hand maar eigenlijk is er geen samenhang want ik zie het gevoel niet. Bij dichte ogen is daar een sensatie welke steeds vormlozer wordt en op een gegeven moment niet meer bij mij hoort.

- Kun je een plek aanwijzen waar degeen 'die schuldig is' aan afgescheiden zijn zich bevindt? Of heeft hij bepaalde eigenschappen?

Diegene is volkomen bedacht, heeft geen plek en heeft elke eigenschap die ik hem toedicht. Ik-verhaal dus.

-deze vragen zijn er niet om een gewenst antwoord te krijgen, maar boven tafel te krijgen wat en hoe je dat precies ervaart.

Moeilijk. Ik kijk en probeer eerlijk te antwoorden maar soms vat ik het niet en geef ik een antwoord waarvan ik ‘denk’ dat het moet zijn. Bij de vraag over samenhang tussen zien van de hand en de plaats van een gevoels-sensatie bijvoorbeeld.

Sinds ik hiermee bezig ben is er weinig en vaak geen angst terwijl de actuele situatie niet is veranderd. De strubbelingen die ik soms ervaar met mijn vrouw zijn minder lang van duur en voor mij toegankelijker, niet meer die flipperkast waar een paar kwartje ingegooid zijn en het spel moet tot het einde gespeeld worden.
Groet Louis

[Libun]

Ik kijk naar mijn antwoorden van 20 juni en verbaas me dat het geen antwoorden zijn.
A. Ik ben niet de angst, ik heb een fysiek gevoel en een gedachte.
B. Ben ik de waarnemer? Lastig. Hij die objectief waarneemt, de getuige, ben ik dat? Het is een stem in mijn hoofd of liever nog gewoon een gedachte. De aanklager is ook een gedachte.
C. Ben ik de gevoelens? Nee. Ook weer alleen een gedachte.
D.Ben ik de rechter? Nee. Gedachte.
E. Ik ben niet de die gevoelens. Ik heb ze niet eens, ik heb gedachten en fysieke sensaties.
F. Ja.
G. Nee.
Gek genoeg beantwoord ik F en G precies andersom nu

[wout]

Ineens bedenk ik dat ik zonder het echt in de gaten te hebben 2 soorten afgescheidenheid onderken: de eerste noem ik vaak een gesloten hart waarbij ik niet bij machte ben om contact te maken, volgens mij zit ik dan in een stevig ik-verhaal en de tweede is de afgescheidenheid waar we het hier over hebben die ik zie als het scheppen van een ik.

Onderscheid aanbrengen tussen twee soorten afgescheidenheid is toch ook verhaal?
- Wie heeft er zo'n model nodig om te kunnen begrijpen?
- Kun je diegene ergens vinden?

‘het wordt gedaan want ik kan geen jij vinden’

- Wat wordt er gedaan dan?
- Kun je iets vinden dat iets doet?
- Kun je iets vinden dat gedaan wordt en dat als gevolg daarvan waargenomen kan worden?
- Of is er alleen waarneming/sensatie (en gedachten over ...)

ik heb gedachten en fysieke sensaties.

- Waar is diegene die gedachten en gevoelens heeft?
- Of is diegene zelf een gedachte/gevoel combinatie?

[Libun]

Alles is een ik-verhaal.

[wout]

Alles is een ik-verhaal.

It is. Maar is dat een conclusie n.a.v. de vragen, of is dat een directe ervaring?

[Libun]

Het is geen directe ervaring.

[wout]

Hoi Louis,

De vragen zijn een uitnodiging om in het moment te kijken zonder in conclusies te belanden.
Steeds weer kijken... , met een net iets andere invalshoek.

Misschien is er een gedachte die zegt dat de uitkomst telkens hetzelfde is, maar dat betekent niet dat dat zo gezien wordt, dat dat overeenkomt met je actuele ervaring.

Wat je gedachten te vertellen hebben is hier niet zo interessant. Ik wil graag weten wat er waargenomen wordt. Een hulpmiddel daarbij kan zijn om te zeggen: De gedachtenstroom zegt (in het Engels 'thought says:..., maar wij hebben daarvoor geen goed alternatief). Op die manier is heel duidelijk wat echt gezien wordt en wat geconstrueerd is.

Have a good Friday!