Wil iemand mij de poort wijzen?

Dansk, Nederlands, Suomeksi, Portuguesa
User avatar
Ted
Posts: 13
Joined: Sun Jul 27, 2014 4:06 pm
Location: Nederland

Re: Wil iemand mij de poort wijzen?

Postby Ted » Fri Aug 01, 2014 5:56 pm

Verwacht je dat er nog meer moet gebeuren?
Op wat hoop je nog?
Is die poort er nog?


--

Nee, ik verwacht niet dat er nog iets moet gebeuren, anders dan wat er vanzelf gebeurt. De vragen zijn weg, ik hoop niet meer op iets wat er niet is, en hetgeen er wel is, is oké.
Dat is het nu. Ik heb werkelijk geen idee hoe het morgen en daarna zal zijn en momenteel maakt dat ook helemaal niet uit.
De poort bleek eigenlijk meer een herkenning te zijn: geen wonder dat ik ‘m niet kon vinden – hij was er al, haha.

Geen idee of ik er nu ‘ben’, Patrick. Wellicht goed om het even te beleven en je over een paar dagen te laten weten of het nog zo is? Of stel je iets anders voor?

User avatar
Patrick
Posts: 803
Joined: Sun Feb 05, 2012 10:29 am
Location: Belgium

Re: Wil iemand mij de poort wijzen?

Postby Patrick » Fri Aug 01, 2014 6:36 pm

Mooi. Ja, laat het bezinken, oude gewoontes moeten nog even kunnen uitbollen.
Kijk hoe het dagelijkse leven nu verloopt. Zie waar er weerstand opduikt.

User avatar
Ted
Posts: 13
Joined: Sun Jul 27, 2014 4:06 pm
Location: Nederland

Re: Wil iemand mij de poort wijzen?

Postby Ted » Fri Aug 01, 2014 7:53 pm

Thanks Patrick. Ik laat het bezinken en ik laat nog weer van me horen.

Fijne avond gewenst!

User avatar
Patrick
Posts: 803
Joined: Sun Feb 05, 2012 10:29 am
Location: Belgium

Re: Wil iemand mij de poort wijzen?

Postby Patrick » Thu Aug 07, 2014 6:46 am

Goedemorgen Ted,

Hoe is het nu?

User avatar
Ted
Posts: 13
Joined: Sun Jul 27, 2014 4:06 pm
Location: Nederland

Re: Wil iemand mij de poort wijzen?

Postby Ted » Thu Aug 07, 2014 7:58 am

Goedemorgen Patrick,

Volgens mij begint het te werken. Alles is hetzelfde als voorheen, en toch weer heel anders. Ik sta met meer afstand naar het dagelijkse leven te kijken, minder in het drama gezogen. Ik wilde het even aankijken, maar het ziet er naar uit dat het ‘pakt’ (of juist loslaat). De gedachten en gevoelens zijn er, ze komen op en verdwijnen weer, en er hoeft verder niets mee te gebeuren.
Dat geeft een fijne ontspanning en een milde, geamuseerde kijk op het bestaan, zo van: ‘Kijk ‘m gaan, die Ted.’ Dat is prettig.
Een paar dagen geleden was het minder fijn: een enorme weerstand tegen alles en iedereen, allerlei hatelijke en cynische gevoelens en gedachten. Tegen de avond zakte dat af en kon ik het weer zien voor wat het is: gevoelens en gedachten. Het bedachte zelf is er niet meer en dat is even wennen. Jaren van conditionering zuiveren zich uit, zoals je al voorspelde.

Kortom: dezelfde dingen komen op en gaan weer weg, met het verschil dat er niets meer mee gedaan hoeft te worden – het regelt zich allemaal vanzelf.
Ik heb de indruk dat dit zich nog verder aan het verdiepen is, maar op zich is dat niet belangrijk: het is interessant om te zien hoe het zich ontwikkelt.

User avatar
Patrick
Posts: 803
Joined: Sun Feb 05, 2012 10:29 am
Location: Belgium

Re: Wil iemand mij de poort wijzen?

Postby Patrick » Thu Aug 07, 2014 8:52 am

Dat ziet er goed uit.
Nog enkele vragen om te zien of er nog iets moet verhelderd worden.

1. Bestaat er ergens zoiets als een losstaande entiteit (ik, mij, zelf, mijzelf, Ted ) in wat voor vorm dan ook? Is die er ooit geweest?
2. Leg gedetailleerd uit wat de illusie van een afgescheiden zelf is, wanneer begint deze illusie en hoe werkt hij?
3. Hoe voelt het om dit te zien? Wat is het verschil met voordat we begonnen?
4. Hoe zou je deze illusie omschrijven/uitleggen aan iemand die er nooit van gehoord heeft, maar nieuwsgierig naar is?
5. Wat was het laatste duwtje dat je over de drempel hielp, wat maakte dat je het zag? Was er een speciaal moment of gebeurde het langzaamaan? Wat gebeurde er precies?
6. Hoe zit dat met keuzes, vrije wil en controle. Wat maakt dat dingen gebeuren? Hoe werkt dat? Waar ben je verantwoordelijk voor? Geef voorbeelden vanuit de ervaring.

Neem de tijd om deze vragen te beantwoorden vanuit je ervaring.

User avatar
Ted
Posts: 13
Joined: Sun Jul 27, 2014 4:06 pm
Location: Nederland

Re: Wil iemand mij de poort wijzen?

Postby Ted » Thu Aug 07, 2014 8:12 pm

Goedenavond Patrick,

Dank voor je prima vragen; het geeft me de mogelijkheid om alles nog eens goed te checken! Hieronder mijn bevindingen.


1. Bestaat er ergens zoiets als een losstaande entiteit (ik, mij, zelf, mijzelf, Ted ) in wat voor vorm dan ook? Is die er ooit geweest?

Er bestaat geen losstaand zelf, ik, geen zelfstandige entiteit. Er is het leven dat stroomt en dat kennelijk verschijnt in vormen, waaronder de vorm van het lichaam dat Ted wordt genoemd; naast allerlei andere vormen die waargenomen worden. Dit is altijd zo geweest.


2. Leg gedetailleerd uit wat de illusie van een afgescheiden zelf is, wanneer begint deze illusie en hoe werkt hij?

De illusie van een afgescheiden zelf is de opeenstapeling van gedachten, ideeën, beelden, waarbij voortdurend de aandacht wordt en blijft gericht op de bevestiging van dat idee dat er een ‘ik’ bestaat.
De illusie begint op zeer jonge leeftijd. Door continue herhaling van het idee dat er een ik is, verwordt dit idee tot een inprenting, een verzameling overtuigingen. De verbinding tussen het lichaam, de gegeven naam bij geboorte, en de constante stroom van woorden en begrippen als jij/ik, wij/zij/ons/hun, van mij/van jou, hier/daar versterken deze imaginaire persoonlijkheid. Na enige tijd wordt deze verbinding, deze inprenting als waarheid beschouwd en onderhouden; deze illusie wordt niet ter discussie gesteld: het is zo, het geldt voor alles en iedereen (“Dat is een boom, en dit ben ik”, “Dit is van mij en ik moet dat vasthouden/beschermen”, et cetera).

Door de massale overtuiging, het onderhouden en versterken van die overtuiging en het niet ter discussie stellen, wordt er in polariteiten geleefd: donker/licht, jij/ik, lichaam/niet-lichaam, binnen/buiten, enzovoort.
Zo kan de illusie blijven voortduren en is er een aanhoudend conflict: controle versus overgave. Zolang de illusie van controle in stand wordt gehouden, blijft dat conflict opspelen: het leven is de bestuurder, de chauffeur; tezelfdertijd wordt geprobeerd om het valse zelf het stuur te laten bedienen.

3. Hoe voelt het om dit te zien? Wat is het verschil met voordat we begonnen?

Het voelt als uit bed stappen na een zware griep: licht verbijsterd, enigszins onvast ter been en blij met de stroom van leven die ongehinderd kan stromen. Het lichaam als nuttig voertuig, het denken als een hok vol overactieve kakelende kippen –handig en bruikbaar voor praktische zaken maar verder een doos vol hijgerige verhalen vol effectbejag-, en gevoelens die komen en gaan, zonder dat daar ook maar iets aan gedaan wordt of hoeft te worden. Eb en vloed, zonder hechting aan de getijden.
Voordat we begonnen bleef de gedachte hangen dat er toch een waarnemer moet zijn, die dit alles meemaakt en aanschouwt. Die gedachte is herkend voor wat ‘ie is: een gedachte.
Het voelt als opluchting, ontspanning en erg komisch.

4. Hoe zou je deze illusie omschrijven/uitleggen aan iemand die er nooit van gehoord heeft, maar nieuwsgierig naar is?

Op geen enkele wijze.

Mijn grootste struikelblok is de massa teksten, meningen en omschrijvingen geweest; in de diverse spirituele stromingen, filosofie en religie. daar kan het verstand zich heerlijk in vastbijten. Als je wilt kan ik een analogie opschrijven: geen probleem, alleen zou ik niet beginnen met een ander iets vertellen maar met vragen.
Met uitleggen en omschrijven kan het verstand er eenvoudig mee aan de haal gaan. Met vragen en directe waarneming, zoals hier bij Liberation Unleashed gebeurt, kun je eh… direct waarnemen.

Ik zou aanraden om zelf een kijkje te nemen. Is er een afgescheiden zelf? Kun je jezelf aantonen dat het klopt wat je denkt? En wat, als dat niet zou kloppen? Neem je echt zelf je beslissingen? Of maken je gedachten dat ervan, dat je een vrije wil/keuze hebt?

Zoek het zelf en vind de waarheid; is het enige wat opkomt. Overigens zou het geen enkel probleem zijn om aan een geïnteresseerd iemand die vragen te stellen en gezamenlijk de antwoorden uit te diepen.

En als allereerste zou ik vragen waarom iemand er iets over wil weten. Is het uit oppervlakkige nieuwsgierigheid? Heeft iemand zelf de indruk dat er iets niet klopt aan dat vermeende zelf? Is het om een discussie gaande te houden, kennis en ervaring te etaleren? Of simpelweg om geluid te maken?
Bij oprechte nieuwsgierigheid zou ik er graag op in gaan. Met vragen.


5. Wat was het laatste duwtje dat je over de drempel hielp, wat maakte dat je het zag? Was er een speciaal moment of gebeurde het langzaamaan? Wat gebeurde er precies?

Het besef dat ik het aldoor al zag, maar het niet wilde geloven. Bij jouw vraag, Patrick; ‘wie of wat is die waarnemer?’ Ben ik wederom, keer op keer, gaan kijken. En uiteindelijk brak het inzicht door dat dit het is, en dat er niet verder gezocht hoeft te worden. Tezelfdertijd bracht mijn vrouw een analogie naar voren, toen we over het illusoire zelf spraken. De analogie met waarheid/illusie was die van een schrijver, die zijn personages bedenkt, hen allerlei dingen laat doen, et cetera. Zolang ik in de veronderstelling ben dat ik het geschreven (bedachte) personage werkelijk ben, doet het pijn. Het lijkt wel wat op de allegorie van Plato.
Die zetjes hebben me een effectief duwtje in de rug gegeven. Dat gebeurde overigens niet in een flits, maar in een langzaam opdoemend besef, zo van: “Ha, wat grappig eigenlijk.” Ik heb er dan ook smakelijk om gelachen. Het ziet er ook uit als een voortschrijdend inzicht; het zijn de effecten achteraf die laten zien dat er voordien iets is veranderd.
Ik zit te werken, krijg een opmerking die ik voorheen als denigrerend zou beschouwen en waarbij ik zou gaan onderzoeken wat de beweegredenen van degene zijn die de opmerking plaatst, en waarom dat een trigger is voor mijn gevoel van afwijzing, strijd, of iets dergelijks. En nu hoor ik de opmerking, herken het als iets wat me eerder zou raken, maar het vervelende gevoel blijft uit.
Een ander moment dat me deed inzien dat er iets veranderd is, was toen ik wel degelijk een vervelend gevoel kreeg. Dat was toen ik over de dood van een huisdier van een vriend hoorde, maar waar ik binnen seconden ‘uit’ was: ik kon hem steunen, zonder in mijn eigen gevoel te verzuipen.


6. Hoe zit dat met keuzes, vrije wil en controle. Wat maakt dat dingen gebeuren? Hoe werkt dat? Waar ben je verantwoordelijk voor? Geef voorbeelden vanuit de ervaring.

Er is geen controle, en ook geen vrije wil of keuze. Dat is een handigheidje van het verstand, wellicht om niet volledig te verzuipen in gevoelens van onmacht. Door de illusie in stand te houden dat er een zelf is dat kan beslissen, dat een keuze heeft, wordt de illusie van dat zelf versterkt. Zo houdt het elkaar in een zich herhalende cyclus in stand, totdat het doorzien wordt.

Je bent nergens verantwoordelijk voor: je bent er namelijk niet. Wanneer je dat diep beseft, is er geen opgelegde moraal meer nodig, en ontstaat er liefde voor de onderliggende, alomvattende levensstroom en dus voor alle vormen die daarin bestaan of niet bestaan. Dat zou je dan een ‘natuurlijke moraliteit’ kunnen noemen: het is spontaan, nooit bedacht of voorgenomen. Het is liefde.

Een voorbeeld uit eigen ervaring:
Ik heb jaren gedacht dat ik mensen moest vergeven. Tot ik ontdekte dat willen vergeven een beschuldiging impliceert (anders valt er immers niets te vergeven), en tevens een toewijzing van verantwoordelijkheid aan anderen: zij doen iets fout, ik moet ze vergeven, en dan komt het goed.
Op het moment echter, dat er inzicht ontstaat in het fictieve zelf, vallen al die ideeën weg en hoeft er geen vergeving meer te zijn omdat er ook geen schuld is: niets is fout (of goed). Het is. Punt.
Dat heeft toentertijd (bij het doorzien van dit spelletje van schuld/boete/vergeving) voor een enorme opluchting en verlichting van gevoel gezorgd.

Het idee van een vrije wil, vrije keuze heeft te maken met de vorm: bij keuze moet er altijd iets veranderen. Wanneer het valse zelf is doorzien, is er geen keuze: alles is en dat is in orde.
Desondanks (of wellicht dankzij) zal ik waarschijnlijk nog steeds lief en lijf verdedigen tegen gevaar; zonder daar van te voren mee bezig te zijn. Toekomst en verleden worden een verhaal, verteld door het verstand, en als zodanig herkend. Net als het idee van een vrije wil.

---

Dat is zoals ik het nu ervaar, Patrick. Ik wens je een fijne avond toe en dank je voor je topsupport.

User avatar
Patrick
Posts: 803
Joined: Sun Feb 05, 2012 10:29 am
Location: Belgium

Re: Wil iemand mij de poort wijzen?

Postby Patrick » Fri Aug 08, 2014 8:24 am

Goedemorgen Ted,

Dank je voor deze uitgebreide en heldere antwoorden.
Er zijn geen vragen meer, ook niet van andere begeleiders.

Een admin van LU zal met jou contact opnemen om, indien je het wenst, lid te worden van LU facebook gepreksgroepen om ervaringen en inzichten te kunnen uitwisselen.

Het was heel fijn om je te begeleiden.
Hartelijke groeten, Patrick

User avatar
Ted
Posts: 13
Joined: Sun Jul 27, 2014 4:06 pm
Location: Nederland

Re: Wil iemand mij de poort wijzen?

Postby Ted » Fri Aug 08, 2014 10:30 am

Goedemorgen Patrick,

Het genoegen is wederzijds. Dank je wel voor je tijd en inzet: het heeft me de goede zet gegeven. Ik vind het leuk om deel te nemen aan de FB-gespreksgroepen.

Het ga je goed,
Hartelijke groet,

Ted


Return to “Other Languages”

Who is online

Users browsing this forum: Bing [Bot] and 0 guests