Wie wil me gidsen

[keesdejongen]

Weet je die woorden nog?

Nee, wel dat het erg subtiel was. Een fijnzinnigheid die mensen wel eens gebruiken om te voorkomen dat zich zelf naar gaan voelen door dat pakketje naar de ander door te schuiven. :)

Dan hebben we de lichamelijke kant, dat is mooi. Wat is de gedachte?

Help, ik ga dood.

Dat is wellicht een duo, maar doet er ook niet toe. Wat belangrijk is, zijn de zelfrefererende gedachten erbij en wat je in je lichaam voelt. De kunst is dus, geraakt te worden en dat tegelijkertijd te observeren.

Het is een kunst dus. Of een vaardigheid. Ik probeer al veel langer dan vandaag dit toe te passen en bemerk dat de tijd tussen het raken en het observeren steeds kleiner word, voor mijn gevoel was het gisteravond zover dat ik de geraaktheid gelijktijdig kon waarnemen, er was meteen inzicht. Dat voelt als een 'genade' maar is denk ik een optelsom van talloze voorafgaande pogingen tot inzicht. En door het inzicht lost het op.

Overigens zitten we op een zijspoor. Het zien van de afwezigheid van een centraal/losstaand zelf is veel eenvoudiger. Ik heb de intuïtie dat het gevoel waardeloos te zijn dat zien in de weg zit, maar misschien is dat helemaal niet zo. Aan de andere kant moet dat vroeg of laat toch aangepakt. Wat vind jij? Doorgaan op het "waardeloos voelen" of direct op het "zien" af?

Dat idee had ik ook. Het gevoel waardeloos te zijn ligt bij mij diep verankerd. Ik zie het altijd als een van oorsprong voorgeboortelijk pakketje wat meegeleverd is met deze constellatie. Maar wat ik me afvraag is of het inzicht dat ik had waardoor ik kon laten zijn wat er is verschilt van 'het zien'. Dat is toch hetzelfde? Ik maak de keuze om gewoon door te gaan naar wat jij 'zien' noemt. En is 'zien' dan niet gewoon een kwestie van oefenen, in het begin geforceerd en onnatuurlijk aanvoelend, maar allengs alsof het je over lijkt te gaat nemen alsof er inzicht is maar niemand die inzicht heeft?

[lex]

Help, ik ga dood.

Haha. Zit ergens een kern van waarheid in, natuurlijk. Dacht je dat letterlijk? Die woorden?

En is 'zien' dan niet gewoon een kwestie van oefenen, in het begin geforceerd en onnatuurlijk aanvoelend, maar allengs alsof het je over lijkt te gaat nemen alsof er inzicht is maar niemand die inzicht heeft?

Nee. Het is veel simpeler en natuurlijker. Ik zou haast zeggen: Bedrieglijk eenvoudig.

Maar wat ik me afvraag is of het inzicht dat ik had waardoor ik kon laten zijn wat er is verschilt van 'het zien'.

Ik vermoed dat dat inderdaad een totaal ander inzicht is. Beschrijf je inzicht, dan weten we het. Hoe zou je je inzicht formuleren?


Er is trouwens ook een facebook groep voor Nederlandse vrijheidsstrijders: Vrij van zelf

[keesdejongen]

Haha. Zit ergens een kern van waarheid in, natuurlijk. Dacht je dat letterlijk? Die woorden?

Nee, dat niet, er wordt niets letterlijk gedacht op dat moment.

Nee. Het is veel simpeler en natuurlijker. Ik zou haast zeggen: Bedrieglijk eenvoudig.

Nou, kom maar op dan Lex

Ik vermoed dat dat inderdaad een totaal ander inzicht is. Beschrijf je inzicht, dan weten we het. Hoe zou je je inzicht formuleren?

Op het moment van inzicht is er niet iemand die inzicht heeft. Er is dan alleen wat er is. Dus geen weerstand.
Het lijkt er heel even op of 'ik' inzicht heb, maar er is alleen maar inzicht.

[lex]

Maar wat is dan je inzicht?

[keesdejongen]

Maar wat is dan je inzicht?

Nu doemt er een probleem op Lex. Hoe kan ik nu het inzicht beschrijven als er geen ik was die iets meemaakte. Er was alleen maar dat wat er was. Dus er was niet iemand die naar iets zat te kijken of die iets observeerde, er was alleen ervaren. Ik hoop dat ik me duidelijk uitdruk.

[lex]

Ah. Ja. Ik zie wat je bedoelt. Ik versta onder een inzicht dat er iets duidelijk wordt wat eerst onduidelijk was. Wat jij beschrijft was dat er een "moment van verlichting" was, waarnemen van wat er is zonder interpretatie of denken.
In zo'n moment ben je je dus (paradoxaal genoeg) bewust dat er geen afgescheiden zelf is. Oftewel geen ik-gedachte of ik-gevoel.

Nu gaat het er om, dat je ziet dat die er nooit is. Ook niet als je denkt, of beledigd of gekleineerd wordt. Er gebeurt van alles. Woorden gaan over en weer, emoties ontstaan en daarbij komt de gedachte/het gevoel "ik" ook soms langs.
Maar verwijst die gedachte/dat gevoel naar iets bestaands? Is dat ik/zelf aanwijsbaar? Valt dat ik met enig (innerlijk of uiterlijk) zintuig waar te nemen? Kijk daar eens naar.

[keesdejongen]

Nee het heeft geen plek Lex. Maar dat wist ik al. Als mensen dat onderzoeken is het al snel duidelijk dat het niet echt bestaat, dat het niet aan te wijzen is. Dat levert dan het inzicht op, het ik bestaat niet echt.

Ik heb twee keer in mijn leven spontaan inzicht gehad, een keer leverde dat een kortdurende bliss op en moest ik enorm lachen, een andere keer leek het alsof de bodem onder mijn voeten verdween en ik in een vrije val terecht kwam.

Maar de vraag is, hoe kan ik dit inzicht integreren in mijn leven. Waarom trap ik er steeds weer in door me te identificeren met de ik. Waarom identificeer jij je niet met dat ik en doe ik dat wel? Wat heb jij dat ik niet heb?

[lex]

Het is meer iets dat jij hebt en ik niet.
:-)
Maar moet nu weg, later meer.

[lex]

Ik heb twee keer in mijn leven spontaan inzicht gehad

En wat zag je toen? Wat werd er duidelijk?

Maar de vraag is, hoe kan ik dit inzicht integreren in mijn leven.

Als die vraag opkomt is het duidelijk dat het inzicht er nog niet is. Want dan zou je zien dat alles vanzelf gaat. Dat er niemand is, die iets hoeft te doen. Dat inzicht integreert vanzelf. Zoals alles vanzelf gaat. Vergelijk maar weer met Sinterklaas: Hoe heb je het inzicht dat Sinterklaas niet bestaat geïntegreerd in je leven?
Er verandert in principe helemaal niets. Misschien verschuift je perspectief een stukje. Het kan heel subtiel zijn. Ik zou er niet teveel van verwachten.

Als mensen dat onderzoeken is het al snel duidelijk dat het niet echt bestaat

Aan de ene kant hoef je maar één keer echt goed te kijken, aan de andere kant is het vaak een heel gedoe om mensen zover te krijgen om die ene keer goed te kijken. Er moet op zijn minst een bereidheid, openheid zijn.

Waarom identificeer jij je niet met dat ik ?

Omdat er niets of niemand is om zich te identificeren noch om zich mee te identificeren. En identificatie is bovendien ook enkel een idee zonder werkelijke inhoud.

de ik

Zie je wat een rare uitdrukking dat is? Alleen door hem veel te gebruiken is het normaal geworden. Vergelijk met: "Het jij" of "de wij".

een keer leverde dat een kortdurende bliss op en moest ik enorm lachen, een andere keer leek het alsof de bodem onder mijn voeten verdween en ik in een vrije val terecht kwam.

Spectaculaire ervaringen zijn een leuk bijverschijnsel, maar leiden vaak af van het onmiddellijke, nuchtere, eenvoudige inzicht. Mocht je zoiets weer overkomen, geniet er dan van zolang als het duurt, maar besef ook dat het niet is waar het om gaat.

[keesdejongen]

En wat zag je toen? Wat werd er duidelijk?

Het inzicht dat er geen ik is.

Als die vraag opkomt is het duidelijk dat het inzicht er nog niet is. Want dan zou je zien dat alles vanzelf gaat. Dat er niemand is, die iets hoeft te doen. Dat inzicht integreert vanzelf. Zoals alles vanzelf gaat. Vergelijk maar weer met Sinterklaas: Hoe heb je het inzicht dat Sinterklaas niet bestaat geïntegreerd in je leven?
Er verandert in principe helemaal niets. Misschien verschuift je perspectief een stukje. Het kan heel subtiel zijn. Ik zou er niet teveel van verwachten.

Inderdaad.

Aan de ene kant hoef je maar één keer echt goed te kijken, aan de andere kant is het vaak een heel gedoe om mensen zover te krijgen om die ene keer goed te kijken. Er moet op zijn minst een bereidheid, openheid zijn.

okee

Omdat er niets of niemand is om zich te identificeren noch om zich mee te identificeren. En identificatie is bovendien ook enkel een idee zonder werkelijke inhoud.

Ja dat is helder.

Zie je wat een rare uitdrukking dat is? Alleen door hem veel te gebruiken is het normaal geworden. Vergelijk met: "Het jij" of "de wij".

Het is zo bijna een ding.

Spectaculaire ervaringen zijn een leuk bijverschijnsel, maar leiden vaak af van het onmiddellijke, nuchtere, eenvoudige inzicht. Mocht je zoiets weer overkomen, geniet er dan van zolang als het duurt, maar besef ook dat het niet is waar het om gaat.

Ja, het heeft me altijd in de weg gestaan. Daarom blijf ik ook maar zoeken. Naar weer zo'n ervaring.


Morgen ben ik er weer
tot morgen Lex

[lex]

Morgen ben ik er weer

O nee, he? Al het werk voor niets geweest.

Het is zo bijna een ding.

Dat ik,ja, dat is wel even een dingetje.

Sorry, beetje melig, maar ook blij dat het helderder wordt. Vooral dat het duidelijk wordt dat het eigenlijk al duidelijk was.

Dus:
Bestaat er ergens zoiets als een losstaande entiteit (ik, mij, zelf, mijzelf, Jan, Kees ) in wat voor vorm dan ook? Is die er ooit geweest?

[keesdejongen]

Bestaat er ergens zoiets als een losstaande entiteit (ik, mij, zelf, mijzelf, Jan, Kees ) in wat voor vorm dan ook? Is die er ooit geweest?

Twee maal nee. Ik vraag me wel af, wat nu? Er is geen verschil tussen voor en na het inzicht. Ik zie soms de losstaande entiteit die het allemaal en zichzelf serieus neemt, en soms niet. Is dit nu alles of mis ik iets?

[lex]

Is dit nu alles of mis ik iets?

Dit is alles. Dat wat je zou kunnen missen is er nooit geweest. Dus je mist niks.

Er is geen verschil tussen voor en na het inzicht.

Mooi zo. Was al bang voor bliss-toestanden en extases en zo. Wat voor verschil zou er moeten/kunnen zijn?

Ik zie soms de losstaande entiteit die het allemaal en zichzelf serieus neemt, en soms niet.

"Ik zie" is dat bij wijze van spreken of is er een waarnemende ik? En wat is dat voor ding, die losstaande entiteit?

[keesdejongen]

Lex, je schreef:

Ik heb depressies gehad en het niet geloven van de gedachtes maakte het gevoel niet minder, maar wel draaglijker.

Ik ben nu op een punt aanbelandt dat het bij mij gaat wringen. Want wat is inzicht? Bij mij is het zo dat een depressie de oorzaak is van het geloof in gedachten. Om het leven een beetje draaglijk te maken besluit je dan deze gedachten niet meer te geloven. Je wilt een draaglijke pijn. Wie wil dat?

Maar ook, als door een levenssituatie, ziekte of dood van een geliefde bijvoorbeeld, de pijn zo hard naar binnen slaat zit er niets anders op dan helemaal tot op de bodem van emoties en voelen te gaan om het volledig op te laten lossen. Er is niemand die daar voor kiest maar dat gebeurt gewoon. Er is ook niemand die het draaglijk wil hebben. Wil je het draaglijk hebben dan moet je je voor de pijn afsluiten door de gedachten niet te geloven. Juist de gedachten zijn de sleutel die leiden naar de emoties die bepalen hoe je jezelf ervaart. Ik zou ze serieus nemen.

Als je kunt beslissen je depressie helemaal te zijn, want dat ben je dan, lost het op. Niks niet draaglijk gewoon helemaal er diep induiken en alles omhoog laten komen.

En daarom wringt het nu een beetje bij me.

Ik zie" is dat bij wijze van spreken of is er een waarnemende ik? En wat is dat voor ding, die losstaande entiteit?

Ik zie namelijk wel dat alles wat ervaren wordt vervat is in dat wat ik echt ben. Ook die losstaande entiteit, dat wat ik denk te zijn. Maar mijn aandacht kan niet constant bij dat grote geheel zijn, mijn aandacht is vaker dan me lief is bij die losstaande entiteit. Ik weet wel dat die niet echt bestaat maar zolang er gedachten zijn die zeggen dat het wel bestaat, bestaat het gewoon.

Mijn vraag is dan ook, wat is echt inzicht? Ik snap het niet.

[lex]

Je wilt een draaglijke pijn. Wie wil dat?

Ga jij mij nu gidsen?

Bij mij is het zo dat een depressie de oorzaak is van het geloof in gedachten.

Dat ken ik. Ik noem dat de negatieve kant van de Power of Now. Het leven is shit, was altijd shit en zal altijd shit blijven. Dat is dus zo'n gedachte die zich opdringt en die ik niet geloof, omdat ik ook tijdens een depressie besef dat het niet waar is, al voelt het heel erg waar op dat moment. Dat heeft echter weinig met het inzicht te maken, al heeft dat wellicht iets geholpen. Ik heb veel minder depressies dan vroeger, maar dat kan ook gewoon de leeftijd zijn. Wie zal het zeggen.

Verwacht je dat de afwezigheid van een kern zien depressies zal oplossen? Dat is net zoiets als verwachten dat het geloof in Sinterklaas doorzien je zal genezen van de mazelen.

Want wat is inzicht?

Dat heb ik al uitgelegd: Dat iets duidelijk wordt dat voorheen niet duidelijk was. In dit geval dat er geen centrum van controle of waarneming is. Heb je dat werkelijk gezien? Of is het een conclusie?
Hoe ervaar je jezelf nu? Wat ben je? Waar ben je?

En daarom wringt het nu een beetje bij me.

Sorry, begrijp je niet. Waarom wringt het precies? En wat wringt er?

Ik zie namelijk wel dat alles wat ervaren wordt vervat is in dat wat ik echt ben.

En dat is? Wat ben je echt?

Ik weet wel dat die niet echt bestaat maar zolang er gedachten zijn die zeggen dat het wel bestaat, bestaat het gewoon.

Ik weet wel dat Sinterklaas niet echt bestaat, maar zolang er gedachten zijn die zeggen dat hij wel bestaat, bestaat hij gewoon.

Mijn vraag is dan ook, wat is echt inzicht?

Vertel jij mij dat maar. Wat ontbreekt er nog?